S Family Love Story

Sol xx Mifa 20

ฉันนอนตัวแข็งทื่อในอ้อมกอดซอลเมื่อเห็นบางอย่างคล้ายกับเงาของฝ่ามือใหญ่ยื่นมาแปะลงบนด้านหน้าส่วนที่เป็นประตูเต็นท์ แต่มันก็เพียงเสี้ยววิเพราะจู่ ๆ เงานั้นก็หายไป พร้อมกับแรงลมที่โหมกระหน่ำพัดเข้าใส่ เสียงหวีดหวิวดังระงมจนน่ากลัว ด้วยความกลัวทำให้ฉันแทรกตัวเบียดเข้าหาซอลมากยิ่งขึ้น คนที่แม้ยามหลับยังกอดปกป้องฉันอยู่ขยับตัวตื่นวงแขนกระชับแน่นโดยที่ไม่ได้เอ่ยถามอะไรออกมา ซอลกอดฉันไว้แน่น ๆ เสียงหวีดร้องดังขึ้นพร้อมกับแรงลมที่โหมกระหน่ำพัดเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วพร้อม ๆ กับเสียงตะโกนของใครสักคนที่บอกให้เก็บข้าวของแล้วขึ้นไปอยู่ด้านบนตัวอาคารเพราะฝนกำลังจะตก

“ดูไลน์กลุ่มหน่อยครับ” ซอลบอกเสียงเบา ฉันที่จับมือถือซอลไว้แน่นทำตามที่อีกฝ่ายบอกอย่างว่าง่าย เมื่อใส่พาสเวิร์ดเสร็จก็กดเข้าไลน์กลุ่มที่มีแจ้งเดือนเข้ามาล่าสุด เพิ่งรู้ว่าเขาเองก็อยู่ในกลุ่มไลน์ของทางค่ายนี้ด้วย มีข้อความจากอาจารย์ที่แจ้งให้ทุกคนย้ายข้าวของขึ้นไปยังอาคารที่คาดว่าน่าจะสามารถรับน้ำหนักเราได้เพราะเหมือนจะมีพายุลูกใหญ่พัดเข้ามาในขณะนี้ เสียงคนพูดคุยกันด้านนอกนั้นทำให้เริ่มใจชื้นขึ้นมาบ้างอย่างน้อยก็ไม่ต้องอยู่เงียบ ๆ ท่ามกลางความกลัวอะไรแบบนี้ ซอลเองก็คงจะรู้ว่าฉันกลัวเขาจึงไม่อยู่ห่างฉัน ตลอดเวลาที่เก็บกระเป๋าเตรียมย้ายขึ้นไปอยู่บนอาคาร

“เพื่อนอยู่ตรงนั้น” ฉันจับมือซอลไว้แน่น มืออีกข้างของเขาก็สะพายกระเป๋าของเขาหนึ่งใบและถือกระเป๋าให้ฉันอีกหนึ่งใบ เพื่อนฉันโบกไม้โบกมือให้พร้อมกับยืนรออยู่หน้าห้องเรียนที่ตอนนี้น่าจะมีกลุ่มคนเข้าไปหลบฝนที่เริ่มลงเม็ดบ้างแล้ว เพื่อนซอลเองก็ตามมาพร้อมกับบ่นนิดหน่อยที่ต้องตื่นกลางดึกแบบนี้ ทันทีที่เดินเข้าไปยังตัวอาคารฝนที่ตกเบา ๆ ก่อนหน้าก็เทกระหน่ำลงมาไม่หยุด ลมแรงพัดกระหน่ำเข้ามา ซอลดึงมือให้เดินตามเพื่อนเข้าไปในห้องหนึ่งที่มีทั้งเพื่อนร่วมรุ่นและรุ่นพี่จับจองพื้นที่ในการพักผ่อนแล้วบางส่วน กลุ่มเพื่อนฉันและซอลเดินไปที่มุมห้องแล้วจัดแจงวางกระเป๋าไว้ที่พื้น

“หิวน้ำอ่ะ มีน้ำไหม?” มนต์นั่งลงข้าง ๆ ก่อนจะเอ่ยถามทุกคน

“มี ๆ อ่ะน้ำ”

