ณ กาลเวลาล่วงเลยผ่านพ้นไปเกือบสองเดือน ท่ามกลางความเงียบสงบไร้สิ้นเสียงใดๆภายในถ้ำแห่งหนึ่ง กระแสจิติญญาธรรมชาติสายแล้วสายเล่าต่างโบกโบยพริ้วไหวคล้ายกำลังอาลัยอาวรณ์ไม่อยากพรากจากกันไป
ใจกลางกระแสจิติญญาธรรมชาติเ่าั้ปรากฎชายหนุ่มชุดเขียวนั่งนิ่งไม่ไหวติงเสมือนว่าได้ตัดขาดจากโลกภายนอกไปแล้วโดยสมบูรณ์
บริเวณภายนอกถ้ำกลุ่มมวลหมู่เมฆต่างเคลื่อนคล้อยผสานกันจนเกิดเป็กลุ่มก้อนสีเทาหม่น เสียงสายลมพัดผ่านตามแนวเทือกเขาสูงใหญ่อย่างโกรธเกรี้ยว พืชพรรณสมุนไพรต่างๆพริ้วไหวโอนเอนเสมือนว่ากำลังขาดอากาศหายใจ
ชายหนุ่มชุดเขียวผู้นั้นที่กำลังนั่งสมาธิอยู่พลันลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ สรรพสิ่งโดยรอบที่เกิดขึ้นพลันหยุดลงกลายเป็เงียบสงบทันควันคล้ายกำลังเกรงกลัวกับบางสิ่งบางอย่าง
"สุดท้ายก็ไม่เพียงพอที่จะข้ามผ่านไปถึงระดับหลอมรวมขั้นสูงสุดได้สินะ!"
ชายหนุ่มคนนั้นที่แท้จริงแล้วก็คือเทียนฉินนั่นเอง เขาเอ่ยรำพึงรำพันออกมาอย่างเสียดาย ก่อนที่ในมือจะบีบผลึกสีฟ้าอมเขียวนั้นจนแหลกละเอียดเป็ผุยผง
เสียงระบบยังดังกึกก้องอยู่ในโสตประสาทไม่จางหาย
"ติ๊ง!!
"ภารกิจที่ 7 สำเร็จแล้ว นายท่านจะรับรางวัลเลยมั้ยค่ะ?" เสียงเสี่ยวถ่งแจ้งเตือนออกมาอีกครั้งหลังจากที่ห่างหายไปนาน
"รับสิ!"เทียนฉินกล่าวตอบ
"ระบบกำลังป้อนข้อมูลให้นายท่านค่ะ"
"เงาจันทราขั้นกลาง"
ติ๊ง!!
# ภารกิจที่ 8 ระดับหลอมรวมขั้นสูงสุด
รางวัล [ ดาราล้อมเดือนขั้นกลาง ] #
"คิดถึงข้าบ้างมั้ยเสี่ยวถง?"เทียนฉินเอ่ยหยอกล้อกับระบบในหัวสมองของเขา
"....,......."
"เฮ้อ!"เทียนฉินทอดถอนหายใจเมื่อไม่ได้ยินเสียงจากระบบตอบรับกลับมา
เทียนฉินลุกขึ้นยืนบิดเอวไปมาเพื่อคลายความเมื่อยล้าจากการนั่งสมาธิเป็เวลานาน กลุ่มมวลกระแสบางอย่างได้พาเขากลับมาอยู่ภายในก้นสระแล้ว ถ้ำที่อยู่ในมิติลับล้วนมลายหายไปพร้อมกับผลึกสีฟ้าอมเขียวที่แหลกสลายเป็ผุยผง
ภายในสระน้ำแห่งนี้แม้ว่ายังมีกระแสจิติญญาธรรมชาติอยู่แต่ก็เบาบางเสียจนไม่อาจจะซึมซับได้อีกต่อไป เทียนฉินยืนสำรวจตัวเองอยู่อย่างนั้นไม่เคลื่อนไหวไปไหน
"แม้ว่าผลึกสีฟ้าอมเขียวนั้นจะมีความเข้าใจแก่นแท้ธาตุน้ำขั้นสมบูรณ์แต่ข้ากลับเข้าใจได้ถึงแค่ขั้นกลางเท่านั้นเอง!"
"เมฆาเคลื่อนคล้อย!!"
ฟุบ!
