Age of war

เกิด แก่ เจ็บ ตาย วัฐจักรชีวิตที่ไม่อาจหลีกหนีพ้น

แต่ทว่ารัก โลภ โกรธ หลง มัวเมาในความต้องการ อยากมี อยากสบาย และอยากอยู่ในอำนาจ แม้จะเป็นผู้ดีที่ร่ำรวย ผู้ปกครองผู้มีอำนาจ หรือแม้แต่คนยากจนที่ไม่มีจะกิน

คิดว่าความต้องการที่ไม่สิ้นสุดนี้ ถูกจำกัดเฉพาะเพียงแค่มนุษย์หรือไม่?

แม้แต่สัตว์เอง ถ้าถูกคนเลี้ยงให้อาหารทุกวันจนเคยตัว มันก็เริ่มรู้สึกขี้เกียจ และใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย

พอได้ลิ้มรสอาหารที่อร่อย แม้แต่เนื้อดิบมันก็ยังเลิกสนใจ

ดังนั้น เราอาจอนุมานได้หรือเปล่าว่าความละโมบอันไม่สิ้นสุดนั้น ไม่ได้มีเพียงแค่มนุษย์ที่เป็น

ทุกเผ่าพันธุ์ล้วนแต่มีความต้องการและความละโมภไม่แตกต่างกัน และยิ่งรู้มาก ก็ยิ่งมีความต้องการและความหวดากลัวมากขึ้นตาม

กลัวต่อความหิวโหยกระหาย กลัวต่อความทุกข์ทรมานทางกาย อยากได้อยากมี อยากเป็นเจ้าของและผู้ครอบครอง

สุดท้ายแล้ว คงมีแต่บุคคลที่พิเศษเท่านั้น จึงจะสามารถละซึ่งกิเลสและความต้องการอันเป็นสันดานธรรมชาติชีวิตที่มีสติปัญญาได้...

เผ่าปักษาที่กำลังจัดประชุมผู้นำฝูง ในที่สุดพวกเขาก็ได้ข้อสรุปของทิศทางหลังจากนี้แล้ว

พวกเขาจะใช้แผน [นารีพิฆาต]

จากข้อมูลรายงานของปักษาแห่งการพยากรณ์ [คาร์เนต] ทำให้พวกเขารู้ว่าเผ่ามนุษย์นั้นมักมากในกามารมณ์

หากยังไม่ลืมกัน เผ่าปักษาคือเผ่าที่มีสองเพศในร่างเดียว หากตัดอวัยะเพศชายทิ้งไป ฮอร์โมนเพศหญิงจะเพิ่มมากขึ้นจนทำให้มีรูปร่างเป็นสตรีเพศ

พวกเขาจะใช้ประโยชน์จากรสนิยมของพวกมนุษย์ เพื่อหาโอกาสแทงข้างหลังกลับ

เตรียมพร้อมที่จะตัดอวัยะเพศชายทิ้ง แล้วแปลงกายทั้งเผ่าให้กลายเป็นเพศหญิงแบบไม่มีข้อยกเว้น

ใช้ความสวยงามและน่ารักเพื่อหลอกให้อีกฝ่ายตายใจ แล้วหาโอกาสขโมยทั้งเทคโนโลยีมาใช้งาน

และถ้าเป็นไปได้ พวกเขาก็จะเข้าควบคุมคริสตัลแห่งชีวิตของมนุษย์ แล้วควบคุมให้เป็นทาสอย่างที่ทำกับพวกเขา

“พวกเราไม่ยอมอยู่นิ่งใต้เท้าพวกมันเฉย ๆ แน่”

พญาแห่งปักษา [ออกเซอร์] และประชาชนของพวกเขาต่างพร้อมใจที่จะแปลงเพศกันแล้ว

“จากการโหวตในที่ประชุม พวกเราจะควบคุมเผ่ามนุษย์นกในฐานะสิงมีชีวิตชนิดอื่น และใช้พวกมันในฐานะทาสกัน”

