ขอโทษที พอดีบรรพจารย์ผมเป็นเจ้าแห่งยมโลก [นิยายแปล]

เมื่อความคิดนี้ผุดขึ้นมาผมก็เริ่มสงบลงมากขึ้น

        ถ้าสัตว์ป่าเหล่านี้ต้องการโจมตีผมมันคงทำไปตั้งนานแล้ว

        มันไม่มีทางเดินวนรอบตัวผมเช่นนี้แน่

        อีกอย่างผ้าผูกตาที่ผมใช้วาดยันต์ไว้

        ถ้าแค่ปิดตาก็ไม่จำเป็นต้องวาดยันต์ แสดงว่ายันต์นี้อาจมีความหมายบางอย่างหรืออาจใช้ปกป้องผม

        หรือสิ่งที่ได้ยินอยู่อาจเป็นแค่จินตนาการของผมเองก็ได้

        แต่ไม่ว่าคำตอบจะเป็นอย่างไรผมต้องผ่านบททดสอบนี้ให้ได้

        เพื่อให้ได้รับ‘พร’ จากบรรพจารย์ตามกฎ

        ผมยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิมไม่ไหวติง

        แม้ความกดดันจะเพิ่มขึ้นแต่ผมต้องอดทนให้ได้

        แต่ความเย็นจากสิ่งที่เคลื่อนผ่านเท้าของผมก็ยังมีอยู่

        จากนั้นผมรู้สึกว่ามีบางอย่างเลื้อยขึ้นมาตามขาของผม

        มันเลื้อยวนเป็นวงซ้ำไปมาเสียง “ฟ่อๆ” ของงูแลบลิ้นดังอยู่ใกล้มาก

        ชัดเจนเลยว่างูตัวนี้ไม่ได้จากไปมันกำลังเลื้อยขึ้นมาบนร่างของผม

        ร่างกายผมแข็งเกร็งขึ้นมาในทันที…

        ขณะเดียวกันผมก็รู้สึกได้ถึงลมหายใจร้อนชื้นที่พ่นเข้ามาที่ใบหน้าของผม

        กระทั่งรู้สึกได้ถึงน้ำลายที่กระเซ็นมาโดนผิว

        เสียง“ครอกๆ” ของหมูป่าดังอยู่ตรงหน้า

        มันใกล้เพียงไม่กี่เซนติเมตรเท่านั้น

        ผมมั่นใจว่าหมูป่ากำลังพ่นลมหายใจใส่ผม

        ภาพในจินตนาการชัดเจนเหลือเกิน

        หมูป่าขนาดใหญ่เปิดปากกว้างโชว์เขี้ยวและน้ำลายก่อนจะพ่นลมหายใจใส่หน้าผม

        ความรู้สึกกดดันจากสิ่งที่มองไม่เห็นทำให้ผมรู้สึกทรมานยิ่งขึ้น

        มือของผมเริ่มมีเหงื่อออกหัวใจเต้นแรง ลมหายใจเริ่มหนักอึ้ง

        เวลาผ่านไปหลายนาที

        งูที่พันรอบขาของผมเลื้อยลงไป

        และหมูป่าที่เดินวนรอบตัวก็หยุดลง

        ทันใดนั้นเสียง “กรอบแกรบ” ของกิ่งไม้ดังขึ้นจากพุ่มไม้ไม่ไกล

        กลิ่นเหม็นเปรี้ยวรุนแรงกระจายไปทั่วอากาศ พร้อมกับเสียงแปลกๆ คล้ายเสียงคนจามดังอยู่ไม่ไกลจากจุดที่ผมยืน

        เสียงนี้ฟังดูแปลกประหลาดมาก

        แต่ก็ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นเสียงของสัตว์ป่าประเภทหนึ่งในป่าเขานี้

        ผมรู้สึกว่าเคยได้ยินเสียงนี้มาก่อนแต่คิดไม่ออกว่ามันเป็นเสียงของสัตว์อะไร

        แต่เมื่อเสียง“ปุๆ” ดังขึ้น เสียงร้องของหมูป่าก็ดังถี่รัว “ครอกๆๆ”ตามมาด้วยเสียง “ฟ่อๆๆ” ของงู

