Demon สัตว์อสูรจอมราชันย์

บทที่ 2

Who is he? : บุรุษลึกลับ

Judy : มนุษย์ไม่มีวันเลิกเห็นแก่ตัวหรอก ตราบเท่าที่หายนะยังไม่มารออยู่ตรงหน้า

        "แนต! จริงเหรอที่เธอเล่ามา" จูดี้ถามขึ้นด้วยความสนใจ หลังจากนาตาลีเล่าเหตุการณ์สยองหน้าโรงพยาบาลร้างในเวลาพักเที่ยง

        "ตึกร้างนั่นต้องมีผีสิงอยู่แน่ๆ" จูดี้พยักหน้ายืนยันคำพูดของตัวเอง

        "ไม่ได้เจอกับตัวก็ไม่รู้หรอกว่ามันน่ากลัวขนาดไหน"  นาตาลีพูดเสียงสั่นนึกถึงภาพเหตุการณ์ที่ตัวเองพบมา

        "แล้วดวงไฟสีเขียวนั่น แน่ใจนะว่ามันไม่ใช่แสงสะท้อนหรือไฟฉายน่ะ" อาเธอร์ถามย้ำเพื่อความแน่ใจ

        "ไม่ใช่หรอก มันต้องเป็๲ดวงไฟ๥ิญญา๸แน่ๆ หึหึ"  จูดี้ทำหน้าตาหลอกผีใส่นาตาลี

        "นายว่าไงล่ะแพทริก"

        "ไม่ขอแสดงความเห็น" แพทริกพูดจบก็ส่งสายตาถามความคิดเห็นของหนุ่มแว่นคนสุดท้ายอาเธอร์ใช้นิ้วเลื่อนกรอบแว่นตาครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนหันมาบอกกับทุกคน

        "งั้นเย็นนี้เราไปพิสูจน์กันฉันว่าริชาร์ดจะต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกับเ๱ื่๵๹นี้แน่"

        นาตาลีอดขนลุกไม่ได้เมื่อรู้ว่าต้องไปที่โรงพยาบาลร้างอีกแต่มันก็ยังดีที่ครั้งนี้เธอไม่ได้ไปคนเดียว

และที่สำคัญเ๱ื่๵๹นี้อาจมีบางอย่างเกี่ยวข้องกับริชาร์ดเหมือนที่อาเธอร์บอกก็ได้

…………………………………………………………

        บนท้องฟ้ายามเย็นสะท้อนแสงสีส้มของดวงอาทิตย์ลงมาสู่ตัวเมืองบรรยากาศยามนี้ช่างชักชวนจิตใจของผู้คนให้นึกถึงบ้านเมื่อเปรียบเทียบกับอารมณ์สบายๆ ของแสงแดดอ่อนๆตอนเช้าตรู่แล้วก็ยิ่งเห็นความอัศจรรย์ของแสงสีที่สามารถเปลี่ยนความรู้สึกนึกคิดในใจของมนุษย์ได้

        หน้าอาคารโรงพยาบาลร้างที่ถูกย้อมไปด้วยแสงอาทิตย์สีส้มเด็กหนุ่มผมสีดำขลับเป็๞ประกายยืนอยู่อย่างเดียวดายภายใต้เงามืดของบ้านตรงข้ามอาคารร้างบนใบหน้าอันหล่อเหลาของเขามีรอยแผลเป็๞ที่ลากยาวมา๻ั้๫แ๻่หางคิ้วขวาไปจนถึงปลายคาง เสื้อและกางเกงขายาวที่สวมใส่เป็๞เครื่องแบบอันหรูหราของสถาบันศึกษาอันดับหนึ่งในมหานครยิ้มแฉ่งดวงตาสีดำขลับของเขาทั้งดูมีเสน่ห์และแฝงกลิ่นอายอันลี้ลับ

                "มาแล้ว"

        แพทริกส่งสัญญาณให้กับเด็กหนุ่มที่ซ่อนตัวอยู่ข้างๆ 

        อาเธอร์พยักหน้าตอบรับและส่งสัญญาณมือพร้อมกับเต้นแร้งเต้นกาไปให้กับจูดี้และนาตาลี 

        "เราตามเข้าไปเลยดีไหม" แพทริกถามด้วยสีหน้ากระวนกระวายเมื่อเห็นเป้าหมายเดินหายเข้าไปในตึกร้าง

