ชะตาฟ้า ข้าลิขิต

ในจังหวะที่ขว้างมีดบินเมื่อครู่ จางหลินได้ซ่อนการโจมตีของเข็มที่มาจากพัดมังกรสีครามไว้เพื่อไม่ให้ฉู่หยานค้นพบมัน ฉะนั้นหากฉู่หยานตัดสินใจเผชิญหน้าโดยการปิดกั้นแทนที่จะหลบหลีก เขาจะต้องพบเข้ากับเข็มสีม่วงทั้งหกเล่มที่ซ่อนอยู่ด้านหลังมีดบินไว้ 

ราวกับว่าจางหลินคาดเดาไว้ล่วงหน้าแล้วว่า บุคคลที่มีความภาคภูมิใจอย่างหยานฉู่คงจะไม่หลบหลีกกระบวนท่าจากคนที่อ่อนแอกว่า และตัดสินใจที่จะเผชิญหน้ากับมันอย่างกล้าหาญอย่างแน่นอน

และนั่นก็นำมาซึ่งเหตุการณ์ที่เขาสามารถหยุดการเคลื่อนไหวของหยานฉู่ไว้ได้ชั่วขณะ...

จางหลินกระโจนข้ามผ่านกิ่งไม้หลายกิ่งอย่างฉับไว ในช่วงเวลาไม่กี่อึดใจเขาก็อยู่ห่างออกไปจากตำแหน่งเดิมเกือบจะหนึ่งลี้แล้ว

แต่จู่ๆก็มีเสียงกระแสลมโหยหวนไล่หลังมาอย่างกระชั้นชิด นั่นคือหยูเป่ยเทียนที่มีสีหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ “เจ้าคิดว่าจะหนีรอดงั้นรึ!?”

จางหลินเหลือบมองกลับไป และพบเข้ากับคลื่นปราณดาบที่ถูกเหวี่ยงลงมาหมายจะสะบั้นร่างของเขาให้ขาดครึ่ง!

รูม่านตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เมื่อพบว่าชีวิตของเขากำลังแขวนอยู่บนเส้นด้าย!

หากเขาไม่สามารถป้องกันกระบวนท่านี้ไว้ได้ ไม่ต้องสงสัยเลยว่ามีเพียงความตายเท่านั้นที่รออยู่!

แต่อีกฝ่ายเป็นถึงผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตลึกซึ้ง เขาจะสามารถตั้งรับการโจมตีในครั้งนี้ได้อย่างไร?

เขาไม่มีเวลาในการคิดไตร่ตรองมากขนาดนั้น ปฏิกิริยาตอบสนองของร่างกายต่อสถานการณ์ที่เป็นอันตรายถึงชีวิตคือการป้องกัน! 

หากไม่มีมีดดาบที่จะคอยป้องกัน ก็มีเพียงแขนขาเท่านั้นที่จะคอยปกป้องตนเองจากอันตรายในช่วงเวลาวิกฤตได้

และด้วยปฏิกิริยาตอบสนองที่รวดเร็วนี้ จางหลินหันหลังกลับมาก่อนจะยกแขนซ้ายขึ้นมาปิดกั้นตำแหน่งลำคอของเขาไว้ไม่ให้ถูกสะบั้น 

หว่อง!

แต่เมื่อเขารู้สึกตัวเขาก็ต้องตกตะลึง เพราะการตอบสนองของร่างกายนั้นเร็วกว่าความคิด และการที่เขาใช้แขนในการป้องกันการโจมตีของอาวุธมีคมจะไม่ช่วยอะไรให้เขารอดพ้นจากสถานการณ์วิกฤตนี้ได้เลย

ยิ่งอีกฝ่ายเป็นผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตลึกซึ้งด้วยแล้ว แค่การยกแขนขึ้นมาป้องกันของคนไร้ซึ่งพลังยุทธ์ จะสามารถหยุดการโจมตีจากดาบของผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตลึกซึ้งได้อย่างไร?

วินาทีนั้นดวงตาของจางหลินถูกปกคลุมด้วยความสิ้นหวังเมื่อตระหนักได้ว่าเขาได้ตัดสินใจผิดพลาด...

ฉัวะ!

