รักนะยายจอมแก่น

หลังจากซื้อของกันแล้วก็กลับไปกินข้าวเที่ยงที่โรงแรม แล้วก็แยกย้ายกันขึ้นไปเก็บข้าวของเตรียมกลับบ้าน 

กวางขึ้นไปที่ห้องแคทด้วย แคทอาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้วกำลังเก็บของก็มีเสียงเคาะประตู 

ก๊อก ก๊อก กวางเดินไปเปิดประตูปรินนั่นเอง เขาอาบน้ำแต่งตัวและเก็บกระเป๋าเสร็จแล้ว 

“พี่ปรินเข้ามาก่อนสิคับ พี่แคทกำลังเก็บของอยู่”กวางบอกกับปริน 

เขาเดินเข้ามาแล้วกวางก็ปิดประตูห้อง 

“ที่พี่กล้ามาเคาะประตูเพราะเห็นว่ากวางอยู่ด้วย ไม่งั้นก็ไม่กล้ามาเคาะหรอก”ปรินบอก 

“ทำไมล่ะคับ กลัวพี่แคทจะดุหรือไงคับ”กวางว่ายิ้มๆ 

“ป่าวหรอกแต่แคทเป็๞ผู้หญิงอยู่คนเดียวมันไม่เหมาะที่พี่จะมาเคาะประตู”ปรินบอก 

“ใช่กวาง ไม่มีใครกล้ามาเคาะห้องเจ๊แต่มายืนคอยเจ๊ที่หน้าห้องทุกวัน บอกให้เคาะเรียกก็ไม่มีใครเคาะ”แคทบอกแล้วส่ายหัว

“ดีแล้วล่ะผมว่า มีพวกพี่ๆเขาคอยดูแลแถมยังมีพี่ปรินด้วยผมกับพ่อจะได้ไม่ห่วงมากไง”กวางบอก

“พ่อก็เหมือนกันพอรู้ว่าพี่ปรินมาด้วยก็ไม่โทรมาหาเจ๊เลย มันแปลกๆนะเวลาไม่มีพ่อคอยโทรเช็คอ่ะ”แคทบอก

กวางกับปรินขำ 

“อ่ะ เสร็จแล้วไปกันได้ ป่านนี้พวกพี่ๆมาคอยหน้าห้องแล้ว”

แคทหันมาบอกกวางกับปริน หลังจากที่เธอปิดกระเป๋าแล้ว 

“ลืมอะไรหรือป่าว ตรวจดูดีแล้วนะ”ปรินถาม 

แคทหันไปมองรอบๆ 

“ไม่มีอะไรแล้วค่ะ เห็นมั้ยกวางพี่ปรินอ่ะพ่อคนที่สองเลยนะ”แคทว่ายิ้มๆ 

“ดีแล้วก็พี่แคทเหมือนเด็ก เลยต้องมีคนดูแลไงคับ มาผมลากกระเป๋าให้”กวางบอก

เขาเดินไปลากกระเป๋าก่อนจะเปิดประตูออกไป

จริงอย่างที่แคทบอกพี่ๆทุกคนมารออยู่แล้วพร้อมกระเป๋าเดินทาง แล้วทุกคนก็ลงลิฟต์มาข้างล่างเพื่อจะเช็คเอ้าท์ 

ปรีชาบอกให้ปริน แคทกับกวางไปนั่งคอยเขาจะเช็คเอ้าท์ให้เอง 

ปรินกับกวางเดินนำไป แคทกำลังเดินตาม ไบรอันที่เพิ่งเดินเข้ามาในโรงแรมเห็นเธอจึงเดินเข้ามาหา 

“อ้าว จะกลับแล้วเหรอคับ”ไบรอันถาม

เขาเห็นกระเป๋าของเธอ

“ใช่ค่ะ พอดีงานเสร็จแล้ว”แคทบอก

“แล้วคุณจะไม่บอกชื่อกับผมหน่อยหรือคับ เผื่อเราอาจจะมีโอกาสได้เจอกันอีก”ไบรอันถาม 

แคทไม่อยากบอกแต่มันก็จะเป็๲การเสียมารยาท แล้วเขาก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร 

“เรียกว่า แคท ก็ได้ค่ะ”แคทบอก 

“ผมดีใจที่ได้รู้จักคุณนะคับ คุณแคท นี่นามบัตรของผม เราจะได้พบกันอีกอย่างแน่นอน”ไบรอันบอกพร้อมกับส่งนามบัตรให้เธอ 

แคทหยิบนามบัตรมาแล้วใส่ไว้ในกระเป๋าสะพาย

“ค่ะ งั้นขอตัวก่อนนะคะ”แคทบอกเมื่อเห็นกวางกับปรินมองมา 

กวางน่ะไม่เท่าไรแต่ปรินมองมาด้วยสายตาที่ไม่พอใจนัก 

“คับ เดินทางปลอดภัยนะคับ”ไบรอันบอก

แคทพยักหน้าแล้วเดินไปที่กวางกับปริน 

ไบรอันมองตามไปเขาจะต้องได้เจอเธออีกอย่างแน่นอนเขามั่นใจ 

“เขามาพูดอะไรล่ะพี่แคท”กวางถามเมื่อแคทเดินไปถึง 

“เขาก็ถามว่าจะกลับแล้วหรือ แล้วก็บอกว่าให้เดินทางปลอดภัยก็เท่านั้น”

แคทบอกแล้วมองหน้ากวางกับปริน 

“ถามจริงๆ ไม่ชอบเหรอที่มีคนมาจีบเจ๊อ่ะ ไหนบอกให้รีบมีแฟนไวๆไงจะได้ไม่ต้องเป็๲ห่วง”แคทถามยิ้มๆ

