เทียนหลง ดันเจี้ยน สเลเยอร์

อีกทางด้านหนึ่ง..คฤหาสน์ตระกูลศิริวิวัฒน์เกรษา..“ลูกรัก เหมือนว่าข้างนอกจะมีเหตุการณ์ไม่ชอบมาพากลอยู่นะ..” วสินเดินเข้ามาภายในห้องรับแขกที่มีมี่กำลังนั่งดูโทรทัศน์อย่างสบายอารมณ์ และเมื่อเธอได้ยินอย่างนั้นมือที่กำลังหยิบคุกกี้ขึ้นมาทานก็ค้างอยู่กลางอากาศ ก่อนที่ใบหน้าจะแสดงให้เห็นว่าเธอมึนงงกับคำพูดของผู้เป็นพ่อ“ยังไงคะคุณพ่อ เกิดอะไรขึ้นอย่างนั้นเหรอ..” มีมี่กล่าวพร้อมกับขมวดคิ้วเล็กน้อย“พ่อก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่เพื่อนพ่อบอกว่ามันเป็นเหตุก่อการร้าย เป้าหมายถึงไม่แน่ชัด เลยยังไม่ทราบรายละเอียดสักเท่าไร.. แต่ก็ต้องภาวนาไม่ให้เป็นคนใกล้ตัวเลย” วสินที่อายุก็ปูนนี้แล้ว เขามีเพื่อนอยู่ด้วยกันไม่กี่คน ถึงจะทราบว่าอาจจะมีเหตุก่อการร้าย แต่ถ้าไม่รู้เป้าหมายอย่างนี้เขาก็ทำอะไรมากไม่ได้เช่นกัน“นั่นสิคะ.. แต่พวกนั้นมันช่างกล้าจริงๆ ทั้งๆที่พวกมันรู้ว่าคุณเทียนหลงอาศัยอยู่ในเมืองแห่งนี้ด้วย..” มีมี่กล่าวพร้อมกับพิงหลังของเธอลงโซฟาอันแสนนุ่มของตัวบ้าน ผู้เป็นพ่อเห็นท่าทีของลูกสาวเป็นอย่างนั้น เขาก็ถอนหายใจออกมา“เฮ้อออ นั่นสิ! มันเป็นอย่างที่ลูกว่า ทั้งๆที่คุณเทียนหลงอยู่ในเมืองเชียงใหม่แห่งนี้พวกมันยังจะกล้าลงมือ นอกเสียจากว่า..หืออ ไม่หรอกมั้ง” วสินเองก็นั่งลงที่โซฟาตัวเดียวกัน เขากล่าวออกมาก่อนจะสะดุดกับคำพูดของตัวเอง และส่ายหัวสะบัดไล่ความคิดนี้ออกไป“นอกจากอะไรคะคุณพ่อ..” มีมี่แม้จะดูรายการทีวีช่องโปรดอยู่ แต่ประสาทการรับรู้ของเธอก็ดีกว่าคนทั่วไปหลังจากเลเวลเธออัปขึ้นมา แม้ว่าพ่อของเธอจะพูดเบาสักแค่ไหน เธอก็ได้ยินเหมือนกับเขามากระซิบอยู่ข้างๆหู และด้วยคำพูดของคุณพ่อนั้นมันทำให้เธอสงสัยไม่น้อย เธอจึงเอ่ยถามออกไป“ก็ไม่มีอะไรหรอก.. แต่มันก็น่าคิดนะ ทั้งๆที่พวกมันรู้อยู่แล้วว่าในเมืองมีคุณเทียนหลงอาศัยอยู่ แต่พวกมันยังกล้าที่จะสร้างความวุ่นวาย เลยมีความเป็นไปได้ที่เป้าหมายของคนพวกนั้นอาจจะเป็นคุณเทียนหลงซะเอง.. แต่ก็นะ พ่อคงคิดมากไปเอง ใครกันจะกล้ามีปัญหากับคุณ...เทียน..หลง...”วสินที่กล่าวออกมาอย่างขำๆ แต่ตอนนี้เหมือนกับเขาต้องเปลี่ยนใจแล้ว เพราะจู่ๆเสียงที่ดัง ตู้มมมม! ราวกับบ้านของเขาจะถล่มลงมา และนั่นมันทำให้ทั้งสองพ่อลูกหันไปมองทิศทางที่มาของเสียงพร้อมกัน ไม่นานเกินรอพ่อบ้านประจำตระกูลก็เดินเข้ามาหายในห้องรับแขกนี้อย่างร้อนใจ“นายท่าน! มีผู้ร้ายหลายสิบคนบุกคฤหาสน์ครับ...” พ่อบ้านกล่าวอย่างเร่งรีบ มันอดไม่ได้ที่สองพ่อลูกจะหันหน้ามองกันพร้อมกับทำตาปริบๆ“ดูเหมือนว่าคำพูดของคุณพ่อจะค่อนข้างศักดิ์สิทธิ์นะคะ ทั้งๆที่รู้ว่าลูกเป็นลูกศิษย์ของท่านอาจารย์ยังกล้าบุกมาถึงที่นี่..” มีมี่กล่าวพร้อมกับรอยยิ้ม เธอไม่ได้กลัวพวกมันเลยแม้แต่นิดเดียว และตอนนี้เธอกำลังตื่นเต้นเสียมากกว่าที่จะได้ลองวิชาที่ร่ำเรียนมากับคนจริงๆเสียที“ยังจะพูดเล่นอีก.. ไป! รีบไปหลบกันที่ห้องลับดีกว่า อีกเดี๋ยวพวกทหารตำรวจก็คงจะมากันแล้ว” วสินเอ่ยกล่าวกับลูกสาวของตัวเอง แน่นอนว่ามีมี่เลือกที่จะส่ายศีรษะของตัวเองเบาๆ“ได้ยังไงกันล่ะคะ นี่เป็นโอกาสดีที่จะได้ลองวิชา.. คุณพ่อไปหลบอยู่ข้างในนั้นเถอะ ถ้าทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้ว หนูจะไปเรียกเองค่ะ..” มีมี่กล่าวพร้อมกับหยิบการ์ดฮันเตอร์ของตัวเองออกมาเตรียมพร้อมเอาไว้“คุณหนูครับ พวกนั้นเป็นฮันเตอร์กว่าสิบคนเลยนะครับ มันค่อนข้างเสี่ยง ผมคิดว่าคุณหนูควรทำตามแนะนำของคุณท่านนะครับ..” พ่อบ้านกล่าวออกมา ตั้งแต่เกิดเรื่องวุ่นวายนี้ ฮันเตอร์ที่ตระกูลได้จ้างเอาไว้ก็ออกมาต่อสู้กันบ้างแล้ว แต่ความสามารถของอีกฝ่ายดูเหมือนจะเหนือกว่าหลายขั้น และที่สำคัญพวกมันทำงานได้เข้าขากันสุดๆ เขาไม่อยากให้คุณหนูออกไปเสี่ยงชีวิต เพียงแค่รอกำลังสนับสนุนมาจะดีกว่า“เฮ้ยย พ่อบ้านภู คุณอย่าได้ดูถูกฉันจะดีกว่า ฉันเป็นถึงลูกศิษย์ของคุณเทียนหลงเชียวนะ คุณควรพาคุณพ่อของฉันไปที่บังเกอร์ได้แล้ว และคุณควรดูให้ดีๆว่าลูกศิษย์ของชายที่เป็นอันดับหนึ่งของโลกทำอะไรได้บ้าง..” มีมี่กล่าวก่อนจะกดชุดเกราะของตัวเองจากบัตรฮันเตอร์ แน่นอนว่าชุดที่ทำพันธสัญญาไปแล้ว ก็มีเพียงเธอเท่านั้นที่สามารถสวมใส่มันได้ ชุดนักเวทย์เพลิงสีแดงชาติ บนหัวสวมหมวกทรงแหลมชี้ฟ้าราวกับแม่มดในเทพนิยายสวยงาม ท่ามกลางสายตาของผู้เป็นพ่อ และตัวของพ่อบ้านเอง ทั้งสองอึ้งตกใจไม่น้อย วสินที่เห็นว่าลูกของเขาอยากจะออกไปต่อสู้เขาก็ไม่อยากขัด แต่อย่างไรก็ตามด้วยความเป็นพ่อ เขาก็เป็นห่วงเธอไม่น้อยเลยทีเดียว“ระวังตัวด้วยนะลูกรัก ถ้าไม่ไหวจริงๆก็อย่าฝืน..” วสินกล่าว มีมี่ที่ได้ยินก็พยักหน้าทั้งรอยยิ้ม ก่อนที่จะเคลื่อนประตูฝั่งระเบียง และบินขึ้นไปบนท้องฟ้า..“หวังว่าจะไม่เป็นอะไรนะลูกรัก.. เราไปกันเถอะพ่อบ้านภู..”วสินมองดูลูกสาวตัวน้อยของเขาในวันวาน เพียงไม่กี่วันตัวตนของเธอก็กลายมาเป็นคนระดับโลกไปเสียแล้ว ทั้งหมดนี้ก็ต้องขอบคุณคุณเทียนหลงผู้เป็นคนให้โอกาสเธอ สักวันเขาจะต้องขอบคุณเขาด้วยตัวของเขาเอง พ่อบ้านภูที่ได้ยินอย่างนั้นก็พยักหน้าพร้อมกับเร่งนำทางผู้เป็นนายตรงไปยังห้องลับในทันที กลับมาที่ทางด้านของไอซ์..