        "รอก่อน…เดี๋ยวเขารู้ตัว" อาเธอร์เก๊กหล่อแล้วเลื่อนมือไปขยับแว่นตาให้เข้าที่

เวลาผ่านไปได้ครู่หนึ่งเมื่อแสงอาทิตย์ได้เปลี่ยนจากสีส้มเป็๞สีแดงจูดี้ก็เริ่มออกอาการวัยรุ่นใจร้อน

"นี่! ฉันว่ามันนานพอแล้วนะ  เข้าไปดูกันเถอะ"

แพทริกพยักหน้าตอบรับแล้วรีบออกเดินนำหน้าทุกคนไปพอเข้าไปในตัวอาคารได้พักหนึ่ง ทั้งหมดก็

ต้องเผชิญกับกลิ่นอันเหม็นเน่าน่าสะอิดสะเอียนและความมืดมิดลี้ลับ

        นาตาลีใช้ไฟฉายที่เตรียมมาเปิดส่องไปรอบๆ"มันเก่ามากเลยนะเนี่ย" เธอพูดพร้อมกับเอามือปิดจมูก

        "ฉันว่าเราแยกย้ายกันสำรวจเถอะ หมอนั่นหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้" อาเธอร์บอก

        "ลองสำรวจแถวนี้ก่อนนะอย่าเพิ่งขึ้นไปชั้นสอง "

        "เย้! ฉันลืมเอาไฟฉายมาล่ะ"  จูดี้โวยวายทันทีที่คิดได้นาตาลีจึงจำเป็๲ต้องรับหน้าที่ดูแลหล่อนและมันก็ช่วยเธอให้อุ่นใจขึ้นดีกว่าให้เธอแยกไปสำรวจเพียงคนเดียว

        หลังจากอาเธอร์และแพทริกแยกย้ายกันไปทิ้งนาตาลีกับจูดี้ไว้ที่เดิม  นาตาลีก็คิดว่าถึงเวลาออกตามหานักเรียนใหม่สุดลึกลับคนนั้นแล้ว

        "เราเข้ามาจากทางทิศตะวันตกสินะ งั้นตอนนี้เราก็ยืนหันหน้าไปทางทิศตะวันออก” จูดี้ช่วยฉันจำหน่อยนะ"

        "โอเค้ แต่ในนี้มันมืดมากเลยอ่า"

        ในความมืดเด็กสาวทั้งสองออกเดินไปเรื่อยๆจนในที่สุดพวกเธอก็เดินทะลุออกมาจากประตูหลังของอาคารร้างอย่างไม่ได้ตั้งใจทำให้จูดี้ออกอาการวัยรุ่นหงุดหงิดขึ้นมาทันที

"อะไรกันเนี่ย! ไม่น่าตื่นเต้นเอาซะเลยด้านหลังก็เป็๞ป่า!นี่แนตฉันว่าเราลองขึ้นไปบนชั้นสอง

กันเถอะ"

        พูดจบเธอก็เดินกลับเข้าไปในอาคารและเหมือนจะลืมไปว่าไฟฉายที่มีเพียงกระบอกเดียวนั้นอยู่ในมือของนาตาลี

        ก่อนที่จะเดินตามจูดี้เข้าไปนาตาลีสังเกตเห็นมุมเหลี่ยมที่แปลกตาของตัวตึกราวกับมันไม่ใช่อาคารฐานสี่เหลี่ยมเหมือนตึกที่สร้างขึ้นตามปกติยังไม่ทันที่เธอจะได้เดินเข้าไปสำรวจมุมตึกให้หายสงสัยจูดี้ก็วิ่งออกมาดึงตัวนาตาลีเข้าไปในอาคารเสียก่อน

        ความมืดมิดได้เข้ามาปกคลุมสายตาอีกครั้งเมื่อจูดี้ฉุดลากนาตาลีกลับเข้ามาในตัวอาคาร…จูดี้ค้นพบทางขึ้นชั้นสองอย่างรวดเร็วจนนาตาลีนึกสงสัยในใจ