คะแนนเสียงของผู้นำทั้งเก้าของมนุษย์ ได้เป็นเอกฉันท์มติว่าจะไม่ทำลายคริสตัลแห่งชีวิตของเผ่าปักษา แต่จะนำพวกมันมาเป็น [ทาส]

“...ไม่คิดที่จะให้สิทธิพื้นฐานกับพวกมันเลยเรอะ? ”

“ไม่มีความจำเป็นต้องสงสารศัตรู อย่าลืมว่าพวกมันเป็นฝ่ายบุกพวกเราก่อน อีกอย่าง พวกมันไม่ใช่ [มนุษย์] เป็นแค่สัตว์ปีกที่มีความฉลาดเท่านั้น”

“... จริงของท่าน”

ขนาดแม้แต่ผู้นำหัวโขนกังที่คิดคัดค้าน ยังมีความรู้สึกเห็นใจต่อศัตรูต่างเผ่าพันธ์เพียงแค่ผิวเผิน

หากอีกฝ่ายเป็น [มนุษย์] คงได้พูดถึงสิทธิขั้นพื้นฐานกัน

แต่พออีกฝ่ายเป็นตัวตนที่ไม่รู้จัก พวกเขาก็ลงมติปฏิบัติให้ฐานะสิ่งมีชีวิตที่ไม่ใช่มนุษย์ในทันที

ซึ่งคงไม่แปลกนัก เพราะพวกเขายังไม่ได้มีความผูกพันธ์เหมือนอย่างที่มนุษย์มีให้กับสุนัขและแมว จนสร้างกฏหมายคุ้มครองสัตว์เลี้ยงขึ้นมา

ความจริงต้องบอกว่าพวกเขามองชาวปักษา เป็นมนุษย์ต่างดาวที่มีภัยอันตรายต่อพวกเขาเสียด้วยซ้ำไป

“อีกอย่าง ยังไงต้องทำลายคริสตัลของพวกมันก่อนวันสิ้นโลกอยู่แล้ว ก่อนจะถึงเวลานั้น มาใช้งานให้คุ้มค่าดีกว่านะ”

ด้วยเหตุผลหลาย ๆ อย่าง เลยทำให้ตัวแทนผู้นำอเมริกา กล้าที่จะกล่าวออกมาอย่างแล้งน้ำใจ

[วันสิ้นโลก] สิ่งที่เทพเจ้าทั้งสามได้บอกพวกเขาเอาไว้ในวันแรก ได้รับการยืนยันจากหน่วยสำรวจแล้วว่าเป็นความจริง

หลังจากที่เครื่องบินได้ถูกสร้างขึ้นมา หน่วยสังเกตุการณ์ก็ถูกส่งบินท่องออกไปทั่วท้องฟ้า

และที่สุดขอบโลกนั้น พวกเขาได้พบกับความมืดมิดที่น่ากลัว

สิ่งนั้นคืบคลานกลืนกินผืนทะเล และขยายตัวเพิ่มมากขึ้นจนเข้าใกล้ทวีปไปทุกขณะ

สิ่งนั้นทำให้พวกเขารู้ว่าเทพเจ้าเอาจริงกับเรื่องวันสิ้นโลก

สิ่งนี้ยิ่งตอกย้ำพวกเขาให้ต้องกวาดล้างเผ่าพันธุ์อื่นให้หมดสิ้น

อะไรที่ใช้ประโยชน์ได้ ก็จงใช้ในการทำสงครามให้ถึงที่สุดเสีย

“ถึงพวกมนุษย์นกจะไม่ฉลาด แต่ก็ไม่ได้โง่ พวกมันเชี่ยวชาญในการปลูกพืชมาก มีพืชรูปร่างคล้ายพืชทะเลจำนวนมากที่เมืองของพวกมัน พวกเราน่าจะเอามาใช้ดัดแปลงได้เหมือนที่หัวหน้านักวิจัย [ยะมะโตะ] ทำได้นะ”

