เกิดใหม่ในยุค 70 คุณหนูฟันน้ำนมขอสั่งลุย 【จบแล้ว】

        วันเปิดทำการเหล่าหัวหน้าจากสำนักงานพาณิชย์และเทศบาลต่างมาร่วมงานกันอย่างคับคั่งเพราะนี่คือเหตุการณ์สำคัญของการปฏิรูปเศรษฐกิจซึ่งได้รับความสนใจจากเบื้องบนเป็นอย่างมากเดิมทีคาดการณ์กันว่าการปล่อยเช่าพื้นที่เหล่านี้คงเป็นเรื่องยากแต่ด้วยความช่วยเหลือและแรงผลักดันของหมี่หลันเยว่ในที่สุดพื้นที่ทั้งหมดก็ถูกเช่าจนหมดสิ้น

        เริ่มด้วยการกล่าวสุนทรพจน์ของเหล่าหัวหน้าแม้จะเยิ่นเย้อไปบ้าง แต่ก็ถือเป็นสิ่งใหม่สำหรับเมืองซวงเฉิงผู้คนที่มาร่วมชมจึงยังคงมีความอดทนอยู่บ้าง ครั้นเมื่อถึงช่วงตัดริบบิ้นบรรยากาศก็คึกคักขึ้นมาทันทีหมี่หลันเยว่ได้รับเกียรติให้ขึ้นไปบนเวทีเพื่อร่วมตัดริบบิ้นกับเหล่าหัวหน้าแม้จะเป็นเพียงตำแหน่งเล็กๆ ที่อยู่ท้ายแถว แต่ก็ถือเป็นเกียรติอย่างยิ่งแล้ว

        หวังหย่วนฉิงและหมี่จิ้งเฉิงมองดูลูกสาวจากระยะไกลยืนอยู่บนเวทีอย่างสง่าผ่าเผย ในใจก็รู้สึกตื้นตันจนบอกไม่ถูกแม้ทั้งคู่ต้องการที่จะช่วยเหลือลูกสาวในการเริ่มต้นธุรกิจครั้งนี้ให้มากขึ้นแต่ในความเป็นจริง พวกเขาต่างก็วุ่นวายอยู่กับการจัดการร้านหนังสือที่บ้านการเตรียมการสอนสำหรับภาคเรียนใหม่ รวมถึงเรื่องจุกจิกต่างๆ ภายในบ้านทำให้ไม่ได้ให้ความช่วยเหลือลูกสาวมากเท่าที่ควร

        โชคดีที่ต่อมาหวังหย่วนฉิงสละเวลาไปช่วยงานที่โรงงานในช่วงหนึ่งไม่อย่างนั้น เธอคงรู้สึกอายที่จะมายืนอยู่ตรงนี้ มองดูลูกสาวสร้างความยิ่งใหญ่เพียงแต่ในหูของเธอยังคงดังก้องไปด้วยคำพูดของลูกสาว

        "แม่คะอย่ารู้สึกผิดที่ช่วยหนูไม่ได้นะคะ แค่พ่อกับแม่ดูแลบ้านให้ดีนั่นก็คือการช่วยที่ดีที่สุดสำหรับหนูแล้วค่ะการมีบ้านที่อบอุ่นคือที่พึ่งที่แข็งแกร่งที่สุดของหนู ทำให้หนูไม่ต้องกังวลใจสามารถมุ่งหน้าไปข้างหน้าได้อย่างเต็มที่ค่ะ"

        คำพูดเหล่านี้ทำให้หวังหย่วนฉิงรู้สึกอบอุ่นใจเป็นอย่างยิ่งแต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกสงสารที่ลูกสาวเป็นเด็กดีเกินไป ยังไงซะ ลูกๆก็ต้องเติบโต บางทีการมีธุรกิจของตัวเองตั้งแต่เนิ่นๆก็อาจจะทำให้พวกเธอวางใจในอนาคตของพวกเขาได้มากขึ้น ตอนนี้บ้านมีหมี่หลันเยว่แล้วแม้แต่หมี่หลันหยางและหมี่หลันซิง เธอก็ไม่ต้องเป็นห่วงอีกต่อไปเพราะลูกสาวบอกว่าเธอจะดูแลพี่ชายและน้องชายให้เอง

        เมื่อเสียงประทัดดังขึ้นหวังหย่วนฉิงและหมี่จิ้งเฉิงก็หลบไปยืนในที่ที่ไกลออกไปอีกพวกเขามองดูฝูงชนที่ประตูร้านเบียดเสียดกันเข้าไปในใจก็รู้สึกเบิกบานอย่างบอกไม่ถูก เมื่อคนกลุ่มแรกเข้าไปแล้วหวังหย่วนฉิงและหมี่จิ้งเฉิงจึงรีบเข้าไปในร้าน พวกเขาต้องช่วยลูกสาวดูแลร้านในวันเปิดทำการวันแรก

