ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

อี้เฉินที่กลับมาถึงเมืองแคว้นจ้าวได้ ทำให้ชื่อเสียงของเขาโด่งดังเป็นอย่างมาก หลายๆ คนต่างพากันพูดถึงวีรกรรมของเขา รอบๆ เต็มไปด้วยเสียงพูดคุย แม้แต่ต่างดินแดนยังเงียบนิ่งจนน่าหวาดกลัว ราวกับว่าอีกไม่นานสงครามใหญ่ก็จะปะทุขึ้นในอีกไม่ช้ารอเพียงเวลาที่จะระเบิดขึ้นมาเท่านั้น

อนุชนหลายๆ คนไม่คาดคิด พวกเขาจะชนะสงครามขั้นวีรชนได้ แต่พวกผู้อาวุโสเก่าแก่ชราขั้นพลังเทวะไม่คิดเช่นนั้น การที่สงครามขยายใหญ่รวดเร็วมากเกินไป ทำให้อนุชนของพวกเขาเติบโตไม่ทัน จะถูกสงครามกลบฝังจนตายตกลงไปมากมายเป็นแน่

แคว้นจ้าวเริ่มระดมกำลังจอมยุทธขั้นพลัง กษัตริย์ มามากขึ้นเรื่อยๆ เตรียมพร้อมรับมือ สงครามขั้นพลัง กษัตริย์ ที่จะมาถึงสงครามจะต้องดุเดือดเลือดพล่านอย่างแน่นอน ภูมิประเทศคงพังทลายไม่เหลือเค้าโครงเดิม ท้องฟ้าแหลกสลายเป็นเสี่ยงๆ เป็นแน่

...อี้เฉินตอนนี้เขา ได้เข้าไปพักรักษาตัวที่จวนของ เยว่เทียน เพื่อรักษาบาดแผลที่บาดเจ็บของเขา มีเพียงเหล่าผู้นำแคว้นเท่านั้นถึงจะมีเหล่าผู้ติดตาม ที่มีจอมยุทธสายรักษาอยู่เคียงข้างกาย

เยว่เทียน ถอนหายใจ ตามจริงเขาไม่คิดจะนำตัวอี้เฉิน เข้ามาภายในจวนของเขา พวกเขาทั้งสองคนไม่ใช่มิตรสหายที่ดีต่อกัน ตัวเขายังไม่ลืมสิ่งที่อี้เฉินทำกับงานแต่งงาน ของ2ตระกูลได้ ยังแค้นเคืองอี้เฉินไม่หาย เขาได้เอ่ยคำพูดไว้ว่าหากเจออี้เฉินอีกครั้งจะฆ่าอี้เฉินลงเสีย ทำให้เขากระอักกระอ่วนไม่น้อย เมื่อต้องมาเห็นใบหน้าเด็กหนุ่มผมขาวที่อยู่ตรงหน้า

หากเยว่ฉานหลานสาวเขา ไม่คะยั้นคะยอ ขอร้อง ตัวเขาจะไม่สนใจ อี้เฉินแม้แต่น้อย ถึงอี้เฉินจะมีชื่อเสียงโด่งดังอย่างมากก็ตาม แต่เกรงว่าชายหนุ่มผมขาวที่อยู่ตรงหน้าจะอายุไม่ยืนยาว ด้วยชื่อเสียงอันรุ่งโรจน์ของเขา จะแผดเผา เขาจนมอดไหม้ก่อนวัยอันควร

ก่อนชายชราเยว่เทียน จะเอ่ยพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยพอใจอี้เฉินสักเท่าไร

"หากเจ้ารักษาบาดแผลจนหายดีแล้วก็ออกจาก จวนที่พักของข้าไปเสีย"

บาดแผลกายาของอี้เฉินหายจนสนิท มีเพียงอาการบาดเจ็บภายในที่ยังหลงเหลืออยู่บ้าง แขนทั้งสองข้างถูกรักษาจนงอกใหม่กลับมาสมบูรณ์อีกครั้ง จอมยุทธสายรักษาคนนั้นถึงกลับหมดปราณพลังไปมาก จากการรักษาตัวของอี้เฉิน  อี้เฉินกล่าวขอบคุณจอมยุทธสายรักษาคนนั้นทันที ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นจากเตียงที่พัก เนื้อตัวเต็มไปด้วยคราบเลือดคราบเหงื่อ เตรียมที่จะจากลาจากที่นี่ไป ตัวเขารู้ดีชายชราที่อยู่ตรงหน้า ไม่ชอบขี้หน้าตัวเขาเท่าใดนัก หากไม่มีเยว่ฉานอยู่ละก็ ตัวเขาคงไม่ได้มายืนสบายอยู่ตรงนี้เป็นแน่

