พลิกชะตาฟ้า คว้าบัลลังก์เซียน

บทที่ 75 กุญแจอีกดอก

ท่ามกลางสายตาของชายหนุ่มและจอมยุทธ์คนอื่นๆ เวลานี้กลุ่มคนอีกหลายสิบกลุ่มได้ค่อยๆ เข้ามาอย่างต่อเนื่อง

เพียงไม่นานคนคุ้นหน้าคุ้นตาของชายหนุ่มก็เริ่มปรากฏตัว

“เจียงเมิงถิง จากสำนักพยัคฆ์ผยอง”

“เกาเนี่ยนเจิน จากสำนักนกยูงผ่าเมฆา”

เมื่อชายหนุ่มเห็นทั้งสองก็ไม่ได้สนใจอันใดมากนัก พร้อมกับมองไปยังผู้ที่กำลังเข้ามาอย่างต่อเนื่องด้วยความคาดหวังว่าจะเจอพวกพ้องของตนในดินแดนถงเทียน

ต่อมาสิบขุมอำนาจใหญ่ที่เหลือก็ได้ปรากฏตัวขึ้น

“ดูนั่นสิๆ นั่นสำนักพงไพรอนันต์มาถึงแล้ว”

“แม่นางเหยาฉานฉานยังคงงดงามอย่างเคย”

“อย่างเคยได้เช่นไร นางงดงามกว่าเดิมเสียอีก เสียดายที่ข้าคงจะมีวาสนาได้แค่มองอยู่ห่างๆ”

สิ้นเสียงสนทนาของคนกลุ่มนี้ สายตาของทั้งกลุ่มก็ได้หันไปมองยังชายหนุ่ม

“แม่นางตี้ซินอี้กับแม่นางหวงเซียนเซียนและน้องสาวนางก็งดงามไม่แพ้กัน เหตุใดเจ้าคนแซ่หลินนั่นถึงได้โชคดีเช่นนี้นะ”

แต่เสียงบ่นเช่นนี้ก็อยู่เพียงครู่เดียวเท่านั้น ทุกคนก็ต่างกลับไปให้ความสนใจกับผู้มาเยือนอีกครั้ง

“นั่นคือถังเต๋อจากสำนักเทพสายฟ้าใช่หรือไม่ ดูเหล่าศิษย์ที่ตามหลังเขามาสิแต่ละคนดูเหมือนไม่ใช่คนที่พวกเราจะไปต่อกรได้เลย”

คนผู้นั้นทอดถอนใจออกมา

“เฮ้ย…พวกเจ้ารีบถอย!!!”

ชายผู้หนึ่งตะโกนออกมา พร้อมกับวิ่งถอยไปก่อนคนอื่นๆ เมื่อทุกคนมองย้อนกลับไปทางที่ชายคนนั้นจากมา เท้าของทุกคนก็เคลื่อนไหวในทันที

เวลานี้ปราณพิษมากมายได้แพร่กระจายออกมาใส่ฝูงชน

“สะ…สำนักหมื่นพิษ มาถึงแล้ว”

เหล่าจอมยุทธ์จากขุมอำนาจเล็กๆ ต่างถอยห่างออกมาอย่างรวดเร็ว เป็นที่รู้กันดีว่าในสิบขุมอำนาจใหญ่นอกจากสมาคมดับดาราแล้วก็มีสำนักหมื่นพิษนี่แหละ ที่สามารถสังหารผู้คนได้อย่างไร้เหตุผลและยากจะหาคนมาต่อกร

“เก็บพิษของพวกเจ้ากลับไปซะ เว้นเสียแต่ว่าพวกเจ้าอยากจะสู้กับข้าแซ่โจตรงนี้เลย”

สิ้นเสียงนี้ ร่างหลายร้อยร่างได้ปรากฏขึ้นท่ามกลางสายตาของทุกผู้คน นี่นับได้ว่าเป็นขุมอำนาจที่มีจำนวนคนเข้ามามากที่สุดในตอนนี้ก็ว่าได้ ผู้พูดคือชายด้านหน้าสุดหน้าตาหล่อเหลาคิ้วคมประดุจกระบี่

 ด้านหลังของเขาคือสตรีนางหนึ่งใบหน้าของนางถูกผ้าบางบดบังไว้เผยให้เห็นเพียงดวงตาคู่สวยเสมือนไข่มุกแห่งท้องทะเล

