“ใครแอบดูขะขะข้าแค่ เผลอ…. หลับไปแล้วตกลงมา ในนี้”
อี้หลง ยิ้มยียวน
“ดีเลยข้ากำลัง ้าใครสักคนเพื่อปลดปล่อย”
ท่าทีไม่ได้เมาเหมือนครั้งแรกที่เห็น น้ำอุ่นที่แช่มีกลิ่นดอกไม้หอมหวนคงช่วยให้สร่างเมา คำพูดที่พูดเหมือน้าจะขู่ ตัวเล็กผลักร่างใหญ่ล้มลงไปในน้ำ วิ่งไปตั้งหลักที่หน้าประตู
ก้าวเดินขึ้นจากอ่างน้ำ ไอ้ทีผลักเมื่อกี้ไม่เป็ผล ตัวเล็กกลืนน้ำลายลงคอด้วยกล้ามแน่นกับร่างเปลือย ทำเอาเสียวแปลบที่ท้องน้อย
ชินเหอ เปิดประตูเข้ามาทันที ร่างเปียกปอนของน้องสาวกับร่างเปลือยของสามี ใบหน้าหวานกลับกลายเป็ั์ร้ายขึ้นมาอย่างไม่อาจปกปิด
ดึงแขนชินหยูจนเซถลา ตัวเล็กไม่ยอมขืนตัวทั้งๆ ที่มองแล้วว่าชินเหอไม่คณามือเพราะเธอเป็ยูโดสายดำ หากคิดจะทำชินเหอคงลงไปนอนนับดาว
“พี่สาว ขะขะข้าไม่ได้ตั้งใจแค่เพียง…หลงเข้ามาในนี้”
ก้มมองอาภรณ์สีดำของตัวเองนี่มันชุดพรางตัวสอดแนมพูดไปใครจะเชื่อ
“พี่เขยบอกนางไปสิว่าข้า แค่หลงเข้ามา”แกล้งตีหน้าเศร้า
"เ้าออกไปก่อน ชินหยู"
เสียงชินเหอออกปากไล่ จางอี้หลงหยิบเสื้อคลุมมาสวม
ตรงเข้าสวมกอดชินเหอไว้
“นางตกลงมาจากขื่อ”
เลือกที่จะพูดความจริงด้วยหัวใจรักมั่น
“ข้าเชื่อ ท่านก็คงไม่ได้ทำอะไรนาง หรือไม่ก็คงไม่ชั่วช้าถึงกลับนัดหมายนางมาที่นี่ ให้นางอุ่นเตียงบนแท่นนอนของข้า ให้ข้าใจสลาย”
“ใจข้ามีแต่เ้า ข้าไม่มีทางนอกใจ”
ชินเหออึ้งนิ่งงัน ในใจรู้ดีว่าเป็เพราะตัวเองที่ทำให้ทุกอย่างวุ่นวายเพียงนี้ ทางเดียวในตอนนี้ที่ทำได้คือ ส่งชินหยูกลับไปที่ตระกูลลี่เสีย ให้มารดาหรือไม่ก็บิดาหาใครสักคนแต่งกับชินหยูไม่เช่นนั้นเื่นี้ก็จะยืดเยื้อเป็หนามในรองเท้าตลอดไป
“คุณหนูรองมืดค่ำป่านนี้ท่านไปไหนมา”
อวิ้นจูเอ่ยปากทักเมื่อเห็นว่า ตัวเล็กเปียกปอน
“ข้า ไปหัดว่ายน้ำมา”
กลัวว่าพูดความจริงไปเสี่ยวจูจะยิ่งเป็ห่วง อาจจะร้องไห้อีกก็ได้ ตัวเล็กรู้สึกว่าเสี่ยวจูหวังดีด้วยความจริงใจ
ตรงเข้า ปลดอาภรณ์ที่เปียกปอนให้
“คุณหนูรองเ้าขา คราวหลังไม่ทำแบบนี้ จะไปไหนมาไหนบอกเสี่ยวจูด้วย คุณหนูอ่อนแอจะถูกปองร้าย”
ตัวเล็กยิ้ม ปล่อยให้เสี่ยวจูจัดการ ทุกอย่างตามแต่จะสะดวก ฟังคำห่วงใยของเสี่ยวจูไปยิ้มไป
ห้องทำงานของจางอี้หลง
“ตงเฟิง ผ้าปูแท่นนอนในคืนนั้นเ้ายังเก็บไว้หรือไม่”
“ขอรับ เก็บไว้ตามคำสั่งของนายท่าน ข้ายังไม่ได้ซักล้างตามที่นายท่านสั่งไว้”
“รอยเืยังอยู่ดีใช่ไหม”
“ขอรับ”
“ดีเก็บไว้ให้ดี”
“ตงเฟิงไม่เข้าใจว่านายท่านเก็บมันไว้ทำไมกัน”
จางอี้หลง ถอนหายใจยิ้มบางๆ
“ข้าแค่เพียงอยากรำลึกถึงวันคืนหอมหวานและจดจำว่าข้าเป็คนแรกของนางก็เท่านั้น”