“น้อง ๆ คะ คืนนี้นอนที่นี่ก่อนนะ พายุเข้านอนข้างนอกคงไม่ได้ ถ้ามีอะไรยังไงแจ้งพี่ได้เลยนะคะ พี่ทำหน้าที่ดูแลน้อง ๆ ในห้องนี้นะคะ หนุ่ม ๆ เป็นสภาพบุรุษด้วยนะคะ เรามาแบบพี่น้องดังนั้นอย่าทำอะไรที่มันไม่ดี ให้เกียรติสาว ๆ ด้วย” เสียงรุ่นที่ตะโกนบอก มันคงฉุกละหุกเกินไปจนไม่ทันได้จัดเตรียมอะไร อีกอย่างหนุ่ม ๆ ส่วนใหญ่ทั้งเพื่อนรุ่นเดียวกันทั้งรุ่นพี่น่าจะอยู่อีกห้อง ห้องนี้เลยมีแต่สาว ๆ เป็นส่วนใหญ่แต่ก็ยังมีรุ่นพี่ผู้ชายบางคนที่กำลังทำหน้าที่ช่วยสอดส่องดูแลน้อง ๆ ที่ย้ายมานอนที่ห้องนี้

“เตรียมที่นอนกันเถอะ ดึกละ ง่วงว่ะ” ริคเอ่ยบอก ตอนนี้เลยกลายเป็นว่าเรานอนใกล้ ๆ กันหมด มุมด้านในสุดนั้นเป็นครอสที่เป็นฝ่ายจับจองก่อนเพื่อน ถัดมาเป็นซอล ฉัน ด้านข้างฉันจะมีเข็มและสร ปิดท้ายด้วยเพลิงที่นอนกั้นสรไว้ ฝั่งตรงข้ามเรามีมนต์ที่นอนด้านในสุด ซึ่งเจ้าตัวขอเองว่าจะนอนด้านในสุด ถัดมาเป็นริคแล้วก็มาร์ช เมื่อจัดแจงที่นอนกันเสร็จแล้วเรียบร้อยทุกคนก็เตรียมตัวนอนกันอีกครั้ง คนอื่น ๆ ในห้องบ้างก็หลับบ้างบางคนก็นอนเล่นโทรศัพท์ ซอลเอาผ้าห่มของเขาปูรองพื้นโดยรั้งให้ฉันขึ้นไปนอนบนผ้าห่มนุ่ม ๆ ของเขา จากนั้นก็ยื่นมือไปหยิบผ้าห่มของฉันมาเพื่อที่จะใช้ห่มร่างกายเราทั้งสอง

“นอนได้แล้วครับ” ซอลเอ่ยเตือน นั่นแหละฉันถึงได้เลิกหวาดระแวงค่อย ๆ ล้มตัวนอนบนผ้าห่มที่ซอลเพิ่งปูพี่ ๆ เริ่มปิดไฟกันแล้วตอนนี้เลยมีเพียงแสงสลัวจากรอบนอกที่ส่องแสงเข้ามาเพียงเล็กน้อย ยังดีล่ะนะที่ไฟไม่ได้ดับอย่างที่นึกกลัว

“ง่วงก็นอนก่อนเลย” ฉันเงยหน้ามองซอลที่ขยับเข้ามากอดฉันไว้ในจังหวะที่ไฟดับลง ซอลสอดท่อนแขนเข้าที่ท้ายทอยรั้งให้ฉันขยับเข้าไปนอนชิดกับเขามากขึ้น ผ้าห่มผืนขนาดกลางถูกรั้งขึ้นมาคลุมร่างเราทั้งสองไว้เพื่อเพิ่มความอบอบอุ่นจากอากาศที่หนาวยะเยือกแบบนี้

“รอเธอหลับก่อน” ซอลบอกอย่างเป็นห่วง ฉันจึงพยักหน้ารับซบใบหน้าเข้ากับแผ่นอกแกว้างอย่างที่เคยทำเวลาเรานอนด้วยกัน ซอลเองก็ทำหน้าที่คอยปกป้องฉันแม้จะอยู่ในห้วงเวลาที่กำลังหลับใหล ฉันหลับไปอีกครั้งอย่างง่ายดายแทบจะไม่รับรู้สึกสิ่งรอบตัวเลยแต่พอมั่นใจว่าจะหลับและตื่นอีกทีตอนถึงเวลาตั้งนาฬิกาปลุกฉันก็ต้องสะดุ้งตื่นเพราะเหมือนมีคนเดินผ่านข้าง ๆ ระหว่างช่องว่างของที่นอนของฉันและเข็ม แต่ใครจะมาเดินล่ะ เข็มหลับไปแล้วและฉันก็คิดว่ามันไม่มีเหตุผลอะไรเลยที่เข็มจะลุกขึ้นมาเดินตอนนี้

