‘แค่ก้าวเท้าขึ้นมายืนบนเรือที่โคลงเคลงความรู้สึกอยากจะอาเจียนก็ตีตื้นขึ้นมาแล้ว’
“คุณหนู เป็อย่างไรเ้าคะ?”
“ข้ารู้สึกคลื่นไส้” ตู้ฟางซินบอกกับจินเมี่ยวเสียงเบา
“เราเข้าไปในห้องตรงใต้ท้องเรือกันเถิดนะเ้าคะ” จินเมี่ยวพยุงแขนเล็กไว้
“รอเรือออกจากท่าก่อน” นางเดินไปยืนตรงท้ายเรือหันหน้าออกไปทางท่านพ่อ ท่านแม่ และฟางอินพร้อมโบกมือลา ยามที่เรือกำลังออกตัวผ่านไปชั่วจิบชา “อึ่ก!!” ตู้ฟางซินกลั้นก้อนสะอื้นจนเรือแล่นห่างออกจากท่าก็รีบโก่งคออาเจียนลงแม่น้ำ อ๊วกก!!! อ๊อกก!!
“คุณหนู!!” จินเมี่ยวลูบหลังนางเบาๆ หันไปพยักหน้าหาบ่าวชายที่ติดตามมาด้วยพร้อมสั่งงาน “หาน้ำอุ่นมาให้ข้าและขอยาแก้เมาเรือจากลุงเม่า (เ้าของเรือ) มาด้วย”
“ได้ๆ” บ่าวชายรีบเดินออกไป
“เหตุใด. แฮ่กๆๆ เ้ามิเป็เช่นข้าเล่าจินเมี่ยว” ฟางซินเกาะกาบเรืออย่างหมดสภาพ
“บ่าวก็เมาเ้าค่ะคุณหนู แต่มิได้อยากอาเจียนเพียงแค่โคลงเคลง ตาลายเล็กน้อย” จินเมี่ยวเอ่ยเพราะนางก็เมาเช่นกันแต่มิมากเท่าคุณหนู “เดินไหวหรือไม่เ้าคะ บ่าวจะพาไปที่ห้อง”
“อืม” พยักหน้ารับและค่อยๆเกาะเรือเดินไปทีละนิดจนถึงห้องใต้ท้องเรือ ความเย็นแทรกซึมเข้ามาด้านในจนทำให้นางต้องยกมือขึ้นกอดอกตัวเอง “ข้างล่างนี่หนาวมาก”
“เ้าค่ะ แต่บ่าวเตรียมผ้าห่มผืนหนามาแล้ว” พาคุณหนูไปนั่งลงบนเตียง ด้านในห้องจุดเทียนสว่างไสวไปทั่วมองเห็นห้องขนาดไม่กว้างมากมีเตียงเล็กอยู่ตรงกันข้ามกับเตียงที่นางนั่งอยู่ หีบใส่ชุดเสื้อผ้าวางกับพื้นไม่ไกลนัก มองเลยเข้าไปด้านในมีที่กั้นฉากไว้คาดว่าคงจะเป็ห้องชำระล้างร่างกายและปลดหนัก-เบา
“จินเมี่ยว ยาแก้เมาเรือกับน้ำอุ่นมาแล้ว” เสียงบ่าวชายชื่ออาหลงร้องเรียกอยู่หน้าประตู
ฟึ่บ!!! จินเมี่ยวเปิดประตูออกไปและพูดคุยกับอาหลงอยู่ครู่หนึ่งก็นำยามาส่งให้ตู้ฟางซิน
“ทานยาแล้วนอนพักก่อนนะเ้าคะ ตื่นมาจะได้หายจากอาการเมาเรือ” ยาเม็ดจากขวดสีขาวถูกเทออกมา
“เ้าก็กินด้วยสิ กินเสร็จก็นอนพักกับข้าอยู่ใต้ท้องเรือมิมีสิ่งใดให้ทำหรอกเพียงแค่รอเวลาเท่านั้น”
