โอตาคุจอมยุทธ์ทะลุมิติ

กระท่อมของหญิงชราที่พวกเขาเรียกว่า "ท่านย่าไป๋" นั้นภายนอกดูเล็กและเรียบง่าย แต่ภายในกลับเต็มไปด้วยสิ่งที่น่าตื่นตาตื่นใจ ชั้นวางไม้ที่ทำจากไม้กันพิษเรียงรายไปตามผนัง บนนั้นเต็มไปด้วยขวดโหล โถกระเบื้อง และกล่องหยกนับร้อยนับพันใบที่บรรจุสมุนไพรทั้งแบบแห้งและแบบดองไว้อย่างเป็นระเบียบ กลิ่นอายของยาและพิษที่รุนแรงลอยคละคลุ้งไปทั่ว แต่กลับไม่ปนเปกันมั่วซั่วอย่างน่าประหลาด

"พวกเจ้าสามคน ถอดเสื้อออกให้หมด แล้วลงไปนอนในถังไม้นั่นซะ" ท่านย่าไป๋ชี้ไปยังถังไม้โอ๊คขนาดใหญ่สามใบที่ตั้งอยู่กลางห้อง ในนั้นเต็มไปด้วยของเหลวสีดำสนิทที่กำลังเดือดปุดๆ และส่งกลิ่นเหม็นเขียวจนน่าสะอิดสะเอียน

สือเหล่ยถึงกับหน้าซีดเผือด "ทะ...ท่านย่า...นี่คือ..."

"ยา" นางตอบเสียงห้วน "หรือพวกเจ้าอยากจะนอนรอความตายข้างนอกนั่นแทน?"

ไม่มีใครกล้าพูดอะไรอีก พวกเขาทำตามคำสั่งอย่างว่าง่าย ทันทีที่ร่างกายของพวกเขาสัมผัสกับของเหลวสีดำนั้น...ความเจ็บปวดราวกับถูกไฟแผดเผาและมีเข็มนับหมื่นเล่มทิ่มแทงก็แล่นปราดไปทั่วร่าง!

"อ๊ากกกก!" ทั้งสามคนร้องออกมาอย่างสุดกลั้น

"อดทนไว้!" ท่านย่าไป๋ตวาดเสียงดัง "นี่คือ 'น้ำยาหลอมกระดูกชำระมลทิน' ของข้า! มันกำลังขับไล่ไอพิษจากป่าพรุและสิ่งสกปรกที่อุดตันในเส้นลมปราณของพวกเจ้าออกมา! หากทนได้...พวกเจ้าจะแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิม! แต่ถ้าทนไม่ได้...ก็จงกลายเป็นซากเน่าเปื่อยอยู่ในถังนั่นซะ!"

คำพูดที่โหดร้ายแต่กลับแฝงไว้ด้วยหลักการแพทย์ชั้นสูง! หลินเฟิงเข้าใจในทันที! นี่คือโอกาส! โอกาสที่จะสร้างรากฐานร่างกายให้สมบูรณ์แบบยิ่งขึ้นไปอีก!

เขาเป็นคนแรกที่หยุดร้องโหยหวน เขากัดฟันแน่นจนเลือดซิบ แล้วเริ่มโคจรเคล็ดวิชาเทวะในร่าง...เพื่อ "ดูดซับ" พลังงานบริสุทธิ์จากน้ำยาสมุนไพรนั้นอย่างบ้าคลั่ง!

หนึ่งวันเต็ม...และอีกหนึ่งคืนเต็ม...

ในที่สุดความเจ็บปวดก็ค่อยๆ ทุเลาลง ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกสบายตัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เมื่อพวกเขาปีนออกมาจากถัง...ร่างกายที่เคยมีบาดแผลและรอยฟกช้ำ บัดนี้กลับเนียนใสไร้ตำหนิ ผิวพรรณดูเปล่งปลั่งมีน้ำมีนวล และที่สำคัญที่สุด...พวกเขารู้สึกได้ถึงพลังปราณในร่างที่ไหลเวียนได้อย่างราบรื่นและแข็งแกร่งกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด!

"ข้า...ข้ารู้สึกว่าพลังของข้าเพิ่มขึ้น!" สือเหล่ยอุทานอย่างไม่อยากจะเชื่อ "ข้าก็เช่นกัน...รากฐานมั่นคงขึ้นมาก" จางหู่พยักหน้าเห็นด้วย

แต่คนที่น่าทึ่งที่สุดคือหลินเฟิง...ท่านย่าไป๋มองมาที่เขาด้วยแววตาประหลาดใจ "เจ้าหนู...เจ้าไม่เพียงแต่ฟื้นตัวเต็มร้อย...แต่เจ้ายังดูดซับแก่นพลังของยาข้าไปจนเกือบหมดสิ้น! พรสวรรค์ในการดูดซับพลังของเจ้านี่มัน...น่ากลัวเกินไปแล้ว"

