ตอนที่หนึ่งร้อยยี่สิบเอ็ดสุราอำพันมังกร
มังกรเห็นหัวไม่เห็นหางมุดขึ้นฟ้าลงดินไม่อาจจะคาดการณ์ อำพันมังกรนั้นก็หายากยิ่งนัก ยิ่งผ่านขั้นตอนการปรุงยาที่หายากลล้ำค่านั้นได้ยิ่งยากกว่าเดิม
นี่คือไม้ตายอย่างหนึ่งของน่าหลันซู่เหอที่จะเก็บไว้ทานเพิ่มพลังเวลาต่อสู้เสี่ยงชีวิตหรือจะวางยาพิษแบบแยบยลก็สามารถกระทำได้ผ่านสุราอำพันมังกรนี้ก็จะได้ผลเป็นทวีคูณ
พลังชีวิตเกี่ยวพันกับตัณหาของเพศชาย
หากมีน้อยเกินไปร่างกายจะขาดพร่อง
หากมีมากเกินไปร่างกายอาจจะแตกระเบิดกลายเป็นมารราคะ
มันต้องสำเร็จแน่ฮี่ฮี่ฮี่
น่าหลันซู่เหอคิดในใจ
แต่ในทางกลับกัน
น่าหลันเมิ่งถึงกับตกใจ
ว่าน่าหลันซู่เหอน่าจะให้ความสำคัญกับอ้าวป้าหม่ามาก
ที่เอาสุราอำพันมังกรที่หวงเสียยิ่งกว่าชีวิตนี้มาอย่างนี้
จึงได้พยายามกลั่นแกล้งน่าหลันซู่เหอให้เสียของดีที่สะสมมานานไปเป็นการแก้แค้นของเธอ
“ท่านอ้าวป้าหม่าต้องดื่มให้มากๆเพื่อไม่ให้เสียหน้าผู้อาวุโสนะคะ”
เธอฉวยโอกาสหยิบขวดสุรารินจนเต็มแก้ว
และมองไปทางน่าหลันซู่เหออย่างยิ้มเยาะ
“นังหนูเจ้า--”
“แหม หรือท่านลุงเกิดเสียดายของขึ้นมากันคะโฮโฮโฮะ”
น่าหลันเมิ่งปิดอากอย่างชดช้อย
เธอวางแผนทำยอ่างนี้ไว้สองทาง
คือหนึ่งต้องการทำให้น่าหลันซู่เหอเสียของดีที่เก็บไว้มากกว่าเดิม
สองต้องการชมดูอ้าวป้าหม่าแสดงความทุเรศออกมา
“งั้นผู้อาวุโสให้เกียรติและน้องน่าหลันเมิ่งรินสุราให้อย่างนี้อ้าวป้าหม่าก็ขอบังอาจแล้ว”
ส่วนอ้าวป้าหม่าคิดว่ากำไรเห็นๆ
สองคนนี้อาจจะมีแผนอะไรกันเขาไม่สน
เขาแค่ต้องการทานสมุนไพรของดีเท่านั้นเอง
น่าหลันซู่เหอถึงกับตาเบิกกว้าง
สุราอำพันมังกรเพียงแค่กลิ่นก็ทำให้คนไร้วรยุทธมึนงง
แค่จิบเดียวก็ทำให้ผู้ฝึกขั้นปรับพื้นฐานลมปราณเมามายได้
แม้เขาเป็นระดับผู้อาวุโส
ก็ต้องจิบอย่างระมัดระวัง
ดื่มสุราสลับกับปรับลมปราณจะช่วยเพิ่มพูนพลังการฝึกได้
แต่สิ่งใดที่มีมากเกินไปจากประโยชน์จะกลับกลายเป็นโทษได้
อ้าวป้าหม่าถึงดื่มทีเดียว
อ้าวป้าหม่ากลับดื่มจนหมดจอก
“ขอบคุณท่านผู้อาวุโสที่เลี้ยงสุรา”
อ้าวป้าหม่าคารวะรู้สึกตรงช่องท้องร้อนกรุ่นขึ้นมา
จึงได้เดินกำลังไปที่ท้องพบว่าการย่อยสลายพลังของอาหารที่ทานเข้าไปเร็วขึ้นกว่าเดิม
รู้สึกคึกคักเข้มแข็งมากขึ้น
“ถ้าอย่างนั้นก็ดื่มอีกเยอะๆนะคะ”
น่าหลันเมิ่งยังไม่พอใจที่ไม่เห็นอ้าวป้าหม่าเมาหมดท่า
เธอพยายามจะใช้แผน”มอมเหล้า”ที่เธอใช้ได้ผลมาหลายคราแล้ว
ทั้งต่อพวกนายน้อยและเหล่าปีศาจราคะที่ติดพันเธอ
อ้าวป้าหม่าก็ดื่มสุราไปโดยไม่ได้คิดอะไร
พยายามรักษาจิตใจไม่ให้มึนเมาและเดินพลังไปทุกส่วนของรางกายและรู้สึกว่าพลังชีวิตและลมปราณของตนเองนั้นกระปรี้กระเปร่ามากกว่าเดิมอย่างมาก
การทานอาหารทำให้ค้นพบว่า
การปรุงอาหารพิเศษและสุราพิเศษนั้นมีความน่าสนใจกว่าการเดนลมปราณด้เวยหินวิญญาณอย่างเดียว
และสุราไหลลงคออ้าวป้าหม่าไปจนหมดจนหน้าหลันซู่เหอหน้าซีดเซียวมากขึ้น
...