ตอนที่1 : ไดอารี่หน้าแรก
ณ บึงน้ำบ้านสวนไร่ทวีทรัพย์เต็มไปด้วยปลาและธรรมชาติมากมายรอบๆบึงน้ำจะเต็มไปด้วยต้นไม้ต้นใหญ่บางเล็กบาง ในขนาดนั้นก็มีชายวัย 67ปี ผิวสีแทน ใส่กางเกงสีเทาผูกผ้าขาวม้าที่เอวไม่ใส่เสื้อสวมร้องเท้าแตะตราช้าง เหมือนชายวัยชราเหมือนกำลังจะตามหาใครอยู่
ปู่ : ก้อนหิน !!! อยู่ไหน ก้อนหินกลับบ้าน กินข้าวได้แล้ว
โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง!!
ทันใดนั้นก็มีเสียงสุนัขเห่าดังขึ้น ชายชราหันไปตามเสียงที่สุนัขเห่าแกหันไปยิ้มทำให้เห็นสุนัขหลังอานสีดำดวงตาสีน้ำตาลนั่งกระดิกหางแลบลิ้นอยู่ใต้ต้นลำไย แกจึงเดินไปลูบหัวสุนัขพร้อมกับมองขึ้นไปบนต้นไม้ ทำให้เห็นเด็กชายอายุ 5ขวบผมสีน้ำตาลอ่อนๆ ดวงตากลมสีน้ำตาลเข้ม ผิวสีน้ำผึ้งใส่กางเกงขาสั้นสีแดงสวมเสื้อกล้ามสีขาวตัวใหญ่ เด็กน้อยวัย 5ขวบ นั่งกินลำไยอยู่บนต้นไม้อย่างอร่อยพร้อมกับยิ้มให้ปู่พร้อมกับชูถุงในมือที่เต็มไปด้วยลำไย
ปู่ : ว่าไงเ้าแดง หึ ทำไมไม่ชวนเ้าก้อนกลับบ้านล่ะ
ก้อนหิน : ปู่ๆกินไหม มันอร่อยมากๆเลยปู่
ปู่ : เอ่อๆลงมาได้ล่ะ กลับบ้าน!!
ก้อนหินลงมาจากต้นลำไยพร้อมกับในมือมีถุงใส่ลำไยไว้จำนวนหนึ่ง ปู่มองดูก้อนหินอย่างเอ็นดู ปู่อุ้มก้อนหินพร้อมกับเดินกลับบ้านและหมาคู่ใจของก้อนหินพากันพูดคุยเดินไปตามทางจนมาถึงบ้านทำให้เห็นบริเวณรอบบ้านเต็มไปด้วยต้นไม้ส่วนบริเวณหน้าบ้านจะเห็นป้ายไม้แผ่นใหญ่ถูกเขียนไว้ว่า “ไร่ทวีทรัพย์” ถูกตอกตะปูติดกับต้นคูนต้นใหญ่ที่สูงเท่าต้นมะพร้าวได้และใกล้ๆกันก็จะเป็ต้นทับทิมที่อยู่ติดกับศาลพระภูมิ เดินเข้าไปในตัวบริเวณหน้าบ้านทางขึ้นบันไดชั้นสองจะมีโอ่งัใส่น้ำล้างเท้าอยู่สองใบฝั่งซ้ายและฝั่งขวาถัดไปจะใต้ถุนของบ้านเป็ลานกลางที่เทปูนมีแคร่ข้างๆแคร่จะมีโอ่งัใส่น้ำไว้ดื่มในโอ่งจะเห็นได้ชัดว่ามีดอกมะลิพร้อมน้ำอุทัยทิพย์สีของน้ำดูอมชมพูใสๆ เวลาดื่มน้ำจะทำให้หอมกลิ่นดอกมะลิน้ำก็เย็นรู้สึกชื่นใจ ข้างบ้านถัดไปประมาณหนึ่งเมตรจะมีบ่อเลี้ยงปลาเล็กๆมีโต๊ะพร้อมร่มไม้ที่ดูเหมือนบ้านต้นไม้เอาไว้นั่งเล่นดูปลาถัดไปอีกก็จะเป็ต้นลีลาวดีกับต้นมะม่วงที่ผูกเปลไว้มีต้นมะพร้าวอีกแปดต้นอยู่ในบริเวณนั้น ก้อนหินมองไปรอบๆเด็กน้อยวัย 5ขวบ ยิ้มอย่างมีความสุขที่สุดพร้อมกับในมือยังมีขันน้ำที่ปู่ตักให้เด็กน้อยยิ้มและหัวเราะให้กับปู่ของเขา