        ผมเงี่ยหูฟังเพื่อแยกแยะเสียงต่างๆ 

        ดูเหมือนว่าหมูป่าและงูกำลังเผชิญหน้ากับสัตว์ลึกลับที่เพิ่งปรากฏตัว

        พวกมันต่างส่งเสียงข่มขู่กันและกัน

        ผมเริ่มหวาดหวั่นสิ่งที่ผมกำลังเผชิญอยู่คืออะไรกันแน่

        แต่ในวินาทีถัดมาเสียงขู่ต่ำๆ ดังขึ้นสองครั้ง “อู๊ๆ”

        จากนั้นก็ตามมาด้วยเสียงฉีกกระชากและเสียงวัตถุบางอย่างกระแทกต้นไม้ดังสนั่น

        เสียงกรีดร้องของหมูป่าดังโหยหวน“ครอก”

        แล้วก็มีเสียงหายใจหอบถี่พร้อมกับเสียงของเนื้อที่ถูกฉีกออกและเสียง “กร๊อบแกร๊บ” ของบางสิ่งที่กำลังกัดกินอย่างน่าสยดสยอง

        เสียงของหมูป่าและงูหายไปภายในเวลาเพียงไม่กี่วินาที

        ตอนนี้เหลือเพียงเสียงเคี้ยวเนื้อดังไม่หยุด

        กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วอากาศ

        ผมพยายามควบคุมอารมณ์ของตัวเองให้มั่นคง แต่ในตอนนี้ผมรู้สึกได้เพียงความหวาดกลัวอย่างที่สุด

        หมูป่าและงูอาจไม่มีชีวิตรอดแล้ว แต่สิ่งที่สามารถฆ่าพวกมันได้ภายในเวลาเพียงไม่กี่วินาทีคืออะไรกัน

        นี่มัน…สัตว์ประหลาดที่หนีออกมาจากภูเขาหรือเปล่า

        เหงื่อเย็นซึมออกจากหน้าผากของผมโดยไม่รู้ตัว

        ผมเผลอกลืนน้ำลายลงคอดัง“เอื๊อก”

        ร่างกายของผมแข็งค้างเบนหน้าไปยังทิศทางที่เสียงดังขึ้นมาด้วยความตึงเครียด

        นี่มันเป็นพรของบรรพจารย์…หรือเป็นบททดสอบสุดโหดของศิษย์ใหม่กันแน่?

        ผมยืนตัวแข็งฟังเสียงเคี้ยวเนื้อที่ยังดังต่อเนื่อง

        เวลาผ่านไปนานพอสมควรในที่สุดเสียงเหล่านั้นก็ค่อยๆ เงียบลง

        แต่กลิ่นเหม็นเปรี้ยวและคาวเลือดยังคงอบอวลอยู่รอบตัว

        ผมรับรู้ได้ชัดเจนว่าสิ่งนั้นยังอยู่ตรงหน้าผมและมันอาจกำลังเฝ้าสังเกตผมอยู่

        รอบตัวเงียบสงัดเหลือเพียงเสียงลมหายใจหนักๆ ของตัวเอง

        อีกนานแค่ไหนกว่าพิธีจะเสร็จสิ้น

        นี่มันอะไรกันแน่!

        หัวใจของผมเต้นแรงจนแทบทะลุออกจากอก

        แต่ในตอนนั้นเอง…

        เสียงหัวเราะแหลมต่ำประหลาดก็ดังก้องขึ้นกลางป่า

        “คิก…คิกๆๆ…”

        เสียงหัวเราะนั้นฟังดูไม่ปกติราวกับลำคอของเจ้าของเสียงถูกฉีกขาด

        เสียงมันดังขึ้นเรื่อยๆจนขนลุกไปทั่วร่าง

        จากนั้นเสียงหนึ่งดังขึ้นอย่างแหบพร่าคำพูดไม่ชัดเจน

        “ไม่อยาก…เห็นข้าหรือ”

        เป็นเสียงของมนุษย์แต่ฟังดูแปลกประหลาดจนผมแยกไม่ออกว่าเป็นเสียงของชายหรือหญิง

        เสียงของมันฟังเหมือนมีปัญหาที่เส้นเสียงหรืออาจเป็นที่ลิ้น ทำให้พูดไม่ชัด

        ร่างกายผมสั่นสะท้านโดยไม่รู้ตัว

        จากสถานการณ์ในตอนนี้มีโอกาสสูงว่าสิ่งที่พูดอยู่ไม่ใช่สิ่งที่ดีแน่

        ผมกำกระบี่กระดูกปลาแน่นไม่ตอบอะไร

        เมื่อเห็นว่าผมไม่ตอบเสียงนั้นก็พูดซ้ำอีกครั้ง

        “ไม่อยาก…เห็นข้าหรือ”

        ความหวาดกลัวของผมมาถึงขีดสุดจึงหลุดตอบไปโดยไม่รู้ตัวว่า “ไม่อยาก!”