“นายท่านตงเฟิงบังอาจ”คิ้วคมขมวดเข้าหากัน
“คือ ตงเฟิงเห็นว่ามีเพียง นายท่านที่… ที่.. เอาใจแต่ฮูหยิน”
จางอี้หลงถอนหายใจยาว
“นางโกรธข้าเมื่อคืนน้องสาวของนางชินหยูเข้าไปในห้องนอนของเรา”ตงเฟิงอ้าปากค้าง
“นายท่านแล้ว แล้วนายท่านทำอย่างไร บอกตามตรงเื่ของคุณหนูรองตระกูลลี่ แม้จะมีเพียงคนในจวนแม่ทัพที่รู้ตื้นลึกหนาบาง แต่หากเื่นี้แพร่ออกไปคนที่เสียหายคือนายท่าน คนจะต้องพูดว่านายท่านนั่นเองที่ ทำเื่เลวทราม แอบกินเต้าหู้น้องเมียจนตั้งครรภ์”
ก่อนหน้านั้น
“ท่านพี่ น้องสาวในสายตาท่าน ท่านคิดว่านางเป็อย่างไรบ้าง”
อยู่ๆ ชินเหอก็เอ่ยเื่นี้ขึ้นมาในค่ำคืนหนึ่ง
“นางก็เหมือนน้องสาว”
“ข้าหมายถึงหน้าตาท่าทีของนางถูกใจท่านหรือไม่”
“หากข้าเป็บุรุษหนุ่ม ทั่วไปที่ไร้ฮูหยิน ข้าก็คงจะอดไม่ได้ที่จะมองนาง แต่นางก็มิได้ถูกใจข้าเสียหมดเ้าเสียอีกเมื่อข้าพบหน้าเ้าในครั้งแรกข้าสาบานกับตัวเองว่าจะต้องแต่งกับเ้าให้ได้”
ตอบตามความจริงชินเหอยิ้มอ่อนหวาน
“ท่านพี่แล้วหาก ยังอยู่ที่จวนแม่ทัพนานวันเข้าท่านพี่จะไม่เอนเอียงใช่ไหม"น้ำเสียงขาดหายไปในลำคอ
ภายในใจของชินเหอ ยากจะหยั่งถึง ความเป็บุรุษในตัวของอี้หลงที่ใครไม่สามารถหยั่งถึงได้เช่นกัน
เพียงชินเหอ้าทดสอบว่าอี้หลงจะมีใจให้นางแต่เพียงผู้เดียวหรือไม่ทั้งๆ ที่สร้างบาปเคราะห์ให้กับชินหยูด้วยตัวเองไม่อยากจะอุ่นเตียงให้สามีเพราะไร้ซึ่งความ้าและอารมณ์ตอบสนอง อาศัยว่าหากปฏิเสธอี้หลงไม่ได้จริงๆ ยังพอมีชินหยูเป็ตัวแทน ใช้กลอุบายให้นางอุ่นเตียงแทนชินเหอผูกใจอี้หลงให้คิดว่าได้ทั้งกายและใจของชินเหอโดยสมบูรณ์
"ข้าไม่อยากให้นางอยู่ที่นี่นานนัก เ้า้าสาวใช้ที่ไว้ใจได้ข้ายินดีหามาให้เ้า ส่วนชินหยูให้นางแวะมาชั่วครั้งชั่วคราวยามเ้าคิดถึงนางก็พอ"
จะทำอย่างไรได้ก็ในเมื่อตำแหน่งฮูหยินแม่ทัพยิ่งต้องรักษาไว้ไหนจะความรักความเมตตาจากสามีหนุ่มแน่นที่เป็ที่หมายปองของหญิงงามทั่วแคว้นที่ต่างอิจฉาชินเหอ แต่เป็ชินเหอที่ไม่อาจให้ความสุขกับสามีบนแท่นนอนได้ จะโทษใครเล่าในเมื่อสามีก็ยังมีความ้าในเื่อย่างว่าและยังหนุ่มแน่นจะให้บอกกล่าวความจริงอี้หลงจะยอมรับชินเหอไว้ในตำแหน่งฮูหยินโดยที่ไม่ได้มีอะไรกันได้หรือ
ชินหยูในอาภรณ์สีขาวบางเบา ก้าวเดินยังห้องครัวเพื่อตระเตรียมอาหารในขณะที่ชินเหอยังหลับใหลในอ้อมกอดของอี้หลงบนแท่นนอนอุ่น
"หิวหรือยังข้าไปที่ห้องครัวหาอะไรอร่อยๆ ให้เ้ากินดีกว่า"
จุมพิตที่หน้าผาก ก้าวเดินยังห้องครัว