“ชิ! พวกแกบังอาจมาก!...” ไอซ์กล่าวออกมาอย่างไม่สบอารมณ์สักเท่าไร ตอนนี้เขากำลังเหยียบคันเร่งจนจะสุดไมล์อยู่แล้ว มันต้องใช้สมาธิเป็นอย่างมากในการขับขี่ แต่ในระหว่างนั้นเอง เสียงจากแว่นตามันก็ย้ำเตือนเหตุการณ์ต่างๆให้เขาเจ็บใจเล่นๆ“ไอซ์.. ใจเย็นๆก่อน ตอนนี้นายต้องตั้งสติเอาไว้ ถ้านายเคลื่อนไหวด้วยอารมณ์อย่างนี้มันจะเข้าทางของพวกมันเอาได้นะ..” เสียงของผู้พันเอ่ยเตือนให้ไอซ์ใจเย็นๆ เพราะดูเหมือนว่าพวกมันจะวางแผนนี้กันมานานพอดูเลย พวกมันรู้ไปเสียทุกอย่าง แม้แต่หน่วยข่าวกรองลับจะเคลื่อนไหวไปทางไหน พวกมันก็รู้ไปหมด มันมีความเป็นไปได้อยู่หลายทาง อย่างแรกคือมันมีแฮกเกอร์ที่สามารถเจาะข้อมูลของหน่วยข่าวกรองลับของประเทศได้ หรืออาจจะเป็นอย่างอื่นที่เขาไม่อยากจะจินตนาการแล้ว เพราะถ้าไม่ใช่แฮกเกอร์ก็คงจะเป็นคนในเสียเอง หรือถ้าจะเอาเลวร้ายที่สุด มันอาจจะเกี่ยวกับประเทศมหาอำนาจของโลกเลยก็ว่าได้“คุณยังกล้าบอกให้ผมใจเย็นอีกอย่างนั้นเหรอ.. ทั้งๆที่เราคุยกันเอาไว้แล้วไม่ใช่เหรอ คุณควรที่จะปกป้องพวกเธอจากภัยร้าย แต่ทำไมถึงปล่อยให้เกิดเรื่องอย่างนี้ขึ้นได้ล่ะ..” ไอซ์กล่าวอย่างโมโห ตอนนี้เขาเดือดมาก และพร้อมจะทำลายทุกสิ่งทุกอย่างให้หายราบเป็นหน้ากอง“ผมขอโทษ ผมไม่อยากจะแก้ตัวใดๆ แต่เราก็ไม่คิดว่าพวกมันจะลงมือกันเร็วขนาดนี้ หน่วยลับของเราก็มีคนจำกัดเช่นกัน เมื่อถึงเวลาผมสามารถยืนให้คุณด่าหรือจะทำอย่างอื่นได้ทั้งวัน แต่ตอนนี้มันไม่ใช่เวลานั้น.. คุณต้องตั้งสติเอาไว้ให้ดี เพราะการเคลื่อนไหวของคุณกำลังเข้าแผนของพวกมัน..” ผู้พันกล่าว“ผมไม่สนใจอะไรทั้งนั้น.. ถ้าไม่มีอะไรแล้ว อย่าได้มารบกวนผมในเวลานี้” ไอซ์กล่าวกลับเช่นกัน“..คุณปิยธิดาถูกยิง.. มันพอจะเป็นเหตุให้คุณหยุดฟังผมได้หรือยังครับ..” พันโทมนัสกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบๆ และแน่นอนว่ามันทำให้ไอซ์ถึงกับชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเบรกรถที่พุ่งมาอย่างรวดเร็วให้จอดสนิทบนท้องถนน“เกิดอะไรขึ้น!..อาการของเธอเป็นยังไงบ้าง” ไอซ์กล่าวถามด้วยความสงสัย เขาเพิ่งจะออกมาจากจุดนั้นเอง แล้วทำไมพี่บิวตี้ถึงถูกยิงได้ และเธอจะเป็นอะไรหนักมากแค่ไหน ตอนนี้เขาเหมือนอยู่จุดกึ่งกลางระหว่างพี่ครีมกับพี่บิวตี้ ถ้าเขาเลือกที่จะช่วยอีกคน ก็แปลว่าอีกคนจะไม่ปลอดภัยเช่นกัน“หลังจากที่คุณออกไป เหล่าช่างฝีมือที่ปลอมตัวมาก็.......”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 107

คล้ายกับเรื่องเทียนหลง ดันเจี้ยน สเลเยอร์ ที่คุณอ่าน

เทียนหลง ดันเจี้ยน สเลเยอร์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 107

คล้ายกับเรื่องเทียนหลง ดันเจี้ยน สเลเยอร์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้