“เหอะ…โจคุน จักรวรรดิต้าโจของเจ้ากล้าจะเจ็บทั้งสองฝ่ายกับสำนักข้างั้นรึ”

เฉิงเฮาเรินเอ่ยออกมาพร้อมจ้องมาไปยังชายที่ชื่อโจคุน

“เจ้าจะลองก็ได้”

เสียงอันไม่แยแสตอบกลับมา

“เหอะ…ไว้เข้าไปด้านในข้าหวังว่าคนของเจ้าจะกลับมาได้เกินครึ่งนะ”

แม้จะเอ่ยข่มขู่ไปเช่นนั้น แต่ปราณพิษโดยรอบก็ได้สลายไปแล้ว หากไม่ใช่คนโง่ย่อมไม่มีใครอยากปะทะกันตรงนี้อย่างแน่นอน

“แหมๆ…ข้าก็นึกว่าจะได้ชมอะไรสนุกๆ เสียแล้ว ทำไมพวกเจ้าไม่สู้กันเลยล่ะข้าอยากดูจริงๆ นะ”

สิ้นเสียง ชายผู้หนึ่งได้เดินนำกลุ่มคนนับร้อยคนออกมาจากความว่างเปล่า

“นะ…นี่มันวิชาพรางตัวอะไรกัน ข้าสัมผัสถึงการมีอยู่ของคนกลุ่มนี้ไม่ได้เลย”

ศิษย์ของสำนักระดับสองผู้หนึ่งเอ่ยออกมา

ในตอนนี้เองร่างของสตรีพร้อมกับผู้คนอีกกลุ่มหนึ่งก็ได้ปรากฏขึ้นมาจากความว่างเปล่าเช่นกัน

สตรีนางนี้คือหลิวจินเยว่ ทันทีที่นางปรากฏตัวสายตาของนางก็จับจ้องไปที่ชายหนุ่มอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะนำกลุ่มของตัวเองไปหยุดอยู่ไม่ไกลจากคนอื่นๆ

“นี่…มีคนเช่นนี้ถึงสองกลุ่มเชียวรึ ไม่สิคนพวกนี้สวมเสื้อผ้าแบบเดียวกัน”

“คนพวกนี้คือใครกันนะ เหตุใดข้าจึงคุ้นตาเช่นนี้”

เหล่าจอมยุทธ์จากขุมอำนาจเล็กๆ ต่างพากันคาดเดาต่างๆ นานา

ตอนนี้เองเสียของคนผู้หนึ่งได้ให้คำตอบแก่พวกเขาทุกคน

“สะ…สมาคมดับดารา”

“ถึงข้าจะไม่รู้ว่าเหตุใดพวกเขาจึงแยกเป็นสองกลุ่ม แต่คนพวกนี้คือคนของสมาคมดับดาราไม่ผิดแน่”

เฮือก…ทุกคนต่างสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ เป็นที่รู้กันดี หากถามว่าขุมอำนาจใดที่ไม่ควรไปยุ่งด้วยมากที่สุด ทุกคนย่อมตอบเป็นเสียงเดียวกันว่าต้องเป็นสมาคมดับดารา

เมื่อขุมอำนาจเช่นนี้ต่างพากันมานับร้อยคน เหล่าจอมยุทธ์จากขุมอำนาจเล็กๆ ต่างรู้สึกเหมือนว่าความปลอดภัยของชีวิตตนจากเดิมที่นับว่าน้อยแล้ว ตอนนี้มันแทบจะริบหรี่เลยทีเดียว

แต่นั่นก็เป็นแค่ความคิดของขุมอำนาจเล็กเท่านั้น สำหรับขุมอำนาจระดับกลางแม้ว่าจะเกรงกลัวอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ถึงขั้นหมดหวัง หากขุมอำนาจระดับกลางรวมกลุ่มกันก็ยังพอสามารถต่อกรกับขุมอำนาจใหญ่ได้บ้าง แม้จะยากที่จะชนะแต่ก็ไม่แพ้พ่ายอย่างง่ายดายแน่นอน

“เหอะ…คนเช่นเจ้ามีสิทธิ์อะไรมาบอกให้ข้าสู้หรือถอยไว้เข้าไปด้านในข้าจะไม่พูดพร่ำอะไรให้เสียเวลา”

เฉิงเฮาเรินเอ่ยออกมาพร้อมกับมองไปที่กู่ยงที่เวลานี้ได้ไปรวมกลุ่มอยู่ไม่ไกลจากพวกเขา