“เ้าค่ะ” จินเมี่ยวรอจนคุณหนูกินยาเรียบร้อยนางจึงจัดการตัวเองและล้มตัวนอนลงฝั่งตรงข้ามกับคุณหนูที่มีเตียงนอนเล็กๆตั้งอยู่
สองนายบ่าวนอนพักยาวจนเกือบเย็นอยู่ในเรือที่โคลงเคลงตลอดเวลา ตู้ฟางซินสะดุ้งตื่น นอนมองเพดานเงียบๆในห้องนอนมืด ด้านนอกมีแสงสว่างเล็ดลอดเข้ามาจึงค่อยๆลุกขึ้นนั่ง ยามที่นั่งอยู่ในรถม้าความรู้สึกแตกต่างจากยามนี้ยิ่งนักซ้ำยังต้องอยู่บนเรือมากกว่าห้าวันจะให้คุ้นชินง่ายดายคงเป็ไปได้ยาก
"จินเมี่ยว" ยังไร้เสียงตอบรับ "จินเมี่ยว" เสียงดิ้นไปมาบนที่นอนตรงกันข้ามทำให้เข้าใจได้ว่าคนที่นางเรียกตื่นแล้ว
"คุณหนู...อืมมม" จินเมี่ยวพลิกตัวไปมา "ตื่นแล้วหรือเ้าคะ? เป็อย่างไรบ้าง" นางค่อยๆลุกขึ้นนั่ง
"ก็ดีขึ้นมาแล้วล่ะ แต่จะให้เราเดินอยู่บนเรือที่เคลื่อนที่ไปด้วยก็คงจะยากเสียหน่อย เ้าเล่าเป็อย่างไร?"
"ดีขึ้นแล้วเ้าค่ะ" จินเมี่ยวลุกขึ้นเดินแล้วเปิดประตูห้องก็พบกับบ่าวชายนับสิบนั่งคุยกันอยู่หน้าประตูนางจึงถามพวกเขาว่า "นี่ยามใดแล้ว พวกเ้ารับสำรับหรือยัง?"
"ปลายยามอิ่ว(18.00)และพวกข้ายังมิได้ทานอาหาร กินเพียงหมั่นโถวรองท้องเท่านั้น พวกเรารอเ้ามาปรุงอยู่" บ่าวชายทั้งหมดที่ติดตามมาด้วยต่างก็มองจินเมี่ยว สาวใช้ที่มาด้วยกันเพียงคนเดียวที่ทำอาหารเป็ เสบียงที่นำติดตัวมาด้วยก็มีมากมายเพียงแค่พวกเขาต้องไปขอใช้ห้องครัวในเรือนี้เพียงเท่านั้น
เรือลำนี้เป็เรือรับจ้างขนส่งสินค้าข้ามแคว้น ลูกเรือทั้งหมดมีร่วมยี่สิบคน แม่ครัวอีกหนึ่งคนเป็ภรรยาของเ้าของเรือนั่นก็คือ 'ลุงเม่าฟงฟง' หรือที่ทุกคนเรียกว่าลุงเม่า ตู้ฟางซินก็รู้จักท่านลุงดีเพราะติดต่อซื้อขายผ่านเรือลำนี้เป็ประจำ
"เช่นนั้นพวกเ้าก็รอข้าครู่หนึ่ง" จินเมี่ยวเดินกลับเข้าไปในห้องจุดเทียนให้ทั่วจนสว่างแล้วบอกกับฟางซินที่ยังนั่งอยู่นิ่งๆ "คุณหนูเ้าขา บ่าวจะไปปรุงอาหารที่ห้องครัว คุณหนูจะรอบ่าวในนี้หรือว่าจะไปด้วยกันเ้าคะ" จินเมี่ยวไม่อยากทิ้งคุณหนูของนางไว้คนเดียวเพราะนางยังเวียนหัวหากล้มไปจะเป็เื่ใหญ่ด้านนอกก็มีเพียงบ่าวชายจะเรียกใช้ก็ลำบาก
