“ศิษย์พี่ ไปยังอาณาจักรอื่นดีหรือไม่ ไม่แน่ว่าท่านอาจจะได้ศิษย์สักคนก็เป็ได้ ”
“อาณาจักรเพลิงศักดิ์สิทธิ์นี้ติดกับอาณาจักรใดบ้างเหยาเอ๋อร์?”
“ศิษย์พี่เท่าที่ข้ารู้จะมีอาณาเหมันต์นิรันดร์ และอาณาจักรหมื่นโลกา ที่อยู่ติดอาณาจักรเพลิงศักดิ์สิทธิ์”
“เช่นนั้นอีกสองวันข้าจะไปยังอาณาจักรหมื่นโลกา”
“ศิษย์พี่ท่านไม่พาข้าเดินทางไปด้วยหรือเ้าค่ะ”
“เหยาเอ่อร์ ข้าอยากให้เ้าอยู่ช่วยบิดามารดา ข้ารู้มาว่าอาณาจักรดารา์กำลังคิดที่จะทำากับอาณาจักรเพลิงศักดิ์สิทธิ์ของบิดาเ้า”
“อาณาจักรดารา์อยู่ติดกับอาณาจักรหมื่นโลกา หากจะทำายังต้องผ่านอาณาจักรหมื่นโลกาก่อน ศิษย์พี่หรือว่าสองอาณาจักรนี้ร่วมมือกัน”
“มีความเป็ไปได้สูงที่สองอาณาจักรจะร่วมมือกัน นอกเหนือจากการหาลูกศิษย์แล้ว ศิษย์พี่จะตามสืบในเื่นี้เพิ่มเติมหาเป็ภัยต่ออาณาจักรเพลิงศักดิ์สิทธิ์ข้าจะกำจัดพวกมันทันที”
“ศิษย์พี่ ข้าขอบคุณท่านที่ช่วยเหลือตระกูลหลินและผู้คนของอาณาจักรนี้”
“เ้าคือศิษย์น้องข้า ”
สองวันต่อมา…
หลัวเสวียนมาถึงยังเมืองหลวงของอาณาจักรหมื่นโลกา เขาเจอกับเหตุการณ์บ้างอย่าง
“พวกเ้าทำร้ายแม่ข้าจนตาย ข้าจะสู้ตายกับพวกเ้า”
“ฮ่าๆ แม่ลูกขอทานอย่างเ้า จะทำสิ่งใดกับข้าได้”
“ข้าขอสู้ตายกับเ้า”
“เพียะ! เพียะ! ”
เด็กหญิงขอทานวัยสิบปีถูกตบจนล้ม และมีเืออกมาจากมุมปาก
“ขอทานธรรมดาอย่างเ้า จะสู้ข้าได้ยังไงกัน พวกเ้าจับตัวนางไปที่จวนเ้าเมือง ข้าจะทรมานนางเล่นรอนางเติบโตอีกไม่กี่ปีก็สนุกกับนางได้แล้วฮ่าๆ”
“ขอรับนายน้อย”
หลัวเสวียนปรากฎตัวแล้วบีบคอนายน้อยของจวนเ้าเมือง
“เ้าเป็..ใครกล้าทำร้ายข้านายน้อยกัวผู้นี้ ท่านปู่ข้าไม่ปล่อยเ้าไปแน่”
หลัวเสวียนที่บีบคออยู่ กลับไม่ได้สนใจเพียงโยนหลานชายเ้าเมืองออกไปไกลๆ
“เ้า…กล้าทำร้ายข้า”
“พวกเ้าจะยืนเฉยอยู่ทำไม ฆ่ามันให้ข้าเ้าพวกไม่ได้เื่”
“ผลัวะ! ผลัวะ! อ๊ากกก ”
หลัวเสวียนจัดการกับเหล่าคนค้มกันทั้งสิบคนของหลานชายเ้าเมืองอย่างง่ายดาย
“ที่นี้ก็ถึงตาเ้าแล้ว”
“อย่าเข้ามา”
“กร๊อบ! อ๊ากกก”
หลานชายของเ้าเมืองนอนร้องโอดครวญด้วยเ็ป และเอ่ยกับหลัวเสวียนด้วยความหวาดกลัว
“ข้ายอมแพ้แล้ว ปล่อยข้าไปเถอะ ”
“ข้าปล่อยเ้าก็ได้”
หลัวเสวียนเตะออกไปด้วยแรงเพียงเล็กน้อย กลับทำให้หลานชายของเ้าเมืองตายในทันที
‘กับตายง่ายดายเช่นนี้’
“เ้าปลอดภัยแล้วเด็กน้อย”
