ขอโทษที พอดีบรรพจารย์ผมเป็นเจ้าแห่งยมโลก [นิยายแปล]

ผมมองดูผีพรายที่ค่อยๆไต่ขึ้นมาจากน้ำโดยไม่รู้สึกอะไรนัก

        เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกหรือครั้งที่สองที่ผมเห็นสิ่งแบบนี้

        ตั้งแต่จางเฉียงที่จมน้ำตาย ไปจนถึงผีพรายในทะเลสาบของโรงเรียนที่ต้องส่งวิญญาณด้วยการสั่งสมคุณความดีและสูบปราณต้นกำเนิดผีพรายที่ผมเคยเจอมีอยู่หลายตนแล้ว

        แต่เจ้าตนนี้ดูแตกต่างออกไปเล็กน้อย

        ไอหยินบนร่างของมันหนากว่าปกติ ดวงตาก็เป็นสีดำสนิท

        ผีที่มีดวงตาดำแสดงว่าเริ่มมีพลังอาฆาตแล้วนั่นแปลว่าแรงแค้นของมันรุนแรงจนกลืนกินดวงตา

        อาจารย์เคยบอกว่า ผีประเภทนี้บางตนยังมีสติหลงเหลืออยู่เล็กน้อยยังรู้ว่าตนเองกำลังทำอะไร

        ถ้าความเป็นคนยังไม่หมดไปหากรู้ผิดและยอมกลับใจก็ยังสามารถส่งไปเกิดใหม่ได้

        แต่หากเต็มไปด้วยเจตนาฆ่าและยึดมั่นในความอาฆาตอย่างไม่ลดละอย่างนั้นก็ต้องกำจัดสถานเดียว

        ด้วยเหตุนี้ ผมจึงจับตาดูผีพรายตนนี้อย่างใกล้ชิดไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย

        หากมันมีเจตนาจะทำร้ายใครแล้วพุ่งเข้ามากัดจั่วต้าเหนียนหรือคนอื่นขึ้นมาคงเป็นเรื่องใหญ่แน่

        เมื่อเห็นว่าผีพรายใกล้ขึ้นฝั่งแล้ว ผมหันไปบอกทุกคนรอบข้าง “พวกคุณอยู่ข้างหลังผม อย่าเข้ามาใกล้ วิญญาณของศพกำลังจะขึ้นมาบนฝั่งแล้ว”

        ทั้งสามคนมองไม่เห็นวิญญาณ เห็นเพียงโซ่เหล็กดำที่ตึงไปยังผืนน้ำ

        เมื่อได้ยินคำพูดของผม พวกเขาเริ่มตื่นตระหนกถอยร่นไปอยู่ข้างหลังผมหมด

        โดยเฉพาะจั่วต้าเหนียนกับซุนโหย่วยิ่งหลบไปไกล

        ในสายตาของพวกเขา พื้นดินตรงริมตลิ่งเริ่มปรากฏรอยเท้าเปียกน้ำ

        รอยเท้าเหล่านั้นเดินออกมาจากทะเลสาบ มุ่งตรงมาทางร่างของศพ

        “รอยเท้า!” หวังเหมิ่งอุทานออกมาอย่างตกใจ

        จั่วต้าเหนียนกับซุนโหย่วถึงกับพูดไม่ออก ใช้มือปิดปากแน่นไม่กล้าหายใจแม้แต่น้อย

        ผมยังคงกดมือลงบนศพ มองผีพรายที่กำลังย่างเท้าขึ้นมาแล้วพูดว่า “พวกเขาเพิ่งถูกลากขึ้นมาบนฝั่ง ตอนนี้จึงยังทิ้งรอยเท้าไว้ได้ แต่พอเขาพ่นไอเย็นในปากจนหมด สลายพลังน้ำที่ติดตัวได้ รอยเท้าก็จะหายไป…”

        ผมเพิ่งพูดจบ ผีพรายตนนั้นก็พ่นไอสีดำออกมาจากปากทันที

        ไอดำลอยกระจายไปตามลมรอยเท้าที่เหยียบอยู่บนตลิ่งก็จางหายไปอย่างรวดเร็ว ราวกับถูกแดดเผาจนแห้งหายไปในพริบตา...

