มารยาสีชาด

        “นายท่าน แฮ่กๆๆๆ คุณหนูเย่วซินรึขอรับ” อาไฉ่ถามพลางหอบโยน

        “ใช่ แฮ่กๆๆ เป็นนาง เป็นนางแน่ๆ” หัวใจของเขาเต้นกระหน่ำด้วยความดีใจ ‘ที่แท้นางมิได้อยู่ในเมืองหลวงจริงๆ ตัวเขาจึงหานางไม่พบ’ ถึงอย่างนั้น โชคชะตาก็ยังนำพาเขาให้มาพบกับนาง นั่นหมายความว่านางและเขาย่อมเป็นคู่กันแน่ๆ ไม่ว่านางจะเป็นบุตรสาวของท่านอ๋องหรือสตรีธรรมดาสามัญ เขาก็จะไม่ปล่อยมือนางไปอีกแล้ว

        เส้าปีเดินมาถึงจุดที่สองนายบ่าวยืนหอบอยู่ เมื่อครู่นี้เขาเห็นเว่ยกัง องครักษ์เงาของท่านอ๋องยืนอยู่ข้างรถม้า นั่นหมายความว่าท่านหญิงรู้แล้วว่าตนคือบุตรีของผู้ใด มีซื่อแซ่ใด แต่เขาไม่รู้ว่างานตามหาท่านหญิงแล้วพบเจอกันมันจะง่ายเหมือนแผนที่เสิ่นซัวหยางวางเอาไว้หรือเปล่า และยามนี้เขาผู้แฝงตัวมาเป็นผู้ติดตามของเสิ่นซัวหยาง ตัดสินใจรับหน้าที่เป็นผู้ชี้ทางในการเปิดโปงซือหลิวเยี่ยน สตรีมากรักที่มักสวมหมวกเขียวให้สามี ได้รับโทษอย่างสามสม “ข้าอยากสลับหน้าที่กับเว่ยกัง” เขาเปรยออกมาเบาๆ ให้สหายอย่างฉงหยวนได้ยิน อีกฝ่ายหัวเราะเสียงดังลั่น

        ในความหมายนั้น ฉงหยวนเข้าใจดีว่าเส้าปีกำลังกังวลเรื่องซือฮูหยิน “ฮ่าๆๆ แล้วผู้ใดใช้ให้เจ้าไปยืนเรียกเหยื่ออยู่ในเรือนนอนของซัวหยางตั้งแต่แรก” ในขณะที่ยามนั้นตัวเขาปวดเบา จึงขอตัวออกไปด้านนอก ความซวยทั้งหมดจึงตกอยู่กับเส้าปี บุรุษหน้าเครารูปร่างกำยำ ^^

        -_- “ข้าจะไม่ยอมพลีร่างเพียงคนเดียวแน่ๆ คอยดูเถิด ข้าจะเรียกเจ้าเข้าไปอยู่ร่วมด้วยฉงหยวน”

        เจ้าของนามแสร้งทำหน้าขเย็ดขยาดพร้อมกับยกมือขึ้นกอดอก “อย่าหวังว่าข้าจะยอมให้นางได้เห็นอกล่ำๆ ของข้า”

        เสิ่นซัวหยางลอบมองสองผู้ติดตามคนใหม่แล้วได้แต่ถอนหายใจ “เมื่อครู่ทำไมพวกเจ้าจึงไม่ตามรถม้าคันนั้นไปเล่า”

        “เจ้ามิได้สั่ง” เส้าปีย้อน ใจนึกเคืองไม่หายกับหน้าที่พลีร่าง ที่น่าจะเกิดขึ้นแน่ๆ แต่จะกล่าวโทษเสิ่นซัวหยางก็คงไม่ถูกนักเพราะเรื่องนี้มันเกิดขึ้นมาจากซือหลิวเยี่ยนดันเปิดประตูเข้าห้องมาในตอนที่เขายืนอยู่ตรงนั้นพอดี