แต่จู่ๆ ก็เกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝัน แทนที่แขนของเขาจะถูกฟันขาดสะบั้นโดยดาบพลังปราณ กลับกลายเป็นว่ามีพลังลึกลับบางอย่างได้ปิดกั้นดาบพลังปราณของหยูเป่ยเทียนไว้ ทำให้เขาไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วนนอกจากกระเด็นไปไกลจากแรงสะท้อนของพลังปราณ!

“อะไร!?” สีหน้าของหยูเป่ยเทียนเปลี่ยนไปเมื่อเห็นว่าจางหลินสามารถป้องกันการโจมตีของเขาได้เพียงแค่ใช้แขนรับ!

ชั่วพริบตาต่อมาจางหลินตระหนักได้ในทันทีว่าเหตุผลที่แขนของเขายังไม่ถูกฟันขาดสะบั้น ก็เป็นเพราะ พลังลึกลับที่แผ่พุ่งออกมาจากกำไลหยกต้นกำเนิดที่เขาสวมไว้ที่ข้อมือ

นั่นคือสิ่งประดิษฐ์ระดับ 7 ที่สามารถต้านทานการโจมตีของผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตลึกซึ้งได้!

จางหลินมีเวลาดีใจได้ไม่นาน จู่ๆเขาก็สัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่แขนซ้ายราวกับกระดูกและข้อต่อของเขากำลังแตกออกจากกัน!

หว่อง!

และด้วยพละกำลังอันดุร้ายราวกับสัตว์วิญญาณ ร่างของเขาถูกส่งบินไปไกลราวกับกระสอบทราย กระแทกเข้ากับต้นไม้ใหญ่อีกต้นจนเขาสำลักเลือดออกมาหนึ่งคำ!

แต่ถึงกระนั้นเขาก็ไม่มีเวลาที่จะดื่มด่ำกับความเจ็บปวด หัวใจของเขาเต้นแรงพร้อมกับเลือดลมที่ไหลเวียนอย่างสูบฉีด ในเวลานั้นเขารีบลุกขึ้นและวิ่งหนีออกจากผืนป่าแห่งนี้ในทันทีโดยไม่คิดชีวิต

หยูเป่ยเทียนที่เพิ่งจะหายตกตะลึงก็จ้องมองไปยังทิศทางของจางหลินที่หลบหนีไปด้วยแววตาที่มุ่งร้าย “ต่อให้เจ้าสามารถป้องกันข้าได้ครั้งหนึ่ง แต่มันจะไม่มีครั้งที่สอง!”

การเดินทางในครั้งนี้ของพวกเขาถือเป็นความลับสูงสุดที่ห้ามให้มีผู้ใดรับรู้เรื่องนี้เป็นอันขาด!

หากเขาปล่อยชายสวมหน้ากากงิ้วหลุดมือไป จุดประสงค์ของเขาจะถูกเปิดเผยในทันทีที่กลับไปที่วังหลวง และเมื่อนั้นเขาคงไม่สามารถปกปิดการมีอยู่ของสมบัติต้นกำเนิดได้อีกต่อไป

นั่นคือสมบัติต้นกำเนิดที่มีเพียงแค่ในตำนานเท่านั้น! แค่ข้อมูลหรือร่องรอยเพียงเล็กน้อยก็เพียงพอแล้วที่จะสร้างความโกลาหลครั้งใหญ่ให้แก่หกแคว้นใหญ่

ฉะนั้นแล้วไม่ว่าข้อมูลจะเล็กน้อยอย่างไร หยูเป่ยเทียนย่อมไม่ต้องการให้เกิดเหตุการณ์นั้นขึ้นเพื่อความปลอดภัยและเพื่อจุดประสงค์ของตนเองด้วยเช่นกัน 

หลังจากตัดสินใจได้ เขาก็กำลังจะกระโจนลงจากกิ่งไม้เพื่อไล่ตามจางหลินต่อไป หมายจะสังหารเขาให้สิ้นเรื่องสิ้นราว จากนั้นเขาจะได้ออกตามหาสมบัติต้นกำเนิดต่อไป

แต่ไม่ทันที่ขาของเขาจะได้ก้าวออกจากตำแหน่งเดิม ก็มีเสียงกรีดร้องสุดปอดดังขึ้นด้านหลังห่างออกไปหนึ่งลี้

“อ๊าก!!!!!”