“เหมือนอย่างแร่ในฝันนั้นสินะ? ”

ผู้นำจีนกับผู้นำโซเวียดพูดคุยกันอย่างออกรส

แร่ที่เกิดจากการใช้พืชต่างโลกมาสังเคราะห์นั้น ได้ทำให้เกิดสินแร่ในฝันที่ทนทาน แข็งแรง ยืดหยุ่น เหนี่ยว ซับแรงกระแทกได้สูง ทนไฟได้มากกว่าหนึ่งพันองศา และมีน้ำหนักเบาเกิดขึ้นมา

“แล้วตั้งชื่อให้มันได้หรือยัง? ”

“เห็นว่าจะตั้งตามชื่อเทพของกรีกว่า [แร่ฮีเฟสตุส] นะ”

พวกเขาสองคนพูดคุยกันต่อ

ภายในหัวของพวกเขากำลังนึกถึงแสนยานุภาพกองทัพในฝันที่ใช้ตัวสินแร่ชนิดใหม่นี้สร้างขึ้นมา

อย่างชุดเกราะนาโน หุ่นรบยักษ์ และอาวุธทีทำได้เพียงแต่วาดภาพเอาไว้

“รบกวนกลับมาเข้าที่หัวข้อประชุมหลักด้วยค่ะ ท่านผู้นำโซเวียด กับท่านผู้นำจีน”

เลขาหน้าจิ้งจอกตั๋งรีบดึงทุกคนกลับเข้าสู่หัวข้อการประชุมเดิม

หัวข้อที่ว่า “จะทำอย่างไรกับเผ่ามนุษย์นกในหลังจากนี้”

“ทาสก็คือทาส คุณตั๋งจะคิดอะไรมากละ? ”

“คุณผู้นำอมเริกา เรียนด้วยความเคารพจากชาติที่โดนคุณเคยเอาไปใช้เป็นแรงงานทาส การเป็นทาสมันไม่สนุกเลยนะครับ”

บุรุษผู้นำฝ่ายแอฟริกาค้านแนวคิดของผู้นำอเมริกาด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำ

“จริงอยู่ว่าพวกมันคือศัตรู และพวกเราต้องจัดการศัตรูให้สิ้น เพราะหลักฐานที่ชี้ชัดว่าโลกกำลังจะถูกกลืนกินมันเป็นเรื่องจริง แต่การจับศัตรูมาใช้งานเยี่ยงทาส นอกจากจะสร้างไฟแค้นแล้ว ยังจะถือว่าเป็นการมอบโอกาสให้ศัตรูหาทางสวนกลับด้วยนะครับ”

“มีเหตุผล…”

ผู้นำเอเชียเริ่มคล้อยตาม

“แต่ว่าพวกเราดันเผยพลังการรบออกไปแล้ว คราวต่อไปคงเป็นฝ่ายอื่นที่รุมพวกเราแทน ถ้าจะทำลายคริสตัล กระผมว่าควรทำลายหลังจากที่ศัตรูเหลือเพียงเผ่าเดียวน่าจะดีที่สุดนะครับ และการใช้งาน ก็ไม่ควรใช้งานจนกดดันพวกเขาเกินไป เพราะผู้ที่เป็นทาส หากถึงจุดหนึ่งที่ทนไม่ได้ พวกเขาจะลุกขึ้นสู้แบบถวายหัวกันครับ เพราะผมคิดว่าหนึ่งในพื้นฐานของสิ่งมีชีวิตที่มีภูมิปัญญา คือ [อิสระภาพ] ครับ”

ผู้นำแอฟริกาเสนอความเห็นของตัวเองจนจบ

สรุปคือเขาเห็นด้วยกับการใช้ทาสสงคราม แต่ควรอยู่ในกรอบที่ไม่รุนแรงจนเกินเลยไป

ใช้พวกทาสต่างเผ่าแบบพอดีควร ไม่ใช่ทรมานเยี่ยงสิ่งของ

ทั้งหมดนี้ก็เพื่อลดการต่อต้านให้น้อยลงมากที่สุดนั่นเอง

“ปกติ… ดีกว่า”