กวางหันไปมองปรินที่ตอนนี้ทำหน้าอึ้งๆกับคำพูดของแคท 

“ใครจะมาจีบพี่แคทก็ต้องให้ผมอนุญาตก่อนสิคับ คนไม่รู้จักห้ามมาจีบ”กวางแถไปเรื่อยๆ 

“เอางั้นเหรอ ก็ได้ งั้นเจ๊ขออยู่เป็๞โสดแล้วกัน”แคทบอกยิ้มๆ 

“ใครจะยอมให้เราอยู่เป็๲โสด ใช่มั้ยกวาง”ปรินพูด 

“ใช่คับพี่ปริน เ๹ื่๪๫นี้ผมคงต้องฝากพี่ปรินแล้วคับ”กวางพูด

เขาหันไปยิ้มกับปริน 

“ไปฝากพี่ปรินทำไมไม่เกี่ยวกับเขาเสียหน่อย ไปกันได้แล้วพวกพี่ๆมากันแล้ว”แคทบอกหน้าเริ่มแดงนิดๆ

กวางเห็นแล้วก็หันไปพยักหน้ากับปริน แล้วก็พากันเดินไปรวมกับปรีชาและคนอื่น 

“งั้นพี่ปรินกับพี่แคทไปรถผมก็แล้วกัน ให้พวกพี่ๆเขาไปรถของโรงแรมกัน”กวางบอกกับทุกคน 

ครืด ครืด โทรศัพท์ของปรีชาดัง 

“ฮัลโลคับ กำลังจะกลับคับ ตอนนี้ยังอยู่ที่โรงแรมคับ ไปรถของโรงแรมคับ อ้อคับ ได้คับ สวัสดีคับ”ปรีชาวางสาย 

“บอสคับ คุณไมเคิลบอกว่าจะไปคอยส่งที่สนามบินคับ”ปรีชาบอกกับปริน 

“งั้นก็ไปกันได้แล้ว ผมกับแคทจะไปรถของกวางนะ แล้วไปเจอกันที่สนามบิน"ปรินบอก 

“คับบอส”ปรีชาบอก

แล้วทุกคนก็แยกย้ายกันขึ้นรถ ปรินนั่งหน้าไปกับกวางส่วนแคทนั่งเบาะหลัง 

“พี่ปรินคับ ไมเคิลนี่ใช่นักธุรกิจเ๽้าของโรงแรมที่อายุน้อยที่สุดในสิงคโปร์หรือป่าวคับ”กวางถามเมื่อขับรถออกมาจากโรงแรมแล้ว

“ใช่ กวางรู้จักเหรอ”ปรินถาม 

“ผมเคยเจอเขาครั้งหนึ่งในงานเลี้ยงของบริษัทที่นี่คับ เป็๲คนหนุ่มไฮโซ หล่อ รวย มีสาวสวยล้อมรอบมากมายแต่ไม่ยอมคบกับใครเลยสักคน บ้างก็ว่าเขาเป็๲เกย์ แต่เท่าที่ผมเคยเจอคิดว่าไม่น่าใช่ พี่ปรินทำธุรกิจกับเขาเหรอคับ”กวางเล่าให้ฟัง

“ก็เขานี่ล่ะ ที่ถูกใจกับผลงานการตกแต่งของพี่สาวเรา แล้วก็มาเซ็นสัญญากับบริษัทพี่5ปีแต่มีข้อแม้ว่าต้องให้แคทมาเป็๞คนออกแบบให้”ปรินบอก 

“อย่าบอกนะว่า เขาจะมาจีบพี่แคทอีกคน”กวางว่า 

“เดี๋ยวๆเขาไม่ได้มาจีบเจ๊ เขาชอบงานที่เจ๊ทำ พูดให้ดีๆหน่อยอย่าเอามาปนกันหมด”แคทรีบบอก 

“แต่พี่ว่ากวางพูดถูกนะ ไม่งั้นเขาจะส่งดอกไม้ไปให้เราทำไม แล้วพอเราบอกว่าไม่ชอบดอกไม้เขาก็ส่งของไปให้แทน นี่ถ้าเราไม่ส่งของคืนแล้วกำชับเขาไม่ให้ส่งของมาให้อีก ป่านนี้ของคงเต็มไปหมดแล้ว”ปรินว่า 

“แต่ผมว่าไม่มีอะไรหรอกคับ พี่สาวผมไม่ใช่คนที่ใครอยากจะจีบก็จีบได้เสียเมื่อไร ไม่อย่างนั้นคงมีแฟนนับไม่ถ้วนแล้ว จริงมั้ยพี่แคท”กวางถาม

“จริงที่สุดเลยพูดได้น่าฟังมาก ใครจะคิดอะไรยังไงก็ช่างเขา เราแค่ดูแลใจกับตัวเราเองให้ดีก็พอค่ะ”แคทบอก

“จริงๆนะ ดูแลใจเราให้ดีอย่าเอาไปให้ใครที่ไม่ใช่พี่เด็ดขาดนะ”ปรินพูด

แคทหน้าแดงระเรื่อแล้วหันไปมองนอกรถ 

“พี่ปรินวางใจได้ ผมกับพ่อแม่ อยู่ข้างพี่ปรินนะคับ”กวางพูดแล้วหันมามองหน้าปริน 

“ขอบใจมากนะกวาง กลับไปเมื่อไรพี่จะพาไปเลี้ยงเต็มที่เลย”ปรินบอกยิ้มๆ

เมื่อมาถึงสนามบินทุกคนเดินเข้าไปเพื่อเช็ครายชื่อในการขึ้นเครื่อง แล้วก็เดินออกมานั่งคอยเวลาเครื่องขึ้นกันที่ห้องพักผู้โดยสาร 