ช่วงเวลาต่อจากนั้น คือช่วงเวลาแห่งการเรียนรู้

จางหู่และสือเหล่ยใช้เวลาทั้งหมดไปกับการฝึกซ้อมเคล็ดวิชาของตนเองในลานกว้างหน้ากระท่อม ประสบการณ์เฉียดตายได้ขัดเกลาจิตใจของพวกเขาให้แข็งแกร่งและเด็ดเดี่ยวขึ้นมาก ฝีมือของพวกเขาก้าวหน้าไปอย่างรวดเร็ว

ส่วนหลินเฟิง...เขาได้กลายเป็น "ผู้ช่วย" ของท่านย่าไป๋ไปโดยปริยาย

เขาสังเกตเห็นว่าท่านย่าไป๋มักจะปวดหลังและปวดตามข้ออยู่บ่อยครั้ง ซึ่งเป็นอาการของคนชราทั่วไป แต่ด้วยความรู้ทางการแพทย์สมัยใหม่...เขารู้ว่ามันคืออะไร

วันหนึ่ง...เขาได้ใช้ทักษะการนวดกดจุดที่เขาเคยเรียนรู้มาจากคลิปวิดีโอในชาติก่อน...นวดไปตามแนวเส้นประสาทและกล้ามเนื้อบริเวณหลังและบั้นเอวของท่านย่าไป๋

"โอ๊ยๆๆ! เจ้าหนู! เจ้าจะฆ่าข้ารึไง!" ตอนแรกนางร้องโวยวาย แต่ผ่านไปครู่หนึ่ง...นางก็เงียบไป...แล้วก็ถอนหายใจออกมาอย่างผ่อนคลาย "อืม...สบาย...สบายอย่างน่าประหลาด...เจ้าไปเรียนรู้วิธีนวดประหลาดนี่มาจากไหนกัน?"

"ตำราเก่าๆ ขอรับ" หลินเฟิงตอบด้วยรอยยิ้ม

การกระทำเล็กๆ น้อยๆ นี้ได้ทลายกำแพงในใจของหญิงชราลงอย่างสิ้นเชิง! นางเริ่มมองหลินเฟิงด้วยสายตาที่เอ็นดูมากขึ้น...และเริ่ม "สอน" เขาอย่างจริงจัง

นางไม่ได้สอนเคล็ดวิชาต่อสู้...แต่นางสอนในสิ่งที่นางเชี่ยวชาญที่สุด...พิษและโอสถ!

หลินเฟิงได้เรียนรู้ถึงวิธีการจำแนกสมุนไพรพิษนับร้อยชนิด, เรียนรู้วิธีการสกัดพิษจากสัตว์อสูร, และเรียนรู้วิธีการปรุงยาแก้พิษแบบต่างๆ ความรู้จากชาติก่อนของเขาที่เกี่ยวกับ "เคมี" และ "ชีววิทยา" ทำให้เขาสามารถเข้าใจหลักการที่ซับซ้อนของท่านย่าไป๋ได้อย่างรวดเร็วจนน่าตกใจ!

"เจ้า...เจ้าเป็นปีศาจกลับชาติมาเกิดรึไงกัน?" ท่านย่าไป๋ถึงกับอุทานออกมาหลังจากที่เห็นหลินเฟิงสามารถจดจำสูตรยาแก้พิษที่ซับซ้อนได้ภายในครั้งเดียว "ข้าใช้เวลาสิบปีในการทำความเข้าใจมัน...แต่เจ้ากลับใช้เวลาแค่ชั่วยามเดียว!"

หลินเฟิงได้เปิดโลกใบใหม่ให้กับตัวเอง...โลกที่การสังหารไม่ได้ขึ้นอยู่กับกำปั้นเพียงอย่างเดียว...แต่ขึ้นอยู่กับความรู้ที่ซ่อนอยู่ในปลายเข็ม!

หนึ่งเดือนผ่านไป...

ร่างกายของพวกเขาทั้งสามคนฟื้นฟูจนสมบูรณ์เต็มร้อย และยังแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมหลายเท่าตัว...และแล้ว...ก็ถึงเวลาที่ต้องทำตามสัญญา

"ข้าต้องการ 'ต่อมพิษ' ของ 'อสรพิษเจ็ดก้าวเงา'" ท่านย่าไป๋กล่าวขณะที่ชี้ไปยังส่วนที่ลึกและมืดครึ้มที่สุดของป่าพรุ "มันคืออสูรระดับหลอมกายาขั้นที่เจ็ด รวดเร็วราวกับเงา และพิษของมันร้ายแรงถึงขนาดที่ว่า...หากถูกกัดเข้าที่หัวใจ...แม้แต่ข้าก็ช่วยไม่ทัน"

มันคือภารกิจที่อันตรายอย่างยิ่งยวด!