ผู้นำสูงสุดกังพึมพำบางอย่างออกมาด้วยแววตาที่ดุดัน

เขากำลังเริ่มคิดถึงมื้อกลางวัน ว่าอยากหาข้าวสวยร้อน ๆ ปกติกิน

“ท่านหมายถึงให้ปฏิบัติกับพวกเชลยสงคราม โดยให้สิทธิพื้นฐานตามที่เสนอแนะมาตอนแรกสินะคะ? ”

เลขาตั๋งช่วยเสริมเออเองจนมีความชัดเจนขึ้นมา

“เออ… ใช่? ”

กังตอบรับด้วยความงุนงง

“ก็บอกแล้วไงว่าไม่ต้องไปใจดีมาก! เดียวพวกมันก็ได้ใจจนเหลิงหรอก พวกเราต้องแสดงอำนาจที่มากกว่าให้พวกมันกลัว กลัวจนไม่กล้าคิดต่อต้าน! ”

ผู้นำอเมริกาค้านออกมาเสียงดัง

“เหมือนที่เคยทำกับพวกบรรพบุรุษผมนะหรือ? พวกมะกันก็เป็นเสียแบบนี้”

ผู้นำชาวแอฟริกาโต้เถียงกลับ

“แกเองก็พอกันนั่นละ เรารู้ว่าท่านมีแอบนำสาว ๆ ของเผ่ามนุษย์นกไปเป็นนางบำเรอนะ! ”

“ท่านเข้าใจผิดแล้ว พวกเราทำเพื่อปกป้องจากพวกป่าเถื่อนอย่างพวกท่านต่างหาก! ”

“โอ้ย พวกท่านช่วยรีบสรุปกันจะได้ไหมคะ? นี่ยังมีเรื่องของ [การจัดสรรกองทัพ] [การจัดสรรพื้นที่อาณานิคม] [การตามหาพวกมนุษย์มดที่หายตัวไป] และเรื่องการ [วางกำลังขยายดินแดน] ต่ออีกนะคะ! ”

ตั๋งแผดเสียงด้วยความโกรธ

ดูเหมือนว่าพวกเขาคงจะประชุมกันอีกนาน กว่าจะได้ข้อสรุปเหล่านี้อย่างจริงจัง

ในช่วงเวลาเดียวกันของวันที่ 48 ช่วงเวลาบ่ายของวัน

กลุ่มกองทัพของมนุษย์ที่ออกไปบุกในแนวหน้า ได้กลับมาถึงเมืองหลวงกันแล้ว

พร้อมกับเชลยศึกที่จับมาได้

แต่เนื่องจากมีจำนวนมากเกินกว่าจะดูแลไหว สุดท้ายจึงจับตัวกลับมาแค่เฉพาะระดับแม่ทัพสี่คน

เอสเทอเผ่าภูติ

บานากับแครอทเผ่ายักษา

และสเลบที่ยังคงนอนสลบอยู่จากเผ่าอาร์โธร์โพดา

เสียงหวูดรถไฟที่ส่งควันขึ้นท้องฟ้าได้ดังขึ้นไปทั่วผืนดิน

แรงสั่นสะเทือนของขบวนม้าเหล็กที่ทรงพลัง ทำให้เหล่าสัตว์ร้ายพร้อมใจกันวิ่งหนีออกห่าง

แนวกำแพงหินที่กำลังถูกสร้างใหม่ด้วยแร่สังเคราะห์ในฝันได้ปรากฏขึ้นตรงหน้า

พวกเขามาถึงเมืองหลวงของมนุษย์กันแล้ว

***ปราชญ์แห่งพงไพร [เอสเทอ]

“เอรีส เธอนะโหดร้ายจริง ๆ ดอง กับพรรคพวกที่ร่วมสู้มาด้วยกัน ยังกล้าทิ้งกลางทุ่งหญ้าได้ลงคอนะดอง~”

