อาลอน: ตำนานยอดจักรกลกายาเทวะ

*ฟู่มมมมมมมมมมมมมมมมมม!!*

ไอความร้อนระอุระดับสี่ร้อยองศาเซลเซียส ผสมโรงกับควันแปรธาตุกำมะถันพวยพุ่งออกมาจากรอยแยกตามข้อต่อแขนกลซีกขวาและขมับซ้ายของอาลอนอย่างต่อเนื่องไม่ขาดสาย!

แม้การปลดล็อก "ประตูเทพบานที่ 2" จะเกิดขึ้นเพียงชั่วเสี้ยววินาทีเพื่อซัดหมัดสเปกตรัมผกผันสยบครอสลง แต่ผลกระทบย้อนกลับจากการฝืนขยายกำลังปราณทวีคูณขึ้นถึง 800% ซึ่งเป็นการก้าวข้ามขีดจำกัดเพื่อทำลายกฎแห่งฟ้าดิน กำลังเผาผลาญสรีระกึ่งจักรกลของเขาอย่างรุนแรงและโหดร้ายที่สุด!

หยาดเลือดสีแดงฉานซึมไหลออกจากรูขุมขนบนซีกเนื้อหนังที่เหลืออยู่ บาดแผลฉกรรจ์บริเวณหัวไหล่และซี่โครงฉีกขาดจนมองเห็นเส้นเอ็นปูดเกร็งอย่างน่าสยดสยอง สายไฟฟิลามเมนท์เกิดการลัดวงจรส่งเสียงสปาร์คดัง แป๊ก... แป๊ก... เป็นระยะ ขณะที่เลนส์ตาจักรกลซีกซ้าย [System 377] กะพริบแสงสีแดงวาบเพื่อแจ้งเตือนสถานะอันตรายระดับวิกฤตถี่รัว!

[System 377: CRITICAL OVERDRIVE AFTERMATH]

[Internal Bio-Reactor Core Overheat: 420°C]

[Host Vessel Integrity: 12.4% / Muscle-Nerve Strain: Maximum]

[Status: Forcing Physical Posture Integration...]

อาลอนต้องกัดฟันแน่นจนกรามแทบแตกเพื่อเค้นสติสัมปชัญญะที่จวนเจียนจะดับวูบ เขาก้าวขาที่สั่นสะท้านยึดลงบนพื้นหินบะซอลต์ ยืนตระหง่านอย่างทระนงดุจอนุสาวรีย์เหล็กไหลโดยมี ชาลัค ปราดเข้ามาประคองไหล่ช่วยพยุงไว้ ในมือขวาที่ติดตั้ง [Blood-Spectrum Core] ชูกระดานการ์ดคริสตัลที่ส่องสว่างโชว์ตัวเลข 1,280,000 แต้มขึ้นเหนือศีรษะ!

เวลานี้ ทั่วทั้งโคลอสเซียมลอยฟ้า (Floating Colosseum) กลับตกอยู่ในความเงียบงันปานป่าช้า!

เหล่านักศึกษาขุนนางชั้นสูงบนอัฒจันทร์ยกระดับ รวมถึงกลุ่มของอาซิม แคร็กสัน และรองผู้อำนวยการฮาซัน ต่างพากันอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด ภาพของ 'ครอส' มงกุฎผู้เฝ้าประตูอันดับ 10 ยอดฝีมือสายเกราะหนักสี่แขนในโหมดคลั่งที่บัดนี้ยืนสลบเหมือดจมกองเลือดอยู่กลางสนามประลองด้วยน้ำมือของเด็กทุนจากป้อมสนิมแดง... คือภาพลักษณ์ที่ทำลายทุกตรรกะและความเชื่อมั่นของพวกเขาลงจนหมดสิ้น!

*กริ๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!*

ความเงียบตะลึงพลันถูกทำลายลงด้วยเสียงระฆังกลไกยักษ์! ก่อนที่อัฒจันทร์ฝั่งเด็กทุน คนแคระ และนักศึกษามนุษย์รากหญ้าชั้นล่างนับพันชีวิต จะระเบิดเสียงเฮและเสียงโห่ร้องกึกก้องปานฟ้าถล่ม!

"วี้ดดดดดดดดดดดดด!! อาลอน! อาลอน! อาลอน!"