        “อย่าอ้างในเรื่องที่เจ้าก็รู้ว่ามันคือหน้าที่ของผู้ถูกจ้าง” เสิ่นซัวหยางตำหนิผู้ติดตามคนใหม่ที่อายุมากกว่าตน ก่อนจะละสายตาจากเส้นทางที่รถม้าของเย่วซินมุ่งหน้าไป เขาจึงเดินไปสอบถามร้านน้ำชาด้านข้างและได้ความว่า เส้นทางนั้นเป็นเส้นทางขึ้นเขา ‘หมู่บ้านปินเหอ หมู่บ้านเพียงหนึ่งเดียวที่อยู่บนนั้น’ “อาไฉ่”

        “ขอรับ”

        “ข้าต้องขึ้นเขาในอีกกี่วันหลังจากนี้”

        “สามวันขอรับ”

        แม้ใจอยากจะเดินทางในทันที แต่เพราะภารกิจของเขาในบริเวณนี้ต้องมาก่อน เช่นนั้นการสำรวจพื้นที่ปกครองทางราบ ต้องแล้วเสร็จก่อนกำหนด ซึ่งจากที่ดูไปแล้วคร่าวๆ หมู่บ้านในแถบนี้ ก็ไม่มีเรื่องใดให้ต้องกังวลเลยด้วยซ้ำหรือถ้าหากจัดการได้ภายในวันพรุ่งนี้เพียงหนึ่งวัน การเดินทางขึ้นเขาอาจจะเร็วขึ้นกว่าเดิม “หาคนขับรถม้าฝีมือดีให้พร้อมภายในวันพรุ่งนี้”

        “ขอรับ”

        สี่บุรุษเดินตามกันไปทักทายผู้คนจนสุดหนทาง โดยที่สายตาของเสิ่นซัวหยางยังคงมองเส้นทางขึ้นเขาแคบๆ และมิค่อยมีผู้ใดสัญจรนั้นเป็นระยะๆ เขามั่นใจว่าเขาไม่ได้ตาฝาด สตรีที่ขึ้นรถม้าไปคือเย่วซินแน่ๆ แต่ยิ่งคิดก็ยิ่งว้าวุ่นใจไปกับบุรุษผู้เป็นคนขับรถม้า ‘บุรุษผู้นั้นจะเป็นอะไรกับนาง เป็นบ่าวรึสามี?’ “ข้าจะไม่ยอมแพ้ในเรื่องนี้แน่” เย่วซินเป็นสตรีที่เขาทะนุถนอมตั้งแต่เล็กแต่น้อย เขารักของเขา ในภายภาคหน้าก็ต้องเป็นเขาที่ครองคู่นาง เขาเพียงคนเดียว!

        สองนายบ่าวเดินตามกันไปทักทายผู้คนจนสุดหนทาง โดยที่สายตาของเสิ่นซัวหยางยังคงมองเส้นทางแคบๆ ที่มีแต่ร่องรอยของล้อรถที่เขามั่นใจว่าเย่วซินนั่งรถม้าหายไปในเส้นทางนี้

        อาไฉ่เดินติดตามนายท่านของตนเองไปเงียบๆ บทสรุปของเรื่องราวความรักครั้งนี้จะเป็นเช่นไรไม่รู้ได้ รู้แค่เขาคือหนึ่งบ่าวชายที่ภาวนาให้นายท่านและคุณหนูเย่วซินที่รักกันมากได้ครองคู่กันสักที ส่วนเรื่องของซือฮูหยิน คงต้องรอติดตามกันต่อไป