แคก แคก

เสียงกระแอมไอที่ได้ยินนั้นทำให้เริ่มรู้สึกตัวว่าตอนนี้สิ่งที่ฉันรู้สึกมันไม่ปกติ ความกลัวที่เกิดขึ้นทำให้ฉันนอนนิ่งเกร็งอยู่ในอ้อมกอดของซอล โดยที่ไม่รู้เลยว่าเมื่อไหร่จะถึงเวลาที่มีคนตื่น ฉันนอนนิ่งไปสักพักก็คล้ายกับได้ยินเสียงคุณลุงแก่ ๆ ร้องตะเพิดอะไรบางอย่างเสียงดังลั่น เสียงที่ตะโกนไล่นั้นฟังไม่ได้ศัพท์ฟังดูรัวและเร็วมากจนมากที่จะจับใจความ สิ่งที่จับใจความได้มีเพียงคำว่า

มึงอย่ามายุ่งกับลูกหลานกู!!

จากนั้นก็มีเสียงตึงตังดังขึ้นรอบ ๆ อาคารไม่สิ รู้สึกเพียงแค่รอบห้องที่เรานอนพักกันอยู่เท่านั้น ฉันสะดุ้งด้วยความตกใจ เสียงวิ่งไล่กันนั้นเกิดขึ้นอยู่นานกว่าจะสงบลงสิ่งที่หูได้ยินนอกจากเสียงวิ่งตึงตังแล้วยังได้ยินเสียงลมพัดแรง ๆ ฝนตกก็จริงแต่ก่อนจะหลับไม่ได้รู้สึกถึงลมเลยสักนิดแต่ตอนนี้กลับมีลมลูกใหญ่พัดใส่หน้าต่างดังตึง!แต่พอนอนหลับตานิ่ง ๆ ไปสักพักใหญ่ก็เหมือนจะได้ยินเสียงคนคุยกันอยู่ไม่ไกล เป็นเสียงกระซิบกระซาบสลับกับหัวเราะคิกคัก คิดว่าต้องเป็นเพื่อนบางคนที่ยังไม่หลับแน่ๆ จึงทำใจกล้าโผล่หน้าออกฟจากชายผ้าห่มและอ้อมแขนของซอลเมพื่อมองดูว่าเพื่อนร่วมห้องตื่นกันแล้วจริง ๆ แต่แล้วก็อยากจะตีตัวเองด้วยแรงทั้งหมดที่มีทันทีที่อยากโผล่หน้ามาดูเพราะทันทีที่โผล่ออกมาสายตาก็มองเห็นคุณลุงแก่คนหนึ่งนั่งยอง ๆ กอดเข่าจ้องมองฉันอยู่ทางปลายเท้า พอเห็นว่าฉันมองเห็นคุณลุงก็ยิ้มน้อย ๆ ก่อนจะขยับลุกหายไปต่อหน้าต่อตาฉัน คล้ายกับนั่งเฝ้าและรอเวลาฉันลืมตาตื่นค่อยจากไป ไม่ได้มีท่าทีจะทำร้ายอะไรเลยสักนิด

คุณลุงเป็นใคร? ทำไมมานั่งมองหน้าฉันแบบนั้น แล้วที่ฉันตื่นเพราะได้ยินเสียงคนคุยกัน นึกว่ามีคนชวนกันไปห้องน้ำแต่กลายเป็นว่าตอนนี้ทุกคนกำลังหลับไม่มีใครตื่นมาคุยกันเลยสักคนเดียว และที่สำคัญทุกอย่างเหมือนเกิดขึ้นนานมาก เหลือบมองเวลาที่หน้าจอโทรศัพท์ฉันเองก็ตกใจที่นับจากเวลาที่ฉันดูก่อนหลับตอนนี้ผ่านมาเพียงสี่สิบกว่านาที