ร่างของเทียนฉินหายวับไปกับตาราวกับไม่มีตัวตนอยู่ตรงนี้ นี่คือความสามารถอย่างที่สองของเงาจันทราขั้นกลาง เขาพบว่าเมฆาเคลื่อนคล้อยนี้เป็ท่าร่างที่ใช้ในการเก็บซ่อนอำพรางกลิ่นอายของตัวเอง เมื่อใช้ร่วมกับเงาจันทราจะสามารถหลบลี้หลีกหนีศัตรูได้เป็อย่างดี
เทียนฉินโผล่ขึ้นมาอยู่บนสระน้ำอย่างรวดเร็วเขาหันมาเห็นจงลู่อันกับเหม่ยหลินยังอยู่ในสระน้ำจึงไม่ได้รบกวนอะไรทั้งสอง พลันหาที่นั่งลงเพื่อปรับสภาพร่างกายให้มั่นคงอย่างใจเย็น
"เฮ้อ!ตอนนี้ท่าเมฆาเคลื่อนคล้อยนี้ข้าใช้ได้เพียงสิบอึดใจเท่านั้นเอง!"เทียนฉินพลันทอดถอนใจ เหมือนกับกระบวนท่าผ่าอเวจีที่เขาได้ใช้ในตอนแรกนั้นกินพลังลมปราณเขาไปมากพอสมควร ต้องฝึกฝนให้ชำนาญก่อนถึงจะลดการใช้พลังปราณไปบางส่วนได้
เพียงชั่วอึดใจเดียวจงลู่อันกับเหม่ยหลินก็โพล่ขึ้นมาจากสระน้ำพร้อมกัน พวกเขาแปลกใจนิดหน่อยที่เห็นเทียนฉินมานั่งอยู่ริมสระแบบนี้
"ข้าไม่คาดคิดว่าพวกเ้าทั้งสองยังอยู่ที่นี่!"เทียนฉินลืมตาขึ้นแล้วหันมายิ้มให้กับทั้งสอง
"ที่นี่มีประโยชน์กับพวกเราอย่างมากทำไมจะต้องจากไปด้วยเล่า!"เหม่ยหลินเอ่ยตอบกลับมาอย่างอารมณ์ดี
"พวกเ้าสองคนคงเก็บเกี่ยวมาได้มิใช่น้อย"เทียนฉินเอ่ยอย่างขอไปที
"อืม! ข้าบรรลุระดับหลอมรวมขั้นสูงแล้ว!"เหมยหลินเอ่ยออกมาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
"ถึงแม้ข้ามิอาจจะบระลุระดับหลอมรวมขั้นสูงสุดได้แต่ก็ถือว่าไม่ไกลจากที่คาดหวังไว้นัก!"จงลู่อันเอ่ยกลับมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
"ดี! ถ้าอย่างนั้นพวกเราออกไปกันเถอะ ที่นี่ไม่เหลืออะไรให้พวกเราได้ใช้ประโยชน์แล้ว!"เทียนฉินกล่าวพลางลุกขึ้นยืนเตรียมตัว
"เ้าบรรลุระดับหลอมรวมขั้นสูงเหมือนกันหรอ?" เป็เหม่ยหลินที่ถามออกมาอย่างประหลาดใจ
"แค่บังเอิญน่ะ"เทียนฉินกล่าวตอบออกมาด้วยรอยยิ้ม
เหม่ยหลินหันมาสบตากับจงลู่อันที่ทำหน้ายิ้ม ทำไมพวกเขาจะไม่รู้ว่าที่เทียนฉินกล่าวออกมานั้นเป็การพูดแบบขอไปที เพราะผู้ฝึกตนมันจะมีเื่บังเอิญให้เพิ่มระดับพลังได้อย่างไร
จากนั้นทั้งสองจึงเหาะตามเทียนฉินขึ้นไปยังปากโพลงถ้ำ ก่อนจะเดินกลับออกไปทางเก่าเหมือนอย่างตอนที่เข้ามา
"ไม่รู้ว่าด้านนอกนี้จะเกิดเื่อะไรกันขึ้นบ้างหรือเปล่านะ?"เหม่ยหลินเอ่ยออกมาหลังจากที่ทั้งสามได้ออกมาจากถ้ำแล้ว
"พวกเราจะไปทางไหนกันดี"จงลู่อันเอ่ยถามแล้วหันมามองทางเทียนฉิน
เทียนฉินไม่ตอบแต่กลับเหาะขึ้นไปบนท้องฟ้าแทน เขาลอยอยู่บนนั้นพลันหันซ้ายหันขวาเพื่อสำรวจเส้นทางที่จะไปต่อ
"ไปทางนี้กันเถอะ!"เทียนฉินชี้มือไปทางด้านหนึ่งพร้อมเอ่ยปากบอกทั้งสอง
"อืม!"จงลู่อันกับเหม่ยหลินตอบรับสั้นๆก่อนจะเหาะตามเทียนฉินไป