&&&&

จวนนายอำเภอ ยาม18.30

        “ท่านพี่เจ้าคะ น้องต้มน้ำสมุนไพรเพื่อให้ผ่อนคลายมาให้ท่านพี่เจ้าค่ะ” ซือหลิวเยี่ยนเดินเข้าไปหาสามีอย่างหมายมาด เพราะหลังจากงานมงคลสมรสผ่านไปอีกฝ่ายและนางก็มิเคยได้ร่วมหลับนอนด้วยกันอีกเลย ในความโกรธเกรี้ยวเพราะสามีมิได้ดั่งใจเป็นเหตุให้นางถึงกับต้องลงมือวางยาปลุกกำหนัด!! “น้องเห็นท่านพี่ยังมิยอมกลับเข้าไปในเรือนพักที่น้องเตรียมเอาไว้ จึงเดาว่าท่านพี่ต้องโหมงานอย่างหนักเป็นแน่ มาเถอะเจ้าค่ะน้องป้อนท่านพี่เอง” ยกถ้วยชาแนบริมฝีปากสามี โดยที่โต๊ะทำงานยังคงคั่นอยู่ตรงกลาง

        เสิ่นซัวหยางมองใบหน้างดงามของซือฮูหยินสลับกับชามสมุนไพรสีเขียวอ่อน ด้านหน้าประตูมองเห็นอาไฉ่ยกมือขึ้นเป็นสัญญาณว่าห้ามดื่ม! ‘ซึ่งเขาเองก็ไม่ได้อยากจะดื่มมันสักนิด’ “ข้ามิได้เคร่งเครียดอันใด” เขาผลักข้อมือบางนั้นพร้อมกับหยิบชามน้ำชาออกไปวางด้านข้าง น้ำเสียงนุ่มทุ้มราวกับดนตรีขับกล่อม เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ยามนี้กำลังเร่งจัดการงานทุกอย่างให้แล้วเสร็จ เพื่อที่จะได้เข้าหอครั้งที่สองกับเจ้าเพื่อเราจะได้มีบุตร ในระหว่างนี้อย่าเพิ่งเข้ามาหาข้า เพราะถ้าหากข้าทนไม่ไหวจริงๆ จะเป็นเจ้าเองที่แย่” ^^ ยิ้มกรุ้มกริ่ม ให้อีกฝ่ายเขินอาย…สิ่งใดก็ตามที่มาจากฮูหยินผู้นี้ เขาต้องปฏิเสธ!!

        ซือหลิวเยี่ยนแสร้งลดมือของตนลง แต่แทนที่นางจะได้หว่านล้อมเพื่อป้อนน้ำสมุนไพรผสมยาปลุกกำหนัดให้สามี นางกลับได้ยินเสียงของบุรุษผู้หนึ่งดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง ‘เสียงของผู้ติดตามคนนั้น!’

        “เจ้าได้คนขับรถม้าเพื่อเดินทางขึ้นเขารึยังซัวหยาง” ^^ เส้าปีเดินยิ้มเข้าไปในห้องทำงาน

        ‘หึ’ เจ้าของนามยิ้มมุมปาก พลางมองผ่านร่างของซือหลิวเยี่ยนไปยังหน้าประตูห้อง สีหน้าคล้ายตกใจของนาง ตัวของเสิ่นซัวหยางแสร้งทำเป็นไม่เห็น จะว่าไปแล้วตั้งแต่ยามนั้นที่นางหลอกเส้าปีว่านางคือเย่วซิน เรื่องโกหกนี้ก็ยังคงไม่มีความเคลื่อนไหวต่ออีกเลย นั่นเป็นเพราะนางเอาแต่หลบหน้าทุกคนโดยการบอกว่าตนเป็นภูมิแพ้ “ได้แล้ว เข้ามาสิ ข้าจะให้เจ้าดูเส้นทางขึ้นภูเขา” วิธีการพูดจาราวกับเป็นสหายกันมานาน คือเรื่องที่เกิดขึ้นแบบไม่รู้ที่มาที่ไปทั้งๆ ที่ฐานะที่แท้จริงนั้นคือนายจ้างกับผู้ถูกจ้าง แต่ถึงอย่างนั้นเสิ่นซัวหยางก็หาได้ติดใจอันใดไม่ เพราะเขาสนใจที่อีกฝ่ายมีวรยุทธ์และเก่งกาจมากกว่า ไหนจะเรื่องสำคัญตรงนี้...ที่มีซือฮูหยินยืนอยู่ ^^