SXX FRIEND เพื่อนไม่จริง

        ฉันตื่นในตอนเช้าจากเสียงเคาะประตูเรียกของหลินฉันไม่ได้เปิดประตูรับแขก เพราะสภาพฉันมันแย่มากจริงๆ จึงเพียงพูดผ่านช่องไปเบาๆ

“ฉันยังง่วงจากปาร์ตี้พวกเธอไปเที่ยวกันต่อเลย”

        ถึงจะรับรู้ได้ถึงความห่วงใยจากเพื่อนฉันก็ไม่กล้าเอาร่างกายอันบอบช้ำนี้ไปเจอคนอื่นๆ ไม่อยากทำให้งานกร่อยและสิ่งที่ชัดเจนที่สุดคือ ฉันไม่อยากเห็นหน้าเขา

        แม้แต่สายเรียกเข้าจากพี่ทัณณ์ฉันยังไม่กล้ารับเลย เพราะฉันพึ่งมีความสัมพันธ์กับชายอื่นคาสายเขามันแทบไม่ต่างจากการไปยืนแก้ผ้าต่อเขา

‘...ถ้าไอ้นั่นรู้ว่าฉันเคยเอาเธอบ่อยขนาดไหนมันก็คงขยะแขยงเธอเหมือนกันแหละปิ่นมุก….’

        คำพูดของภามม์เด่นชัดขึ้นอีกครั้งมันกลายเป็นเรื่องจริงที่น่าละอาย ที่ฉันกล้าเอาร่างกายที่แปดเปื้อนน้ำคาวของชายอื่นไปมอบให้เขาพี่ทัณณ์จะรู้สึกยังไง ถ้าวันนึงเขารู้ว่าฉันไม่ได้สูงส่ง ล้ำค่าและมีศักดิ์ศรีอย่างที่เขาเคยเอ่ยปากชม และฉันทำตัวได้น่าสมเพชแบบนี้…. กับเพื่อนตัวเอง

ครืดดดด ครืดดดด

สายเรียกเข้า “พ่อ”

“ค่ะพ่อ”

“...ค่ะ”

        คำตอบรับเพียงหนึ่งคำแสดงความเข้าใจและไม่ขัดขืนพ่อวางสายไปแล้ว ฉันได้แต่ถอนหายใจเพื่อปรับอารมณ์

        ณคืนวันสุดท้ายก่อนที่จะกลับไปสู่โลกความเป็นจริง หลินจองโต๊ะดินเนอร์ริมหาดสำหรับกลุ่มเราเอาไว้อาหารหลากหลายเชื้อชาติวางเรียงรายหลายสิบจานอย่างกับจะยกคนทั้งเกาะมากินกลิ่นหอมๆ ของอาหารทำให้ฉันลืมความเจ็บปวดในชีวิตไปชั่วขณะ

“หื้มมมมกลิ่นหอมเรียกน้ำย่อยมาก” เมี่ยงตาวาวมองอาหารบนโต๊ะ

“แน่ล่ะนี่ฉันลัดคิวจองตัวเชฟประจำเกาะเลยนะ”

“เลิกอวดอ้างเถอะน่าาารู้แล้วว่าเธอเส้นใหญ่ ฉันกินละนะหิว”

        ภวินบ่นเพราะรอทานมื้อนี้มาตั้งแต่เย็น กว่าสาวๆ จะแต่งตัวสวยเสร็จก็ดึกภามม์นั่งฝั่งตรงข้ามฉัน เขาเงียบดั่งคนไม่มีตัวตนซึ่งก็ไม่ต่างจากฉันเลยที่ตักอาหารและเคี้ยวอย่างช้าๆ กลืนลงคออย่างยากลำบาก

“นี่ สองคนปลายโต๊ะน่ะ ซาบซึ้งอาหารอยู่หรอเงียบจนคิดว่าเป็นจ่าเฉย”

“อ่าาาพอดีพ่อฉันเรียกตัวฉุกเฉินน่ะ น่าจะเป็นธุระสำคัญ”

“ฮะ!มาเที่ยวก็ตามหรอ พ่อแกนี่เขี้ยวชะมัด” เมี่ยงบ่น

“จะกลับเลยหรอพรุ่งนี้วางแผนว่าจะไปเที่ยวคาเฟต์ในเมืองต่อสักที่ เสร็จก็จะกลับกันแล้ว....”