เยว่ฉานเอ่ยเสียงเรียบ "เจ้าหยุดเสียอี้เฉิน แล้วอยู่พักที่นี่ก่อน ตอนนี้ตัวเจ้ามีชื่อเสียงใช่ย่อย คนที่ไม่ชอบใจเจ้าก็มีไม่น้อย หากออกไปเดินเพ่นพ่านเวลานี้ อาจเป็นอันตรายเอาได้"

อี้เฉินไม่ได้เอ่ยพูดคำใด เขาเพียงหันไปมองที่ชายชรา เมื่อทั้งสองสบตากันอย่างกับ ศัตรูสองคนที่เจอหน้ากันอย่างไรอย่างนั้น แม้แต่อี้เฉินยังขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหวาดหวั่น

ชายชราเยว่เทียน ถึงกับควบคุมโทสะไม่อยู่ปลดปล่อยปราณพลังเล็ดลอดออกมา เมื่อคิดถึงเรื่องในวันวานที่อี้เฉินกระทำลงไป

เยว่ฉานเอ่ยพูดเสียงเรียบออกมาอีกครั้ง "ข้าไม่รู้ว่า ทั้งสองคนแค้นเคืองกันมากเพียงใด แต่ข้าขอได้หรือไม่ ปล่อยวางเรื่องในอดีตลงเสีย" นางมีท่าทีกังวลอย่างมากทั้งสองเหมือนน้ำกับไฟ ไม่มีทางญาติดีกันเป็นแน่ แถมเหมือนทั้งสองคน จะรู้จักกันเป็นอย่างดีทำให้นางประหลาดใจไม่น้อย

ชายชราเยว่เทียนลดโทสะตัวเองลง "ได้ๆ ข้าจะปล่อยให้เจ้าอยู่ที่นี่ไปก่อน"
ก่อนเขาจะส่งปราณจิตออกมาพูดคุยกับ อี้เฉินเป็นการส่วนตัว "ยามค่ำคืน เจ้ามาหาข้าหน่อย ข้าอยากถามอะไรเจ้าสักอย่างหนึ่ง หากเจ้าไม่มา คราวหน้าก็อย่ามาให้ข้าเห็นหน้าอีก"

อี้เฉินยกมือคารวะไปที่ชายชรา ตัวเขาที่ได้ยินเสียงส่งมารู้สึกหวั่นใจไม่น้อย เมื่อได้ยินเสียงที่ชายชราส่งมาให้ ชายชราต้องการจะถามอะไรเขากันแน่ตัวเขารู้สึกแปลกใจไม่น้อย หากไปดูคงได้รู้คำตอบเอง

เยว่ฉาน ที่เห็นท่าทีของทั้งสองคน ผ่อนคลายลง ตัวนางเองก็เบาใจเช่นกัน หวังว่าคงไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นนะ ก่อนที่นางจะพาอี้เฉินไปโรงอาบน้ำ ล้างเนื้อล้างตัวที่เต็มไปด้วยคราบเลือด ชายชราเองก็กลับที่พักของตนไป ไม่ได้เอ่ยพูดคำใดอีกต่อไป

อี้เฉินเดินตามเยว่ฉานไปอย่างว่าง่าย ก่อนที่เยว่ฉานจะเอ่ยถามอี้เฉิน "เจ้าทำตัวตามสบาย ไม่ต้องเกร็งมาก คิดซะว่าอยู่ที่พักของตนเองเสีย แล้วอาการบาดเจ็บภายในเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง หากปล่อยอาการบาดเจ็บภายในไว้นานเกินไป รากฐานของเจ้าจะเสียหายเอาได้"

"อาการบาดเจ็บภายในของข้ามีไม่มาก ท่านไม่ต้องเป็นห่วงข้ามากเกินไป"

ทั้งสองเดินพูดคุยกันไปสักพัก ก่อนที่รอบๆ จะไม่มีผู้คนอยู่ใกล้ๆ เยว่ฉานเดินเข้าไปจับมืออี้เฉินไว้แน่น "ข้าเตือนเจ้าหลายครั้ง ว่าอย่าทำอะไรมุดทะลุ เจ้าไม่เคยฟังข้าเลย"

อี้เฉินกุมมือที่แสนอบอุ่นของนางไว้แน่น จนหัวใจของเขารู้สึกอบอุ่นไม่น้อย "ท่านจะให้ข้านั่งดู เหล่าสหายข้าล้มตายอย่างงั้นหรือ ข้าทำไม่ได้"

เยว่ฉานส่ายหัว ทำปากมุ่ยอย่างไม่พอใจ โน้มตัวลงซบไหล่ของอี้เฉินอย่างฉับพลัน

อี้เฉินถอยหลบในทันที ก่อนเอ่ยเตือนนาง "ตัวข้า เต็มไปด้วยคราบเลือดคราบเหงื่อ เกรงว่าจะทำให้ชุดท่านเปรอะเปื้อนเอาได้" ตัวเขาถือเป็นเพียงยาจกไม่รู้จักเสื้อผ้าที่สวยงามที่นางสวมใส่ จะมีราคาแพงมากมายถึงเพียงใด ทำให้เขารู้สึกประหม่าไม่น้อย เมื่ออยู่ในที่ ที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน

