สวรรค์นิรันดร์กาล

        กองทัพกบฏและกองทัพของเมืองหลวงต่างตกตะลึงกองกำลังสามนิกายที่เป็นกองหนุนของเมืองหลวงตกตายสิ้น ผู้นำนิกายที่ยิ่งใหญ่ถูกสังหารจนหมดส่วนผู้อาวุโสบ้างล้มตายบ้างหมดสติความสูญเสียนี้เรียกได้ว่าสะเทือนถึงรากฐานของนิกาย

        “นี่มันอะไรกันพลังของชายคนนั้นมันจะแข็งแกร่งเกินไปแล้ว”

        “ผู้อาวุโสงั้นเหรอนั่นหนะสมควรเป็นผู้นำนิกายเองเลยด้วยซ้ำ”หลายคนที่เห็นภาพนี้ต่างออกความเห็น

        มู่เฟยเสวี่ยมองแผ่นหลังของฉางเฟิงด้วยสีหน้าหลงใหลนี่แหละคือผู้ชายของนางกล้าหาญและแข็งแกร่ง

        “นั่นคือใครงั้นเหรอ”องค์ชายรองกล่าว

        “เขามีนามว่าฉางเฟิงเป็นผู้อาวุโสของนิกายบุปผาและเป็น......ของข้า” เย่เฉียนรู้สึกอายขึ้นมาทันทีเมื่อนางตกลงจะกลายเป็นผู้หญิงของฉางเฟิงหลังจากนี้

        “ดูเหมือนน้องหญิงขี้เมาของเราจะมีผู้ชายที่ถูกใจแล้วสินะไม่เลวเลย” องค์หญิงใหญ่กล่าว

        “พวกเจ้าทั้งหมดจงวางอาวุธลงซะพวกเจ้าแพ้แล้ว”หวั่นชางชี้กระบี่ไปทางพวกทหารและองครักษ์ของวังหลวงทันที

        ตอนนี้ราชาจงเย่ได้ถูกกระบี่ของหวั่นเซียนตรึงร่างเอาไว้ขยับไม่ได้แถมยังบาดเจ็บสาหัสอย่างมากอีกด้วยทำให้หมดสิ้นพลังในการต่อสู้แล้ว

        “พวกเจ้าอย่าพึ่งได้ใจไปเรื่องนี้มันไม่จบแค่นี้แน่ ไม่นานพี่ชายของข้าจะมาล้างแค้นให้กับข้า” ราชาจงเย่กล่าวด้วยสีหน้าโกรธแค้น

        “พวกเรานั้นเตรียมใจเอาไว้แล้วแต่เพื่ออาณาจักร เพื่อผู้คนข้าจำเป็นต้องสังหารพวกเจ้า” หวั่นชางกล่าว

        “ส่วนข้าข้าปรารถนาความตายมาตั้งแต่เจ้าสังหารเขาไปแล้วดังนั้นต่อจากนี้ข้าต้องตายข้าก็ไม่เสียใจ”หวั่นเซียนกล่าว

        “พวกเจ้า!!!!!!”ราชาจงเย่ไม่ผิดว่าทั้งสองคนจะเตรียมใจตายเอาไว้แล้ว และไม่หวาดกลัวความตายอีกด้วยต่างกับตนที่ยังไม่อยากตาย

        “พวกเจ้าจงหยุดมือเดี๋ยวนี้”ทันใดนั้นเองเสียงคำรามที่ทรงพลังก็ดังขึ้น

        “มาแล้วงั้นเหรอ”เสี่ยวเฮ่ยกล่าวขึ้นและมองไปที่ท้องฟ้า

        บนท้องฟ้าปรากฏร่างเงาสีทองที่สวมชุดคลุมจักรพรรดิลายมังกรยืนอยู่เห็นได้ชัดว่าเป็นเพียงแค่ร่างแยกไม่ใช่ร่างจริงแต่แรงกดดันระดับจักรพรรดิขั้น 9กลับทำให้แม้แต่ฉางเฟิงยังต้องกดดัน

