คัมภีร์มารกระกางกลืนวิญญาณ

ไม่รู้ว่าตอนนี้โทรศัพท์ฉินไฮ่ผิงและเฉินซ่านกั๋วน้องของเธอจะได้กินข้าวแล้วหรือยัง ไม่ใช่พวกเขาจะเป็นห่วงเธอจนไม่ได้กินอะไรนะ

แต่พอเธอเฉินรุ่ยฟางจะลุกขึ้นเธอก็พบว่าสองขาเธอแทบจะไร้เรี่ยวแรง

เพียงแต่ว่าในความไร้เรี่ยวแรงนั้นเฉินรุ่ยฟางก็พบความอัศจรรย์

เพราะความหนาแน่นของปราณพลังในร่างเธอนั่นระบุว่า

"ไม่จริงทำไมหนูถึงรู้สึกว่าในร่างหนูมีกลุ่มสายหมอกปราณสี่กลุ่มในบริเวณแก่นพลัง นี่ไม่ใช่หมายความว่า"

"เป็นวาสนาของคุณหนูแล้ว บ่าวชราขอยืนยันว่าคุณหนูได้บรรลุสู่ระดับ [1] หลอมกายขั้นสมบูรณ์ [4] อย่างมั่นคงแล้ว"

เฉินรุ่ยฟางอ้าปากกว้างเธอแทบไม่เชื่อสิ่งที่ได้ยิน!

...

ณ รถขนส่งภาคพื้น

เฉินรุ่ยฟางนั่งมันกลับบ้าน ตอนนี้แม้เธอจะมี 10,000 เหรียญหมิงอยู่กับตัว แต่เธอก็ยังไม่กล้านั่งรถเวทย์กลับบ้าน แม้มันจะทำให้เธอประหยัดเวลามากก็ตาม

ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นกับเธอราวกับความฝัน ตอนนี้เธอจ้องมือถือพบว่าเพื่อนรักของเธอถังสือมานโทรเข้ามาหลายสายแต่เธอไม่ได้รับ

...

ติ๊ดดดดดด ติ๊ดดดดดด ติ๊ดดดดดดด

"พี่ค่าโทรศัพท์พี่ดัง"

"อะไรนะโทรศัพท์พี่เหรอ!" เสียงหวานๆ ของถังสวนดอกไม้มานแผดดังจากนั้นห้องน้ำ

"ว๊าวพี่ ทำไมพี่ไม่แต่งตัวให้เรียบร้อยก่อน" ถังยูลี่ผู้เป็นน้องสาวรีบเอามือสองข้างปิดตา แต่ก็มีช่องว่างระหว่างนิ้วมากพอทำให้นัยน์ตาคู่งามของเธอมองลอดออกมาได้ เธอเห็นพี่สาววิ่งจากห้องน้ำด้วยร่างเปลือย ทั่วศีรษะยังมีสบู่ฟูทั่วหัว ทำไมเธอต้องรีบร้อนแบบนี้ นี่คือความคิดของถังยูลี่ผู้เรียบร้อย

สิ่งที่ทำให้ถังยูลี่และถังสือมานดูต่างกันมากที่สุดตอนที่ทั้งสองไม่แต่งหน้าและประดับประดาสิ่งใด

นั่นก็คือสีผม และแว่นกลมใหญ่ที่ถังยูลี่ชอบสวมอยู่ตลอดแม้เธอจะไม่มีปัญหาทางสายตา

ถังยูลี่มีผมสีดำขบ พร้อมตัดผมหน้าม้า ทำเธอดูเยาว์วัยและไร้เดียงสามาก

ส่วนถังสือมานเธอมีผมสีแดงธรรมชาติ ซึ่งเมื่อแรกเกิดผมเธอไม่ได้มีสีแดง แต่ยิ่งพอเธอโตขึ้น เส้นผมของเธอก็เป็นสีแดงดุจสีแห่งเพลิงผลาญ เธอก็ไม่รู้ว่าเพาะอะไรเช่นกัน

"จะอายทำไมที่นี่ก็มีแค่พวกเราสองคน ทำอย่างกับไม่เคยเห็นพี่สาวตัวเองโป๊ นอกจากนั้นยัยตัวแสบยูลี่ ไม่ใช่ว่าร่างกายของพี่สาวของเธอคนนี้กับเธอ เหมือนกันงั้นเหรอ ทำไมต้องร้องกรี๊ดกร๊าดอะไรด้วยหึ"

ถังยูลี่มองสำรวจร่างกายที่งดงามของพี่สาวตัวเอง ก่อนเธอจะส่ายหน้าไปมา

เธอพบว่าหน้าอกของพี่สาวของเธอนั้นมีขนาดใหญ่มากกว่าเธอเล็กน้อย

นอกจากนั้น...

