กงฉานดึง ชายเสื้อของเหอผิงฟาหยาง ให้ก้าวเดินตามเขา
“องค์ชายนางรับปากแล้ว ก็ย่อมจะทำให้”
“แต่นางไม่ถามแม้แต่ชื่อแซ่ของคนที่ข้า้าให้ผูกด้ายแดงให้แล้วนางจะรู้ได้อย่างไรว่าข้าให้ผูกกับหญิงใด ปากก็บอกว่าช่วยเหลือเฉพาะคนที่ได้รับความทุกข์จากชะตารัก แต่ไหนเ้าบอกว่านางผูกด้ายให้ใต้เท้า หงถาน””
“ว่ากันว่านางมองเห็นอนาคตได้ บ้างก็ว่านาง รับบัญชามาจาก์อีกทอดหนึ่ง เื่ไหนที่เกินกำลังนางจึงไม่อาจฝืน”
“อย่างนั้นก็เท่ากับหลอกหลอกลวง”
“องค์ชาย รอดูผลงานของนางเสียก่อนอย่าเพิ่งตัดสิน หลายคนที่มาขอร้องนางล้วน พูดเป็เสียงเดียวกันว่ามีนางเท่านั้นที่ทำแบบนี้ได้ จำิยู่ได้หรือไม่ เมื่อวานเขามาพบนาง ก่อนหน้านั้นก็มาถึงสองครา นางจึงช่วย วันนี้เขากลับส่งขบวนขันหมากสู่ขอหญิงงามอันดับสามของหว่านชิงที่ทุกคนต่างหมายปองและ ก็เป็นางที่ตอบตกลง องค์ชายเื่นี้ไม่เชื่อก็ไม่อาจลบหลู่นางได้เช่นกัน”
ก่อนถึงวังหลวง
เกี้ยวหลังใหญ่เคลื่อนตัวแหวกฝูงชน ทว่าอยู่ๆ มือสังหารก็รายล้อมเกี้ยวไว้
กงฉานขมวดคิ้ว ดึงตัวเหอผิงฟาหยางไว้ด้านหลัง กลัวว่ามือสังหารจะเปลี่ยนเป้าหมาย มาที่เหอผิงฟาหยาง มือสังหารกลับมุ่งโจมตีคนในเกี้ยว สาวใช้ดึงตัวหลงไป๋ถานอี้ชิงออกมาจากเกี้ยว ทว่ามือสังสารกลับถลาเข้าใส่ ใช้กระบี่กางกั้นด้านหน้าตรงหน้าเหอผิงฟาหยางพอดี ดวงตาหวานหยดเงยขึ้นสบตาเหอผิงฟาหยาง กระบี่กำลังจะบาดลึกลงที่ลำคอระหง
“องค์ชายช่วยข้าด้วย”เสียงบางเบาราวกระซิบทว่าเศร้าสร้อย น่าสงสาร เหอผิงฟาหยาง รวบร่างเล็กแนบอกส่งฝ่ามือซัดเข้าที่ยอดออกของมือสังหารรวดเร็ว เพียงพริบตา กงฉานชักกระบี่ออกห้ำหั่น ปล่อยให้เหอผิงฟาหยางพา หลงถานไป๋อี้ชิงหนีไป
“บัดซบ แค่หญิงอ่อนแอเพียงคนเดียวไม่อาจฆ่าให้ตายได้ พวกเ้าไร้ความสามารถสิ้นดี”
“ใต้เท้า ปกติบุตรีใต้เท้าหลงถานไปไหนไร้คนคุ้มกัน มาบัดนี้กลับมีคนผู้หนึ่งมาขวางไว้”
“งานที่ดูง่าย บัดนี้กลับยากเย็นแสนเข็ญสังหารนางเสีย ทุกอย่างจึงจะง่ายดายขึ้น ตอนนี้นางอยู่ที่ไหน”
“คนผู้นั้นพานางเร้นกายหนีหาย”
“คนผู้นั้นเป็ใครกันแน่”
“ฝีมือและ ท่าทีมิใช่ธรรมดาอย่างที่มือสังหารเ่าั้บอกข้าไว้ คาดว่าคงเป็ใครสักคนในวังหลวงแห่งนี้”
“จับตามองให้ดี บางทีคนผู้นั้นอาจกำลังคิดหาผลประโยชน์กับอำนาจที่ล้นมือของใต้เท้าหลงถานบิดานาง”
เหอผิงฟาหยางอุ้มร่างบางที่หมดสติในอ้อมแขน วางลงบนพื้นหญ้าริมธารน้ำใส ดึงเอาผ้าเช็ดหน้าไปชุบน้ำในลำธารมาเช็ดใบหน้างามให้อย่างแ่เบา อ่อนโยน พิศมองใบหน้างดงามอ่อนหวาน หลายปีมานี้พบกันบ่อยครั้ง แต่นางหาได้เหลือบแลเขาไม่ เขาเองก็ไม่เคยรู้สึกว่าอยากจะเข้าใกล้นางมาวันนี้ทำไมรู้สึกว่านางช่างงดงามน่ามองเพียงนี้ ชะงักมือกำผ้าไว้ในมือแน่นค่อยๆ ยกมืออีกข้างขึ้นลูบแก้มเนียนเบาๆ