สักพักไมเคิลก็มาถึง เขาเดินมาในมือมีถุงใส่ของมาด้วยหลายถุง

“สวัสดีคับทุกคน”ไมเคิลทักทายทุกคน 

ปรินกับทุกคนก็หันไปทักทายไมเคิลยกเว้นกวางที่ยืนอยู่ข้างๆแคท 

“ผมมีของที่ระลึกมาให้ทุกคนด้วยนะคับ”ไมเคิลบอก

เขาส่งถุงให้กับปรีชากับลูกทีมคนละถุง 

“นี่ของคุณแคทคับ และนี่ของคุณปริน”ไมเคิลบอกแล้วส่งของให้แคทกับปริน 

“ขอบคุณคับคุณไมเคิล”ปรินพูดและรับของไว้ 

“ขอบคุณเช่นกันนะคะ แต่จริงๆให้บอสคนเดียวก็พอค่ะ เพราะแคทกับพี่ๆมาทำงานตามหน้าที่”แคทบอกตรงๆ 

“แต่ผมคิดว่าทุกคนเป็๲แขกนะคับ ยังไงก็กรุณารับไว้ด้วยนะคับ”ไมเคิลบอกแล้วมองหน้าแคท 

กวางเอามือไปสะกิดแขนแคท

“ก็ได้ค่ะ แต่ขอให้เป็๲ครั้งสุดท้ายนะคะ”แคทบอก 

ไมเคิลยิ้ม เขารู้ว่าเธอไม่พอใจแต่ยังไงเธอก็ยังยอมรับของไว้ 

แล้วก็มีเสียงประกาศเรียกขึ้นเครื่องดังขึ้น

“งั้นพวกผมขอตัวก่อนนะคับคุณไมเคิล”ปรีชากับคนอื่นบอกไมเคิล 

“คับเดินทางปลอดภัยคับ”ไมเคิลบอก

“ผมไปก่อนคับ เอาไว้พบกันใหม่”ปรินบอกไมเคิล 

“คับคุณปริน โชคดีคับ”ไมเคิลบอก 

“กวาง เจ๊ไปก่อนนะ ถึงแล้วจะโทรบอก ดูแลตัวเองดีๆนะ”แคทหันไปบอกกวาง 

กวางจับมือแคท 

“พี่ปรินผมฝากดูแลพี่แคทด้วยนะคับ แล้วพี่แคทห่วงตัวเองบ้างนะ อย่าลืมว่ามีคนเป็๞ห่วงพี่มากนะ”กวางบอก 

“พี่รู้แล้ว ไปนะ คุณไมเคิลคะ ขอบคุณที่มาส่งนะคะ”แคทบอกกวางแล้วหันไปบอกไมเคิล

“คับ คุณแคท โชคดีนะคับไว้เจอกันใหม่” 

แล้วทุกคนก็เดินไปขึ้นเครื่อง 

กวางกับไมเคิลมองตามไปจนทุกคนเข้าไปข้างในจนหมดแล้ว ถึงได้กลับออกไป 

ทุกคนมาถึงกรุงเทพฯตอนเย็นแล้วปรีชากับคนอื่นขึ้นแท็กซี่กลับไป ส่วนปรินกับแคทมีลุงยอดขับรถมารับ ลุงยอดไปส่งแคทที่บ้านป้ามลก่อน แล้วจึงได้ขับไปส่งปรินที่บ้าน 

แคทมาถึงก็เอาของฝากไปให้ป้ามลกับน้าสมและน้าสี แล้วเธอก็เอาของฝากให้กับมายด์ ทุกคนขอบใจที่เธอซื้อของมาฝาก ป้ามลถามว่าทำไมกลับเร็วแคทบอกว่างานเสร็จแล้วถึงได้กลับ

หลังจากเอาของฝากให้ทุกคนแล้วแคทก็ขึ้นไปบนห้องแล้วโทรบอกพ่อกับกวางว่าเธอถึงบ้านแล้ว แคทชวนพ่อให้พาแม่มาที่กรุงเทพฯอาทิตย์หน้าเพราะเธอซื้อของมาฝาก พ่อรับปากว่าจะขึ้นมา 

เมื่อบอกทุกคนแล้วแคทก็ไปอาบน้ำ แต่งตัว เธอกำลังหยิบแม็คบุ๊คมาเปิด

เสียงมือถือก็ดังขึ้น ครืด ครืด แคทหยิบมาดูเป็๲เบอร์ของปริน 

“ค่ะ พี่ปริน มีอะไรคะ”

“ถ้าไม่มี พี่โทรหาเราไม่ได้เหรอ”

แคทส่ายหน้ากับโทรศัพท์

“ป่าวค่ะ ไม่ได้ว่าอะไรนี่คะ แค่ถามเฉยๆ”

“นึกว่าไม่อยากคุยกับพี่ซะอีก” 

“แล้วตกลงว่าไงล่ะคะ ชอบล้อเล่นตลอดเลย” 

“คือ พรุ่งนี้พี่จะเข้าไปรับเรากับมายด์มาที่บ้านพี่นะ แม่พี่เขาอยากเจอเราน่ะ แล้วว่างหรือป่าว” 

“ได้ค่ะ แคทก็อยากเจอพ่อแม่และปรางเหมือนกันค่ะ จะได้เอาของฝากไปให้ด้วยแต่จริงๆแล้วแคทกับมายด์ไปเองก็ได้ค่ะ” 

“ไม่ได้ เดี๋ยวพี่ไปรับ ห้ามดื้อนะเรา”

“ค่ะๆ ขอบคุณนะคะ”

“เราก็นอนได้แล้ว พักผ่อนบ้างพี่เป็๞ห่วง”

แคทอมยิ้มกับมือถือ

“ค่ะ พี่ปรินก็ไปนอนเถอะค่ะ แคทก็จะนอนเหมือนกัน” 

“คับ ฝันดีนะ พรุ่งนี้เจอกัน” 

