Is this Love ตอนที่ 3
[บทบรรยาย : แพน]อายมากโคตรอายคิดถึงเรื่องเมื่อเช้าเเล้วฉันอยากจะเคาะหัวตัวเองสักสิบที ไม่รู้เป็นบ้าอะไรถึงได้ไปขอยืมเงินแล้วยังขอติดรถเพื่อนคอนโดมาเรียน ถึงจะเจอกันบ่อยมาก แต่ก็ไม่ได้รู้จักเป็นการส่วนตัวมาก่อนจะว่าไปแล้ววินก็เป็นอัธยาศัยดีเหมือนกันนะ เขามาส่งฉันถึงหน้าตึก แล้วยังบอกอีกว่า‘นี่ก็ถือว่าเรารู้จักกันแล้ว คราวหลังเจอหน้ากันก็ทักด้วยนะ’แต่ฉันจะไม่มโนว่าเขาสนใจฉันหรืออะไรใด ๆทั้งสิ้น เพราะนอกจากจะส่งยิ้มให้ก่อนขับรถออกไปเฉยๆ เราก็ไม่ได้มีการแลกเปลี่ยนช่องทางการติดต่อหรือเพิ่มเป็นเพื่อนในโซเชียลมีเดียอะไรทั้งนั้น“แก้ว ขอยืมตังหน่อยดิ ฉันลืมเอากระเป๋าตังมาอ่ะ” ฉันบอกเพื่อนเมื่อเราทำธุระเสร็จ แล้วเดินมาโรงอาหาร“ไม่ให้ยืมได้ป่ะ เนี่ย ไอ้พวกนั้นรออยู่โรงอาหาร อ้อนผัวมึงเลี้ยงดิ มันรวย”แก้วบอกแล้วแลบลิ้นใส่ฉันไอ้พวกนั้นที่แก้วพูดถึง ก็คือเพื่อนในกลุ่มคนอื่น ๆ ของเรา มีกันอยู่ห้าคน เราอยู่กลุ่มแก๊งเดียวกันตั้งแต่ปีหนึ่ง ฉันกับแก้วเป็นผู้หญิง ส่วนอีกสามคนเป็นผู้ชาย“ไม่เอาอ่ะ อ้อนมากไม่ดี เดี๋ยวมีคนมาเห็นแล้วเอาไปลงไอจี (instagram) กับเฟสบุ๊ค ของชมรมข่าวมหาลัยอีก วุ่นวายอ่ะ”ไอ้ที่บอกว่าจะมีคนเอาไปลงไอจีเนี่ย มีจริง ๆ นะ สายข่าวเยอะจะตายไป แต่พวกเขาไม่ได้สนใจฉันหรอก คนที่มีคนติดตามเยอะคือพวกผู้ชายหน้าตาดีเพื่อนฉันต่างหาก ขอแนะนำเริ่มจากคนที่แก้วพูดถึงนะหมอนั่นชื่อ ‘บาส’ ผู้ชายผิวแทนหุ่นดี ที่ชอบเข้าฟิตเนส คนติดตามไอจีหลักหมื่น ฉันคิดว่าที่เป็นแบบนั้นเพราะมันชอบถอดเสื้อออกกำลังกายยั่วสาวๆน่ะสิคนถัดไปชื่อ ‘ทิว’ เด็กทุนหัวกะทิของคณะ เป็นตัวแทนไปทำกิจกรรมมากมายหลายอย่างรวมถึงเป็นเดือนคณะด้วย จึงไม่แปลกที่จะมีคนชอบมันเยอะเหมือนกันผู้ชายคนสุดท้ายในกลุ่มคือ ‘พัฟ’ ที่มีแฝดชื่อ ‘พาย’ ที่เรียนอยู่คณะบัญชี ด้วยความที่เป็นแฝดหน้าตาดีมั้ง เลยได้ลงเพจผู้ชายหน้าตาดีของมหาลัย