พอจิงจิงกลับถึงห้องพัก และนำเงินมานับดู ก็ยิ้มอย่างมีความสุข วันนี้ขายไป เป็ที่น่าพอใจจริงๆ ขายวิทยุได้ 2เครื่อง นาฬิการข้อมือ 8 เรือน นาฬิกาแขวนผนังอีก 2 เรือน และรวมทั้งอาหารที่ขายไป ได้เงินมา เกือบ 3000 หยวน!!!
เมื่อก่อนจิงจิงไม่สนใจเงิน 3000 หยวนนี่แน่นอน แต่ตอนนี้มันมีค่ามากแค่ไหน? เธอรวยแล้ว แล้วยังมีของที่ไม่ได้ปล่อยอีกอยู่ในมิติ ่นี้เธอจะพักการขายของสิ้นเปลืองไปก่อน ต้องทำอย่างระมัดระวัง ส่วนขายอาหารเธอก็มีลูกค้าประจำแล้ว แค่สองวันขายทีหนึ่งก็ได้เงิน ไม่ต่ำกว่า 200 หยวนแน่นอน
วันนี้ช่างอารมณ์ดีจริงๆ
จิงจิง ใช้ชีวิตอยู่ในอำเภอตามปกติ ขายอาหาร ปล่อยของบ้างทำเงินขึ้นมาอีกไม่น้อย และอ่านหนังสือ ทบทวน บทเรียนก่อนสอบไปพอสมควรจนผู้คนในโรงเรียนที่ค่อนข้างแปลกใจในตัวจิงจิง ตอนนี้ก็เริ่มชินซะแล้ว ในเื่ความขยัน ของจิงจิง ยังมีคนเข้ามาพูดคุยด้วยอีกด้วย เพราะการพูดจายิ้มแย้มไม่เหมือนปกติ และไม่ถือตัวของจิงจิง ทำให้มีเพื่อนและคนรู้จักเพิ่มขึ้นเลยละ
ในเื่ของโรงงานเสื้อผ้าขนาดใหญ่กลับไม่มีเลย หากจะมีก็มีโรงงานเล็กๆ อยู่2-3ที่ ที่มี มีจักรเย็บอยู่ไม่กี่สิบเครื่องเท่านั้น นั่นไม่เพียงพอต่อความ้าในการทำกำไรอย่างที่จิงจิงคิดวางแผนไว้ เพราะอยากขายส่งด้วยเลย แต่จะทำยังไงได้ ต้องลองดูก่อนแล้ว ส่วนหน้าร้าน จิงจิง ดูไว้แล้ว ที่ทำเล ค่อนข้างดี อยู่ไม่ไกลจากห้างสรรพสินค้า ยังอยู่ในทำเลการค้าอีกด้วย ค่าเช่า 20 หยวนต่อเดือน ถือว่าไม่แพงเลย ตอนนี้จิงจิง วางแผนที่จะเปิดหน้าร้านเล็กๆ นี่ก่อน ส่วนแบบเสื้อผ้าก็เลือกแบบ ง่ายๆ ดูดี มาสัก 3 -4 แบบ เป็แบบที่สามารถใส่ได้ในทุกโอกาส ให้ร้านตัดเย็บ ตัดเย็บเสื้อผ้าเพื่อทดลองขายดูก่อน