“องค์ชาย”ดวงตากลมโต ทว่าเศร้าสร้อยอ่อนหวานลืมตาขึ้นช้าๆ
“เราสองคนปลอดภัยแล้ว ข้าจะส่งเ้ากลับบ้านหลงถานเสียเดี๋ยวนี้เพื่อความปลอดภัย”
“ไป๋อี้ชิง ขอบคุณองค์ชายยิ่งนัก”ยกมือกำรวบเอาผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดหน้าของตัวเอง
เหอผิงอ้าปากค้าง กับท่าที ที่สนิทสนมของไป๋อี้ชิงที่ไม่เคยเห็นมาก่อน
“ผ้าเช้ดหน้าผืนนี้ ไป๋อี้ชิงคงต้องนำมันกลับไปด้วย”ยิ้มหวานหยด เหอผิงฟาหยางอดที่จะยิ้มตามเสียไม่ได้
หวงหลานลืมตาขึ้นช้าๆ ด้ายที่ผูกติดกับข้อมือของหลงถานไป๋อี้ชิง กับเหอผิงฟาหยางถูกขมวดปมเข้าหากันง่ายดาย หวงหลานยิ้มบางๆ ถอนหายใจยาวเหยียด
เสร็จสิ้น บัญชา์ไปไปอีกขั้น
“หึหึ ไม่เลว ไม่เลว”ร่างสูงของ ิเหยียนชื่อเฉิน (เทพแห่งชะตา) รูปร่างสูงโปร่ง ในอาภรณ์สีขาวสะอาดใบหน้าหล่อเหลาเป็ดังเทพ์ทั่วไป
"ไหนบอกว่าท่านเทพบน์ล้วนมีงานล้นมือ วันนี้เหตุใดถึงแวะมาติชมหวงหลานได้"
"หวงหลาน เ้าทำงานให้์มานานก็น่าจะรู้ว่า งานของข้าล้นมือเพียงใด นี่เพียงแค่ผ่านมา รวบรวมเอาคำร้องขอของมนุษย์ไปคัดกรองอีกที" หวงหลานยิ้มพยักหน้าขึ้นลง มือข้างหนึ่งไพล่หลังมือข้างหนึ่งจับข้อมือของหวงหลานขึ้นมาพิศดู อีกคนดึงมือหนี
"ด้ายของเ้า"ไล่สายตาไปตามเส้นด้ายหลับตาลงช้าๆ
"ช่างมันเถิด เดิมข้าคิดไว้ว่าด้ายของข้าไม่น่าจะผูกกับใครได้อีกเมื่อหนานเปียนจากไป"
"เป็ความพิเศษในเมื่อด้ายของเ้าผูกพันโยงใยกับใครอีกคน ทั้งๆ ที่คนที่ผูกด้ายกับเ้าคนแรกตายลงไป แต่ด้ายของเ้ากลับถูกผูกขึ้นใหม่อีกครั้ง"
"ความพิเศษที่ไม่ขอรับ ในเมื่ออาจเป็ความผิดพลาดของ์"
"เ้าจะกล้าขัดบัญชาของ์อีกครั้งหรือไร ในคราวนั้นถือว่าเป็ความผิดพลาดที่เ้ายอมใจอ่อนต่อคำอ้อนวอนผิดๆ ของมนุษย์ผู้นั้น มนุษย์ผู้ซึ่งหลงลืมสัญญาที่ให้ไว้กับเ้า บาปเคราะห์จึงตกอยู่กับเ้าอย่างเลี่ยงไม่ได้ เ้าจึงต้องสูญเสียหนานเปียนเพราะทำให้หญิงที่รักมั่นคนหนึ่งต้องตายเพราะการตัดด้ายแดงของเ้า"
"ข้าไร้ซึ่งความเชื่อใจในผู้ใดอีกต่อไปนับจากนั้น ท่านเองก็รู้ ครั้งนั้นเป็เพราะข้ายังเล็กนัก คราวนี้ข้าไม่ลังเลและไตร่ตรองดีแล้ว”
"ด้ายแดงของเ้าผูกติดกับองค์ชายรองเหอผิงฟาหยางอีกครั้ง ไม่คิดหรือว่านี่คือโชคชะตาของเ้า"
"ไม่ ข้าตรวจดูแล้ว ด้ายของเขาที่ข้าผูกกับหลงถานไป๋อี้ชิงก็ผูกได้ง่ายดายเช่นกันอีกทั้งยังโยงใยชัดเจน"ิเหยียนชื่อเฉินถอนหายใจ
"เ้าพร้อมที่จะเ็ป อีกครั้งหรือไร"
"ข้าแค่เพียงไม่เข้าใกล้เขาเสีย ก็ไม่ต้องเ็ป ข้าเองตอนนี้ไม่ได้รู้สึกว่าเขาคือคู่ชะตา อีกอย่างข้าผูกด้ายให้เขากับมือ เขาย่อมจะรักใคร่ผูกพันกับนางเพราะด้ายโยงใยกันแล้ว"
"ข้าเอาใจช่วย เฮ้อ...หวังว่าเ้าจะจัดการมันได้ ใช่ไหม"หวงหลานพยักหน้ายิ้มๆ
บ้านหลงถาน….