พ่อ : มาแล้วหรอ มานี้มา
เสียงของชายหนุ่มวัย 27ปี เขาเรียกก้อนหินผู้เป็พ่อเดินลงมาจากชั้นสองพร้อมกับเดินตรงดิ่งมาอุ้มก้อนหิน ในขนาดเดียวกันก็มีหญิงวัย 25ปีผู้เป็แม่ของก้อนหินเดินประคองหญิงวัย 58 ปี มานั่งที่แคร่หน้าบ้าน พ่อของก้อนหินปล่อยก้อนหินลงจากเอวให้วิ่งไปหาแม่ของเขา พ่อของก้อนหินจัดกล้องเพื่อจะถ่ายรูปหมู่ครอบครัว
พ่อ : อย่าดื้อกับปู่กับย่าน่ะเดี๋ยวพ่อกับไปทำงานก่อนเดี๋ยวกลับมาใหม่น่ะ
ก้อนหิน : เมื่อไหร่เราจะได้อยู่ด้วยกันสักที
พ่อของก้อนหินยิ้มให้และขยี้หัวด้วยความเอ็นดู พ่อของเขาได้ตั้งกล้องเพื่อถ่ายรูปครอบครัว ก้อนหินในวัยเด็กนั่งดูพ่อที่จดจ่ออยู่กับการเช็คกล้องว่าเข้าทีเข้าทางรึยัง
ก้อนหิน : พ่อเมื่อไรจะถ่ายสักที
พ่อ : แปปน่ะลูก
พ่อของก้อนหินตอบพร้อมกับมือยังคงเช็คกล้องอยู่จนทุกอย้างได้ที พ่อของก้อนหินก็เดินมาเข้าเฟรมเพื่อถ่ายรูปครอบครัวด้วย
แชะ แชะ แชะ
เสียงกล้องดังขึ้นให้รู้ว่าถ่ายรูปแล้ว พ่อของก้อนหินเดินไปหยิบกล้องมาดู
ก้อนหิน : อยากเห็นรูป
พ่อ : ยังดูไม่ได้ต้องเอาไปให้ร้านล้างฟิลม์ก่อน
ก้อนหิน : แล้วเมื่อไรจะเห็น
พ่อ : พ่อกำลังเอาไปล้างนี้ไงเดี๋ยวพ่อไปตลาดกับแม่ก่อนน่ะอย่าดื้อล่ะ
ก้อนหิน : เอาขนมมาฝากด้วยน่ะ
พ่อ : ได้สิลูก
พ่อก้อนหินพูดเสร็จก็ขยี้หัวก้อนหินพร้อมกับอุ้มก้อนหินอยู่สักพักก่อนจะพาก้อนหินเดินไปหาปู่ย่า
พ่อ : อยู่นี้น่ะห้ามดื้อดี๋ยวพ่อมาน่ะ
3 วันต่อมา
ตึก ตึก ตึก ตึก เสียงวิ่งของก้อนหินมาหยุดอยู่กลางบ้าน
แม่ : จะวิ่งทำไมเดี๋ยวก็ล้มหรอก
ก้อนหิน : ไม่ล้มหรอกวิ่งประจำ
แม่ : เถียงเก่ง
พ่อ : มานี้มาก้อนหิน
ก้อนหินหันไปตามเสียงของพ่อที่อยู่ตรงประตูนอกบ้าน ก้อนหินเดินมาหาพ่อนอกบ้านมองดูกระเป๋าเดินทางวางอยู่ที่แคร่หน้าบ้านสายตาของก้อนหินััได้ว่าไม่อยากให้พ่อกับแม่ไป
ก้อนหิน : พ่อไม่ไปไม่ได้หรอ
พ่อ : ไม่ได้หรอก พ่อกับแม่ต้องไปทำงานหาเงินมาให้หนูน่ะลูก เดี๋ยวพ่อจะกลับมาบ่อยๆน่ะ
ก้อนหิน : เมื่อไหร่เราจะได้อยู่ด้วยกันสักทีอ่ะพ่อ
พ่อ : อีกไม่นานหรอกเอาเป็อยู่ที่นี่อย่าดื้อกับปู่กับย่าน่ะเดี๋ยวพ่อกับไปทำงานก่อนเดี๋ยวกลับมาใหม่น่ะนี้รูปถ่ายพ่อล้างมาให้แล้ว เวลาคิดถึงก็ดูรูปถ่ายไปก่อนน่ะมาให้พ่อกอดที่หนึ่งมา