"ข้าไปด้วยก็ได้" ฟางซินเข้าใจในความกังวลของจินเมี่ยวดีนางจึงลุกขึ้นและค่อยๆเดินเกาะผนังเรือไป "ข้ามิได้เวียนหัวมากดังเช่นก่อนหน้านี้แล้ว เ้าอย่าได้ห่วงข้านัก" จินเมี่ยวเดินตามคุณหนูออกมานอกห้อง
"พวกเ้าก็มาช่วยกันทำดีหรือไม่? จะได้รวดเร็ว" ฟางซินบอกกับบ่าวชาย
"ขอรับคุณหนู" ทั้งหมดเดินตามกันไปทางห้องครัว ลูกเรือบางคนรู้จักคุ้นเคยกับสกุลตู้ดีต่างก็ผงกหัวทักทายกัน ฟางซินหันมองบรรกาศกลางน้ำและนึกชื่นชมความงามที่พาดผ่านสายตา คงต้องยอมรับว่านอกบ้าน นอกแคว้นยังคงอยู่ใต้แผ่นฟ้ากว้างใหญ่ สองขาของนางมิอาจเดินทางไปได้ทั่วถึงทุกพื้นที่จริงๆ
---+++-------++++++
"ท่านป้ากวาง ข้าขอใช้ห้องครัวได้หรือไม่เ้าคะ?" ตู้ฟางซินเอ่ยขึ้นเมื่อเดินมาถึงและพบป้ากวาง ภรรยาของท่านลุงเม่าเ้าของเรือขนาดกลางลำนี้
"ได้สิคุณหนูตู้" ป้ากวางยิ้ม "เป็อย่างไรบ้างอาการเมาเรือดีขึ้นหรือยัง" เดินเข้ามาหาฟางซินและจูงมือคุณหนูตู้ออกมาด้านนอกห้องปล่อยให้บ่าวชายสามคนไปช่วยด้านใน
"ดีขึ้นมากแล้วเ้าค่ะ ขอบคุณท่านป้ามากเลยเ้าค่ะที่มอบยาให้ข้า" ฟางซินมิรู้หรอกว่านางได้ยามาจากใคร แต่ถ้าป้ากวางรู้นางก็คงต้องขอบคุณป้ากวางก่อน
"มิเป็ไร ช่วยกันได้ก็ช่วยไป เมื่อก่อนตอนขึ้นเรือใหม่ๆป้าก็เป็เช่นนี้จนผ่านไปร่วมเดือนมันก็เริ่มชินไปเรื่อยๆ"
ตู้ฟางซินใ "ร่วมเดือนหรือเ้าคะ..ข้าอยู่เพียงห้าวันมิต้องเวียนหัวอยู่ทุกวันหรือเ้าคะ?"
"เ้าก็นอนให้มากหน่อยเพราะอยู่บนเรือหาได้มีสิ่งใดให้ทำไม่ พอถึงแคว้นหยินเ้าก็ค่อยขึ้นไปพักในโรงเตี๊ยม" ฟางซินทำหน้าเพลีย ป้ากวางนั่งพูดคุยอยู่กับนางเกือบสามเค่อ(45นาที) อาหารก็แล้วเสร็จ จินเมี่ยวแบ่งออกมาสามสำรับ ของคุณหนูหนึ่งสำรับ นางเองหนึ่งสำรับและทำให้ท่านป้ากวางอีกหนึ่งสำรับที่เหลือเป็ของบ่าวชายอีกสิบคน
ทั้งหมดนั่งทานสำรับหน้าลานพร้อมกับมองชื่นชมบรรยากาศ แต่ฟางซินไม่!
1K