“พรุ่งนี้เช้าฉันจะบินกลับเลยน่ะโทษทีนะ”

“โห เสียใจ” หลินทำท่างอแง

“ไว้ฉันจะชดเชยทริปหน้านะ”

“ชิ เที่ยวกันแค่นี้ก็ได้”

        ภามม์ได้แต่นั่งฟังเงียบๆพลางมองฉันเป็นระยะ แววตาของเขามันหม่นๆ ไม่ได้เจ้าเล่ห์เหมือนเคย แม้จะมีสาวๆ แวะเวียนมาโปรยท่าทางยั่วยวนแต่เขากลับก้มหน้าลงต่ำเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง

‘คงไม่ใช่รู้สึกผิดหรอก เพราะคนอย่างภามม์น่ะหรอจะรู้สึกผิด...’

        คำถามในหัวผุดขึ้นมาด้วยเพราะไม่เคยเห็นเขาในมุมนี้ ไม่เคยเห็นภามม์ในเวอร์ชั่นนี้ฉันจึงเดาทางไม่ถูกว่าเขากำลังคิดหรือรู้สึกอย่างไรอยู่

ครืดดดด ครืดดดด

สายเรียกเข้า P’Thann

“ค่ะพี่ทัณณ์”

        ทันทีที่เอ่ยชื่อของปลายสายภามม์เงยหน้าขึ้นจ้องฉันตาเขม็ง ฉันลุกปลีกตัวหนีไปคุยให้ไกลสายตาน่ากลัวของเขา

“เอ่อ ขอโทษค่ะบนเกาะสัญญาณไม่ค่อยดี”

“ไม่ใช่แบบนั้นหรอกค่ะปิ่นปลอดภัยดี”

เขาถามสารทุกข์สุขดิบเช่นเคย

“ค่ะ ...ก็สนุกค่ะ”

“ไม่ค่ะพี่ทัณณ์ทุกอย่างโอเคดี”.... ซะที่ไหนล่ะตอนนี้ฉันอึดอัดสุดๆ เลย

“.....”

“พี่ทัณณ์คะ” ฉันเรียกขัดประโยคหวานๆ นั้น

“พวกเรา…..”

“เป็นพี่น้องกันดีกว่าไหมคะ”

ปลายสายเงียบไป ยิ่งทำให้ฉันอึดอัดใจและรู้สึกผิด

“ปิ่นขอโทษนะคะ… ”

“ไม่ค่ะ ไม่ใช่พี่…ฮึก” 

        …เป็นฉันเองที่ไม่ควรเอาตัวและใจที่สกปรกนี้ไปให้คนดีๆ อย่างเขาถึงเคยคิดว่าตัวเองจะเปิดใจรับคนอื่นได้ สุดท้ายแล้วกลับไม่ใช่เลย…

“ปิ่นขอโทษค่ะ พี่ทัณณ์ดีมากๆฮึก ดีจนปิ่นมีความสุข แต่มันยังไม่ใช่ความสุขในเรื่องนั้น”

        แม้ปลายสายจะเสียงสั่นเครือแต่เขาก็ยังพยายามปลอบใจฉันและทำเหมือนว่ามันไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร

“พี่จะโกธร จะเกลียดปิ่นก็ได้นะปิ่นขอโทษจากใจจริงๆ”

“ฮึก…พี่ทัณณ์”

        เสียงหัวเราะที่แฝงไปด้วยความเจ็บปวดมีเพียงเสียงสะอื้นด้วยความรู้สึกผิดตอบกลับไป พี่ทัณณ์กดวางสายโดยไม่ลืมที่จะบอกให้ฉันดูแลตัวเองดีๆเป็นการล่ำลาให้กับความสัมพันธ์ที่มีความสุขสั้นๆ ของเรา

        เพราะเหตุผลนี้ฉันจึงไม่ควรจะดึงใครมาเพื่อให้ลืมภามม์ ไม่ควรใช้ใครเป็นเครื่องมือให้ภามม์หึงหวงและไม่ควรเอาความรู้สึกใครมาเหยียบย่ำแบบนี้

        แม้จะรู้สึกผิดแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามุมหนึ่งก็แอบโล่งใจดั่งยกภูเขาออกจากอก เพราะฉันปล่อยคนดีๆอย่างพี่ทัณณ์ให้เป็นอิสระแล้ว ไม่ต้องมาทนทุกข์กับความรู้สึกปลอมๆ ที่ฉันพยายามปั้นให้เขาเห็น

‘ฉันรู้ว่าฉันเริ่มใหม่ได้แต่แค่ ….ยังไม่ใช่ตอนนี้’