“ข้าพระคุณท่านที่ช่วยเหลือ แต่ว่าท่านไม่เกรงกลัวเ้าเมืองแห่งนี้หรือ อีกอย่างเ้าเมืองแห่งนี้อยู่ในระดับบรรพชนขั้นที่หนึ่งเลยนะเ้าคะ”
“มีสิ่งใดให้กลัวกัน”
“ผู้ใดมันกล้าทำร้ายหลานชายของข้า”
กัวไห่เจิน ผู้เป็เ้าเมืองปล่อยแรงกดดันระดับบรรพชนขั้นที่หนึ่งออกมา พลังที่ปล่อยออกมากับไม่สามารถทำอันตรายใดๆกลับหลัวเสวียนได้
“เด็กน้อยเ้าไม่ต้องกลัว มีข้าอยู่ทั้งคน”
หลัวเสวียนเอ่ยกับเด็กน้อยเพื่อไม่ให้กังวลจนเกินไป
‘ข้าใช้แรงกดดันระดับบรรพชนขั้นที่หนึ่งกับไม่เป็อันใดหรือว่าระดับของมันจะอยู่เหนือกว่าข้า ต้องรีบหนี’
“เ้าจะหนีไปที่ใด”
“อย่าฆ่าข้า ไม่ยังงั้นท่านพ่อและบุตรสาวข้าไม่ปล่อยเ้าไปแน่”
“เหตุใดเ้าถึงคิดว่าบิดาเ้าและบุตรสาวของเ้าจะช่วยเ้าได้กัน?”
“เพราะบุตรสาวของข้าคือจักรพรรดินีของอาณาจักรหมื่นโลกาอย่างไรเล่า ส่วนบิดาของข้าคือตัวตนระดับครึ่งเซียนเ้าคงกลัวแล้วซินะ”
“เ้าคิดว่าข้าจะกลัวหรือ ข้าจะไม่ฆ่าเ้า และจะให้เ้าไปขอความช่วยเหลือจากบิดาและบุตรสาวของเ้าด้วย”
หลัวเสวียน ใช้พลังของตนทำลายแก่นพลังปราณของกัวไห่เจิน
“เ้าอักก..เ้าทำลายแก่นปราณของข้า”
“ข้ายังจะตัดขาข้างหนึ่งของเ้าด้วย”
“อ๊ากกกก!”
“ข้าจะไม่ให้เ้าตายหรอก ”
“เ้ามันปีศาจ…”
“แค่นี้ก็สลบไปแล้ว”
หลัวเสวียนทำการห้ามเื แล้วปล่อยให้สลบอยู่ตรงนั้นก่อนจะเดินจากไป
“ผู้าุโโปรดช้าก่อนเ้าค่ะ”
“เหตุใดเ้าถึงเรียกข้าว่าผู้าุโ”
“ท่านสามารถเอาชนะตัวตนระดับบรรพชนอย่างง่ายได้”
“เ้าเลยเรียกข้าว่าผู้าุโ”
“เ้าค่ะ ”
“ข้าต้องไปแล้วเด็กน้อยดูแลตนเองดีๆละ”
“ผู้าุโโปรดรับข้าเป็ศิษย์ด้วยเถอะเ้าคะ”
“เหตุใดเ้าถึงอยากเป็ศิษย์ของข้า?”
“หากข้าได้เป็ศิษย์ของท่าน ข้าจะช่วยเหลือผู้คนที่อ่อนแอกว่าได้”
“ความคิดของเ้าช่างตื้นเขินนักเด็กน้อย”
หลัวเสวียนมองเด็กน้อยอย่างพิจารณา
“ข้าจะรับเ้าเป็ศิษย์ของข้า”
“จ้าวชิงเยี่ยนคาราวะท่านอาจารย์เ้าคะ”
เด็กหญิงคุกเขาโขกศรีษะให้แก่หลัวเสวียนไปสามครั้ง
“ลุกขึ้น เ้าตามอาจารย์มา”
“เ้าคะ”
“หลัวเสวียนพาศิษย์ตัวน้อยของตนมายังโรงเตี๋ยมแห่งหนึ่ง”
“คุณชาย้าที่พักหรืออาหารขอรับ”
“ข้า้าทั้งที่พักและอาหาร ข้าจะอยู่ที่โรงเตี๋ยมนี้ห้าวันเ้าเตรียมห้องให้ข้าสองห้อง”
“ทั้งหมดสิบห้าเหรียญทองขอรับ”
หลัวเสวียนนำเหรียญทองออกมาจ่ายและหันไปคุยกับศิษย์ของตน
“เ้าหิวหรือไม่ศิษย์ข้า”
“หิวเ้าค่ะ”
8K