เวลาผ่านไปอีกหนึ่งเดือนตลอดระยะทางที่ผ่านมาพวกเขาทั้งสามต่างได้พบเจอกับศัตรูอยู่ประปรายแต่ไม่ใช่ปัญหาสำหรับพวกเขาเลยในการรับมือกับคนพวกนั้น ทั้งสามต่างได้รับของมีค่าหลังจากฆ่าศัตรูอยู่พอสมควรไม่ว่าจะเป็ยาต่างๆ แผ่นยันต์ แม้แต่อาวุธระดับหนึ่ง
บนต้นไม้สูงใหญ่ต้นหนึ่ง มีร่างของคนสามคนแอบซุ่มดูอะไรบางอย่างอยู่อย่างเงียบงัน
"เ้าคิดว่าพวกมันสองคนกำลังจะทำอะไรกัน"เป็เหม่ยหลินที่เอ่ยออกมาทำลายความเงียบ
"ไม่รู้เหมือนกัน! คงต้องรอดูไปก่อน"เทียนฉินเอ่ยตอบกลับมาแต่สายตายังจดจ้องที่ร่างสองคนนั้น พวกเขามาพบเจอกับคนสองคนโดยบังเอิญขณะที่กำลังเหาะอยู่บนท้องฟ้า เห็นพวกนั้นทำท่าทางลับๆล่อๆจึงตัดสินใจแอบสะกดรอยตามกันมา
ด้านหน้านั้นเป็ูเาลูกหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่เพียงลำพังอย่างโดดเดี่ยว รอบด้านมองเห็นเพียงโขดหินเล็กใหญ่วางทับซ้อนกันอย่างไม่เป็ระเบียบ ด้านข้างมีชายสองคนกำลังะโสลับกันไปมา ระหว่างโขดหิน บางครั้งพวกมันก็หยุดก้มดูอะไรบางอย่างในมือ บางครั้งก็มุดหายไปในโพลงเล็กตามซอกหิน
"มันใช่ที่นี่แน่หรือ? กวงจง"ชายคนนึงเอ่ยถามอย่างสงสัย
"ใช่แน่นอน! ผู้าุโตระกูลข้าไม่โป้ปดหรอก" กวงจงกล่าวตอบอย่างหงุดหงิดพลางหยิบแผนที่ขึ้นมาดู
"แล้วทำไมยังหาไม่พบสักทีเล่า!"ชายคนนั้นเอ่ยถามอีกครั้ง
"หุบปากเ้าไปเลยส่าเปา! แล้วรีบมาช่วยกันหาเถอะ!"กวงจงตวาดออกไปในทันที
ในขณะที่ทั้งสองกำลังยุ่งอยู่กับการหาของบางอย่างนั้น เทียนฉินกับพวกได้หันมามองหน้ากัน เพราะเสียงที่ทั้งสองพูดคุยกันนั้นแม้จะไม่ดังมาก แต่สำหรับพวกเขาแล้วกลับได้ยินอย่างชัดถ้อยชัดคำ
"พวกเราพบกับโชคชั้นใหญ่แล้ว!"จงลู่อันเผลอหลุดพูดออกมาอย่างลืมตัว
"ทำไมเ้าคิดว่าเป็โชคชั้นใหญ่ล่ะ?"เทียนฉินเอ่ยถามอย่างสงสัย
"เ้าไม่เห็นชายที่ชื่อกวงจงนั่นถือหรอ?"
"ถึงขนาดมีแผนที่ระบุตำแหน่งพกมาด้วย รับรองได้เลยว่าต้องเป็อะไรที่ไม่ธรรมดาแน่นอน!"เหม่ยหลินเป็ฝ่ายไขข้อสงสัยให้เทียนฉิน
"อืม! นับว่าเป็เหตุผลที่น่าฟังอยู่"เทียนฉินพยักหน้าพลางคิดตามอย่างเข้าใจ
"ดูนั่น! พวกมันหายไปจากตรงนั้นนานแล้ว!!"จงลู่อันเอ่ยออกมาอย่างตื่นตระหนก
เทียนฉินและเหม่ยหลินรีบหันกลับไปมองตามที่จงลู่อันชี้บอกทันควัน
"พวกเราไปกันเถอะ!"
หลังจากรออยู่ชั่วอึดใจยังไม่เห็นว่าทั้งสองคนนั้นจะโผล่กลับมา เทียนฉินมั่นใจได้ว่าตรงนั้นน่าจะมีอะไรบางอย่างผิดปรกติเป็แน่แท้ จึงร้องบอกทั้งสองคนแล้วพุ่งตัวออกไปทันที
พอมาถึงตรงจุดที่ทั้งสองคนหายไป เทียนฉินพบเพียงโพลงเล็กๆโพลงหนึ่งที่คนสามารถมุดเข้าไปได้ทีละคนเท่านั้น
"เ้าจะมุดเข้าไปในนั้นหรอ?"เหม่ยหลินเอ่ยถามอย่างเป็กังวล หลังจากเห็นเทียนฉินนั่งลงเตรียมตัวที่จะคลานเข้าไป
"พวกเ้ากลัวหรอ?"เทียนฉินหยุดชะงักแล้วหันมาถามอย่างหยอกล้อ
จบตอนที่ 18
1K