“เถ้าแก่ถัง” ตอนนี้จิงจิงมาที่โรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าที่เลือกไว้แล้ว โรงงานนี้เป็โรงงานเล็กๆ มีคนงานไม่มาก มีเครื่องจักรประมาณ 10 ตัว มีโรงงานที่ใหญ่กว่านี้นิดหน่อย แต่จิงจิงไม่สนใจ จากที่ได้ดูหน้ากลิ้งกลอกของเ้าของโรงงานถ้าเทียบกันเถ้าแก่ถังคนนี้ ถือว่าดีมากเลยทีเดียว จิงจิงเคยมาสอบถามที่นี่แล้วครั้งหนึ่ง และตกลงจะนำแบบร่างเสื้อผ้ามาให้โรงงานตัดเย็บวันนี้
“คุณหลิว คุณมาแล้ว” เถ้าแก่ถังพูดอย่างสุภาพ เด็กคนนี้ยังเด็กอยู่ก็จริง แต่การพูดจาเหมือนผู้ใหญ่มาก เธอเคยมาที่โรงงานตัดเย็บแห่งนี้แล้วสอบถามการทำออเดอร์ใหญ่ เถ้าแก่ถังหวังอย่างยิ่งว่าจะได้รับออเดอร์จากยัยหนูคนนี้ เพราะตอนนี้โรงงานแทบไม่มีงานเข้ามาเลย ถึงจะเปิดขายอย่างเสรีกันแล้วแต่ผู้คนก็ยังไม่มีความคิดที่อยากทำธุรกิจกันมากเท่าที่ควร ส่วนการที่โรงงานจะทำเสื้อผ้าก็ต้องมีเงินทุนในการทำ ซื้อตอนนี้โรงงานที่จากจ่ายค่าจ้างพนักงาน แทบ ไม่มีเงินหมุนเวียน
“เถ้าแก่ถัง วันนี้ฉันเอาแบบร่างแต่ละแบบ มาให้คุณดู ฉันเขียนรายละเอียดย่อย กำกับไว้ให้แล้ว ว่าแต่ละแบบ ควรทำแบบไหนคุณลองดูก่อนว่าสามารถทำตามแบบได้ไหม ถ้าทำได้คุณทำตัวอย่างมาให้ฉันดูก่อน แล้วฉันจะสั่งตัดจากโรงงานของคุณแน่นอน” จิงจิงร่างแบบที่ดูเรียบง่ายแต่ใส่ได้ทุกโอกาส มีเป็แบบชุดเดรส และเสื้อ กระโปรง ตอนนี้ผู้คนเริ่มหันมาแต่งตัวตามแบบสมัยกันมากขึ้น ในอำเภอนี้ก็เริ่มมีผู้คนสวมใส่เดรส กางเกงยีนส์ แบบสมัยใหม่กันบ้างแล้ว ถึงจะเห็นได้ไม่เยอะมาในตัวอำเภอแห่งนี้ แต่เชื่อว่าอีกไม่นาน ผู้หญิงในเมืองหลวง ที่มีอิทธิพลการแต่งตัว จะเริ่มแผ่กระจายไปยังที่แห่งต่างๆ ให้ทุกคนแต่งเรียนแบบกันอย่างแน่นอน
พอเถ้าแก่ถังเห็นแบบร่างก็ตาลุก นี่มันแบบเสื้อผ้าผู้หญิงที่ออกแบบมาได้สวยเหลือเกิน เถ้าแก่ถังยังไม่เคยเห็นแบบ ที่แปลกใหม่และเข้ากันได้ดีขนาดนี้มาก่อน ไม่ว่าจะเป็สีที่กำกับไว้ก็ลงตัวในชุดทุกแบบ ดูแปลกแต่สวยมาก ถ้าทำออกมาต้องสวยมากอย่างแน่นอน!! อีกอย่างรายละเอียดที่กำกับมากตามแบบก็ละเอียด ง่ายต่อการทำอย่างมาก
“นี่ นี่ มันสวยมาก คุณหลิวนี่คุณร่างขึ้นเองอย่างนั้นเหรอ?”