        “ฮ่าฮ่า ฮ่า พี่ชายของข้ามาแล้วพวกเจ้าทั้งหมดต้องตาย” ราชาจงเย่คำราม

        “ถ้าอย่างงั้นข้าก็ขอสังหารเจ้าก่อน”หวั่นเวียนแม้จะถูกแรงกดดันทำให้แทบยืนไม่ขั้นก็กระตุ้นพลังส่งไปที่กระบี่และตัดร่างของราชาจงเย่ทิ้งทันที

        “บังอาจ!!!!เป็นแค่มดปลวกกล้าสังหารน้องชายของข้า” ร่างเงาคำรามด้วยความโกรธและชี้นิ้วออกไป

        ดัชนีที่ทรงพลังตรงไปที่ร่างของหวั่นเซียนทันที

        “ม่ายยยยย”เย่เฉียนกรีดร้องด้วยความสิ้นหวัง

        “เสี่ยวเฮ่ย”ฉางเฟิงคำราม

        “ไม่ต้องกังวลนายน้อยเจ้านั่นมาแล้ว”เสี่ยวเฮ่ยกล่าวอย่างใจเย็น

        “หยุดมือ!!!!”

        พริบตาหอกสีดำก็พุ่งตรงลงมาทำลายดัชนีของจักรพรรดิโจวทันทีร่างแยกของจักรพรรดิโจวหันไปมองบนท้องฟ้าก็เห็นชายวัยกลางคนสวมชุดสีดำยืนอยู่ออร่าของอีกฝ่ายนั้นไม่ด้อยไปกว่าตนเองเลยและแข็งแกร่งกว่าร่างแยกนี้หลายเท่า

        “ซงเทียนนี่เจ้ามาถึงระดับจักรพรรดิขั้นที่ 9 แล้ว” จักรพรรดิโจวตื่นตระหนก

        “แน่นอนหลายปีมานี้ข้าเก็บตัวเงียบมาตลอดก็เพื่อรอเวลานี้ โจวเทียนเจ้านั้นปกครองทวีปแห่งนี้มานานเกินพอแล้ว กฎระเบียบที่เห็นแก่ตัวของพวกเจ้าทำให้ผู้คนมากมายต้องเจ็บปวดหลายคนต้องพบเจอกับความสูญเสียคนรัก และต่อจากนี้ข้าจะไม่ให้มันเกิดขึ้นอีกแล้ว

        จากนี้อาณาจักรจงเย่จะไม่มีอีกต่อไปและจะไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของจงโจวอีกเพราะงั้นเจ้ากลับไปซะ” ซงเทียนกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ทรงพลัง

        “ซงเทียนเจ้าอย่าได้ใจเกินไปเจ้าแค่พึ่งทะลวงระดับได้ไม่นานแล้วคิดว่าจะเป็นคู่มือของข้าได้แล้วอีกอย่างสี่นิกายใหญ่ย่อมไม่มีทางให้เกิดเรื่องนี้ขึ้นพวกนั้นจะต้องลงมาจัดการพวกเจ้าแน่”โจวเทียนกล่าว

        “ก็ให้พวกมันลงมาสิข้าพร้อมจะเล่นกับมันทุกเมื่อ” ซงเทียนกล่าว

        “ดีข้าจะรอดูว่าพวกเจ้าจะทนได้สักแค่ใหน” โจวเทียนแสดงสีหน้าเย็นชาก่อนจะมองมาที่ฉางเฟิงสำหรับโจวเทียนซงเทียนนั้นไม่น่าหวาดกลัวเลย แต่คนที่น่าหวาดกลัวจริงๆก็คือฉางเฟิงชายหนุ่มอายุ 16 ปี มีพลังสังหารผู้นำนิกายทั้งสามได้ด้วยตัวคนเดียวนี่ออกจะน่ากลัวเกินไปแล้ว

