สามัญสำนึกของดยุกหมูอ้วน

ตอนที่หนึ่งร้อยแปด บาบารัสผู้แสวงหาเหยื่อ

ทางเทคนิค พวกเจ้าชาย ขุนนางหลานจอมปราชยญ์ต่างๆก็ชนะได้เพราะมีมาเรียคอยบัฟเพิ่มค่าพลังต่างๆอยู่นั่นล่ะ

แม้พวกเขาจะเก่งแต่หากไม่มีใครระดับเซนต์Saintess นักบุญหญิงมาช่วยเพิ่มค่าพลังและแข็งแกร่งขึ้นด้วยพลังรัก(หรือพลังเทพเจ้าแล้วแต่เราจะมอง)ก็จะชนะพวกตัวร้ายฝีมือเก่งๆคนอื่นไดอยาก

อย่างดยุกอูลริก เองทางเทคนิคก็ไมได้โดดเด่นในด้านการต่อสู้แต่โดดเด่นในด้านพลังชีวิตและพลังเวทย์ที่สามารถเรียกลูกน้องออกมาได้เรื่อยๆในฉากต่อสู้

“ฮืม นึกว่าเจ้าจะโมโหที่ผู้หญิงเข้ามาข้องเกี่ยวในการประลองเสียอีก”

ผมกล่าวอย่างสงสัย

นึกว่า บาบาเรี่ยนอย่างบาบารัสจะเป็นคนที่เคร่งกับการประลอง

“ฮา คนศิวิไลซ์อย่างเจ้าชอบมีแนวคิดแปลกๆเกี่ยวกับการต่อสู้คนแพ้คือคนแพ้ คนชนะคือคนชนะ ไม่มีการทำผิดอะไรทั้งนั้น”

และบาบารัสก็ส่ายศีรษะ

“และข้าก็เคยรอดชีวิตมาเพราะผู้หญิงมาช่วยก็หลายครั้ง  ทำไมข้าต้องแปลกใจที่มีผู้หญิงมาช่วยเจ้าด้วย?”

บาบารัสกล่าวด้วยประสบการณ์ไม่ใช่ว่าเขาจะไม่เคยถูกจับหรือแพ้จากการโดนรุม

รอดมาได้เพราะสหายและผู้หญิงเสี่ยงตายมาช่วยนั้นนับครั้งไม่ถ้วน

เคยชนะและแพ้มามากกว่าใครนั่นคือสิ่งที่ทำให้บาบารัสแข็งแกร่ง

เขาไม่ได้ชนะทุกครั้งที่ร่วมกองทัพแต่บาบารัสสามารถรอดชีวิตมาได้แม้ว่าคนร่วมกองทัพจะตายจนหมดต่างหาก

พวกนักรบคลั่งบาบารัสคือคนประเภทเดียวกับเฮียกัซแห่งเบอร์เซิร์กที่แม้เรื่องแผนยุทธการอาจจะสู้พวกนักการทหารอัจฉริยะไม่ได้แต่การที่จะล้อมปราบหรือจัดการกับคนที่สามารถฝ่ากองทัพด้วยคนคนเดียวได้นั้นแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย

เหมือนการล้อมปราบลิโป้หรือเซี่ยงหวี่

ทุกอย่างต้องพร้อมจริงๆถึงจะจัดการกับนักสู้ที่สามารถจัดการกับคนร้อยคนได้ด้วยตัวคนเดียว

“อืม บาบารัสข้าเองคงเป็นชาวศิวิไลซ์อย่างที่เจ้าว่าพวกเราเห็นไม่ตรงกันในหลายอย่างแต่อย่างน้อยเราก็เห็นตรงกันว่า พวกเนโครแมนเชอร์แห่งป่าดำนั้นไม่ควรจะปลุกศพคนขึ้นมาและหลังจากนั้นข้าสัญญาว่าข้ารู้อีกหลายสถานที่ที่จะพาเจ้าไปล่าสัตว์อสูรที่ไม่เคยมีใครพบมาก่อนได้”

ผมคิดถึงดันเจี้ยนบางดันเจี้ยนที่มีพวกสัตว์ประหลาดต่างๆอยู่

แนวบอสลับหรือโบนัสบอสที่ไม่เกี่ยวกับการเคลียร์เนื้อเรื่อง แต่อาจจะเป็นบอสที่สู้ด้วยยากกว่าบอสในเนื้อเรื่องหลักอีก

“เจ้าเคยเป็นหัวหน้าโจรชิงม้าและโจรสลัดใช่ไหมล่ะ?”

