ซูเปอร์ดอกเตอร์แห่งห้องพยาบาล [นิยายแปล]

“นักกีฬาบาสเกตบอลเหรอ”ฉินลู่ยิ้มพลางส่ายหน้าเบาๆ 

        มองเพียงผิวเผินเขาอาจเป็นหมอประจำมหาวิทยาลัยธรรมดาคนหนึ่งแต่เบื้องหลังนั้นเขายังมีอีกหนึ่งตัวตน นั่นก็คือการเป็นนักฆ่า

        ถ้ามีคนรู้เรื่องนี้เข้า ฉินลู่ก็อาจจะมีจุดจบที่โหดร้ายมากๆแน่ ว่าไหมล่ะ 

        อีกอย่าง การเป็นนักกีฬาบาสเกตบอลมันดีตรงไหน ต้องเหน็ดเหนื่อยกับการฝึกซ้อมทุกวันเพื่อเงินไม่กี่หยวนเท่านั้นและฉินลู่ก็ชู้ตแม่นทุกลูกอีกด้วย จึงยิ่งทำให้มันกลายเป็นเรื่องน่าเบื่อเพราะขาดความท้าทาย... 

        ถ้าคนอื่นรับรู้ความคิดแบบนี้ของฉินลู่ คงจุกอกจนถึงขั้นกระอักเลือดแน่ 

        พอกินข้าวเสร็จ ฉินลู่ก็กลับเข้าไปที่ห้องพยาบาลของมหาวิทยาลัยและนั่งอ่านนิยายที่เก้าอี้ในห้องทำงานตลอดทั้งบ่าย 

        จนกระทั่งถึงเวลาเลิกงาน 

        “เฮ้อ นั่งจนเมื่อยไปหมด...”ฉินลู่ยืดตัวบิดขี้เกียจ ก่อนลุกขึ้นยืนและถอดชุดกาวน์ออก 

        “นายเอาอะไรมาเมื่อยเนี่ย!”เซี่ยหลิงที่อยู่ใกล้ๆ พูดอย่างหงุดหงิด “คนไข้ที่มากันวันนี้ฉันก็เป็นคนตรวจดูอาการทั้งหมด นายแค่นั่งเฉยๆ ยังจะมาบ่นว่าเมื่อยอีก” 

        ฉินลู่ยิ้มพลางพูดตอบว่า “ก็เธอเป็นคนเลือกเองนี่ใครใช้ให้เธอมาเป็นผู้ช่วยของฉันล่ะ ถ้าเธอคิดจะเปลี่ยนใจตอนนี้ฉันก็จะไม่ห้ามหรือรั้งเธอไว้เลย กลับไปเรียนหนังสือของเธอเถอะ” 

        “เชอะ!” เซี่ยหลิงทำท่าทีกระฟัดกระเฟียดพร้อมกับกรอกตาใส่ฉินลู่หยิบกระเป๋าขึ้นมาสะพาย ก่อนเปิดประตูเดินออกไป 

        เมื่อเซี่ยหลิงเปิดประตูออกเธอก็ถึงกับต้องสะดุ้ง 

        เพราะเห็นร่างสูงใหญ่ของหวังต้าเฉียงที่กำลังยืนอยู่ที่นอกประตู

        เซี่ยหลิงก้าวถอยหลังไป 2-3 ก้าว ก่อนถามขึ้นว่า “นี่นาย นายคือ…? ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า” 

        หวังต้าเฉียงส่ายหัวและตอบว่า “เปล่าหรอกฉันมาหาพี่ฉินน่ะ” 

        “พี่ฉินเหรอ” เซี่ยหลิงหันไปมองฉินลู่หนึ่งที จากนั้นก็ยิ้มและพูดต่อว่า “พี่ฉินของนายอยู่ข้างในน่ะ เข้าไปหาเขาสิ” 

        “ขอบคุณ” 

        “ไม่เป็นไร” 

        พูดจบ เซี่ยหลิงก็เดินออกไปทันที 

        หวังต้าเฉียงเดินเข้าห้องพยาบาลมาและพูดกระซิบกับฉินลู่อย่างคิดดีไม่ได้เลยว่า “พี่ฉินสาวสวยคนเมื่อกี้เด็ดเอาเรื่องเลยนะ หุ่นก็ดี เธอเป็นแฟนสาวของพี่เหรอ” 

        ฉินลู่กระแอมหนึ่งที ก่อนพูดว่า “ต้าเฉียงนายอย่าพูดเหลวไหลไป เธอแค่มาทำงานเป็นผู้ช่วยของฉันเท่านั้น” 

        “แล้วพี่ได้แอบถือโอกาสล่วงเกินเธอไปบ้างหรือยัง”หวังต้าเฉียงถูมือไปมาอย่างหื่นกาม 

        “ก็มีบ้าง...” ฉินลู่พูดได้เพียงครึ่งเดียวก็หยุดไปก่อนมองไปที่หวังต้าเฉียงอย่างสงสัยและพูดว่า “ฉันบอกนายไปแล้วนี่นาว่าให้รออีกสัก 2-3 วันค่อยกลับมาตรวจอีก?” 