เมื่อได้ยินเสียงนั้นร่างของหยูเป่นเทียนก็แข็งทื่อในทันที เพราะนั่นคือเสียงของหยานฉู่ที่กรีดร้องราวกับกำลังทนทุกข์ครั้งใหญ่

“องค์ชาย!”

พริบตานั้นหยูเป่ยเทียนล้มเลิกความคิดที่จะไล่ตามชายสวมหน้ากากงิ้ว และกระโดดข้ามผ่านต้นไม้ใหญ่กลับไปยังสถานที่ที่เขาปิดกั้นจางหลินไว้มื่อครู่

แต่เมื่อหยูเป่ยเทัยนกลับมาและมองเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นกับหยานฉู่ ใบหน้าของเขาก็ซีดเผือดราวกับซากศพ!

สิ่งที่เขาเห็นก็คือหยานฉู่ลงไปนอนกองกับพื้นและกรีดร้องโหยหวนด้วยความสิ้นหวัง ที่แขนซ้ายของหยานฉู่ปรากฏลวดลายเส้นเลือดดำที่คมชัดกำลังลุกลามไปทั้งแขน ทั้งยังมีหมอกควันสีม่วงลอยออกมาจากรูขุมขนราวกับมลพิษ

“ยะ-ยาพิษ!” ดวงตาของหยูเป่ยเทียนแข็งค้างด้วยความโกรธแค้นและความตื่นตกใจ

ทันใดนั้นเขาก็ตระหนักได้ในทันทีว่าหยานฉู่คงจะถูกวางยาพิษจากการโจมตีเพื่อเปิดทางของชายหน้ากากงิ้วก่อนหน้านี้ และที่สำคัญการที่ยาพิษออกฤทธิ์แม้ว่าหยานฉู่จะกินยาแก้พิษไปแล้วก่อนหน้านี้ย่อมหมายความว่า…

ยาพิษของชายหน้ากากงิ้วผู้นั้นไม่ใช่พิษธรรมดาหรือพิษพื้นฐานที่มาจากสัตว์วิญญาณประเภทพิษ! แต่มันเป็นที่อาจจะปรุงขึ้นมาโดยตัวของชายหน้ากากงิ้วเอง!

เมื่อรับรู้ดังนั้นเขาก็ระเบิดเสียงคำรามอย่างโกรธจัด “ไอ้สารเลว!”

รังสีสังหารแผ่ขยายเป็นวงกว้าง เขารู้สึกหายใจไม่ออกราวกับตับแทบจะระเบิด!

หยานฉู่คือใคร? เขาคือองค์ชายแห่งแคว้นฉู่และเป็นบุคคลที่ทั้งแคว้นต้องให้ความเคารพในฐานะองค์รัชทายาท แต่วันนี้เขากลับถูกใครบางคนที่ไม่รู้จักโจมตีและวางยาพิษทำให้ตกอยู่ในสภาพที่น่าอเนจอนาถ 

หากข่าวนี้แพร่งพรายออกไป ตำแหน่งรัชทายาทอาจจะเกิดการสั่นคลอนครั้งใหญ่

ขณะที่ความโกรธกำลังเข้าครอบงำจิตใต้สำนึก ก็มีเสียงกรอบแกรบดังขึ้น นั่นคือหยานฉู่ที่พยายามคลานเข่ามาอย่างน่าสมเพชเพื่อร้องขอความช่วยเหลือ “ลุงหยู ช่วยข้า—”

ในขณะที่หยานฉู่กำลังคร่ำครวญ ปากของเขาก็ซีดเป็นสีม่วง แม้แต่ลวดลายของเส้นเลือดดำก็ลุกลามไปยังตำแหน่งไหปลาร้าและกำลังจะเข้าใกล้ตำแหน่งหัวใจแล้ว!

หยานฉู่อยู่ในสภาวะวิกฤตแล้ว!

หยูเป่ยเทียนที่มีดวงตาแดงก่ำก็ได้สติ เขาไม่รอช้าที่จะหมุนเวียนปราณบริสุทธิ์เข้าสู่ร่างหยานฉู่อย่างรวดเร็วด้วยความตื่นตัว “องค์ชาย อดทนไว้! ข้ากำลังช่วยท่าน!”