แต่คราวนี้...ไม่มีใครแสดงท่าทีหวาดกลัวออกมาเลย

"พวกเราจะนำมันมาให้ท่านเอง" หลินเฟิงกล่าวอย่างหนักแน่น

พวกเขาออกเดินทางในวันนั้นทันที แต่คราวนี้...พวกเขามีความพร้อมที่แตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง

หลินเฟิงไม่ได้นำทางด้วยการสะกดรอยตามอีกต่อไป...แต่เขานำทางด้วย "กลิ่น" ของพืชพรรณและ "ร่องรอย" ของสัตว์อสูรที่เขาได้เรียนรู้มาจากท่านย่าไป๋!

เมื่อมาถึงบริเวณที่เป็นรังของอสรพิษ...เขาก็ไม่ได้บุกเข้าไปตรงๆ

เขาหยิบสมุนไพรชนิดหนึ่งที่มีกลิ่นฉุนรุนแรงออกมาจากห่อผ้า...มันคือ "หญ้าขับไล่พยัคฆ์"

"อสรพิษเจ็ดก้าวเงามันเกลียดกลิ่นของหญ้าชนิดนี้" เขาอธิบายให้เพื่อนฟัง "ข้าจะโยนมันเข้าไปในถ้ำเพื่อล่อให้มันออกมา...จางหู่ ท่านเตรียมตั้งรับการโจมตีแรกไว้...สือเหล่ย เจ้าคอยหาจังหวะโจมตีจากด้านข้าง...เป้าหมายของเราไม่ใช่หัวของมัน...แต่คือ 'เกล็ด' ที่อยู่ใต้คางของมันเจ็ดนิ้ว...นั่นคือจุดอ่อนเดียวที่พิษของมันซึมผ่านไม่ได้!"

แผนการที่สมบูรณ์แบบ!

เมื่ออสรพิษร้ายพุ่งออกมาจากถ้ำด้วยความโกรธเกรี้ยว...ทุกอย่างก็เป็นไปตามที่หลินเฟิงวางไว้! จางหู่ใช้ดาบใหญ่ของตนเองรับการพุ่งชนของมันไว้ได้อย่างยากลำบาก! เปิดโอกาสให้สือเหล่ยใช้กระบี่ที่รวดเร็วของตนเองพุ่งเข้าโจมตีจากด้านข้าง!

และในจังหวะที่อสรพิษร้ายกำลังหันไปจัดการกับสือเหล่ย...หลินเฟิงที่ซ่อนตัวอยู่ก็เคลื่อนไหว!

เขาไม่ได้ใช้ฝ่ามืออัสนีบาต...แต่กลับซัด "เข็มเงิน" สามเล่มที่อาบด้วยยาชาที่เขาปรุงขึ้นเองพุ่งเข้าใส่ดวงตาและจุดอ่อนใต้คางของมันอย่างแม่นยำ!

ฉึก! ฉึก! ฉึก!

อสรพิษร้ายร้องโหยหวนออกมาด้วยความเจ็บปวด! การเคลื่อนไหวของมันชะงักงันไปชั่วครู่จากฤทธิ์ของยาชา!

และนั่นคือโอกาสทองที่พวกเขาต้องการ!

"บัดนี้แหละ!!!"

ทั้งสามคนประสานงานกันอย่างรู้ใจ! เข้าโจมตีพร้อมกันจากสามทิศทาง! และในที่สุด...คมดาบของจางหู่ก็ตัดผ่านลำคอของอสรพิษร้ายได้สำเร็จ!

พวกเขาทำภารกิจที่ได้รับมอบหมายสำเร็จลุล่วง!

เมื่อนำต่อมพิษกลับมามอบให้ท่านย่าไป๋...นางก็มองพวกเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความชื่นชมอย่างแท้จริง

"พวกเจ้า...เติบโตขึ้นมาก" นางกล่าวพลางพยักหน้าช้าๆ "ในฐานะรางวัล...ข้าขอมอบสิ่งนี้ให้"

นางยื่นกล่องไม้เล็กๆ สามใบให้พวกเขา...ข้างในคือ "เข็มพิษบุปผามรณะ" และ "ยาเม็ดร้อยพิษ" ซึ่งเป็นของล้ำค่าที่นางปรุงขึ้นมาด้วยตนเอง

บัดนี้...พวกเขาทั้งสามคนได้ฟื้นฟูสภาพร่างกายและจิตใจจนสมบูรณ์เต็มร้อย...และยังแข็งแกร่งขึ้น...ทั้งในด้านพลังยุทธ์...และในด้านความรู้ที่อันตรายยิ่งกว่า!

เย่เฟิงมองออกไปนอกกระท่อม...ไปยังทิศทางของเมืองหมอกพิษที่อยู่ไกลออกไป...

แววตาของเขาเย็นชาและคมกริบ...

"ถึงเวลา...ที่เราจะกลับไปเอาคืนแล้ว"