ถังยูลี่เอามือชี้ไปที่ส่วนดอกไม้หน้าเนินสตรีของพี่สาว สวนดอกไม้นี้ของพี่สาวนอกจากจะถูกตัดแต่งอย่างดีมันยังมีสีแดงเพลิงเช่นสีผม

ถังสือมานทำหน้าย่น จากนั้นกระโดดไปนั่งบนโซฟา

เมื่อเธอเห็นชื่อ 'เฉินรุ่ยฟางเพื่อนแสนรัก' ที่เธอตั้งค่าไว้ในมือถือ เธอก็อดอมยิ้มไม่ได้

"หายไปไหนมารุ่ยฟาง เมื่อวานฉันโทรหาเธอทั้งวันเลยนะ ทำไมเธอไม่รีบโทรหาฉันกลับทำฉันเป็นห่วงเธอมากเลย และเธอได้เอาเงินไปจ่ายค่าเช่าห้องแล้วหรือยัง"

น้ำเสียงอบอุ่นของพี่สาวทำให้เฉินรุ่ยฟางที่นั่งอยู่บนรถยิ้มได้

"จ่ายแล้วจ่าย ขอบคุณที่เป็นห่วงจ๊าาา"

"เมื่อวานเธอหายไปไหนมา"

"..." เฉินรุ่ยฟางนิ่งไป เธอโกหกไม่เก่ง สุดท้ายเธอก็พบว่าเธอพูดความจริงไม่ได้ ทำให้มือของเฉินรุ่ยฟางสั่นระริกเวลาพูด "คือ... คือฉันไปหางานใหม่ทำนะ"

"แล้วได้งาน"

"ได้สิ"

"แบบนั้นก็ดีเลย ฉันจะได้หมดห่วง เมื่อวานฉันได้โทรไปคุยกับอาจารย์หม่าอิ๋งอิ๋งเห็นว่าเธอยืมเงินอาจารย์ 25 ล้านเหรียญหมิงด้วยเหรอ เธอมีปัญหาการเงินมากไหม หากไม่พอใช่ก็บอกฉันได้นะฉันจะให้เธอยืม เธอก็รู้ว่าฉันหาเงินเก่ง"

"ขอบคุณสือมาน แต่เอ่อ... เอ่อ ตอนนี้ไม่ต้องแล้วงานใหม่ดีมากๆ นอกจากนั้นพรุ่งนี้ฉันตั้งใจว่าจะคืนเงินที่ยืมเธอด้วย เธอดีใจไหม" น้ำเสียงช่วงท้ายของเฉินรุ่ยฟางแฝงความดีใจอย่างไม่อาจจะปกปิด

แต่ถังสือมานเมื่อได้ยินแบบนี้กับขมวดคิ้วเล็กน้อย น้ำเสียงเพื่อนรักของเธอสั่นแปลกๆ แม้มันจะแฝงไว้ด้วยความดีใจ แต่ถึงมันจะแปลกๆ แต่ถังสือมานก็ไม่ถึงกับเอะใจอะไร เธอยินดีกับเพื่อนของเธอ

"งั้นก็ดี แต่งานใหม่ของเธอคืออะไร"

"..." เฉินรุ่ยฟางเกือบพ่นคำว่า 'ขายตัว' 'นางโลม' หรือ 'ขายร่างกาย' ออกไป แต่เธอหยุดไว้ได้ทัน ตอนนี้ร่างเธอสั่นระริกทั้งร่างแล้ว อาจจะเพราะคิดน้อย และนึกถึงอาชีพใดๆ ไม่ออกในช่วงสั้นๆ เธอจึงนึกถึงอาชีพที่คุ้นเคยเช่น "ร้องเพลง ฉันไปร้องเพลงมา"

ครู่หนึ่งถังสือมานนิ่งไปนาน นั่นเพราะจะมีใครรู้จักเฉินรุ่ยฟางดีไปกว่าเธอ

เฉินรุ่ยฟางร้องเพลงเพี้ยน

ดังนั้นใครจะไปจ้างเธอร้องเพลง!!!

...

สุดท้ายเฉินรุ่ยฟางก็แก้ตัวจนเอาตัวรอดไปได้ เธอเปลี่ยนจากร้องเพลงไปเป็นทำงานที่บาร์นักร้อง ซึ่งเธอเป็นคนทำความสะอาด และพูดว่าเจ้าของร้านใจดีและมอบเงินเดือนล่วงหน้าให้เธอเพื่อใช้หนี

เมื่อเฉินรุ่ยฟางมาถึงหน้าบ้านตัวเอง เธอพบว่าการโกหกยากเหลือเกิน

ถังสือมานเพื่อนสาวไม่ยอมรับเงินคืน

เพราะเธอรู้ว่าเงินเดือนพนักงานทำความสะอาดจะมากอะไร

เฉินรุ่ยฟางที่มีเงิน 10,000 ล้านเหรียญหมิง แต่เอาเงินใช้หนีเพื่อสาวไม่ได้ เธอรู้สึกลำบากใจเหลือเกิน แต่จนแล้วจนรอดด้วยสมองเล็กๆ ของเธอ เธอก็พบว่าตอนนี้เธอไม่มีเหตุผลดีๆ ที่จะหาเรื่องจ่ายหนี้ของตัวเองได้เลย

"คงต้องแกล้งทำเป็นค่อยๆ ผ่อนจ่ายสือมานและอาจารย์อิ๋งอิ๋ง"

เฉินรุ่ยฟางไม่สามารถบอกใครได้เรื่องที่เธอขายตัว!!!