เยว่ฉานเอ่ยเสียงเรียบ "มันเป็นเพียงแค่ของนอกกาย เจ้าอย่าได้ใส่ใจ" ก่อนที่นางจะพาอี้เฉินเข้าไปภายในโรงอาบน้ำ ภายในเหมือนเป็นห้องเล็กๆ ห้องหนึ่ง ไอน้ำรอยขึ้นมาเป็นหมอกควัน ใจกลางมีอ่างน้ำไม้ขนาดใหญ่ถูกต้มไว้กำลังดี กลิ่นหอมของ ดอกไม้รอยคละคลุ้งทั่วห้อง เชิงเทียนสีแดง ถูกจุดขึ้นมาสว่างไสว

"เจ้าถอดชุดออกเสีย แล้วลงไปแช่ภายในอ่างน้ำเสีย ข้าจะถูหลังให้"เยว่ฉานเอ่ยพูดด้วยความเขินอาย ตัวนางอยากใช้เวลาที่มีอยู่กับอี้เฉินให้นานๆ ไม่รู้จะมีเหตุการณ์ใด ที่จะแยกพวกเขาออกจากกันหรือไม่

เมื่ออี้เฉินได้ยินเขานิ่งอึ้งไปพักหนึ่ง ทั้งสองหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอาย ก่อนอี้เฉินจะถอดชุดออกลงไปแช่ภายในอ่างน้ำด้วยความผ่อนคลาย เขาไม่เคยถูกปรนนิบัติ แบบนี้มาก่อนในชีวิต เมื่อยังเยาว์วัยเพียงได้กินอิ่มท้อง นอนหลับสบาย ก็ดีถมแล้ว ชีวิตที่สุขสบายตัวเขาไม่เคยได้สัมผัสมันมาก่อน

เยว่ฉานที่ลูบไล้ไปตามร่างกายของอี้เฉิน ทำให้นางนึกถึงค่ำคืนนั้นขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ หน้าของนาง แดงร้อนฉ่าในทันใด โน้มหัวลงจูบริมฝีปากของ อี้เฉินอย่างเร่าร้อน ก่อนจะละปากออกจากกัน ใบหน้าของ เยว่ฉานเป็นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย หลบสายตาของอี้เฉินอย่างช่วยไม่ได้ มีเพียงตัวนางที่รุกหนักเข้าหาอี้เฉิน แต่อี้เฉินกลับมีท่าทีเรียบนิ่งทำให้นาง รู้สึกน้อยใจไม่น้อย

อี้เฉินที่เห็นสีหน้าของนางทำให้เขารู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย ก่อนดึงตัวนางลงมาภายในอ่างน้ำของเขา โน้มหัวเข้าไปสัมผัส ริมฝีปากอันนุ่มนวลของนางอย่างดูดดื่มด้วยความเขินอาย หัวใจของทั้งสองเต้นรัวเร็วเป็นอย่างมาก ราวกับกองสงครามที่ถูกตีอย่างต่อเนื่อง กายาแนบชิดสนิทกันอยู่หลายลมหายใจ ก่อนอี้เฉินจะเดินขึ้นจากอ่างน้ำ ไปใส่เสื้อผ้าที่นางเตรียมไว้ให้ แล้วเดินออกไปด้านนอกโรงอาบน้ำด้วยความเขินอาย

เยว่ฉานที่เห็นถึงกับ กำหมัดแน่น "เจ้าๆ" นางไม่คิดอี้เฉินจะเดินจากไปดื้อๆ แบบนี้ ชุดของนางเปียกไปด้วยน้ำ แต่ก็แอบยกยิ้มยินดีที่มุมปาก อย่างน้อยๆ อี้เฉินก็ไม่ได้แข็งเป็นหิน ไร้ความรู้สึกกับนางแต่อย่างใด

ระหว่างเดินกลับที่พัก อี้เฉินกวาดตา มองดูชุดที่นางนำมามอบให้ มันดูเป็นชุดแพรไหม อย่างดีมองดูแล้วไม่ต่างจากที่เหล่าพวกคุณชายสวมใส่กัน ถึงสีของมันจะเป็นสีขาวตัดดำ มีลวดลายจันทราครึ่งเสี้ยว จางๆ ทั่วตัวชุดก็ตาม
ส่วนใหญ่ชุดที่เขาสวมใส่เป็นเพียงผ้าฝ้าย ลินิน เท่านั้น ไม่เคยสัมผัสผ้าที่เรียบลื่นแบบนี้มาก่อน