ก้อนหินเดินไปกอดพ่อพร้อมกับดูรูปถ่ายครอบครัวพร้อมกับร้องไห้ออกมาไม่อยากจากพ่อกับแม่ไปไหน
จนเวลาผ่านไป 10 ปี
17:16
ท้องฟ้าสีครามประจวบกับเมฆก้อนเล็กก้อนน้อยลอยกระจัดกระจายอยู่ทั่วฟ้าเป็่เวลาห้าโมงเย็นจะเห็นพระอาทิยต์ที่ตีแผ่ไปทั่วท้องฟ้าจากสีฟ้าก็จะเป็สีส้มและก็จะกลายเป็สีม่วง ณ โรงเรียนศึกษาวิทยา เป็โรงเรียนวัดที่เปิดสอนนักเรียนชั้นมัธยมปีที่ 1 – 6 ตอนนี้เป็่เวลาเย็นมากทำให้เห็นว่าในโรงเรียนอาจจะไม่ค่อยมีนักเรียนเพราะบางคนก็ทยอยกับบ้านบางคนก็ไปฉลองปิดเทอมร้านหมูกะทะตรงข้ามโรงเรียนและมีครูอาจารย์ยืนคุยกันบางนั่งคุยกันบาง บางคนก็กำลังจะกลับบ้าน ตามห้องเรียนก็พบว่าไม่มีนักเรียนอยู่แล้วบางห้องก็ยังหลงเหลือนักเรียนอยู่บ้าง วันนี้คือวันสุดท้ายที่โรงเรียนจะเปิดเรียน เพราะเด็กม.3กับม.6 ก็แยกย้ายไปเรียนที่อื่นเด็ก ม.3 บางคนก็เรียนอยู่ที่เดิมบางบางคนก็ไปต่อที่อื่นบางคนก็ไม่เรียนต่อแล้ว ทีศาลากลางน้ำของโรงเรียนในเวลานี้จะไม่ค่อยมีผู้คนมากันคนในโรงเรียนจะเรียกสถานที่นี้ว่าบ่อเต่าศักดิ์เพราะทุกคนที่นี้จะชอบเดินข้ามสะพานมาศาลากลางน้ำเพื่อไหว้พระประจำโรงเรียนบางคนก็มาขอพร ในตอนนี้ศาลากลางน้ำได้มีผู้มาใหม่ได้เดินข้ามสะพานสีแดงเพื่อไปที่ศาลากลางน้ำเด็กนักเรียนชายได้เดินไปหยุดอยู่ที่ศาลากลางน้ำพร้อมกับนั่งลงมืออีกข้างของเขาถือรูปถ่ายใบเล็กนั่งมองนั้นคือ เด็กชายก้อนหิน ทวีทรัพย์ ก้อนหินนั่งดูรูปถ่ายครอบครัวในวัยเด็กของเขาด้วยความคิดถึงอยู่ๆน้ำตาก็คลอทำให้เห็นดวงตาของเขาใตตอนนี้แดงกำ
ตึก ตึก ตึก ตึก เสีงเดินของนักเรียนหญิงเป็ผู้มาใหม่อีกคน ได้เดินตรงดิ่งมาที่ก้อนหินนั่ง
มุกดา : อยู่นี้นี่เอง เป็ไร
ก้อนหินปาดน้ำตาที่แก้มของเขาพร้อมกับหันไปตามเสียงของเด็กนักเรียนหญิงที่ก้าวเท้ามาหาเขา ก้อนหินมองเด็กหญิงอยู่ในชุดเครื่องแบบนักเรียนผมของเธอไว้หน้าม้าถักเปียยาวผูกโบว์แดง เขามองรอยยิ้มที่สดใสของคนตรงหน้าแล้วก็เผลอยิ้มออกมา
ก้อนหิน : เปล่าอ่ะ แค่คิดถึงครอบครัวเฉยๆ
มุกดา : เดี๋ยวก็ไปอยู่กับครัวแล้วนิ!! ไปกันเถอะ
มุกดาพูดพร้อมกับยื่นมือให้ก้อนหิน ก้อนหินมองมือของเธอพร้อมกับใช้มือของเขาอีกข้างจับมือของเธอแล้วยันตัวเองลุกขึ้น พอก้อนหินลุกขึ้นเธอก็พาก้อนหินวิ่งไปบนอาคารเรียน
เธอหันมายิ้มให้ตลอด จนบางทีก็อดเผลอยิ้มออกมาโดยที่ไม่รู้ตัว
6K