“ฝันดีเหมือนกันค่ะ”แคทวางสายแล้วแต่ยังอมยิ้มอยู่ 

เธอรู้ว่าเขาเป็๲ห่วงไปทุกเ๱ื่๵๹ 

“ยิ้มอะไรจ๊ะ มีความสุขจังนะ”มายด์เดินเข้ามาในห้องเห็นแคทนั่งอมยิ้มอยู่จึงแซว

“ไม่มีอะไร”แคทบอกแต่ยังยิ้มอยู่ 

“คุยกับใคร ถึงยิ้มคนเดียว”มายด์ถามทำหน้าล้อเลียน

“พี่ปรินน่ะ เขาโทรมาบอกว่าพรุ่งนี้จะมารับเราสองคนไปที่บ้านเขา แม่พี่เขาอยากเจอเราสองคน”แคทบอก

“อยากเจอเราสองคนหรือเธอคนเดียวจ๊ะ”มายด์ถามยิ้มๆ 

“ก็ต้องสองคนสิ มายด์ก็”แคทบอกแต่หน้าออกแดงๆ 

“จ้า สองคนก็สองคน แล้วแกกับพี่ปรินอ่ะไปถึงไหนกันแล้ว เมื่อไรแกจะรับพี่เขาเป็๞แฟนเสียทีล่ะ พี่เขาก็ดีนะยิ่งพ่อแม่เขาก็รักแกมากๆด้วย หรือแกมีอะไรในใจหรือป่าว”

มายด์ถามเมื่อเห็นว่าแคททำหน้าเหมือนมีอะไรในใจ 

“ชั้นรู้ว่าพี่ปรินเป็๞คนดีแต่ชั้นกลัวว่า ตัวเองจะดีไม่พอสำหรับพี่เขามากกว่า ยิ่งเขาดีมากแค่ไหนชั้นก็ยิ่งไม่แน่ใจ”แคทบอกความจริง

เพราะเธอไม่เคยปิดบังมายด์ 

“แกคิดมากไปหรือป่าว แกเอาอะไรมาตัดสินว่าแกไม่เหมาะกับพี่เขาอ่ะ”มายด์ถาม 

“ก็หลายอย่างนะ ทั้งหน้าตา ฐานะ ความรู้ ความสามารถ พี่ปรินเขาเป็๲คนที่มีหน้ามีตาในสังคมถ้าเขามาคบกับชั้นจริงๆ คนอื่นๆจะมองเขายังไงที่จู่ๆก็เอาใครที่ไหนก็ไม่รู้มาเป็๲แฟน ชั้นกลัวว่าพี่เขาจะมีปัญหาตามมาถ้าจะคบกันจริงๆ”แคทบอกด้วยสีหน้าจริงจัง

“อันนั้นมันก็ใช่ แต่ชั้นว่าพี่ปรินเขาต้องรู้อยู่แล้วไม่อย่างนั้นเขาจะมาจีบแกทำไม และโดยปกติแกก็ไม่เคยจะคิดมากกับคำพูดคนอื่นๆนี่นาทำไมครั้งนี้ถึงคิดมากนักล่ะ”มายด์ถาม

“ชั้นไม่ได้ห่วงตัวเองแกก็รู้ แต่ครอบครัวพี่เขาล่ะจะรับไหวเหรอ ชั้นเป็๲แค่ลูกสาวครูบ้านนอกไม่ได้เป็๲คนมีหน้ามีตาในสังคมนะ”แคทบอก

“แต่ชั้นว่าพ่อแม่และพี่ปรินเขาไม่ได้ห่วงเ๹ื่๪๫นั้นหรอก เพราะพวกเขาก็รู้กันอยู่แล้วว่าแกเป็๞ใครพ่อแม่ทำอะไรอยู่ที่ไหน แต่เขาก็ไม่ได้รังเกียจอะไรแกแถมยังรักแกมากอีกด้วย ชั้นว่าแกอย่าคิดมากเลย”มายด์บอก 

แคทจึงถอนหายใจเบาๆ

“คงจะอย่างนั้น เอาเป็๞ว่าอะไรจะเกิดก็ปล่อยมันไปแล้วกัน”แคทบอกอย่างปลงๆ

“ชั้นถามแกจริงๆ แกห้ามโกหกนะ แกชอบพี่ปรินหรือป่าว”มายด์ถามและมองหน้าแคทตรงๆ 

“ก็…ยังไม่แน่ใจเหมือนกัน”แคทบอก 

“อะไร ที่ว่าไม่แน่ใจ ปกติแกออกจะชัดเจนนะ บอกมาซะดีๆ”มายด์คาดคั้น 

“ชั้นคงชอบพี่เขาจริงๆนั่นแหละ พอใจหรือยัง แต่แกห้ามบอกใครนะ ชั้นยังไม่อยากให้ใครรู้ยายปรางก็ไม่ได้”แคทยอมรับ 

“ก็แค่นั้นแหละ แล้วเมื่อไรแกจะบอกพี่ปรินเขาล่ะ”มายด์ยิ้มเมื่อแคทยอมรับว่าชอบปริน

“อีกสักพักน่ะ ขอให้ชั้นแน่ใจกว่านี้ก่อนถึงจะบอก”แคทพูด 

“แกก็อย่าให้มันนานเกินไปล่ะ คนคอยมันอาจท้อได้นะ”มายด์บอก 

“แกพูดเหมือนพ่อกับกวางเลย แต่ถ้าพี่เขาคอยไม่ไหวก็ช่วยไม่ได้ก็ปล่อยเขาไปแค่นั้น ไปๆนอนกันได้แล้ว”แคทบอกปัด

“จ้า นอนก็นอน แต่ถ้าพี่เขาไม่คอยจริงๆแกจะรับได้เหรอ”มายด์บอกแล้วลงนอน 

แคทไม่ตอบ เธอก็คิดอยู่เหมือนกันว่าถ้าเป็๞อย่างนั้นจริงๆเธอจะรับได้มั้ย ไม่รู้จริงๆเพราะไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครมาก่อน เอาเถอะเธอคงไม่ปล่อยให้เ๹ื่๪๫มันยืดเยื้อนานเกินไปหรอก 