"ท่านพ่อ เป็องค์ชายรองที่ช่วยลูกไว้"
"โอ้..ไป๋อี้ชิงของพ่อ ใครกันช่างทำเื่ชั่วช้าเช่นนี้ ส่งคนลอบสังหารเ้า ไม่คิดเลยพ่อจะทำให้เ้าพบกับอันตราย"
"องค์ชายใหญ่ส่งคนคุ้มกันเ้า อีกทั้งตอนนี้รอพบเ้าที่สวนดอกไม้เพื่อถามไถ่เื่ของเ้า"
หลงถานไป๋อี้ชิง ยิ้มบางๆ ย่อกายก่อนที่จะเดินไปยังสวนดอกไม้
"ไป๋อี้ชิง คาราวะองค์ชายใหญ่"เหอผิงฟาหนานตรงเข้ากุมมือมือบางดังเช่นทุกครั้งที่เคยทำ ด้วยความห่วงใย
"ไป๋อี้ชิง เ้าปลอดภัยดีไหม ข้าสะเพร่าเองไม่ยอมส่งคนคุ้มกันเ้าจนเกิดเื่ขึ้นกับเ้าจนได้"ไป๋อี้ชิงดึงมืออกจากการเกาะกุม
"เ้าโกรธข้าใช่ไหม สวมควรแล้วข้าผิดเอง ดูแลเ้าไม่ได้"
"องค์ชายอย่าโทษตัวเอง ไป๋อี้ชิงไม่ได้าเ็ตรงไหน องค์ชายรองมาทันเวลา ถึงจะใไปบ้าง แต่ก็ไม่ได้เป็อะไร"
"ต่อไปข้าส่งคนคุ้มกันเ้าทุกฝีก้าว เพื่อความปลอดภัยของเ้า"
"องค์ชายใหญ่เกรงใจไปแล้ว ไป๋อี้ชิงต่อแต่นี้ระวังตัวให้มากอีกอย่างท่านพ่อก็คงส่งคนคอยคุ้มกันข้าหากรวมกับคนขององค์ชายใหญ่นิ่งจะทำให้เอริกเกริกไม่เหมาะสม"
"ข้าอยากจะทำให้เ้า เพื่อเ้าข้ายินดี แม้ต้องแลกด้วยชีวิต"หลงถานไป๋อี้ชิงย่อกายลงงดงาม
"ไป๋อี้ชิงไม่ขอรับจะดีกว่าองค์ชาย โปรดเข้าใจเจตนาของไป๋อี้ชิงด้วย"เหอผิงฟาหนานก้มหน้า เศร้าสร้อย
ที่เก่าเวลาเดิม
"ไปกับข้า"เหอผิงฟาหยางดึงมือหวงหลานให้ลุกขึ้นจากเก้าอี้
"คุณชายกำลังจะพาข้าไปไหน” หันหน้าหันหลังในเมื่อวันนี้มารดาไม่ได้มาด้วย
"ไปกับข้า แล้วจึงจะรู้”
"ข้าขอเวลาเก็บของก่อน"
“กงฉานเ้าเก็บของแทนนางแล้วไปพบข้าที่หอโอชารส”
“คุณชาย ระวังตัวด้วย”
“รู้แล้วน่า ไม่ต้องห่วง ชูกระบี่ในมือเหมือนจะบอกว่ามีกระบี่อยู่ในมือไม่ต้องห่วง
หอโอชารส….