        หวังต้าเฉียงหัวเราะอย่างมีเล่ห์นัยก่อนไปนั่งลงบนเก้าอี้ที่อยู่ตรงข้ามฉินลู่ พร้อมกับพูดว่า “ที่ผมมาไม่ใช่เพราะเรื่องนั้นหรอก” 

        “แล้วนายมาหาฉันทำไมล่ะ” ฉินลู่แปลกใจ 

        หวังต้าเฉียงยื่นนิ้วออกมาชี้ฉินลู่และพูดว่า “พี่ฉินผมจะพาพี่ออกไปทำเรื่องสนุกๆ !” 

        “ออกไปทำเรื่องสนุกงั้นเหรอ” ฉินลู่แปลกใจกว่าเดิม “ไปกับนายมันน่าสนุกตรงไหน อีกอย่างนายคิดอะไรถึงจะมาพาฉันออกไปเที่ยวเนี่ย” 

        “ก็แค่อยากจะขอบคุณที่พี่ฉินช่วยรักษาให้ผมจนหายเลยอยากพาพี่ไปผ่อนคลายสักหน่อย เป็นการขอบคุณน่ะครับ” หวังต้าเฉียงไม่มีทางบอกความจริงกับฉินลู่อยู่แล้วว่านี่เป็นภารกิจจากโค้ชทีมบาสมหาวิทยาลัยที่สั่งเขามาอีกที 

        ฉินลู่มองหวังต้าเฉียงด้วยสายตาไม่ชอบมาพากลและจู่ๆ ก็โพล่งออกมาว่า “นายบอกว่าจะแนะนำเพื่อนสนิทของแฟนนายให้ฉันเป็นการตอบแทนไม่ใช่เหรอ ทำไมจะไม่รักษาคำพูดงั้นเหรอ” 

        “เอ่อ พี่ฉินยังจำเรื่องนี้ได้สินะ...”หวังต้าเฉียงเกาหัวแกรกๆ อย่างทำตัวไม่ถูกและพูดว่า “ผมไม่ได้คิดจะผิดคำพูดหรอก ถ้าเราว่างตรงกันแล้วผมจะรีบพามาแนะนำให้พี่รู้จักเลย ส่วนเรื่องที่จะพาพี่ออกไปวันนี้มันไม่ได้รวมอยู่ในเงื่อนไขการตอบแทนข้อนั้น” 

        ฉินลู่มองหวังต้าเฉียงตั้งแต่หัวจรดเท้าและพูดว่า“นายจะต้องมีแผนอะไรแน่ๆ” 

        “หา?” หวังต้าเฉียงเริ่มลุกลี้ลุกลนและพูดต่อว่า “เปล่าครับ เปล่าเลยผมก็แค่อยากพาพี่ออกไปผ่อนคลายเฉยๆ” 

        “จริงเหรอ...” ฉินลู่มองหวังต้าเฉียงด้วยสีหน้าที่เหมือนจะยิ้มก็มิเชิงจากนั้นก็พยักหน้าพูดว่า “เอาเถอะ ฉันจะออกไปกับนายก็ได้ จะได้รู้กันว่านายมีแผนอะไรอยู่กันแน่” 

        “ไม่มีแผนอะไรเลยครับ ไม่มีจริงๆ” หวังต้าเฉียงพูดยืนยัน 

        พอล็อกประตูห้องพยาบาลเรียบร้อยแล้วฉินลู่ก็เดินตามหวังต้าเฉียงออกไปที่นอกรั้วมหาวิทยาลัย ขึ้นรถโฟล์คสวาเกนซานตาน่าไป 

        “ต้าเฉียงไม่รู้เลยนะว่านายมีรถด้วย ใช้ได้เลยนี่” ฉินลู่นั่งที่ตำแหน่งข้างคนขับหันไปพูดแซวหวังต้าเฉียง 