        ผีพรายที่ขึ้นฝั่งมายังคงจับโซ่ไว้แน่น ค่อยๆคลานเข้ามาใกล้ร่างศพทีละน้อย

        แม้ดวงตาจะยังคงเป็นสีดำ แต่ผมสังเกตได้ว่าแววตาของมันเริ่มเลื่อนลอยเหมือนไม่แน่ใจ

        จนกระทั่งมือของมันสัมผัสถึงเท้าของร่างศพนั่นเอง ก็หยุดนิ่งไป

        ผมเองก็ละมือออกจากศพ ถอยหลังหนึ่งก้าวแล้วหยิบธูปยาวหนึ่งดอกออกมาจุดไฟ ก่อนปักไว้ที่ข้างๆ

        ผีพรายตนนี้มีท่าทางไม่ต่างจากตอนที่หลี่เสี่ยวหมิ่นกลับมา

        มันโน้มตัวพิงศพของตัวเอง แล้วพยายามจะนอนซุกกลับเข้าไปในร่างเดิม

        แต่มันตายไปตั้งครึ่งเดือนแล้ว ศพก็เปื่อยยุ่ยไปหมดจะกลับเข้าไปได้อย่างไรกัน

        ไม่ว่ามันจะพยายามนอนอย่างไร วิญญาณของมันก็ไม่อาจกลับเข้าสู่ร่างได้

        ตอนนั้นเอง ผมก็เปิดปากกล่าว “ธุลีคืนสู่ธุลีดินคืนสู่ดิน พี่ชายเอ๋ย ชะตาคนเรามีเกิดมีดับคุณได้ตายไปแล้ว!”

        ขณะพูด ผมควักกระดาษเงินกระดาษทองขึ้นมากำมือหนึ่ง แล้วโปรยใส่มัน

        กระดาษโปรยปรายวูบวาบ ร่วงลงตรงหน้าผีพราย

        และในตอนนั้นเองผีพรายที่พยายามจะซุกกลับเข้าไปในร่างศพก็ชะงักกะทันหัน

        ดวงตาสีดำของมันสั่นไหว สีหน้าเริ่มบิดเบี้ยวแปลกประหลาด

        “ตาย...ตายแล้ว? ฉัน...ฉันตายได้ยังไงไม่ ฉันยังไม่ตาย ฉันยังไม่ตาย...”

        พูดไปมันก็เอามือกุมศีรษะ แสดงท่าทีเจ็บปวดสับสนอย่างเห็นได้ชัด

        ผมขมวดคิ้วทันที มือข้างหนึ่งวางอยู่บนกระบี่กระดูกปลาอย่างเตรียมพร้อม

        ตามที่อาจารย์เคยสอนไว้เวลานี้คือช่วงตัดสินว่าจะสามารถส่งวิญญาณตนนี้ได้หรือไม่

        หากเขายอมรับว่าตัวเองตายแล้วแล้วสูดควันจากธูปส่งวิญญาณเข้าไปหนึ่งคำ พลังอาฆาตในตัวก็จะจางลง

        ดวงตาที่เคยดำสนิทจะค่อยๆ กลายเป็นสีเทา และสติสัมปชัญญะจะกลับคืน

        เหมือนกับตอนที่จางเฉียงได้สติ แล้วส่งวิญญาณได้สำเร็จ

        แต่ถ้าเขาไม่ยอมรับความตาย ยึดติดกับความอาฆาตเขาจะไม่สามารถสูดควันจากธูปส่งวิญญาณได้

        ตอนนั้นพลังอาฆาตจะยิ่งทวีความรุนแรง กลายเป็นดุร้ายและกระหายเลือด

        บางครั้งดวงตาสีดำอาจกลายเป็นขาว กลายสภาพเป็นวิญญาณอาฆาตโดยสมบูรณ์

        ถ้าเป็นแบบนั้น ผมก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากกำจัดเขา

        เพราะด้วยฝีมือของผมยังไม่อาจส่งวิญญาณอาฆาตได้

        “ธุลีคืนสู่ธุลี ดินคืนสู่ดิน ชีวิตมีเกิดมีดับ พี่ชาย...ได้โปรดวางลงเถอะ!” ผมเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

        เพราะความตายของเขานั้นเป็นความตายโดยไม่รู้เรื่องรู้ราวผมจึงอยากให้โอกาสเขาอีกสักครั้ง

        ผีพรายยังคงกุมศีรษะพลางร่ำไห้

        “ตายแล้ว...ฉันตายแล้ว ตายแล้วจริงๆ ...”

        พูดได้เท่านั้น เขาก็ร้องไห้โฮออกมาอย่างควบคุมไม่อยู่ ก่อนจะทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง

        และในตอนนั้นเอง ควันสีเขียวจากธูปส่งวิญญาณที่ผมปักไว้ข้างๆก็ลอยเข้าไปในจมูกของเขาโดยอัตโนมัติ

        เมื่อเห็นภาพนี้ ผมโล่งใจขึ้นเล็กน้อย

        รู้สึกว่าตัวเองสามารถลดการระวังลงได้บ้างเพราะมันแสดงให้เห็นว่าผีพรายยอมรับความตายของตนแล้ว และปล่อยวางจากความอาฆาต

        ดวงตาสีดำของเขาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเทาอย่างรวดเร็วท่ามกลางเสียงสะอื้น คราบน้ำบนร่างก็เริ่มลดลง

        นี่แสดงว่าสามารถส่งไปได้แล้ว

        หวังเหมิ่งที่อยู่ด้านหลังผมรวมถึงจั่วต้าเหนียนและซุนโหย่วที่อยู่ไกลออกไปต่างมองไม่เห็นผีพราย