        พร้อมกันนั้นผมยกกระบี่กระดูกปลาขึ้นตั้งการ์ดตรงหน้าอก พยายามข่มขู่สิ่งที่อยู่ตรงหน้า

        แต่ดูเหมือนมันจะไม่กลัวเลย

        มันหัวเราะออกมาอย่างแปลกประหลาดอีกครั้ง “คิกๆๆ…”

        หลังจากหัวเราะมันก็พูดต่อ “เจ้าไม่มอง…แล้วจะรู้ได้อย่างไรว่าข้าเป็นใคร”

        เสียงที่มันพูดออกมานั้นเต็มไปด้วยความกดดัน ทุกคำพูดของมันราวกับจะฉีกเส้นเสียงตัวเองออกจากลำคอ

        บรรยากาศรอบตัวกดดันขึ้นเรื่อยๆ

        ผมไม่ได้ตอบอะไรแต่หัวใจเต้นแรงจนแทบจะระเบิดออกจากอก

        “ตุบๆๆ”

        ลมหายใจเริ่มติดขัดราวกับมีมือที่มองไม่เห็นกำลังกดลงบนลำคอของผม

        ร่างกายผมเริ่มอ่อนแรงยืนแทบไม่ไหว

        มันพูดต่อ “หากเจ้าไม่มอง ข้าจะฆ่าเจ้า”

        ตอนนี้ผมรู้สึกได้ชัดเจนว่าหายใจไม่ออก

        ผ้าผูกตาสีเหลืองราวกับบดบังทั้งจมูกและปากของผม

        ร่างกายส่งสัญญาณให้ผมถอดมันออกในทันที

        แต่ผมอดทนมานานขนาดนี้แล้วไม่มีทางที่จะยอมแพ้ในช่วงสุดท้าย

        ยิ่งมันอยากให้ผมถอดผ้าปิดตานั่นยิ่งแสดงว่ามันกลัวบางสิ่ง

        อาจเป็นไปได้ว่ามันหวาดกลัวยันต์บนผ้าปิดตา

        หรือไม่ก็นี่อาจเป็นบททดสอบจากอาจารย์เพื่อทดสอบจิตใจของผม

        ดังนั้นผมไม่มีทางถอดผ้าปิดตาออก

        แม้ผมจะขาดอากาศหายใจตายไปก็ตามผมก็จะไม่ขยับ ไม่พูด ไม่มอง

        ร่างกายเริ่มอ่อนแรงจนยืนแทบไม่ไหว

        หูเริ่มอื้อเสียง “วิ๊ง” ดังก้องในหัว

        มือข้างหนึ่งกุมหน้าอกอีกมือกำกระบี่กระดูกปลาแน่นเพื่อให้ตัวเองยังคงตั้งมั่น

        กลิ่นเหม็นของเลือดและความเน่าเปื่อยยังคงฟุ้งไปทั่ว

        “เด็กน้อย…มองข้าสิ! มองดูว่าข้าเป็นใคร!”

        เสียงของมันเร่งเร้าและเร่งรีบขึ้น

        ผมส่ายหัวไม่ตอบอะไร พยายามควบคุมลมหายใจตัวเองให้มั่นคง

        “แฮก…แฮก...”

        ผมพยายามฝืนต่อไปแต่แล้ว…

        “วืด...วืด...วืด...”

        มือถือในกระเป๋าของผมสั่น

        หนึ่งร้อยแปดสิบนาทีผ่านไปแล้ว

        ผมสามารถถอดผ้าปิดตาได้แล้ว!

        และสามารถมองดูว่าสิ่งที่กำลังพูดกับผมอยู่…คืออะไรกันแน่