        “ไม่ว่าเบื้องหลังของเจ้าจะมาจากใหนแต่ที่นี่คือทวีปของข้าข้าจะไม่มีปล่อยให้เจ้าทำอะไรตามอำเภอใจอย่างเด็ดขาด” โจวเทียนกล่าว

        “เจ้ากล่าวผิดแล้วมันไม่ใช่ของเจ้าแต่เป็นของผู้คนที่เกิดและอาศัยอยู่ที่นี่พวกเจ้าไม่มีสิทธิ์มาอ้างว่าดินแดนแห่งนี้คือของเจ้า” ฉางเฟิงกล่าว

        “แล้วยังไงข้าคือผู้ปกครอง สำหรับคนชั้นต่ำพวกนั้นข้าคือพระเจ้าพวกมันต้องฟังคำสั่งจากข้า”

        “คนชั้นต่ำงั้นเหรอเดี๋ยวเจ้าก็จะได้รู้ว่าคนชั้นต่ำแบบพวกข้าจะทำลายรากฐานของพวกเจ้าจนพินาศ”ฉางเฟิงกล่าวเสียงเย็น

        “แล้วข้าจะรอ”โจวเทียนกล่าวเสร็จร่างแยกก็หายไป

        เมื่อแรงกดดันของโจวเทียนหายไปหลายคนก็กลับมาหายใจได้สะดวกอีกครั้งเรียกได้ว่าตอนที่โจวเทียนปรากฎออกมาพวกเขาคิดว่าตนเองต้องตายตามราชาจงเย่ไปแล้ว

        “เอาละธุระที่เมืองหลวงของข้าจบลงแล้วที่เหลือพวกท่านก็จัดการต่อก็แล้วกัน”ฉางเฟิงกล่าว

        “เจ้าจะไปตอนนี้เลยงั้นรึ”หวั่นชางแปลกใจ

        “ข้ายังมีธุระกับสามนิกาย”ฉางเฟิงยกยิ้ม

        “อ่าอย่างงี้นี่เอง ถ้าเช่นนั้นของให้สหายโชคดี” หวั่นชางกล่าว

        ฉางเฟิงพยักหน้าศึกในวังหลวงจบลงแล้วและฉางเฟิงไม่คิดจะขอส่วนแบ่งอะไรจากวังหลวงเพราะถึงอย่างไรทรัพยากรของวังหลวงก็ต้องนำไว้พัฒนาอาณาจักรแต่กับสามนิกายไม่ใช่ ฉางเฟิงได้มีความติดจะทำลายสามนิกายและยึดครองพื้นที่ทั้งหมดของสามนิกายเอาไว้อยู่แล้ว

        มู่เฟยเสวี่ยแจ้งข่าวที่เกิดขึ้นให้กับมู่หลินทันทีมู่หลินที่รู้เรื่องไม่รอช้านำกองกำลังของนิกายบุปผามุ่งหน้ามาเจอกันกับพวกฉางเฟิงที่นิกายดาบเป็นอันดับแรก

        ในเมื่อผู้อาวุโสส่วนใหญ่ของสามนิกายได้ตกตายไปแล้วแน่นอนว่ากองกำลังที่เหลือของอีกสามนิกายส่วนใหญ่จะเป็นพวกศิษย์ที่ยังอ่อนแอ

        ในนิกายดาบนอกจากทั้ง6 แล้วผู้อาวุโสทั้งหมดได้ออกไปเข้าร่วมการต่อสู้ แม้ตอนนี้นิกายดาบจะมีดาบทั้ง 6เฝ้าอยู่แต่พวกเขาจะเป็นคู่ต่อสู้ของฉางเฟิงรึ แน่นอนว่าไม่

        ขณะเดียวกันซงเทียนได้ลงมือสังหารระดับบรรพบุรุษของสามนิกายไปแล้วด้วยการร่วมมือของจักรพรรดิสุราและซงเทียนทำให้อาณาจักรจงเย่ได้หมดสิ้นระดับจักรพรรดิไปอีก4 คน