        “นี่คือรถที่พ่อซื้อให้ตอนผมสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้น่ะครับผมจะได้ไม่ต้องเดินเหมือนแต่ก่อน” หวังต้าเฉียงพูดพลางสตาร์ทเครื่องยนต์เหยียบคันเร่ง และขับไปยังใจกลางเมือง 

        “นายจะพาฉันไปไหน” ฉินลู่ยิ้มพลางถาม 

        “ผมจะพาพี่ไปอาบน้ำที่โรงนวดเหรอหั่ว”หวังต้าเฉียงขับรถไปพลาง พูดตอบฉินลู่ไปพลาง 

        “โรงนวดเหรอหั่ว?” ฉินลู่เกาหัวด้วยความสงสัย 

        เพราะปกติฉินลู่ไม่ได้ไปโรงนวดหรือสถานบันเทิงอะไรพวกนี้เลยจึงไม่รู้จักว่าอะไรคือโรงนวดเหรอหั่ว 

        “แค่อาบน้ำ มันจะไปสนุกอะไร” 

        “การไปอาบน้ำก็มีอะไรให้ทำมากมายเยอะแยะเลยล่ะ!” หวังต้าเฉียงทำหน้าเหมือนว่าตัวเองไปบ่อย พลางหัวเราะและพูดกับฉินลู่ว่า “พอถึงเวลา พี่ก็ค่อยๆ ดื่มด่ำกับมันเอาเองเถอะ” 

        ฉินลู่ขมวดคิ้ว “คงไม่ใช่สถานที่ทำเรื่องไม่ดีหรอกนะ?” 

        “คิดอะไรของพี่อยู่ พี่ฉินมากสุดก็แค่นวดเท่านั้นแหละ จะได้ผ่อนคลายร่างกายสักหน่อย มันจะไปมีเรื่องอย่างว่าได้อย่างไร” หวังต้าเฉียงโบกมือไปมา 

        ยังมีอีกเรื่องที่เขาเก็บไว้ในใจไม่ได้พูดออกมาโรงนวดเหรอหั่วนี้เป็นสถานที่ที่โค้ชบอกให้เขาพาฉินลู่มาและครั้งนี้ก็มีโค้ชจากชมรมในเมืองจิงเฉิงกับโค้ชจากชมรมอื่นๆที่ต้องการจะมาทดสอบความสามารถด้านอื่นๆ ของฉินลู่อีกด้วย เพราะฉะนั้นจะให้เขาเลือกไปสถานที่อโคจรแบบนั้นได้อย่างไร 

        หวังต้าเฉียงล้วงมือถือออกจากกระเป๋าตรงอกเสื้อและเปิดใช้งานGPS 

        “ปลายทางของคุณคือโรงนวดเหรอหั่ว เริ่มทำการนำทาง...” 

        ขับตามการนำทางของระบบ GPS ได้ไม่ถึง 20 นาที ก็มาถึงจุดหมายปลายทางแล้ว 

        หวังต้าเฉียงกับฉินลู่ที่ลงจากรถและเงยหน้าขึ้นมาต่างรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย 

        “โห ช่างเป็นโรงนวดที่หรูหราชะมัดต้าเฉียง นายลงทุนเกินไปแล้ว”ฉินลู่มองหวังต้าเฉียงและพูดด้วยน้ำเสียงกึ่งล้อเล่นกึ่งจริงจัง 

        หวังต้าเฉียงผายมือออกอย่างคนใจกว้างและพูดตามน้ำว่า“พี่ฉินพี่เต็มที่ได้เลยนะ ผมจะรับผิดชอบค่าใช้จ่ายทั้งหมดเอง” 

        “งั้นก็ดีเลย!” ฉินลู่หัวเราะพร้อมกับตบบ่าของหวังต้าเฉียงเบาๆ แล้วเดินเข้าโรงนวดไป 

        หวังต้าเฉียงเดินตามหลังฉินลู่ รักษาระยะห่างไว้ประมาณ2-3 ก้าว จากนั้นเขาก็หยิบมือถือขึ้นมา ทำการพิมพ์ข้อความส่งออกไป “โค้ชครับ ผมกับพี่ฉินมาถึงกันแล้ว ครั้งนี้โค้ชช่างลงทุนเสียจริงเพื่อที่จะโน้มน้าวให้พี่ฉินยอมเข้าทีมบาสถึงกับยอมพาพวกเรามาสถานที่ที่โอ่อ่าขนาดนี้เลย” 