แต่จะว่าไปผู้ชายกลุ่มฉันก็ได้ลงเพจนี้กันทุกคนแหละ นี่ไม่ได้อวยเพื่อนนะ แต่พวกมันหล่อจริง ๆ“แพน แก้ว ทางนี้ๆ” พูดถึงพัฟ พัฟก็มา มองไปตามเสียงเรียกก็เจอโต๊ะที่พวกนั้นนั่งอยู่ ฉันกับแก้วเลยรีบเดินเข้าไปก่อนที่พัฟจะแหกปากดังกว่านี้“เป็นไงมึง เรื่องเรียนเรียบร้อยป่ะ” บาสหันไปถามแก้วเมื่อเราเดินมาถึงโต้เรียบร้อยอ่อ ไม่ต้องสงสัยหรอกนะที่พวกเราทักทายกันปกติ ไม่เหมือนคนที่พึ่งเปิดเทอมมาเจอเพื่อนอะไรแบบนั้น ก็เพราะถึงแม้จะปิดเทอม พวกเราก็นัดกันออกไปสังสรรค์อย่างสม่ำเสมอน่ะสิ“โอเคแล้ว ต้องขอบใจเพื่อนแพนมาก ๆ ที่ไปเป็นเพื่อน เนี่ย มันลืมเอาเป๋าตังมา มึงเปย์เพื่อนหน่อยดิ”แก้วบอกบาส แต่ยังไม่ทันที่บาสจะพูดอะไร ทิวก็พูดแทรกขึ้นมา“แล้วเมื่อเช้ามึงมายังไงอ่ะ ถ้าไม่มีตัง”ทิวมันเป็นคนฉลาดที่สุดในกลุ่ม แต่ฉันว่าบางทีมันก็ฉลาดรอบคอบเกินไป“เออนั่นดิ กูลืมนึกถึงเรื่องนี้ไปเลย” เมื่อมีคนแรกทัก คนอื่นๆก็คล้อยตามกันไปหมด“ติดรถคนที่คอนโดมา เขาเรียนที่นี่เหมือนกัน” ฉันตอบไปง่ายๆ แต่ไม่คิดว่าพัฟจะถามต่อ“คนที่คอนโดนี่ใครอ่ะ สนิทหรอ เขาถึงให้มึงมาด้วย”“ก็คุ้นๆหน้ากัน อยู่ชั้นเดียวกัน”ฉันตอบไปแบบนั้น เพื่อนทุกคนก็พยักหน้าผ่านๆ ยกเว้นทิวที่มองหน้าฉันแล้วยิ้มแปลกๆ“แต่กูได้ข่าวมาว่าคนนี้เด็ดนะ มึงไปทำไงเขาถึงยอมให้มึงติดรถมาด้วย คนดังประจำรัฐศาสตร์เลยนะเว้ย”รอบนี้ก็ยังเป็นทิวที่จุดประเด็นขึ้นมาอีกครั้ง ก็อย่างที่บอกไปว่าทิวเป็นเด็กกิจกรรมมีเพื่อนเยอะแยะเต็มไปหมด ใครสักคนอาจจะมาเล่าให้มันฟังว่าเมื่อเช้าเห็นฉันมาเรียนยังไง“ใครอ่ะ ทิว บอกกูหน่อย ต่อมเผือกกระตุกแรงมาก”แก้วดูสนใจเรื่องนี้มาก เอาจริงมันก็สนใจทุกเรื่องแหละ ยกเว้นเรื่องเรียน“ไอ้วินรัดสาด” ทิวพูดพร้อมกับหันไปยิ้มให้บาสกับพัฟ ที่ทำหน้าเหมือนพวกมันรู้อยู่แล้วสรุปนี่คือพวกมันหลอกถามฉัน แต่ขอโทษทีเถอะ ไม่มีอะไรในกอไผ่ทั้งนั้น“โอ๊ยยยย ชะนี! กูรู้ว่ามึงสวย ผู้ชายหมายตาเยอะ แต่คนนี้คือเงียบมาก! มึงเล่ามาเดี๋ยวนี้!” แก้วหันมาเขย่าเเขนฉันพร้อมจิกตามาเต็มที่ แต่เดี๋ยวนะ ฉันรู้ว่าวินหล่อ เขาหน้าตาดี แต่ทำไมทุกคนรู้จักเขายกเว้นฉัน“วินเขาดังมากหรอ” ฉันไม่ตอบ แต่ถามแก้วกลับไปแทน“เคยลงเพจเฟสบุ๊คตอนปีสอง มารูปเดียวแล้วหายไปเลย ได้ข่าวว่าวินไม่อยากให้คนสนใจเยอะ เลยทักไปหาแอดมินเพจ ว่าอย่าลงรูปอีก แต่ผู้หญิงก็ตามไปฟอลโลวไอจีเยอะนะ”“นี่คือมึงไม่รู้จัก?” แก้วอธิบายจบ บาสก็ถามต่อทันที“ก็คุ้นๆหน้า เจอที่คอนโดบ่อย แต่ไม่ได้รู้จักกันเป็นการส่วนตัว”ฉันตอบเพื่อนไปแบบนั้น แต่พวกทันทำหน้าเหมือนไม่เชื่อ ฉันเลยเลิกสนใจแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่น ปล่อยให้เพื่อนเซ้าซี้ไป เดี๋ยวฉันไม่ตอบสักพักก็เลิกสนใจกันไปเองแต่แล้วฉันก็คิดผิด เมื่ออยู่ดี ๆเพื่อนก็เงียบไป พร้อมกับมีกระเป๋าหนังสีดำยี่ห้อดังที่ถูกยื่นมาตรงหน้าฉัน กระเป๋าเงินใครวะ?ด้วยความสงสัยฉันเลยเงยหน้ามองทันที แล้วก็พบคนที่เหนือความคาดหมายวิน! เขามาทำไม!“พึ่งนึกได้ว่าเธอไม่มีเงินแล้วจะกินข้าวยังไง เอานี่ไปใช้แล้วกัน แล้วค่อยคืนตอนเย็น”“...” คือต้องเข้าใจนะว่ามันเป็นเหตุการณ์ไม่คาดคิด ตอนนี้เพื่อนฉันรวมถึงฉันทุกคนคืออึ้งมาก! วินไม่พูดอะไร นอกจากหยิบมือถือฉันไปพิมพ์อะไรบางอย่างแล้วยื่นคืนมา“เลิกเรียนตอนไหนก็โทรมานะ จะได้กลับห้องพร้อมกัน” วินบอกแต่นั้นก่อนจะยิ้มให้ฉันกับเพื่อนแล้วหันหลังเดินไปเดินมาหาที่โรงอาหาร!เลิกเรียนแล้วโทรหา!กลับห้องพร้อมกัน!อะไรของเขาเนี่ย!ปัง!แก้วลุกขึ้นตบโต๊ะแล้วส่งสายตาคาดคั้นมาให้ที่ยังอึ้งไม่หาย พอหันไปมองคนอื่นๆถึงรู้ว่าพวกมันทุกคนพุ่งความสนใจมาที่ฉันกันหมด“เล่ามาเดี๋ยวนี้ชะนี! ไหนบอกไม่รู้จักเป็นการส่วนตัว! แล้วเอากระเป๋าตังมาให้หล่อนนี่คือยังไง หลักฐานมัดตัว จะเล่าได้รึยัง!”ไม่ใช่แค่แก้วที่สงสัย เพื่อนคนอื่นก็สงสัยเหมือนกันแต่ที่ยิ่งไปกว่านั้นคือฉันก็สงสัย!จะให้เล่าอะไรล่ะ ในเมื่อฉันก็งงไม่ต่างกัน!—————————————