“ฮือ… ฉันฉัน… ฉันไม่ได้…”

“สงครามที่ผ่านมาทำตัวไร้ประโยชน์ไม่พอ ตอนนี้ยังจะมาหน้าด้านทำตัววางอำนาจเป็นผู้คุมพวกเราอีกนะดอง~”

“ไม่… คือว่าฉัน…”

“เธอไม่ใช่พรรคหรือเพื่อนของพวกเราอีกแล้วดอง! ”

“แง~! ”

อ๊ะ? ร้องไห้เลยแฮะ

สงสัยคงจะแกล้งหนักมือไปหน่อย

พวกเรากำลังถูกจับมัดอยู่ในกรงขังโลหะสี่เหลี่ยมร่วมกับเอรีส

สาเหตุที่เอรีสมาอยู่ที่นี่นั้น เป็นเพราะพวกมนุษย์มองว่าเธอสนิทกับพวกเรามากที่สุด เลยจับให้มาเฝ้าพวกเราเอาไว้เพื่อลดความตึงเครียดลง

ความจริงการหนีออกจากโซ่ล่ามและตู้กรงขังนี้ มันเป็นเรื่องง่ายมากสำหรับฉันดอง~

แต่ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาที่จะทำแบบนั้น

และเนื่องจากว่าว่าเบื่อมาก ฉันเลยแหย่เอรีสเล่นมาตลอดการเดินทางเลยดอง แต่สงสัยจะแกล้งหนักมือไป เสื้อผ้าสีเขียวลายพรางของเธอเลยเปื้อนไปด้วยน้ำมูกน้ำตาไปหมดแล้ว

“โอ๋~ น่าสงสาร~ คุณตัวจิ๋วตรงนั้นโหดร้ายจังเลยน้า~ เอรีสออกจะนิสัยซื่อตรง เธอไม่ได้ผิดหรอกนะจ๊ะ~”

ยัยแครอทเข้าไปหาเอรีส แล้วให้เธอซบหน้าอกร้องไห้เพื่อเป็นการปลอบโยน

ยัยนี่คิดอะไรอยู่เนี่ย? ไม่ใช่ว่าก่อนหน้านี้ยัยแครอทจ้องจะกินเลือดกินเนื้อเอรีสอยู่ไม่ใช่หรอกหรือยังไงดอง~

***นักรบยันเดเระ [แครอท]

หึ หึ หึ เพราะการหักหลังของพวกมัน เลยทำให้บานาหมดสิ้นซึ่งความสนใจในตัวของยัยร่านเอรีสไปแล้ว

สำหรับบานาแล้ว การทรยศหักหลังคือสิ่งงที่เขาไม่สามารถรับได้

ดังนั้นยัยนี่จึงไม่ใช่ศัตรูของฉันอีกต่อไป

แต่เพื่อทำให้บานามองว่าฉันคนนี้มีจิตใจดีงาม ฉันจึงถือโอกาสนี้เข้าไปปลอบโยนเอรีส แล้วทีนี้ บานาก็จะมองว่า “แครอทนั้นช่างอ่อนโยนยิ่งนัก”

หุ หุ หุ แผนการของฉันช่างเหนือชั้นเสียจริง

***ยักษาแห่งปฐพี [บานา]

ข้ากำลังมองดูยัยแครอทปลอบโยนผู้ทรยศเอรีส

เธอสามารถแยกแยะเหตุและผลได้ ไม่เหมือนกับข้า

ข้าเข้าใจว่าต้นเหตุเกิดจากนายเหนือหัวของเอรีส แต่ข้าไม่อาจยอมรับเรื่องแบบนี้ได้หรอก

พอเทียบกับยัยแครอทแล้ว ตัวข้าช่างถือว่าหัวใจคับแคบกว่ามากนัก

“รถหยุดลงแล้วหรือ? ”

