[ติ๊ง! ครบหนึ่งเดือนยินดีกับนายท่านที่ได้รับทหารช่างจำนวนห้าแสนนาย]
‘ครั้งนี้ระบบกับให้รางวัลเป็ทหารช่างไม่ใช่หัวหน้าทหารองครักษ์ คงต้องรอก่อนถึงยังไงทหารที่ได้รับมาก็ยังจำเป็ต่อการสร้างเมืองหลวงใหม่’
เว่ยชิงหลง เมื่ออยู่คนเดียวในพื้นลานกว้างด้านหลังจวนเ้าเมืองก็ได้เรียกทหารช่างออกมาจากมิติทั้งหมด ทหารช่างที่เรียกออกมากับมีมากถึงหนึ่งล้านสี่แสนนาย
‘ทหารช่างสามแสนนายที่อยู่ในเมืองซานตง คงไปถึงเขตพื้นที่สร้างเมืองหลวงแห่งใหม่แล้ว คงต้องลดจำนวนทหารช่างที่กำลังต่อเรือรบให้เหลือไว้เพียงสี่หมื่นนาย’
หลังจากนั้นฮ่องเต้เว่ยชิงหลงจึงให้ทหารช่างหนึ่งล้านหกแสนหกหมื่นนายออกเดินทาง พร้อมกับทหารคุ้มกันอีกสองแสนนาย ด้วยจำนวนทหารช่างนับล้านนาย จึงสร้างความใให้กับผู้คนจำนวนไม่น้อย ทำให้เว่ยชิงหลงเหลือทหารอยู่ที่เมืองเจียงหนานเพียงห้าพันนายเท่านั้น
หลังจากนั้นเว่ยชิงหลงก็มายังห้องโถงของจวนเ้าเมืองเจียงหนาน
“เสนาบดีหลิน เ้าเมืองที่จะมาประจำที่เมืองเจียงหนานมาถึงแล้วหรือยัง”
“อีกสองวันพ่ะย่ะค่ะฝ่าา ”
“เื่การสร้างเมืองหลวงและพระราชวังหลวงแห่งใหม่ข้าจะให้เป็หน้าที่ของท่านเสนาบดีหลิน พื้นที่สร้างพระราชวังหลวงอย่างน้อยก็สองหมื่นสี่พันหมู่(10,000 ไร่โดยประมาณ)”
“ฝ่าาเวลาการสร้างก็จะยาวนานขึ้นนะพ่ะย่ะค่ะ”
“เื่นี้ข้ารอได้ ท่านจงจัดหาวัสดุในการก่อสร้างมาอย่าให้ขาด ”
“ถ้าเช่นนั้นกระหม่อมจะออกเดินทางไปยังเขตก่อสร้างเมืองหลวงแห่งใหม่ในทันทีพ่ะย่ะค่ะ”
“รุ่งเช้าท่านค่อยออกเดินทางเถอะเสนาบดีหลิน”
“พ่ะย่ะค่ะ”
ฮ่องเต้เว่ยชิงหลงยกน้ำชาขึ้นมาดื่มแก้กระหาย
“ฝ่าากระหม่อมจางจื่อชิวพ่ะย่ะค่ะ”
“เข้ามา”
“ฝ่าา เสนาบดีไป๋ส่งข่าวมารายงานพ่ะย่ะค่ะว่าตัวแทนจากแคว้นจ้าว แคว้นฉี แคว้นเหยียน แคว้นซ่งเหนือแลชนเผ่าเหอเป่ย์ มีความ้าที่จะซื้อเกลือขาวจากแคว้นต้าเว่ยเราพ่ะย่ะค่ะ”
“ราชเลขาจาง ท่านจงส่งข่าวไปบอกเสนาบดีไป๋ให้ขายเกลือขาวห้าตำลึงเงินต่อหนึ่งชั่ง อีกสิบสี่วันข้าจะส่งเกลือขาวห้าสิบล้านชั่งไปยังเมืองซานตง ”
“พ่ะย่ะค่ะฝ่าา”
สิบเอ็ดวันต่อมา…
พระราชวังตะวันออกเมืองซานตงแคว้นต้าเว่ย ภายในตำหนักรับรอง
“องค์ชาย แคว้นต้าเว่ยเสนอขายเกลือห้าตำลึงเงินต่อหนึ่งชั่ง ราคานี้แพงเกินไปหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ แคว้นเซี่ยขายเกลือเพียงสองตำลึงเงินต่อหนึ่งชั่งเพียงเท่านั้น”
“เ้าอย่าลืมว่าเกลือขาว ของแคว้นต้าเว่ยมีคุณภาพมาก หากแคว้นเหยียนเราเป็ผู้ผลิตข้าจะคิดราคามากกว่านี้อีก ราคานี้ยังยอมรับได้อยู่”
“องค์ชายจะซื้อเกลือขาวกลับไปกี่ชั่งหรือพ่ะย่ะค่ะ”
“ข้าจะซื้อเกลือขาวกลับไปหกล้านชั่งพร้อมกับทำสัญญาซื้อขายเกลือห้าปี”
หลังจากนั้นอีกสามวัน..
“ใต้เท้าไป๋ ข้าได้เขียนบันทึกความ้าของแต่ละแคว้นที่จะซื้อเกลือขาวขอรับ”
“ตอนนี้มีเกลือขาวเหลืออยู่มากน้อยเพียงใด?”
“เรียนใต้เท้าไป๋ เกลือขาวเหลืออยู่เพียงหกหมื่นชั่งขอรับ”
“เ้าจงไปแจ้งยังแต่ละแคว้นว่าอีกครึ่งเดือนเกลือขาวถึงจะมาส่งถึง”
“ขอรับใต้เท้า”
ขุนนางคนสนิทของเสนาบดีไป๋ซวนก็กลับมาอีกครั้ง
“ใต้เท้า เหล่าตัวแทนของแต่ละแคว้นมีความประสงค์ขอจ่ายเงินก่อน พร้อมกับสัญญาการค้าเกลือห้าปีที่ได้ตกลงกันไว้ขอรับ”
“เื่สัญญาการค้าเกลือห้าปี ต้องรอฝ่าามาลงนามด้วยพระองค์เอง เ้ากับข้าไปพบตัวแทนของแต่ละแคว้นก่อน”
“ขอรับ”
เสนาบดีไป๋ซวนพร้อมกับขุนนางคนสนิทที่มีตำแหน่งเป็หัวหน้ากองงาน ได้ไปพบกับตัวแทนของแต่ละแคว้นเพื่อไปรับเงินตำลึงจากสี่แคว้นกับหนึ่งชนเผ่าที่จะจ่าย เมื่อเสนาบ่ดีไป๋รับเงินตำลึงทองมาแล้วก็ให้เ้าหน้าที่ตรวจนับ แต่ด้วยจำนวนเงินที่มากทำให้ตรวจนับหลายชั่วยาม
“ใต้เท้าตรวจนับแล้วมีเงินตำลึงอยู่ยี่สิบล้านตำลึงทอง ส่วนเกลือขาวที่จะส่งมอบก็มากถึงสี่สิบล้านชั่งขอรับ”
“อีกครึ่งเดือนเกลือขาวห้าสิบล้านชั่งก็จะมาถึง เ้าจงดูแลในเื่นี้ให้ดี ครั้งนี้การขนส่งใช้ทหารถึงห้าพันนายในการคุ้มกัน”
…………………………………….
ค่าเงิน
100 เหวิน = 1 ก้วน
10 ก้วน = 1 ตำลึงเงิน
10 ตำลึงเงิน = 1 ตำลึงทอง