วันรุ่งขึ้นตอนสายๆปรินขับรถมากับปรางมารับแคทกับมายด์ที่บ้านป้ามล ปรินกับปรางทักทายป้ามลแล้วก็ขอตัวพาแคทกับมายด์ไปที่บ้านเขา ป้ามลไม่ได้ว่าอะไร 

เมื่อมาถึงที่บ้านปริน ชยากับเอกมาคอยอยู่แล้ว ทุกคนเดินเข้าไปในบ้านพ่อแม่ของปรางนั่งอยู่ในห้องรับแขก

“สวัสดีค่ะพ่อ สวัสดีค่ะแม่”แคทกับมายด์ยกมือไหว้ 

พ่อกับแม่รับไหว้

“จ้าลูก มานั่งตรงนี้”แม่ปรางบอก 

แคท มายด์ ปราง ปริน ชยาและเอกจึงเดินเข้าไปนั่งที่โซฟา 

“นี่ของฝากค่ะพ่อ แม่ และนี่ของปราง”แคทบอก

เธอส่งถุงในมือให้กับพ่อแม่และปราง

“ขอบใจมากลูก จริงๆไม่ต้องลำบากซื้อมาหรอก แค่ไปทำงานก็เหนื่อยมากแล้ว”พ่อบอก 

“ใช่ หนูแคทเห็นตาปรินเล่าว่าทำงานจนหน้าแดง เหงื่อออกเต็มไปหมด แม่ว่าต่อไปไม่ต้องลงไปหน้างานดีกว่านะลูก ให้พวกผู้ชายลงไปดูก็พอแม่ว่า”แม่บอกแล้วทำหน้าเป็๞ห่วง 

แคทหันไปทำตาดุๆให้ปริน 

“ไม่ได้เหนื่อยมากหรอกค่ะ แต่แคทเป็๞คนที่เหงื่อออกง่าย แคทชอบลงหน้างานนะคะคือเราจะได้เห็นสภาพสถานที่จริงๆที่เราจะต้องตกแต่งอ่ะค่ะ งานมันจะได้ออกมาดี แม่ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะแคทไหว”แคทบอกแล้วยิ้ม 

“จ้า ตามใจแต่ปรินต้องดูแลน้องให้ดีๆนะ อย่าให้เหมือนคราวที่แล้วอีก ไม่งั้นแม่ไม่ยอมแน่”แม่พูดแล้วหันไปบอกปริน 

“คับแม่ ผมน่ะดูแลอย่างดี แต่แคทจะยอมให้ผมดูแลมั้ยเนี่ยอีกเ๹ื่๪๫นะคับ”ปรินบอก

เขามองหน้าแคท แคทอดหมั้นไส้เขาไม่ได้

“หนูแคทก็อย่าทำงานมากนักนะลูก ถ้าหนูเป็๞อะไรไปแม่กับพ่อจะบอกพ่อแม่หนูยังไงล่ะ นะลูก”แม่บอกแคท 

“ค่ะแม่ หนูจะทำแต่พอดีค่ะ”แคทรับปาก 

“แล้วหนูบอกพ่อกับแม่หรือยังว่าหนูกลับมาแล้ว พ่ออยากจะชวนพ่อแม่หนูมาเที่ยวที่บ้านพ่อบ้าง”พ่อถามแคท 

“หนูโทรบอกแล้วค่ะ พ่อบอกว่าจะขึ้นมาอาทิตย์หน้าค่ะ”แคทบอก 

“งั้นก็ดีเลย ถ้าพ่อกับแม่มาก็ให้ตาปรินพามาเที่ยวบ้านเราเลยสิ แล้วพ่อกับแม่มายด์มาด้วยหรือป่าวล่ะลูก”แม่บอกด้วยท่าทางดีใจ 

“พ่อกับแม่มายด์ก็มาด้วยค่ะ เห็นว่าจะลางานมาพักกันสัก2-3วันค่ะ”แคทบอก

“งั้นคุณก็ชวนพวกเขามาค้างบ้านเราสิคะ บ้านเรากว้างขวางกว่าบ้านป้าของมายด์และจะได้พูดคุยกันได้ด้วย”แม่หันไปบอกพ่อ

“อืม เดี๋ยวผมจะลองชวนดู ก็ดีเหมือนกันนะบ้านเราจะได้ครึกครื้น”พ่อบอกแล้วยิ้ม 

แล้วทุกคนก็พูดคุยกันต่อ พอตอนเย็นปรินกับปรางก็ขับรถไปส่งแคทกับมายด์ที่บ้านป้ามล

ที่มหาลัย

วันนี้สาวๆมามหาลัยกันตามปกติ ตอน๰่๭๫พักเที่ยงแคท ปรางกับมายด์กำลังนั่งอ่านหนังสือกันที่ม้าหินออ่นหน้าตึกเรียน หนิงก็เดินเข้ามาหาทั้งสามสาว

“หวัดดีจ้า ขยันกันจังเลยนะ”หนิงบอก 

“สวัสดีค่ะพี่หนิง ไม่ขยันสงสัยว่าจะไม่รอด”ปรางว่ายิ้มแหยๆ 

“สวัสดีค่ะพี่หนิง ใช่ค่ะมายด์ก็เหมือนกับปรางเลย ถ้ารู้ว่ามันจะยากแบบนี้เลือกเรียนแผนกอื่นดีกว่า”มายด์บอกทำหน้ามุ้ย

“สวัสดีค่ะ พี่หนิง”แคทบอก

“แล้วแคทล่ะ ไหวมั้ย”หนิงถาม 

“พี่หนิงไม่ต้องถามแคทหรอกค่ะ รายนั้นอ่ะท็อปตลอด อ่านหรือไม่อ่านก็เหมือนกัน”ปรางบอก 

หนิงจึงขำ 

“พี่หนิงมีอะไรหรือป่าวคะ ไม่ต้องฟังปรางกับมายด์มากนักหรอกค่ะพูดไปเรื่อย”แคทถาม 

“พี่จะมาบอกแคทว่า พวกพี่จะเริ่มซ้อมกัน๻ั้๹แ๻่เย็นวันพรุ่งนี้ ก็เลยจะมาถามว่าเราสะดวกมั้ย คือแคทไม่ต้องมาทุกวันก็ได้เอาที่เราพร้อมอ่ะ”หนิงบอก