"เสี่ยวจูที่ท้ายจวนมีมะเขือเทศสุกผลใหญ่เ้าเก็บมาทำอาหารดีไหม ส่วนข้าจะปรุงอาหารรอที่นี่"
"เ้าค่ะคุณหนูรอง"
ร่างสูงก้าวเข้ามาในห้อง ร่างเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อยามเช้าที่ต้องยืนหน้าเตาไฟกลิ่นน้ำอบบนร่างบางช่างคุ้นชินยิ่งนัก จางอี้หลงสูดดมกลิ่นกายที่ถูกขับออกมาพร้อมกับเหงื่อชื้น ภาพความทรงจำกับร่างบางที่เขาขย่มด้วยแรงเสน่หาเร่าร้อน อากาศรอบกายหนาวเหน็บแต่ร่างบางใต้ร่างเขาชื้นเหงื่อกลิ่นเดียวกันนี้แน่แท้ กลิ่นกายสาวปนเปกับกลิ่นน้ำอบ เดินเข้าเกือบจะประชิดร่างบาง
"อุ๊ย"
หันมาพอดีกับที่จางอี้หลงชะงักฝีเท้า ร่างเล็กเซถลาหงายหลังด้านหลังเป็เตาไฟร้อนระอุจางอี้หลงกับอ้อมแขนแข็งแรงคว้าเอวบางดึงเข้าหาตัวออกห่างกองไฟเผลอสูดกลิ่นกายเข้าไปเต็มปอดความรู้บางอย่างแล่นเข้าสู่หัวใจ
ชินหยูเงยหน้าขึ้นมองแววตาตื่นตระหนกขืนตัวไว้เสียพยายามขยับตัวถอยห่าง
"จะดิ้นทำไมจะโดนไฟลวกหากข้าไม่คว้าไว้"
"ปล่อยเถอะเ้าค่ะพี่เขย"
"ข้าบอกให้เรียกท่านแม่ทัพ"คำว่าพี่เขยตอกย้ำความจริง
สายตาจับจ้องตากลมแววตาตื่นกลัว ไล่มาที่ริมฝีปากอิ่มที่ขยับขึ้นลงยามเอื้อนเอ่ยวาจาจ้องมองจนเผลอขบเม้มริมฝีปาก กระหายที่จะลิ้มลองรสหวานจากริมฝีปากนั้น สะบัดหัวไล่ความคิดชั่วร้ายในใจ
"คุณหนูรองเ้าขา มะเขือเทศลูกใหญ่น่ากินเสียจริง เสี่ยวจูยังนึกแปลกใจว่าคุณหนูไปพบเห็นมันได้อย่างไร"
ส่งเสียงก่อนจะเห็นตัวด้วยซ้ำไป จางอี้หลงปล่อยอ้อมแขนที่กอดรอบเอวบาง หันรีหันขวาง
"ท่านแม่ทัพ"เสี่ยวจูย่อกาย
"อืมเตรียมอาหารบำรุงให้ฮูหยินของข้าด้วย นางตื่นมาจะได้กินในทันที"
ก้าวขาออกจากห้องครัวไป เสี่ยวจูก้มมองใบหน้าแดงระเรื่อของชินหยู
"คุณหนูรองเ้าขา…นายท่านแม่ทัพไม่ได้ล่วงเกินอะไรคุณหนูรองของเสี่ยวจูใช่ไหม"
ก้มมองใบหน้าเขินอายที่ปิดปากเงียบ
จางอี้หลง อมยิ้มเมื่อคิดถึงเื่เก่าก่อน อมยิ้มกับความทรงจำที่มี ชินหยูบัดนี้นางเปลี่ยนไปทำไมเขาจะไม่รู้สึกสายตาไม่ตื่นกลัวและเศร้าสร้อยเหมือนเก่ามีเพียงสายตาซุกซนและใคร่รู้ อดคิดไม่ได้ว่าเมื่อวานหากเขาจุมพิตนางอย่างที่อยากทำ ไม่หักห้ามใจที่ยากเย็นแสนเข็ญนางจะมีท่าทีเช่นไร คงจวนแม่ทัพแทบแตกไปเสียกระมั้งในเมื่อชินหยูหาใช่คนเดิม
"ข้า จะเว้นระยะห่างจากนางเสียหน่อย ระยะนี้บางทีนางอาจต้องกลับไปแต่งงานที่ตระกูลลี่"
น้ำเสียงขาดหายในลำคอ ตงเฟิงมองท่าทีของอี้หลงด้วยความรู้สึกเห็นใจ จะไม่รู้ได้อย่างไรในเมื่อเขารับใช้ใกล้ชิดมาตลอดเบื้องลึกเื้ัย่อมรู้ดี แต่งงานมาเกือบสองเดือนป่านนี้ นายท่านยังไม่ได้ร่วมหลับนอนกับนายหญิงสักครั้ง
6K