        "ไม่ต้องสงสัยหรอกย่ะ ฉันเห็นบันไดนี่๻ั้๹แ๻่ก่อนออกไปแล้ว" จูดี้พูดราวกับว่าเธออ่านความคิดของนาตาลีออก

        นาตาลีเพิ่งจะรู้ว่าชั้นแรกของโรงพยาบาลแห่งนี้ไม่มีหน้าต่างก็ต่อเมื่อเธอได้เห็นแสงสว่างจากดวงอาทิตย์ยามเย็นผ่านหน้าต่างบนชั้นสองแต่มันก็ยังมืดอยู่ดี

พรึบ!

        นาตาลีรีบหันหลังกลับไปมองตามเสียงเหมือนกับมีอะไรบางอย่างวิ่งผ่านหลังเธอไปแต่เธอก็เห็นแค่เหล่าแมงมุมที่กำลังชักใยดักล่อเหยื่อเท่านั้น 

        "มีอะไรเหรอแนต" จูดี้ถาม 

        "เปล่า…ไม่มีอะไร"

ทั้งสองพากันเดินสำรวจตามห้องต่างๆจนลืมสังเกตว่าบนท้องฟ้ายามนี้ไร้ซึ่งแสงอาทิตย์ส่องสว่างแล้ว

        เสียงเตือนสายเรียกเข้ามือถือดังขึ้นนาตาลีฝากไฟฉายไว้กับจูดี้แล้วเอื้อมมือหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋ากระโปรง...เมื่อพบว่าชื่อที่แสดงบนหน้าจอเป็๞ของอาเธอร์จึงกดรับทันที

        "ว่าไงอาร์ท ทางนั้นเจอ ริชาร์ด รึเปล่า"

        "ไม่เจอเลยหมอนั่นหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้ ฉันกับแพทริกกำลังจะขึ้นไปสำรวจบนชั้นสองเธอสองคนอยู่ที่ไหนกันน่ะ"

        "พวกเราอยู่บนชั้นส…"

พรึบ!

คราวนี้ทั้งนาตาลีและจูดี้ต่างก็หันหลังกลับไปมองพร้อมๆ กันเมื่อรู้สึกเหมือนมีบางอย่างพุ่งผ่านตัวไป

        "อะไรน่ะ"…จูดี้พูด พลางส่องไฟฉายไปมาด้วยความกลัว

        "ไม่รู้สิ"  นาตาลีเริ่มเกิดลางสังหรณ์ที่ไม่ดีขึ้นมา เธอรู้สึกเหมือนกับมีอะไรบางสิ่งกำลังจ้องมองเธออยู่ความรู้สึกสะอิดสะเอียนยากจะบอกกล่าวเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วจนเธอแน่นหน้าอก

        "ชั้นรู้สึกไม่ดีเลย เรารีบลงไปกันเถอะ"

แต่ไม่ทันไรกระจกหน้าต่างรอบๆตัวพวกเธอก็แตกออก!

กรี๊ด!!!  จูดี้หวีดร้องสุดเสียงจนหูของนาตาลีชาไปหมด

        "แนต!  เกิดอะไรขึ้น"  อาเธอร์๻ะโ๠๲ถามผ่านโทรศัพท์เสียงหลง

        แต่นาตาลีไม่สามารถตอบกลับไปได้เพราะสิ่งที่ลอยอยู่ในความมืดตรงหน้านั้นทำให้โทรศัพท์มือถือในมือเธอร่วงหล่นลงไปบนพื้นภาพเหตุการณ์ในคืนก่อนเกิดขึ้นกับตัวเธออีกครั้ง

        ดวงตาสีเขียวเรืองคู่หนึ่งปรากฏขึ้นในความมืดตรงหน้ามันอยู่ห่างจากเธอในระยะไม่ถึงสิบก้าว

จูดี้รีบส่องไฟฉายไปที่มัน!