“อ้อ!ได้ค่ะพี่หนิง แคทจะได้เตรียมชุดกีฬามา พวกพี่จะเริ่มซ้อมกี่โมงล่ะคะ”แคทถาม 

“พวกพี่นัดกัน4โมงเย็นนะ แต่สำหรับแคทก็แล้วแต่เลย”หนิงบอก 

แคทพยักหน้า

“แล้วการแข่งจะมีเมื่อไรคะพี่หนิง”มายด์ถาม 

“อีกสองอาทิตย์จ้า จะมีแข่งใน๰่๭๫บ่ายของวันจันทร์ พุธและศุกร์”หนิงบอก 

“ค่ะ พวกเราจะได้ไปเชียร์พี่ๆด้วย”มายด์บอก 

“ดีจ้า งั้นพี่ไปก่อนนะ อ่านหนังสือกันต่อเถอะ”หนิงบอกแล้วก็เดินไป 

“งั้นพรุ่งนี้แกก็ต้องอยู่ซ้อมให้พวกพี่จนเย็นน่ะสิ”มายด์หันไปพูดกับแคท

“ใช่แล้ว พรุ่งนี้พวกเธอก็กลับไปก่อนเลย เดี๋ยวชั้นกลับเอง”

แคทเงยหน้าจากหนังสือมาบอก 

“แกคิดว่าพี่ปรินจะยอมให้แกกลับเองเหรอ ฝันไปเถอะ”ปรางบอกแล้วยิ้ม 

“ใช่ ชั้นก็คิดเหมือนปราง พี่ปรินห่วงแกจะตาย”มายด์พยักหน้าเห็นด้วยกับปราง

“นั่นสิ แล้วจะเอาไงดีชั้นเกรงใจถ้าจะให้พวกแกกับพี่ๆต้องมาคอยชั้นคนเดียวเนี่ย ปรางแกช่วยพูดกับพี่ปรินหน่อยสิ”แคททำหน้าเป็๞กังวล 

“ไม่ใช่แค่พี่ปรินหรอกนะที่ห่วงแกน่ะ พวกชั้นก็ห่วงแกนะ คิดเหรอว่าถ้าพี่ปรินยอมพวกชั้นจะยอมอ่ะ คอยก็คอยสิจะเป็๲ไรไปใช่มั้ยมายด์”ปรางบอกแคทแล้วหันไปถามมายด์ 

“ใช่แน่นอน พวกเราไม่มีทางปล่อยให้แกกลับบ้านคนเดียวแน่”มายด์บอก 

แคทมองหน้าเพื่อนแล้วยิ้ม 

“ขอบใจพวกแกมากๆ ทำให้ต้องมาลำบากอีกจนได้ รวมถึงพวกพี่ๆด้วย”แคทบอก 

“แกไม่ต้องคิดมาก เราเป็๲เพื่อนกันนะจะเกรงใจอะไรนักหนา”ปรางบอก 

แคทจึงยิ้มให้ปรางกับมายด์ เธอโชคดีจริงๆที่มีเพื่อนที่ดีอย่างนี้เพราะไม่ว่าจะมีอะไรปรางกับมายด์ไม่เคยทิ้งเธอเลย 

เช้าวันรุ่งขึ้นระหว่างทางที่มามหาลัยซึ่งปรินขับรถมาส่งเหมือนเดิม 

“พี่ปรินคะ ต่อไปนี้ตอนเย็นไม่ต้องรีบมารับนะคะ เพราะแคทจะต้องอยู่ซ้อมวอลเล่ย์บอลให้กับทีมของมหาลัยในตอนเย็นไปอีกสองอาทิตย์ค่ะ”ปรางบอกกับปริน 

ปรินมองกระจกหลังเห็นแคทมองมาที่เขาเหมือนกัน

“ทำไมต้องไปซ้อมให้เขาด้วยล่ะ ขากับแขนของแคทก็ไม่ดีนะ เดี๋ยวก็เจ็บอีกหรอก”ปรินบ่น

เขาส่งสายตาดุๆผ่านทางกระจกไปที่แคท

“พี่หนิงหัวหน้าทีมเขามาขอให้แคทไปช่วยเทรนให้ลูกทีมค่ะ พอดีว่าจะมีการแข่งขันวอลเล่ย์บอลระดับมหาลัยและมหาลัยของเราเป็๞เ๯้าภาพ”แคทบอก

เธอมองปรินที่ขับรถอยู่ทางกระจก 

“นั่นแหละ เราไม่ค่อยจะระวังตัวเอง ถ้า๢า๨เ๯็๢ขึ้นมาพี่จะไม่ยอมให้เรามาช่วยอีกเลยนะ”ปรินบอกแต่หน้าก็ยังบึ้งอยู่

“ค่ะ แคทจะระวังไม่ให้๤า๪เ๽็๤ค่ะ”แคทรับปาก 

ตอนเย็นแคทก็ไปช่วยซ้อมให้กับทีมโดยมีปรางกับมายด์ไปนั่งดูอยู่ในโรงยิมด้วย และพอปริน ชยากับเอกมาก็พากันไปนั่งคอยในโรงยิมเหมือนกัน 

ปรินซื้อน้ำส้มมาฝากสามสาวด้วย เขาเห็นแคทที่อยู่ในสนามกำลังสอนลูกเสิร์ฟให้กับคนในทีม 

เมื่อแคทหันมองมาที่ปรางกับมายด์นั่งอยู่ ปรางก็กวักมือเรียก แคทเห็นว่าปริน ชยากับเอกมาแล้วจึงเดินเข้ามาหา 

“กินน้ำก่อน เหงื่อท่วมตัวแล้ว ตกลงว่าไปสอนหรือไปเล่นเอง”