อสูรเหล็กของเผ่ายักษาน้อยได้หยุดตัวลง

แรงสั่นไหวและเสียงอันน่ารำคาญได้หยุดลง

ในเวลาต่อมา บานประตูเหล็กด้านข้างก็ถูกเปิดออกพร้อมกับนักรบชุดเขียวของพวกมัน

อาวุธที่ถือในมือ คือท่อนเหล็กที่มีอำนาจการทำลายล้างระยะไกลเหมือนธนู แต่มีความรุนแรงและยิงได้ต่อเนื่องสูงกว่า

“$# ออกมา ##”

เนื่องจากยังไม่คุ้นชินภาษาของเผ่ายักษาน้อยนัก เลยพอฟังออกแค่บางคำ

เอรีสลุกขึ้นยืน เช็ดน้ำตาตัวเองออก แล้วพาพวกข้าลงมาด้วยใบหน้าที่เศร้าหมอง

ส่วนเจ้าสุดยอดนักรบของเผ่าตัวเขี้ยว ดูเหมือนว่าจะตื่นขึ้นมาแล้ว

เนื่องจากมันยังคงสวมชุดเกราะสีขาวที่ย้อมจนดำด้วยเลือดเอาไว้อยู่ ข้าจึงคาดเดาความรู้สึกของมันจากสีหน้าไม่ได้

แต่เมื่อพิจารณาจากท่าทางแล้ว คิดว่ามันคงกำลังมึนงงว่าทำไมตัวเองถึงมาอยู่ที่นี่

มันมองมาที่ข้ากับพรรคพวกซึ่งกำลังถูกล่ามโซ่เหล็กหนาเข้าด้วยกันกับมันทีหนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าดูแขนทั้งสี่ของตัวเอง ที่ถูกมัดรวมกันด้วยลวดเหล็กหนา

“$##...”

มันพูดบางอย่างออกมาคนเดียวเบา ๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนอย่างว่างาย

พวกเราเชลยศึกทั้งสี่คนได้เดินลงมาจากอสูรเหล็ก

และสิ่งแรกที่พวกข้าพบก็คือ---

“แค๊ก!? อากาศอะไรกันเนี่ยดอง! ”

อากาศอันแสนบริสุทธิ์ที่ชุ่มปอด

… เดียวก่อนนะ

“เอสเทอ อากาศ-ดี นะ นา~”

ข้าพยายามพูดด้วยภาษาภูติเพื่อสื่อสารกับเอสเทอ

“ดีกับผีสิดอง! ไม่เห็นควันสีดำที่เต็มท้องฟ้าตรงนั้นหรือยังไงดอง! พวกเผ่ามนุษย์ทนใช้ชีวิตอยู่ได้ยังไงเนี่ยดอง!? ”

“เถียงไม่ออกเลยแฮะ…”

เอรีสเห็นด้วยกับคำวิจารณ์ของเอสเทอ

ข้าหันหน้าไปมองแครอท แต่ดูเหมือนว่าเธอเองก็รู้สึกแบบเดียวกับข้า

นั่นคืออากาศที่นี่สดชื่นมาก

“... จะว่าไป เลือดของพวกแกเป็นสีดำนี่น่า คงจะใช้ CO2 ในการหายใจสินะดอง~”