ซอลขยับตัวเล็กน้อยรั้งฉันให้ขยับเข้าไปชิดเขา ด้วยความที่กลัวเขาจะเหนื่อยและเพลียเพราะฉัน จึงได้ขยับออกห่างจากเขาเล็กน้อย ฉันไม่รู้ว่าคืนนี้จะมีอะไรมากวนอีกไหม ไม่รู้จะสะดุ้งตื่นเพราะอะไรหรือเปล่า ถ้าซอลยังกอดฉันอยู่ เขาอาจจะตกใจตื่นไปด้วย คิดได้ดังนั้นก็ขยับออกห่างเขาอีกนิด แต่จนแล้วจนรอดก็นอนไม่หลับ คราวนี้ฉันรู้ตัวเลยว่าตัวเองนอนไม่หลับนานนับชั่วโมง กระทั่งมีเสียงโทรศัพท์ใครสักคนดังขึ้นราวกับว่าคน ๆ นั้นตั้งนาฬิกาปลุกไว้ คราวนี้โลกที่เคยเงียบงันและมุมมองเป็นสีเทา มีแสงสีความสดใสแผ่เข้ามาปกคลุมห้องไว้ ทุกคนเริ่มขยับตัวจากห้วงเวลาที่หลับใหล ฉันใจเต้นแรงตึกตักอย่างดีใจที่อย่างน้อยตอนนี้ก็ไม่ได้มีฉันคนเดียวที่ตื่นอยู่ ริคที่นอนฝั่งตรงข้ามลุกขึ้นนั่ง มองดูรอบ ๆ ก่อนจะล้มตัวลงนอนต่อพร้อมกับขยับเข้าไปกอดมาร์ช รายนั้นแม้จะยังหลับแต่พอถูกริคกอดก็รั้งอีกฝ่ายเข้าไปใกล้ น่ารักจัง

“ตื่นเช้าจัง...” ซอลรู้สึกตัวตื่นวงแขนที่ฉันขยับหนีห่างก็ยื่นเข้ามารั้งฉันเข้าไปใกล้ ผ้าห่มถูกรั้งขึ้นมาคลุมศีรษะเราไว้ ยังไม่ทันจะได้พูดอะไรซอลก็ขยับเข้ามาจูบอย่างอ่อนโยนทันที แต่เขาลืมไปหรือเปล่าว่าเราไม่ได้อยู่ที่คอนโดนะ แต่ในห้วงเวลาที่อีกฝ่ายมอบจูบให้ ฉันกำลังจะห้ามและบอกให้เขาหยุดก็รู้สึกเหมือนมีใครสักคนโยนผ้าห่มคลุมร่างเราทั้งสองไว้อีกชั้น ให้ตายสิ!อย่ามาสนับสนุนที่ซอลทำแบบนี้นะ!!มันจะรู้ใจกันเกินไปแล้ว

ตอนเช้าแทบจะไม่กล้ามองหน้าใครเลย ยิ่งเห็นสายตาล้อเลียนจากเพื่อนตัวเองก็ไม่กล้าเข้าใกล้ซอล อีกคนที่เป็นคนทำให้ฉันเขินม้วนแบบนี้กลับยิ้มหน้าระรื่นทำงานนั่นนี่ไม่หยุด ตั้งแต่เมื่อคืนที่พายุเข้าเช้ามาเราก็เร่งทำความสะอาดบริเวณรอบ ๆ และเริ่มลงมือเคลียผนังให้สะอาดเพื่อที่จะให้หนุ่ม ๆ เข้ามาติดแผ่นเฌอร่าบอร์ดเพิ่มความมั่นคงให้กับหนังห้อง รวมถึงการปูพื้นใหม่ โครงอาคารน่ะดีอยู่มากเพียงแต่วัสดุที่มีราคาถูกทำให้ระยะเวลาการใช้งานนั้นลดน้อยลง ประสิทธิภาพจะลดน้อยลงไปด้วย อย่างเช่นแผ่นไม้และพื้นที่ทำจากไม้โดนแดดโดนฝนสภาพก็เสื่อมโทรมไปตามกาล

ตอนนี้ ฉัน สน เข็ม แล้วก็มนต์ ช่วยกันอยู่ในห้อง ๆ หนึ่งโดยมีเพื่อนคนอื่นอยู่ด้วย ส่วนหนุ่ม ๆ ไปไหนไม่รู้ไม่ได้ถาม ฉันเขินอ่ะ เหมือนพวกเขาจะรู้เลยว่าเมื่อเช้ามืดเกิดอะไรขึ้น