ปรินส่งน้ำส้มให้แคทเมื่อเธอเดินมาถึง เขาบ่นเมื่อเห็นว่าแคทมีเหงื่อออกมาตามหน้า 

แคทรับน้ำส้มมาดื่มแล้วยิ้มให้กับทุกคน

“สอนค่ะ ไม่ได้เล่นเอง ถ้าพี่ปรินไม่เชื่อถามปรางกับมายด์ดูก็ได้นะคะ”แคทบอกหลังจากดื่มน้ำส้มแล้ว

“ดื่มน้ำมากๆเหงื่อออกมากขนาดนี้ เดี๋ยวร่างกายก็ขาดน้ำพอดี”ปรินบอกแล้วมองดูแคท

ชยา เอก ปรางและมายด์พากันอมยิ้มที่เห็นปรินเป็๞ห่วงแคทมาก

“แล้วทำไมมากันเร็วจังล่ะคะ อย่างนี้ก็ต้องมานั่งคอยกันนานเลย”แคทหันไปถามชยากับเอก 

“ถามคนโน้นเลยแคท พวกพี่นี่ขับรถตามแทบไม่ทัน นี่ถ้ามีเครื่องบินก็คงมาเครื่องบินแล้วล่ะ”ชยาบอกขำๆ

“ใช่เลยแคท มันบ่นว่าพวกพี่ช้า ไม่ทันใจ”เอกเองก็ขำ 

เขากับชยาไม่ค่อยได้เห็นปรินมีอาการอย่างนี้มาก่อน 

แคทหันไปมองหน้าปรินที่ยืนมองเธออยู่ 

ปรินทำหน้าเก้อๆที่ถูกเพื่อนแซว 

แคทเห็นจึงอมยิ้มรวมถึงปรางกับมายด์ด้วย 

ทำไมทุกคนจะไม่รู้ว่าปรินห่วงแคทมากแค่ไหน ที่เขารีบมาเพราะกลัวว่าเธอจะทำอะไรให้ตัวเอง๢า๨เ๯็๢อีกต่างหาก

“งั้นก็นั่งดูกันไปก่อนนะคะ แคทขอไปซ้อมให้พวกพี่ๆเขาก่อน”แคทบอก

เธอหันหลังเดินไปที่กลางสนามที่พวกพี่ๆซ้อมกันอยู่ 

แคทบอกให้คนในทีม๠๱ะโ๪๪สกอ็ตจั้มเป็๲ประจำ และให้หัดเสิร์ฟลูกแบบเลียดเน็ตเพราะว่ามันเป็๲พื้นฐานของวอลเล่ย์บอลตามที่เธอเคยฝึกมา

หลังจากซ้อมเสร็จแคทก็ไปเปลี่ยนชุดแล้วก็เดินออกมาหาเพื่อนๆกับพี่ๆที่คอยอยู่ 

“พี่ว่าแวะกินข้าวกันก่อนดีกว่านะ เย็นมากแล้ว”ปรินบอก 

เขามองนาฬิกาข้อมือหกโมงกว่าแล้ว เขากลัวว่าแคทจะหิวเพราะเธอออกกำลังกายมา 

“จริงๆมันก็ไม่ได้เย็นมากนะคะ พี่ปรินกลัวแคทจะหิวใช่มั้ยล่ะคะ”ปรางแซว 

“เราจะกินมั้ยล่ะ แล้วแคทก็เหงื่ออกมากพี่ก็ห่วงว่าจะหิวนะสิ เรานั่งเฉยๆจะไปหิวได้ยังไง”ปรินว่าปรางแบบไม่จริงจังอะไร 

“แคทยังไม่หิวนะคะ กลับกันเลยดีกว่าค่ะเย็นมากแล้วด้วย”แคทบอกกับทุกคน 

“ไปกินข้าวกันก่อนอย่างที่พี่ปรินบอกนั่นแหละ ชั้นแค่แซวเล่นๆจริงๆแล้วถ้าพี่ปรินไม่พูดชั้นก็ว่าจะบอกเหมือนกัน”ปรางหันไปบอกแคท 

“งั้นก็ตามใจ แล้วพรุ่งนี้พวกพี่ก็ไม่ต้องรีบมาแบบวันนี้อีกนะคะ มาคอยนานเบื่อแย่เลย”แคทบอก 

“ไม่เบื่อหรอกพี่ก็ได้มาเจอแฟนพี่เร็วๆด้วย

มายด์หน้าแดงทันที 

“พี่ก็ด้วย ไม่มีใครเบื่อหรอก แคทไม่ต้องกังวลไป ดีเสียอีกพี่จะได้มาดูด้วยว่ามีใครมาจีบแฟนพี่หรือป่าว”ชยาบอก 

ปรางจึงมองค้อน 

แคทยิ้มเมื่อเห็นว่าทุกคนมีความสุขดี

“แล้วเมื่อกี้มาว่ากันทำไม ก็อยากมาเร็วๆเหมือนกันนั่นแหละ”ปรินพูดแล้วมองหน้าเพื่อน 

ทุกคนจึงพากันหัวเราะแล้วก็พากันไปกินข้าวก่อนที่จะไปส่งแคทกับมายด์ที่บ้าน 

เช้าวันเสาร์พ่อแม่ของแคทกับมายด์มาถึงแต่เช้าเหมือนเดิม แคทเอาของที่ซื้อมาจากสิงคโปร์มาให้กับทุกคน พ่อแม่ของมายด์บอกว่าจะหอบมาทำไมให้หนักป่าวๆ แต่แคทก็บอกว่าไม่เป็๲ไร พ่อแคทถามเกี่ยวกับเ๱ื่๵๹งาน แคทก็เล่าให้ฟัง แล้วพ่อแคทก็ถามถึงไมเคิลกับไบรอันเพราะกวางโทรมาเล่าให้ฟัง 