อะไรคือ CO2 กันฟะ…

เอาเถอะ ตอนนี้มาสนใจสถานการณ์ปัจจุบันดีกว่า

เมืองของพวกยักษาน้อยช่างน่าทึ่งมาก

พื้นถนนที่ปูด้วยวัสดุบางอย่างซึ่งแข็งแรง เรียบ และทนทาน

ซ้ำยังไร้รอยต่อ จนทำให้สามารถเดินได้สะดวก

อาคารบ้านเรือนมีทั้งที่สร้างจากอิฐและไม้

แต่ก็มีบางอาคารซึ่งกำลังก่อสร้างด้วยวัสดุอย่างโลหะและอะไรบางอย่างที่โปร่งใส

แถมยังสูงเหยียดฟ้าจนน่ากลัวว่ามันตั้งอยู่ได้เช่นไร

บนท้องถนนจะมีอสูรเหล็กรูปทรงกระบอกที่วิ่งด้วยขากลม ๆ สีดำ

สิ่งนั้นบรรทุกพวกเผ่ายักษาน้อยเอาไว้เป็นจำนวนมาก

ส่วนบนท้องฟ้านั้น มีอสูรนกเหล็กบินตัดผ่านด้วยความเร็วสูง

มันบินด้วยความเร็วสูงจนปีกเหล็กกล้าตัดอากาศแยกออกเป็นเส้นสีขาวเด่นชัด

มันไม่ขยับปีกเลยแม้แต่นิดเดียว

เจ้าสิ่งนั้นบินได้ยังไงกัน?

เพียงแค่ประเมินด้วยสายตา ข้าก็รู้แล้วว่าอารยธรรมของพวกมันก้าวล้ำเหนือกว่าเผ่าของข้าไปไกลลิบ

“มาทางนี้”

เอรีสนำพวกเราขึ้นอสูรเหล็ก

พวกเราปีนขึ้นไปบนหลังของอสูร

ดูเหมื่อนว่าพวกเขาจะฝึกฝึกอสูรพวกนี้มาอย่างดี เพราะว่าข้าไม่รู้สึกได้ถึงอาการต่อต้านแม้แต่น้อย

ไม่สิ… เออ… มันยังมีชีวิตอยู่ใช่มั้ยนั่น?

มันนิ่งสนิทราวกับว่าตายไปแล้วเลยละ…

“มันเรียกว่าอะไรดอง? ”

“ไม่รู้ไม่ชี้! ไม่พูดกับเอสเทอแล้ว! ”

ยัยเปี๊ยกเอสเทอยิงคำถาม แต่ดูเหมือนว่าเอรีสจะงอนแก้มป่องไปแล้ว

น่ารักแฮะ…

ข้าเองก็อยากจะรู้เหมือนกัน แต่ต่อให้ปากข้าจะฉีกออกมา ข้าก็ไม่คิดที่จะคุยกับเอรีสอีกต่อไป

ข้าไม่ยอมให้อภัยต่อผู้ทรยศเด็ดขาด

พวกเรานั่งเจ้าอสูรเหล็กวิ่งตัดผ่านเมืองมาด้วยความเร็วที่น่าทึ่ง

มันวิ่งได้นิ่มและสบายมาก แทบจะไม่รู้สึกถึงแรงต่อต้านเลย

“ถึงแล้ว”

“คุกของพวกเราสินะ? ”

“...”

พวกมันพาพวกข้ามาหยุดที่หน้าอาคารแห่งหนึ่ง

อาคารนั้นถูกสร้างด้วยปูนสีเทาที่หนาทึบตันแข็งแรง

มันไม่มีช่องหน้าต่างหรือรูกว้างสำหรับระบายอากาศ

มีกำแพงสูงล้อมพร้อมกับลวดหนามอันตราย

ที่ปลายมุมของกำแพง มีหอคอยสูงพร้อมเวรยามเฝ้ามอง

“... หนาว!? ”

และเมื่อเข้ามาสู่ภายในอาคาร อากาศที่ร้อนอบอ้าวก็ฉับพลันเปลี่ยนเป็นหนาวเย็นขึ้นมา

ข้าไม่เคยสัมผัสอะไรแบบนี้มาก่อน

ภายในอาคารนั้นสว่างเจิดจ้าได้โดยที่ไม่ต้องจุดคบเพลิง

ประตูที่เลื่อนเปิดออกเองได้ราวกับใช้มนต์อาคม

ข้างในอาคารนั้นเต็มไปด้วยเผ่ายักษาน้อยที่แผ่แรงกดดันออกมา

พวกมันมีอาวุธครบมือ สวมเกราะผ้าบอบบางสีดำทับเสื้อสีเทาลายพราง

พวกนี้คงเป็นผู้คุม

“... ทำไมมีเผ่าปีกเยอะแบบนั้น? ”

ข้างในพื้นที่คุก มีบางส่วนเป็นพื้นที่เปิดโล่งกว้าง

และพื้นที่เปิดโล่งนั้น มีพวกเผ่าปีกอาศัยอยู่เป็นจำนวนมาก

พวกมันกำลังทำไรน่าอยู่

เป็นพันธมิตรกับพวกเผ่ายักษาน้อยหรือ?