“ฝั่งนี้เสร็จแล้ว เดี๋ยวไปกินข้าวกันก่อนนะ บ่ายค่อยมาทำต่อ” เสียงรุ่นพี่บอกกับทุก ๆ คน ทุกคนจึงเริ่มทยอยออกจากห้องไป จากนั้นไม่นานฉันและเพื่อนก็ออกจากห้องเพื่อไปพักกินข้าวกลางวัน พอเดินออกจากห้องก็เห็นว่าซอลและเพื่อน ๆ ของเราอยู่ห้องข้าง ๆ เพราะหนุ่ม ๆ ก็เดินออกมาจังหวะเดียวกันพอดี เราทั้งหมดจึงเดินไปที่ห้องครัวพร้อมกัน ซอล ดึงมือไว้ให้ฉันเดินรั้งท้ายเพื่อน ๆ เป็นเพื่อนเขา

“คืนนี้จะพาเข้าไปนอนในเมือง” ซอลกระซิบบอกเสียงเบา พอได้ยินแบบนั้นก็รีบหันกลับไปมองคนพูดทันที

“คุยกับอาจารย์แล้ว”

“ไม่เอา เรามาค่ายนะ”

“ฟา เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นบ้างล่ะ สนุกเหรอที่เห็นแบบนั้น”

“ใช่มันไม่สนุกเลยสักนิด แต่เราตั้งใจเอาไว้แล้วว่าเรามาทำไม มาเพื่ออะไร แล้วจู่ ๆ จะให้เรา....” ฉันไม่พูดต่อแต่เม้มปากแน่นเดินห่างจากซอลทันทีถ้าฉันพูดอะไรออกไปตอนที่ฉันยังโมโหฉันกลัวว่าเราจะทะเลาะกันไปมากกว่านี้ ฉันแค่โมโหที่เขาพูดแบบนั้นกับฉันทั้งที่ตัวเขาเองก็รู้ว่าฉันตั้งใจมาที่นี่เพื่ออะไร ฉันพยายามไม่สนใจคนที่เดินตามหลังมากนักเมื่อตักข้าวใส่จานเสร็จก็ไม่ลืมที่จะเอ่ยขอบคุณแม่ครัวจากนั้นก็เดินไปนั่งกับเพื่อน ๆ ฉันนั่งลงข้าง ๆ เพลิง ที่มองมาอย่างสงสัยกับท่าทีนิ่ง ๆ ของฉัน คนอื่น ๆ ก็นั่งกันรอบ ๆ โต๊ะตามจุดที่ว่าง ซอลเดินถือจานข้าวของเขาเข้ามาใกล้แล้วทรุดนั่งลงข้างฉันเงียบ ๆ

“อะไรกันสองคนนี้” กลายเป็นริคที่เอ่ยถามด้วยความสงสัยกับท่าทีนิ่ง ๆ ของฉันและซอล

“เปล่า” ฉันเอ่ยตอบ ซอลเหลือบมองหน้าเล็กน้อยแต่ไม่ได้พูดอะไร เพื่อนเห็นบรรยากาศไม่ค่อยดีจึงรีบเปลี่ยนเรื่องคุย ซอลที่นั่งอยู่ข้าง ๆ คอยตักเนื้อไก่ทอดมาใส่จานให้เงียบ ๆ แต่ไม่ยอมพูดอะไรคงจะรู้ว่าตอนนี้ฉันกำลังอารมณ์ไม่นิ่ง เมื่อกินข้าวกันไปสักพักซอลก็ยื่นมือข้างหนึ่งมาจับมือฉันไว้และกินข้าวด้วยมือข้างเดียว

หึ ง้อแหละท่าทีแบบนี้ของเขา ค่อย ๆ อ้อน ค่อย ๆ ง้อ

“แหม แค่กินข้าวมันก็ต้องจับมืออะนะ” ครอสเอ่ยแซวบ้าง ฉันไม่ตอบอะไรกลายเป็นซอลที่เถียงเพื่อนของเขากลับไป

“ก็แฟนกู จะจับก็เรื่องของกูไหมล่ะ?”