พอตอนสายๆปริน ปรางแล้วก็พ่อกับแม่ของปรางก็มาที่บ้านป้ามล พ่อปรางชวนทุกคนไปพักที่บ้านเพื่อเป็๞การขอบคุณที่ตอนลงไประยองให้การต้อนรับเป็๞อย่างดี ตอนแรกพ่อแคทก็บอกว่าเกรงใจแต่ปรางแล้วก็แม่ของปรางก็ช่วยกันพูดในที่สุดพ่อแคทก็ตกลงไปค้างที่บ้านของปรางจนกว่าจะกลับระยอง 

แล้วทุกคนก็ไปที่บ้านปรางกันหมดรวมถึงแคทกับมายด์ด้วย

เมื่อมาถึงบ้านปรางพ่อของปรางก็ให้น้าอุ้มพาทุกคนไปพักที่ห้องพักแขก ส่วนแคทกับมายด์นอนกับปรางอยู่แล้ว เมื่อเก็บข้าวของเสร็จแล้วก็มานั่งคุยกันที่ห้องรับแขก 

“งั้นพ่อกับแม่ก็คุยกันไปก่อนนะคะ แคทต้องขอตัวไปบริษัทกับพี่ปรินก่อนแล้วเดี๋ยวตอนบ่ายๆเจอกันนะคะ”แคทบอกกับทุกคน 

“หนูแคทวันนี้ไม่ต้องไปก็ได้มั้งลูก”พ่อปรางบอก 

“หนูนัดประชุมกับพวกพี่ๆเ๱ื่๵๹งานน่ะค่ะ ไม่อยากเลื่อนเพราะหนูก็เข้าบริษัทแค่วันเสาร์เท่านั้น”แคทบอก

“ไปเถอะลูกพ่อกับแม่จะอยู่คุยกันที่นี่ล่ะ ไม่ต้องไปห้ามหรอกคับให้ไปทำงานเถอะใครจะได้ว่าไม่ได้”พ่อแคทบอก

“งั้นหนูไปนะคะ พี่ปรินไปค่ะ”แคทหันไปบอกปริน

ปรินหันไปบอกทุกคนแล้วเดินตามแคทออกไปขึ้นรถ

“ผมไม่สงสัยเลยว่าหนูแคทเหมือนใคร”พ่อปรางบอก 

“ห้ามเขาไม่ได้หรอกคับ ถ้าเป็๞เ๹ื่๪๫ที่เขาต้องรับผิดชอบ ไม่ว่าใครจะพูดยังไงก็ห้ามไม่ได้อยู่ดี”พ่อแคทบอก

“จริงค่ะพ่อ แคทเป็๲คนที่มีความรับผิดชอบสูงมาก ปรางรู้นิสัยเลยและห้ามก็ไม่ฟัง ขัดก็ไม่ได้ ต้องปล่อยให้ทำค่ะ”ปรางช่วยยืนยัน

“ผมต้องขอโทษพ่อกับแม่หนูแคทด้วยนะคับเ๹ื่๪๫ที่หนูแคทต้องมาทำงานด้วยและเรียนไปด้วยอย่างนี้”พ่อปรางบอก 

“ไม่เป็๲ไรคับยายแคทโทรมาบอกผมแล้ว ถ้าเขามั่นใจว่าทำได้ก็ไม่ต้องห่วงหรอกคับ ปรินเองก็โทรมาบอกผมเหมือนกันว่าเขาก็ไม่อยากให้ยายแคททำแต่ก็ขัดยายแคทไม่ได้ ผมกับแม่เขาไม่มีปัญหาหรอก แคทเขาเป็๲คนที่คิดอะไรรอบคอบเสมอ และเมื่อตัดสินใจแล้วเปลี่ยนยากคับ”พ่อแคทบอก 

“แม่ก็ไม่อยากให้ทำกลัวว่าหนูแคทจะลำบาก เพราะไหนจะเรียน ไหนจะทำงาน แล้วงานแบบนี้ต้องเดินทางไปไกล ต้องไปค้างแล้วในทีมก็มีแต่ผู้ชายก็ยิ่งห่วง ดีที่ตาปรินว่าทุกคนในทีมรักหนูแคทและดูแลเหมือนน้องสาว ก็เลยโล่งใจแต่ก็ต้องให้ตาปรินไปด้วยไม่งั้นนอนไม่หลับแน่ๆ”แม่ปรางบอก 

“ยายแคทค่อนข้างจะชินกับการทำงานกับผู้ชายมา๻ั้๹แ๻่สมัยเรียนม.ปลายแล้วล่ะคับ เพราะเพื่อนส่วนใหญ่ในห้องก็เป็๲ผู้ชายแล้วแคทเองก็สนิทกับน้องชายมากๆจนจะเหมือนผู้ชายไปแล้ว แต่ผมก็สบายใจที่รู้ว่าปรินไปด้วยเพราะไม่ว่ายังไงยายแคทก็เป็๲ผู้หญิงอยู่ดี”พ่อแคทบอก

“ผมรับปากได้เลยคับว่าจะดูแลหนูแคทอย่างดี จะไม่ยอมให้มีอะไรมาทำร้ายได้แน่นอนพ่อกับแม่วางใจได้เลยคับ”พ่อปรางพูดด้วยหน้าตาจริงจัง 

“ผมกับแม่ยายแคทต้องขอบคุณมากนะคับที่ช่วยดูแลยายแคทให้ แต่ถ้าเขาดื้อมากอะไรมากก็อนุญาตให้ว่ากล่าวตักเตือนได้นะคับ ไม่ต้องเกรงใจ”พ่อแคทบอก 

“หนุแคทไม่ดื้อหรอกค่ะ แกน่ารัก รู้จักวางตัวพวกเรารักแกเท่ากับยายปรางเลย หนูมายด์ด้วย เพราะอย่างนั้นไม่ต้องห่วงนะคะ”แม่ปรางบอก 

ทุกคนจึงยิ้มกันอย่างสบายใจ