ไม่ใช่เลย นั่นนะคือทาสชัด ๆ

พวกมันแส้เฆี่ยนตีพวกที่หมดแรงอย่างโหดเหี้ยม

ข้าเห็นพวกเผ่าปีกบางคนนอนเป็นศพอยู่กลางไร่นา

ศพนั้นถูกปล่อยวางทิ้งเอาไว้โดยไม่มีใครสนใจ ราวกับเป็นแค่เศษซากขยะกลางท้องทุ่ง

และภาพนี้ทำให้ข้าเข้าใจสถานการณ์ขึ้นมาได้ในทันที ว่าพวกเผ่าปีก คงพ่ายแพ้ให้กับเผ่ายักษาน้อยเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

มิเช่นนั้นคงไม่สามารถอธิบายทาสสงครามตรงหน้าข้าได้

ถึงจะสามารถเข้าใจได้ว่านี่คือสภาพของผู้แพ้สงคราม เพราะตามประวัติศาสตร์ของพวกเราเผ่ายักษาเองก็มีการกระทำเช่นนี้กับผู้แพ้สงครามเช่นกัน

แต่ถึงจะเข้าใจ ข้าก็ไม่อาจทำใจยินดีกับภาพตรงหน้าได้อย่างใจเย็น

“อืม… ศัตรูเยอะพอประมาณ แต่กำลังหันหลังให้ น่าจะได้เวลาแล้วดอง~”

ในตอนนั้นเองที่เจ้าจิ๋วเอสเทอพึมพำบางอย่างออกมา

“เอรีส แขนด้วนแบบนั้นคงลำบากแย่สินะดอง”

“เออ…? ”

ในตอนนั้นเองที่ปีกของเอสเทอเรืองแสงขึ้นมา

“เราจะช่วยเธอให้ได้แขนกลับมาเองดอง~”

มวลอากาศรอบปีกเอสเทอได้รวมตัวกันจนเกิดเป็นก้อนพลาสม่าขนาดเล็ก

ก้อนพลาสม่านั้นวิ่งทะลุอกซ้ายของเอรีสกับพวกผู้คุมตรงหน้าทั้งหมดไปอย่างรวดเร็วและแม่นยำ

“ทำ-ไม-? ”

“นี่ฉันทำเพื่อเธอนะดอง...”

เอสเทอพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

“เอสเทอ เจ้าทำอะไรลงไปนะ! ”

ข้ากรีดเสียงใส่เอสเทอ

“ก็ทำแบบนี้ไง”

เอสเทอสร้างก้อนพลาสม่าขนาดเล็กออกมาอีกครั้ง ก่อนที่จะพุ่งโจมตีเข้าใส่กุญแจมือของข้า แครอท และเจ้านักรบเผ่าเขี้ยวที่ยืนอยู่ด้านข้างของข้า

มือและเท้าของพวกข้าได้เป็นอิสระอีกครั้งหนึ่ง

“พวกมนุษย์อุตสาห์พาพวกเรามาส่งถึงเมือง ไหน ๆ ก็มาถึงแล้วทั้งที ไม่คิดจะลองสำรวจสักหน่อยกันก่อนหรือดอง? ไม่แน่ว่าอาจจะได้ของขวัญชิ้นโตกลับไปก็ได้นะดอง~”

แผนที่สรุปของเกมส์แห่งสงคราม ณ วันที่ 48

​