“แหม เรื่องของกู ทีเขาโกรธตอนนั้นล่ะกลายเป็นหมาให้พวกกูช่วย มึงนะมึง” ครอสมองซอลอย่างเคือง ๆ แต่ทุกอย่างทั้งคำพูดและการแสดง ท่าทีนั้นทำให้มั่นใจว่าพวกเขาคงเล่นกันแบบนี้

“เหนือโทรมาว่ะ” ริคเอ่ยบอกมือก็รับสายของดาวเหนือเพื่อนสนิทในกลุ่มอีกคนที่วันนี้ไม่ได้มา จะว่าไปซอลกับดาวเหนือ สองคนนี้สนิทกันมากเลยนะ คนภายนอกคงไม่รู้แต่ว่าพวกเขาจะแชทคุยกันตลอดมีอะไรซอลก็จะปรึกษาดาวเหนือนี่แหละ พวกเขารักกันมากจริง ๆ

“ว่าไงเหนือ”

(เราตามไปได้ไหมอ่ะ) หากจำไม่ผิดดาวเหนือสอบวันนี้วันสุดท้าย น่าจะเป็นคณะที่สอบเสร็จช้าที่สุดในมหาลัยแล้วล่ะฉันว่า เห็นเหนือบอกมาแบบนั้นนะ ถ้าอ่านไลน์กลุ่มไม่ผิดน่ะ

“ได้ไหมวะ?” ริคเงยหน้าถามพวกฉัน

(เหนือถามเพื่อนให้หน่อยว่าซอลอยู่นั่นไหม? // ริคซอลอยู่นั่นไหม) ดาวเหนือถามทันทีที่มีคนเอ่ยแทรกเข้ามา

“อยู่ ทำไมเหรอ?” ริคถามกลับพร้อมทั้งมองหน้าซอลอย่างสงสัย

(อ้อ พี่ซีนบอกว่าเดี๋ยวเจอกัน)

“รีบมาเถอะ รอแล้วเนี่ย” ซอลตอบกลับไป พร้อมกับเสียงหัวเราะอย่างพอใจของปลายสาย

(ฮา ๆ ๆ เจอกัน เดี๋ยวขับรถก่อน) เสียงนี้ไม่ใช่เสียงดาวเหนือ คาดว่าน่าจะเป็นเสียงของพี่ซีนพี่ชายของซอลที่เป็นแฟนของพี่สาวของดาวเหนือ

“ระวังด้วยนะครับ”

(ครับ)

(ซอล!จะโทรหารับด้วย)

“เออ เดี๋ยวรับโทรมาแล้วกัน” ซอลตอบกลับ เมื่ออีกฝ่ายวางสายไป ซอลก็เริ่มอ้อนง้ออีกครั้ง โดยที่เพื่อนก็ไม่ได้สนใจอะไรเราสองคนมากนัก แต่ฉันรู้ล่ะว่าริคมันต้องเม้าส์กับแฟงและมิลเรื่องฉันอยู่แน่ๆ พวกนี้น่ะ ยิ่งกว่านักสืบเลย ฉันไม่อยากจะพูด!

=====

ตำเตือน อย่ามองปลายเท้าขณะนอน และจงเก็บขาไว้ใต้ผ้าห่มอย่างมิดชิด

ปล.ยังไม่ถึงกำหนดการอัพ แต่เพราะวันนี้ลูกชายอย่างน้อง แบมแบม GOT7 ได้ปล่อยมินิอัลบั้มและซิงเกิ้ลแรกที่ปล่อยคือเพลง riBBon สามารถฟังได้ทาง Youtube นะคะ ฝากทุกคนสนับสนุนลูกชายสุดที่รักเราด้วยนะคะ 

((ใครฟังแล้วแคปหน้าจอมาเม้นใต้โพสในแฟนเพจ Nanaกะหอยทาก ได้นะคะ มีคนฟังเยอะพรุ่งนี้จะมาอัพให้อีกตอนเลยค่ะ ))

ใครไม่เคยฟังเพลงแนววนี้ ลองเปิดใจฟังได้นะคะ น้องน่ารัก เขินเก่งเหมือนลูกแมวเลย ^_^ เราก็ฟังไม่ออกแต่เราใช้ใจฟังค่ะ 

ปล.อากาศเปลี่ยนดูแลสุขภาพด้วยนะคะ