        พวกเขาทำได้เพียงมองผมพูดอยู่คนเดียว ตาเบิกกว้างเงียบงัน ไม่เอ่ยคำใด

        ในขณะที่ผีพรายร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่นั้นผิวน้ำของทะเลสาบพลันเกิดความเคลื่อนไหวขึ้น

        ผมมองเห็นจากระยะไกล ศพอีกสองร่างโผล่ขึ้นมาจากน้ำห่างออกไปราวสิบเมตร

        อาจารย์โผล่ขึ้นมาจากผิวน้ำครู่หนึ่ง แล้วก็ดำกลับลงไปอีกครั้ง

        ผมไม่รู้ว่าอาจารย์ต่อสู้กับศพอาฆาตและวิญญาณร้ายพวกนั้นในน้ำอย่างไรบ้างแต่มั่นใจได้เลยว่าไม่ใช่เรื่องง่ายแน่

        เมื่อเห็นว่ามีศพลอยน้ำใหม่ขึ้นมา ผมก็หันไปเรียกหวังเหมิ่งทันที “พี่เหมิ่ง มีศพใหม่ลอยขึ้นมาอีกแล้ว ฝากพายเรือต่อหน่อยครับ”

        หวังเหมิ่งพยักหน้า “ไม่มีปัญหา!”

        จากนั้นผมก็หันไปพูดกับผีพรายที่ยังคงสะอื้นไม่หยุด

        “พี่ชาย ใจเย็นๆ ก่อนอีกเดี๋ยวผมจะส่งคุณกลับไปหาครอบครัว”

        เมื่อผีพรายได้ยินคำว่า “ครอบครัว” ก็เงยหน้าขึ้นมองผม

        เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่พยักหน้าเบาๆ แต่ในดวงตาสีเทาคู่นั้นมีแววขอบคุณปนอยู่

        ผมยิ้มบางๆ แล้วเดินตรงไปยังริมฝั่ง ก่อนจะขึ้นเรือลำเล็กอีกครั้ง

        หวังเหมิ่งเริ่มพายเรือมุ่งหน้าไปยังทิศทางของศพลอยน้ำ

        ตอนแรกเรือยังเคลื่อนได้ดี แต่พอออกจากฝั่งไปราวสี่ห้าเมตรความเร็วก็เริ่มลดลง กลายเป็นเหมือนเดิม

        หวังเหมิ่งต้องออกแรงมากกว่าปกติจึงจะสามารถพายเรือฝ่าทะเลสาบได้

        ผิวน้ำกลับมาเชี่ยวกรากอีกครั้ง เสียงคลื่นกระทบเรือดัง “ตึงๆๆ” ไม่ขาดสาย

        บางครั้งเสียงก็กระแทกแรงมาก ราวกับมีคนฟาดฝ่ามือเข้ากับแผ่นไม้ของเรือโดยตรง

        ผมรู้ดีว่านี่คือฝีมือของพวกสิ่งชั่วร้ายใต้น้ำ

        แต่ผมเองก็ไม่มีวิธีอะไรนัก ได้แต่ช่วยหวังเหมิ่งพายเรือ

        ระยะทางแค่สิบกว่าเมตร พวกเรากลับใช้เวลากว่าเจ็ดถึงแปดนาที

        พอเข้าใกล้ศพ ผมก็พบว่าเป็นนักประดาน้ำอีกแล้ว

        ศพนอนคว่ำหน้าในน้ำเหมือนเดิมไม่ต่างจากก่อนหน้านี้

        ผมจึงใช้วิธีเดิม

        ใช้เชือกเกี่ยวศพเกี่ยวร่างศพไว้ แล้วออกแรงลากกลับ

        แต่ศพลอยน้ำทั้งสองร่างไม่ต่างกันเลย ลากไม่ไปสักนิด

        สุดท้ายต้องปล่อยไอศพออกก่อน แล้วตามด้วยขู่เล็กน้อย

        ใช้กระบี่กระดูกปลาแทงลงไปไม่ยั้ง พอไอศพระบายออกไปบ้างก็ขู่เพิ่มอีกสองสามคำ เท่านี้ก็สามารถลากศพกลับมาได้

        การรับมือกับศพสองร่างนี้ ผมกับหวังเหมิ่งเสียเวลาไปประมาณสิบห้านาที

        หลังจากลากศพขึ้นฝั่งเรียบร้อยแล้วผมกำลังจะเริ่มประกอบพิธีเรียกวิญญาณ

        แต่แล้ว เสียงน้ำสาด “ซ่าๆ” ก็ดังมาจากอีกฟากของท่าเรือ

        พวกเราทุกคนหันไปมองตามเสียงนั้นพบว่าอาจารย์แบกศพสองร่างขึ้นมาจากทะเลสาบ แล้วเดินขึ้นฝั่งมาทั้งอย่างนั้น...