และแล้วความขัดแย้งเล็กน้อยนี้ก็หายไป พร้อมกับการมาถึงของขุมอำนาจใหญ่สองกลุ่มสุดท้าย

ตระกูลตี้ถูกนำมาโดยบุรุษผู้หนึ่ง ใบหน้าคลับคล้ายคลับคลากับตี้ซินอี้อยู่หลายส่วน สุดท้ายชายหนุ่มจึงรู้จากปากของตี้ซินอี้ว่านั่นคือพี่ชายของนาง นางเองก็เป็นคนของหนึ่งในสิบขุมอำนาจใหญ่ทว่าด้วยเหตุผลบางอย่างนางจึงกลายเป็นศิษย์ของสำนักภูตเหมันต์

และขุมอำนาจใหญ่สุดท้ายที่มาถึงคือ หอสุราปราบเซียนที่ถูกนำมาด้วยชายหนุ่มที่ใบหน้าประดับไปด้วยรอยยิ้มที่เอวของชายหนุ่มผู้นั้นมีขวดน้ำเต้าห้อยอยู่พร้อมกับกลิ่นสุราที่โชยไปทั่วพื้นที่ เหล่าคนที่ตามเขามานั้นต่างก็ห้อยขวดน้ำเต้าเช่นกัน

ในตอนนี้สิบขุมอำนาจใหญ่ได้มารวมกันครบแล้ว ทว่าเหล่าขุมอำนาจน้อยใหญ่ต่างๆ ก็ยังพากันเข้ามาอยู่เรื่อยๆ

“คงจะได้เวลาแล้วแหละนะ”

หวงเซียนเซียนเอ่ยออกมาพร้อมกับเดินไปยังกำแพงปราณสีขุ่นเบื้องหน้า เหล่าผู้นำของขุมอำนาจอื่นก็เช่นกัน

“ช้าก่อน!!”

ในตอนนี้เองเสียงๆ หนึ่งได้ดังขึ้นขัดการกระทำของทุกคน ผู้ที่เอ่ยออกมาก็คือซีไห่นั่นเอง

เมื่อหวงเซียนเซียนเห็นว่าผู้พูดคือใครนางจึงขมวดคิ้วพร้อมเอ่ย

“มีเรื่องอะไรงั้นรึ”

ผู้นำคนอื่นๆ ก็รอฟังคำตอบเช่นกัน

เมื่อเห็นว่าทุกคนกำลังหันความสนใจมาทางตน ซีไห่ก็ได้แอบยิ้มอยู่ในใจพร้อมเอ่ย

“ถึงแม้พวกขุมอำนาจทั่วไปจะไม่รู้ แต่พวกเจ้าที่เป็นคนของขุมอำนาจใหญ่และเป็นถึงผู้สืบทอดก็คงจะรู้ใช่หรือไม่ แต่เดิมแล้วมหาทวีปฟ้านิรันดร์ก็มีถึงสิบเอ็ดขุมอำนาจ”

“เวลาที่จะเข้าไปในมุกฟ้านิรันดร์นั้นก็ต้องใช้กุญแจสิบเอ็ดดอกเพราะแม้จริงแล้วม่านปราณนี้ก็ถูกสร้างโดยสิบเอ็ดขุมอำนาจในตอนนั้น”

“แต่เมื่อตระกูลหลินถูกทำลายไปเพื่อที่จะไม่ให้ของสำคัญถูกศัตรูนำไปกุญแจของตระกูลหลินก็ตกไปอยู่ในมือของตระกูลโจ”

“แต่บัดนี้ทายาทของตระกูลหลินก็อยู่ที่นี่แล้ว ข้าว่าพวกเจ้าควรจะคืนกุญแจให้เจ้าของที่แท้จริงได้แล้วนะ”

สิ้นเสียง ซีไห่ก็ได้ชี้นิ้วไปยังชายหนุ่ม ในตอนนี้เองยกเว้นขุมอำนาจที่รู้ถึงตัวตนของชายหนุ่มทุกสายตาได้มองไปที่หลินตงด้วยความแปลกใจ โดยเฉพาะหญิงสาวด้านหลังโจคุน

จากผู้เขียน: ตอนนี้เป็นไงกันบ้างครับ ไรต์กำลังจะเร่งให้เนื้อเรื่องขยับไปเร็วๆนะครับ รู้สึกว่าจะเป็นยางยืดไปหน่อย ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามมานะครับ ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะครับ????????????

ติดตามฉบับนิยายเสียงได้ที่ Novel time studio