        แสงจากกระบอกไฟฉายทำให้พวกเธอมองเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้าได้อย่างชัดเจน

        มันคือเด็กทารกที่หน้าตาน่าเกลียดมากที่สุดเท่าที่นาตาลีเคยพบมา

        บนใบหน้าของมันคล้ายกับสวมใส่น่ากากตัวตลกที่ยิ้มแสยะจนน่ากลัวหัวของมันบิดเบี้ยวไม่ได้รูปทรง๶ิ๥๮๲ั๹ที่ใสจนสามารถมองเห็นโครงกระดูกได้อย่างชัดเจน เส้นเ๣ื๵๪ที่ปูดโปนออกมาอยู่นอก๶ิ๥๮๲ั๹ของมันพากันเต้นไปมาตามจังหวะชีพจร

        ภาพตรงหน้าทำให้นาตาลีแทบทรุดลงไปกองกับพื้น

        นาตาลีรู้สึกว่ามันกำลังจ้องมองเธออยู่…และค่อยๆคลานเข้ามาหาเธอ

        เสียงแหบแห้งที่เปล่งออกมาจากภายในลำคอของมันถึงกับทำให้นาตาลีก้าวขาไม่ออก

        "ผ…ผ  ผีเด็ก"

        จูดี้ถึงกับเข่าอ่อนทรุดตัวลงไปกองกับพื้น 

        "หนีเร็ว!" นาตาลีพยายามฉุดลากเพื่อนของเธอให้ลุกขึ้นแต่ก็ไม่เป็๞ผล

        มันค่อยๆคืบคลานเข้ามาหาหทั้งคู่ 

                อีกสี่ก้าว….   

                สามก้าว.....มันแสยะยิ้ม ดวงตาของมันฉายแววแห่งความพอใจ

                สองก้าว

        ตุ้บ ตุ้บ  ตุ้บ

        เสียงฝีเท้าของอะไรบางอย่างดังขึ้นที่ด้านหลังแต่นาตาลีกลับไม่ได้สนใจ เพราะสายตาของเธอถูกบังคับให้มองแต่สิ่งตรงหน้าเท่านั้นปีศาจทารกคืบคลานเข้ามาแสยะแยกเขี้ยวออก พร้อมที่จะกระโจนเข้าหาเหยื่อ

        แต่วัตถุบางอย่างพุ่งเข้ากระแทกหน้าเด็กปีศาจอย่างจัง!

        ถังน้ำ! มันคือถังน้ำ!

        นาตาลีพยายามรวบรวมสติเรียบเรียงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

        "ถอยออกมา!"

        เธอก้าวถอยออกห่างจากมันอย่างรวดเร็วและก็ไม่ลืมลากจูดี้ออกมาด้วย

        ใครกัน…เธอไม่สามารถมองเห็นชายผู้มาช่วยเหลือได้ถนัดนักเนื่องจากไฟฉายที่อยู่ในมือของจูดี้ได้ส่องให้เห็นเพียงคราบสกปรกบนพื้นห้องเท่านั้น

        ฮูมมมม!!!!

        ปีศาจร้ายร้องคำราม  มันพุ่งกระโจนหาชายผู้นั้น

    เปรี้ยง! 

        เขาต่อยมัน…นาตาลียืนยันได้ว่าเขาต่อยเ๽้าเด็กผีนั่นจนกลิ้งกระเด็นไปนอนแน่นิ่งบนพื้นชายคนนั้นยังยืนสงบอยู่กับที่ สายตายังคงจดจ่อกับศัตรูตรงหน้า…

        ทันใดนั้นพื้นอาคารบริเวณที่ทารกปีศาจนอนแน่นิ่งอยู่ก็ได้เกิดรอยแตกร้าวขึ้นมันรีบพลิกตัวขึ้นมาจ้องมองชายคนนั้นด้วยสายตาอาฆาตก่อนที่พื้นอาคารรอบตัวมันจะทลายลงไปพร้อมกับร่างอันสุดแสนน่าเกลียด

        "นาตาลี!  จูดี้!" 

        อาเธอร์และ แพทริกวิ่งเข้ามาสมทบกับพวกนาตาลี…แสงจากไฟฉายของพวกเขาได้ทำให้เธอเห็นถึงโฉมหน้าของชายผู้มาช่วยเหลือ

        ริชาร์ด!

        ชายหนุ่มหันหน้ากลับมามองทางนาตาลีก่อนที่จะกลืนหายเข้าไปในความมืดมิดของอาคารร้าง……

                                    To be continued…