บาบารัสผงกศีรษะรับ

“โจรสลัดแห่งเกาะกระโหลกผู้คนเคยเรียกข้าว่าอย่างนั้น”

“ข้าต้องการคนที่สามารถแนะนำและฝึกทหารให้ข้าได้ทั้งทางเรื่องทหารม้าและทางทหารเรือพอดี

ข้าขอจ้างเจ้าสักพักจนกว่าเจ้าจะอยากไปผจญภัยที่อื่นให้เจ้าสร้างทหารม้าที่สามารถปล้นคนได้ไวราวกับสายลมและทหารเรือให้ข้าสักกองก่อน”

บาบรัสทำสีหน้าครุ่นคิดและพยักหน้า

“ตกลง เพื่อนของข้าในพวกกองเรือโจรสลัดคงลำบากแล้วแต่นั่นล่ะคือชะตาของพวกผีทะเล”

บาบารัสไม่ใช่แค่”มีเส้นสาย”กับโจรสลัดเขาคือโจรสลัด หัวหน้ากองเรือก่อนที่จะโดนล้อมปราบ

แต่ก็เป็นคนที่ไม่คิดมากเวลาที่จะต้องฆ่าลูกเรือของโจรสลัดฝ่ายตรงข้ามไปสักครึ่งหนึ่งจนกว่าเรือลำอื่นๆจะยอมรับเขาเป็นกัปตันของโจรสลัด

อยู่ในทะเล ตายไปกลายเป็นผีทะเล

นั่นคือชะตากรรมของลุกทะเลและโจรสลัด

บาบารัสรู้สึกแปลกใจที่ดยุกอูลริกต้องการให้เขาฝึกทหารให้เพราะขุนนางคนอื่นๆมักจะรังเกียจพวกคนเถื่อน

แต่บาบารัสคิดว่าดยกุอูลริกน่าจะเป็นพวกชอบพวกคนเถื่อนสังเกตจากลูกน้องบาบาเรี่ยนจำนวนมากที่ดยุกอูลริกใช้งาน

นักรบคนเถื่อนจำนวนขนาดนี้แม้กระทั่งหัวหน้าเผ่าทางเหนือก็มีจำนวนไม่มากเท่านี้

ผมพยักหน้ารับคำกล่าวของบาบารัส

บาบารัสนั้นต่างไปจากพวกเวเฮเมียร์กริฟกาเรี่ยนหรือสปินนิ่งเทล

เขาเป็นคนที่รักอิสระและไม่ชอบการเป็นลูกน้องใครสักเท่าไร

หากใครทำให้เขาไม่พอใจเขาก็อาจจะหนีกองทัพด้วยซ้ำไป

ดังนั้นคิดว่าจึงควรจะใช้งานเขาให้เต็มที่ตอนที่เขายังสนุกอยู่ในดินแดนนี้ก่อนที่จะหนีไปอีกครั้ง

ให้เขาฝึกพวกทหารกับพวกพี่กล้ามให้และพวกเหล่านักรบอัศวินสายรุ้งด้วย

และที่สำคัญ

พุ่งเป้าหมายของบาบารัสไปที่ป่าดำที่มีมอนสเตอร์ที่น่ากลัวอยู่น่าจะทำให้เขาสนุกได้อีกสักพัก

ตราบใดที่ยังมีศัตรูที่แข็งแกร่งที่น่าสนใจเขาก้ยังสนุกกับการต่อสู้อยู่

ผมรู้สึกสังงหรณ์ว่าบาบารัสคงจะไม่ชอบหากกองทัพของตนเองเป็นฝ่ายได้เปรียบหรือรังแกกองทัพที่อ่อนแอกว่าแน่ๆ

เขาถึงได้ทำให้กองทหารของตนเองต้องตายไปหลายครั้งนั่นเอง

เพราะชอบที่จะสู้กับศัตรูที่แข็งแกร่งกว่าตนเองเสมอ

ผมมีความรู้สึกเหมือนกับมีลูกน้องเป็นลิโป้อย่างไรชอบกล

พวกคนที่มีฝีมืออันดับหนึ่งในแผ่นดินพวกนี้มันติสท์เอามากๆ

แบบเดียวกับกรีฟีทที่พยายามทุกอย่างก็ยังรั้งกัซไว้ไม่ได้

กับคนแบบนี้ต่อให้อยากห้ามก็คงห้ามไม่ได้เวลาที่จากลากันคงทำได้แค่เอาพวกม้าชั้นดีให้กับทรัพย์สินไปเพื่อรักษาความสัมพันธ์ที่ดีกันไว้ก่อนเท่านั้นล่ะเฮ้อ