        บนชั้น 2 ของโรงนวดเร่อหั่วที่อยู่ห่างจากโรงนวดเหรอหั่วออกไปถึง20 กิโลเมตรชายวัยกลางคนหัวโล้นอยู่ในห้องโถงใหญ่มองอ่านข้อความบนจอมือถือและรู้สึกงุนงงกับสิ่งที่เพิ่งได้อ่านไป 

        “ที่นี่ก็ไม่ได้แพงอะไรนี่นาแล้วมันโอ่อ่าอย่างไรกัน” 

        มีคนสวมชุดอาบน้ำหลายคนนั่งอยู่รอบๆชายวัยกลางคนหัวโล้น พอเห็นว่ามือถือของเขาดังขึ้นก็กรูกันเข้ามาอย่างตื่นเต้น “เหล่าหันเด็กมีพรสวรรค์คนนั้นมาถึงแล้วใช่ไหม” 

        ชายวัยกลางคนหัวโล้นพยักหน้าและพูดว่า “ใช่เด็กในทีมของฉันส่งข้อความมา บอกว่าพวกเขามาถึงที่ชั้นล่างแล้ว” 

        “งั้นก็ดีเลย คลิปที่นายถ่ายมาฉันดูวนไปตั้งหลายรอบ ฉันอยากได้ตัวเขามาอยู่ในทีมมากจนใจจะขาดแล้ว” ชายวัยกลางคนคนหนึ่งพูดขึ้นด้วยสีหน้าชื่นบานใจ “คนมีพรสวรรค์แบบนี้ฉันจะทำให้เขาหยุดความคิดที่อยากจะเป็นหมอเอง ทำให้เขาเข้ามาอยู่ในวงการบาสเกตบอล กลายเป็นดาวเด่นที่เปล่งประกาย” 

        ชายวัยกลางคนที่อยู่ข้างๆ พูดแทรกขึ้นมาว่า “เราตกลงกันแล้วนี่ว่าจะค่อยๆ เข้าไปคุยกับฉินลู่ทีละคน และมีเวลาให้คนละ 20 นาทีถ้าใครพูดให้เขาใจอ่อนได้ คนนั้นก็ได้เขาเข้าทีมไป! ต้องทำตามกฏสิ!” 

        “ต้องให้นายบอกด้วยเหรอพวกเราเป็นโค้ชมืออาชีพ แน่นอนว่าต้องรักษากฎอยู่แล้ว” 

        “ตกลงตามนี้เลย ฉันจะเป็นคนแรกเอง!” 

        “นายมีสิทธิ์อะไรมาขอเป็นคนแรกทีมบาส CBA ถือว่าตัวเองเป็นทีมบาสอยู่ทีมเดียวหรืออย่างไรดิวิชั่น 1 อย่างพวกเราไม่ใช่ทีมบาสงั้นเหรอ” 

        “ไม่เอาน่า ฉันมาจากเทียนจินเลยนะคนที่เดินทางมาไกลถือเป็นแขก ให้ฉันเป็นคนแรกเถอะ...” 

        “เหลวไหล!ฉินลู่เป็นคนเมืองจิงเฉิงเหมือนเรา จะให้นายไปคุยเป็นคนแรกได้อย่างไร นายคุยเป็นคนสุดท้ายแล้วกัน!” 

        “นี่ๆๆ ตอนแรกที่ตกลงกันไว้มันไม่ใช่แบบนี้นี่นา...” 

        “ฉันเห็นด้วยกับเขานะนายมาจากที่อื่น นายสมควรเป็นคนสุดท้าย...” 

        “...” 

        โค้ชทีมบาสที่ปกติทั้งเคร่งขรึมและดูน่าเกรงขามแต่ในวันนี้กลับมาทะเลาะกันเหมือนเป็นพ่อบ้านที่ไปซื้อของในตลาด 

        ชายวัยกลางคนหัวโล้นเห็นโค้ชคนอื่นๆทะเลาะกันก็ถึงกับปวดขมับ เขาส่ายหัวไปมาแล้วเดินออกจากห้องโถงมายืนอยู่ตรงทางเดินด้านนอกเพื่อรอรับหวังต้าเฉียงกับฉินลู่ 

        “เอ๋? ไหนว่าถึงแล้วไม่ใช่เหรอทำไมยังไม่เข้ามากันอีกล่ะ” 

        ชายวัยกลางคนแปลกใจจึงเอามือลูบผมบนหัวตัวเอง...