อาหารมากมายนถึงยกมา เสิร์ฟตรงหน้าหวงหลาน ทั้งคาวหวานละลานตา
เหอผิงฟาหยาง นั่งกอดอกมอง หวงหลานดวงตาใสแป๋ว
“ข้าพาเ้ามาเลี้ยงขอบคุณ ที่เ้าสามารถ เปลี่ยนใจนางได้”
“นั่นมันคือบัญชา์หาใช่ข้า ข้าเพียงแค่ทำตามบัญชา์”
“ช่างบัญชา์นั่นเถิดมะ ลงมือ”หยิบตะเกียบยื่นส่งให้หวงหลาน เสี่ยวเอ้อ ยกอาหาร เข้ามาเรื่อยๆ ไม่ขาดสาย
“มารดาเ้า ขอค่าตอบแทนเป็สุราหนึ่งจอก แต่รู้หรือไม่ว่าเ้าทำเื่นี้สำเร็จ สุราดีทั่วแคว้นข้าก็หามาวางตรงหน้าเ้าได้”น้ำเสียงสดใส ปราศจากทุกข์ดวงหัวใจบัดนี้เบ่งบานสมหวังทั้งกับเื่ของ หลงถานไป๋อี้ชิงและเื่ตำแหน่งรัชทายาท
“คุณชายท่านเกรงใจไปแล้วเดิมข้าก็รับเพียงครึ่งที่้าให้ เช่นนั้นสุราจอกนี้หนึ่งจอกก็ถือว่ามากพอแล้ว”
ยกสุราขึ้นดื่มรวดเดียวหมดจอกก่อนจะลุกขึ้นยืน เหอผิงฟาหยางมือไวเท่าความคิดคว้าข้อมือของ หวงหลานไว้แน่นบางอย่างแล่นเข้าสู่หัวใจ
“ไม่ไม่ได้สิ เ้า ทำให้ข้าโชคดีเพียงนี้ แค่เพียงสุราจอกเดียวมันน้อยไปกินดื่มหนำใจยังน้อยไปเสียด้วยซ้ำ”หวงหลานยิ้มบางๆ
“นั่นเป็ สิ่งที่ข้าทำจนชินแล้ว จะได้ลบข้อครหาว่าเรียกเก็บเงินทองมากมายที่ข้าทำล้วนเป็บัญชา์หากท่านจะขอบคุณ หรือตอบแทนใครควรเป็์”แกะมือก้าวขาออกไปจากโรงเตี๊ยมทันทีเหอผิงฟาหยางขมวดคิ้วไม่เข้าใจในท่าทีของหวงหลานแต่นางนั่นเล่าย่อมเข้าใจดีว่าไม่ควรนำตัวเข้ามาชิดใกล้กับเขา
ไป๋อี้ชิง ก้าวเดินพร้อมกับเหล่าผู้ติดตามมากมายราวกับ ฮองเฮา
“หลีกทาง หลีกทางคุณหนูหลงถานจะเดิน”คนคุ้มกัน แหวกทางให้ ไป๋อี้ถานเดินเข้าไปในโรงเตี๊ยม หวงหลาน ก้าวเดินมั่นคงทว่ากลับถูกผลักจากบุรุษที่คอยคุ้มกันไป๋อี้ชิง จนล้มลงกับพื้น
“หลีกไป”ร่างบางทรุดลงไปกองกับพื้นราวกับ เป็เพียงเศษหินเศษดินข้างทาง
“พวกเ้าทำเกินไปแล้ว”หลงถานไป๋อี้ชิงส่งมือให้กับหวงหลาน หันไปดุผู้ติดตามไม่แม้แต่จะมองหน้าหงหลานด้วยซ้ำไป เหอผิงฟาหยางก้าวตาม หวงหลานออกมาพอดี ไป๋อี้ชิง แววตาสุกสกาว
“องค์ชาย”เดินเข้าหา เหอผิงฟาหยางไม่สนใจหวงหลานที่ลุกขึ้นยืน ก้าวเดินจากไป เหอผิงฟาหยางยิ้มกว้างให้กับดวงตาสว่างสดใสของไป๋อี้ชิง
“ไป๋อี้ชิงเ้ามาได้อย่างไร” ร่างอรชรย่อกายลงช้าๆ งดงามดุจภาพวาดดวงตาสุกสกาวเมื่อพบคนถูกใจ
“ไป๋อี้ชิงไปที่ตำหนักขององค์ชายตั้งใจไปขอบคุณเื่วันวาน ทว่าขันทีบอกว่า องค์ชายเสด็จที่หอโอชารส” ฟาฟยางยิ้ม ดึงมือไป๋อี้ชิงเขาไปข้างใน
หวงหลานแทรกกายอยู่ในฝูงชน ยิ้มบางๆ พร้อมกับทอดถอนใจด้วยความโล่งอก
2K
![ราชาแห่งโป๊กเกอร์ [มี E-book]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1683015581_92647167.webp)