กิก อาาาาาาาาาาาาา เสียงเปิดประตูดัง

"พี่สาวกลับบ้านแล้ว ขอบคุณมาก เนื้อเป็ดย่างกับอสูรร้ายตุ๋นอร่อยสุดๆ ไปเลยพี่สาว"

สองเด็กชายวิ่งมาจูงมือเฉินรุ่ยฟางเข้าบ้าน

เธอมองเห็นกล่องอาหารหลายกล่อง และเธอก็สำนึกบุญคุณของผู้เฒ่าอรุณ เขาดูแลเธอดีกว่าที่คิดมากจริงๆ ในขณะที่เธอสลบหลับไหลไม่ได้สติ ผู้เฒ่าอรุณคล้ายรับรู้ว่าเธอรักครอบครัวมาก เขาจึงจัดการปัญหาต่างๆ ให้เธอขณะที่เธอหลับอยู่

"พี่สาวงานใหม่ของพี่สาวคืออะไรเหรอ อาหารที่นั่นอร่อยมาก วันหลังพี่สาวเอามันกลับบ้านและเอามาให้พวกเรากินอีกได้ไหม" เด็กๆ คิดว่านี่คือของเหลือจากร้านและถูกส่งกลับเอามาให้พวกเขากิน

แต่มันไม่ใช่ นี่คืออาหารของเหล่าผู้บ่มเพาะชั้นสูง ที่นอกจากอร่อยแล้วมันยังมีคุณค่าต่อการบ่มเพาะ

เพียงแค่เด็กๆ กินครั้งแรกก็รู้สึกถึงกำลังวังชา

เพียงแค่ค่าอาหารมื้อนี้เกรงว่าต้องจ่ายอย่างน้อยๆ 1 ถึง 2.5 ล้านเหรียญหมิง

เฉินรุ่ยฟางร่างสั่นอีกครั้ง สายตาเหล่มองอาหารบนโต๊ะ เธอก็ไม่เคยกินเช่นกัน สุดท้ายก็จำต้องโกหกอีกแล้ว

"พี่ทำงานที่ภัตตาคารเป็นคนทำความสะอาดนะ"

"สุดยอด สุดยอดไปเลย พี่สาววันหลังเอาของเหลือที่ร้านมาให้พวกเรากินอีกนะ ถึงมันจะเป็นของที่ถูกทิ้ง แต่น้องชายสองคนก็ไม่ถือ อาจารย์ในสำนึกศึกษาพูดว่าบุรุษควรยืดได้หดได้ ตอนนี้พวกเรายากจน จึงไม่ควรยึดถือหลักการเกินไป"

เฉินซ่านกั๋ววิ่งไปที่จานอาหาร ก่อนจะยกน่องขาเป็ดที่ถูกกัดไปครึ่งมาให้เฉินรุ่ยฟางด้วยทีท่าเขินอาย

"พี่ไฮ่ผิงบอกว่าเราควรเก็บขาเป็ดไว้ให้พี่สาว แต่ว่า... พอผมได้กินตัวเป็ด และรอพี่นาน ไม่รู้ว่าพี่จะกลับบ้านเมื่อไหร่ อยู่ๆ เนื้อขาเป็ดก็หายไปครึ่งหนึ่ง"

แฝดผู้พี่เฉินไฮ่ผิงส่ายหน้าไปมา เอ็งแอบกินชัดๆ เฉินซ่านกั๋ว!!!

...

ในห้องที่เงียบไร้เสียงใดๆ สองตัวแสบได้นอนหลับไปแล้ว

กระจกบานสูงยาว เฉินรุ่ยฟางมองสำรวจร่างกายตัวเอง

ทุกอย่างเหมือนความฝัน

เธอพบว่าตอนนี้ตัวเองไม่อาจจะเป็นหญิงสาวไร้เดียงสาได้อีกต่อไป

นับจากค่ำคืนที่ผ่านมาเธอได้เป็นหญิงสาวเต็มตัว สัมผัสคาวราคีของชายหญิง

นี่ทำให้เฉินรุ่ยฟางใจหายวาบ

เธอมองใบหน้าของตัวเอง และไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า นอกจากการบ่มเพาะจะสูงขึ้นอย่างก้าวกระโดด

เธอพบว่าฝีปากเธอดูแดงเงางามมากขึ้นแม้ไม่แต่งแต้มสีสัน

นอกจากนั้นส่วนสูงของเธอก็คล้ายจะเพิ่มขึ้นอีกเล็กน้อย

ในโลกใบนี้มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ เพียงแค่ร่วมหอระเริงกามสมสู่เสพสม ร่างกายตบะบำเพ็ญกับมีการเปลี่ยนแปลง