เสียงตะโกนเรียกชื่อของอาลอนดังก้องสนั่นสะเทือนไปถึงกระดูกดำ! นักศึกษาคนแคระและเด็กทุนรากหญ้าพากันโผเข้ากอดกัน ร้องไห้ด้วยความตื้นตันและดีใจอย่างบ้าคลั่ง! พวกเขาถูกชนชั้นสูงข่มเหง เหยียดหยาม และกดทับโอกาสมาโดยตลอดหลายรุ่น ทว่าในวันนี้... เด็กทุนป้อมสนิมแดงมนุษย์นาม 'อาลอน' ได้สยบสิบยอดมงกุฎ และทำให้ทุกคนเห็นแล้วว่า พวกเด็กรากหญ้าก็สามารถก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดแห่งเกียรติยศได้เช่นกัน!

"พวกเราทำได้แล้วโว้ยยยยย!" โบเฟอร์ และ คาเอล ร้องตะโกนชูกำปั้นขึ้นฟ้า น้ำตาแห่งความภาคภูมิใจไหลริน!

*ตึงงงงงง!*

เสียงไม้เท้าฟันเฟืองทองเหลืองกระทบพื้นศิลาบะซอลต์ดังก้องสยบเสียงโห่ร้องรอบทิศทาง! ผู้อำนวยการซาโลมอน เดินก้าวลงมาจากแท่นบรรยายยกระดับ นัยน์ตาเบื้องหลังแว่นเลนส์หนาเตอะทอดมองอาลอนด้วยความพึงพอใจลึกล้ำ

"แบทเทิลรอยัลใต้ขุนเขาครั้งนี้..." เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของซาโลมอนดังก้องผ่านลำโพงแปรธาตุไปทั่ววิทยาลัย "พวกเจ้าได้พิสูจน์ให้เห็นถึงสัจธรรมแห่งปัญญา ความหวัง และมิตรภาพที่ข้ามผ่านกำแพงอย่างสมศักดิ์ศรี!"

ซาโลมอนเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าอาลอน ประกาศเสียงแข็งกังวานต่อหน้าคนทั้งเจ็ดพิภพ:

"และสำหรับเจ้า... อาลอน! การสยบมงกุฎผู้เฝ้าประตู และการคว้าอันดับ 1 ด้วยแต้มหลักล้าน เป็นสิ่งยืนยันว่าเจ้าคือยอดอัจฉริยะที่แท้จริง!"

ซาโลมอนชูไม้เท้าขึ้นสว่างวาบ ประกาศทางการ:

"นับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป... ข้าขอประกาศรับ 'อาลอน' เข้าเป็น 'ลูกศิษย์สายตรง' (Direct Disciple) ของข้าแต่เพียงผู้เดียว... เคียงคู่กับ 'ลูเน่' (มงกุฎไร้แสง อันดับ 1)!"

*วิ้ง————————!!*

เสียงฮือฮาดังระเบิดขึ้นอีกครั้ง! ซาโลมอนกระแทกไม้เท้าลงบนพื้นประกาศต่อ:

"และสภาวิชาการขอสถาปนาให้อาลอนขึ้นดำรงตำแหน่ง 'สิบยอดมงกุฎ อันดับ 10' (The 10th Crown) แทนที่ครอสอย่างเป็นทางการ!"

บนอัฒจันทร์ VIP 'ลูเน่' (#1 มงกุฎไร้แสง) ในชุดสีขาวตัดทอง คลี่ยิ้มหวานระยับด้วยความภาคภูมิใจในตัวศิษย์น้อง ร่วมกับ 'วลาดิเมียร์' (#2) ที่พยักหน้ารับอย่างเคารพ ขณะที่ ฮาซัน และ ซาฮิด อาหมัด (#3) กัดฟันแน่นด้วยความเคียดแค้นสุดขีด!

ซาโลมอนล้วงวัตถุศิลาทรงกลมสลักอักขระทองคำออกมาจากอกเสื้อ ยื่นส่งให้อาลอน:

"กุญแจศิลาทองคำ... สิทธิ์ในการเข้าสู่ 'คลังความรู้ปฐมสงคราม' (Ancient Archives)... จงนำความรู้ในนั้นมาเยียวยาสรีระกึ่งจักรกลของเจ้า "

อาลอนยื่นฝ่ามือซ้ายออกมารับกุญแจศิลาทองคำไว้ นัยน์ตาสองสีสว่างวาบ ตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น:

"ขอบคุณครับ... อาจารย์"