“ใช่ค่ะ เถ้าแก่ถังนี่เป็ตัวอย่างไม่กี่แบบที่ฉันร่างไว้เพื่อให้เถ้าแก่ถังทำออกมาก่อน ไม่รู้ว่า พอใช้ได้ไหมคะ”
“นี่มันสวยมากเลยต่างหาก โรงงานเราสามารถทำได้แน่นอน เรามาคุยเื่จำนวนและรายละเอียดกันเถอะ" เถ้าแก่ถังชมทันที และอยากจะทำตัวอย่างออกมาให้ดูแล้ว
“ฉันจะสั่งตัดแบบล่ะ 200 ตัว มีทั้งหมด 4 แบบเป็ 800 ตัว แต่ฉันอยากให้เถ้าแก่ถังรับปากแล้วกำกับในสัญญามาว่า แบบร่างพวกนี้ ห้ามเผยแพร่ก่อนที่เถ้าแก่ถังจะส่งงานทั้งหมด ครบ 800 ตัวให้ฉัน เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นฉันคิดว่าคงร่วมงานที่จะตัดเย็บแบบ อื่นๆ กับ เถ้าแก่ถังไม่ได้แต่ถ้าเถ้าแก่ถังทำได้เราจะได้ร่วมงานกันในระยะยาวอย่างแน่นอน เถ้าแก่ว่าอย่างไรคะ?”
เถ้าแก่ถังมองเด็กสาวคนนี้ที่ฉลาดและหัวไวคนนี้อีกครั้งอย่างชื่นชม เด็กคนนี้เหมือนพูดออกมาให้เขารับปาก แต่ก็บอกอย่างชัดเจนว่าแบบเสื้อผ้านี่เป็แค่ไม่กี่แบบที่เธอออกแบบมา และยังแบบอื่นๆ อีกที่เธอสามารถทำออกมาได้ ในภายภาคหน้าหากเธอพอใจ เธอก็จะร่วมงานกับโรงงานนี้เท่านั้น แต่ถ้าหากทางโรงงานตัดเย็บแบบขายเอง เธอก็ไม่มีอะไรจะพูดแล้ว นี่คือความลับทางธุรกิจ
“แน่นอน คุณหลิววางใจได้ นี่คือความลับของลูกค้า โรงงานของผมเป็โรงงานที่เชื่อถือได้อย่างแน่นอน ผมทำธุรกิจมาอย่างสุจริต และคนในโรงงานก็อยู่กันแบบครอบครัวมานานคุณหลิวอย่างได้กังวล”
เถ้าแก่ถังคิดสักพักก็พูดต่อว่า "คุณหลิว ถึงแบบที่คุณออกแบบมา ผมเชื่อว่าต้องขายได้อย่างแน่นอน แต่การสั่งตัด แบบละ 200 ตัว ไม่ใช่น้อยๆ เลย หรือว่าคุณจะลดการผลิตลงสักครึ่งหนึ่ง? แล้วถ้าสินค้าออกตลาดขายดีแล้ว คุณค่อยสั่งตัดเพิ่ม? ” ไม่ใช่ว่าเถ้าแก่ถังไม่อยากทำออเดอร์เยอะๆ แต่หาทำเยอะแล้วสินค้าขายไม่หมด แล้วจะทำยังไง
จิงจิงยิ้มตอบเถ้าแก่ถัง “ขอบคุณเถ้าแก่ถังที่เตือน แต่ฉันคิดมาดีแล้วค่ะ ไม่ใช่ว่าฉันไม่ไว้ใจเถ้าแก่ แต่ถ้าผ้าลอตแรกออกมาแล้วขายได้ดีจริง หากผลิตไม่เยอะเข้าไว้ พอของขาดแล้วรอของ ฉันเชื่อว่าแบบเสื้อผ้าที่ฉันออกแบบมาถ้าโรงงานอื่นเห็นหรือเ้าของร้านอื่นเห็น โรงงานอื่นก็ต้องผลิตและทำขึ้นมาได้อย่างแน่นอน ฉันแค่ขอให้เถ้าแก่ถังรับปากเื่แบบที่ห้ามเผยไปถึงโรงงานอื่นก่อนฉันออกขายแค่นั้นก็พอค่ะ”
เถ้าแก่ถังพยักหน้าแล้วพูดว่า “ได้ ผมรับปากคุณ งั้นเรามาดูและคุยรายละเอียดกันเื่เนื้อผ้าก่อน แล้วผมสามารถทำตามแบบให้คุณดูก่อนในวันพรุ่งนี้คุณสามารถมาดูได้ทั้ง 4 แบบ หากคุณพอใจเราก็มาทำสัญญากัน”
2K