        แม้ว่าจะช่วยอะไรไม่ได้มากแต่การช่วยดูแลไม่ให้ของหายก็ยังพอทำได้หมี่หลันเยว่จัดให้หวังหย่วนฉิงและหมี่จิ้งเฉิงไปดูแลร้านค้าห้าห้องที่อยู่ด้านในสุดซึ่งมีลูกค้าน้อยกว่า ทำให้พวกเขาสองคนสามารถดูแลได้อย่างทั่วถึงภายในร้านมีพนักงานขายอยู่แล้ว พวกเขาเพียงแค่ช่วยดูแลเท่านั้น

        ส่วนหมี่หลันหยางและคนอื่นๆหมี่หลันเยว่จัดให้แต่ละคนดูแลร้านค้าหนึ่งห้อง ซึ่งน่าจะรับมือได้ส่วนหมี่หลันเยว่ เธอจะเฝ้าอยู่เองที่ร้านค้าห้าห้องที่ขายสินค้าชั้นนำนี่คือการเริ่มต้นสร้างชื่อเสียงให้กับห้องเสื้อหลันเยว่เธอจะต้องทำให้มั่นใจว่าจะไม่มีข้อผิดพลาดใดๆ เกิดขึ้น

        ที่จริงแล้วไม่ว่าเมื่อไหร่ก็มีการแบ่งชนชั้นกันอยู่เสมอ แม้แต่ในช่วงต้นยุค 80ซึ่งเป็นยุคที่เศรษฐกิจส่วนบุคคลเพิ่งเริ่มต้นครอบครัวที่มีฐานะและร่ำรวยก็มีอยู่ไม่น้อย เพียงแต่เมื่อเทียบกับยุคหลังๆพวกเขาค่อนข้างจะถ่อมตัวกว่าเล็กน้อย แต่ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาไม่มีอยู่จริง

        ดังนั้น ในวันเปิดทำการวันแรกยอดขายของร้านเสื้อผ้าจึงเกินความคาดหมายของหมี่หลันเยว่ไปถึงสามเท่าตัวเพราะในวันเปิดทำการวันแรกหมี่หลันเยว่จะให้กระเป๋าสะพายผ้าที่เข้าชุดกันให้หนึ่งใบเมื่อซื้อเสื้อผ้าหนึ่งชุด ซึ่งมีทั้งขนาดเล็กและใหญ่ให้เลือก

        ลูกค้าหลายคนที่ต้องการซื้อเพียงชุดเดียวเพื่อลองสวมใส่เมื่อทราบจากพนักงานขายว่าพรุ่งนี้จะไม่มีสิทธิประโยชน์นี้แล้วจึงรีบสั่งซื้อชุดแล้วชุดเล่า แน่นอนว่าพวกเขาไม่ได้ต้องการแค่กระเป๋าสะพายใบเล็กๆเพราะเสื้อผ้าของร้านนี้มีราคาแพงมาก

        แต่เสื้อผ้าพวกนี้สวยงามเกินห้ามใจทำให้พวกเขาตัดสินใจไม่ได้ว่าจะเลือกชุดไหนดีจึงต้องเพิ่มรายการซื้อของตัวเองมากขึ้นเรื่อยๆเมื่อเลือกของแถมก็พบว่าราคาก็ไม่น้อยเช่นกันสิ่งนี้ยิ่งกระตุ้นความต้องการซื้อของพวกเขาดังนั้นยอดขายที่เกินความคาดหมายจึงกลายเป็นความจริง

        ต้องบอกว่ากลยุทธ์การส่งเสริมการขายเล็กๆน้อยๆ ของหมี่หลันเยว่ได้ผลดีในระดับหนึ่ง แต่สิ่งที่โดดเด่นที่สุดไม่ใช่แค่นั้นนอกตู้กระจกที่สวยงามของห้องเสื้อหลันเยว่มีกระเช้าดอกไม้ขนาดใหญ่สิบกระเช้าวางอยู่ซึ่งเป็นของขวัญแสดงความยินดีจากหนิวต้าลี่และจางเหรินซ่านนี่ถือเป็นความสง่าผ่าเผยถึงขีดสุด

        ห้องเสื้อหมี่หลันเยว่ไม่เพียงแต่เป็นร้านค้าเพียงแห่งเดียวในร้านที่ได้รับของขวัญแสดงความยินดีในวันเปิดทำการเท่านั้นเธอยังเป็นร้านเดียวที่ได้รับป้าย ‘ร้านค้าที่ได้รับการสนับสนุนจากรัฐบาล’จากรัฐบาลอีกด้วย เกียรตินี้เธอได้รับมาอย่างกะทันหัน

        ในวันนี้ก่อนเปิดทำการขณะที่หัวหน้ากำลังกล่าวสุนทรพจน์ จู่ๆ ก็มีการเพิ่มรายการนี้เข้าไปทำให้หมี่หลันเยว่รู้สึกสับสนเล็กน้อย บนเวทีมีการเรียกชื่อเธอสองครั้งเธอถึงได้รู้สึกตัว เดินขึ้นไปบนเวที ในขณะที่หมี่หลันหยาง เฉียนหย่งจิ้นและหลินเผิงเฟยที่อยู่ข้างๆ เธอ จนกระทั่งเธอขึ้นไปบนเวทีและชูป้ายขึ้นทั้งสามคนถึงได้เชื่อว่านี่คือเรื่องจริง

        ช่วงเที่ยง ลูกค้าเริ่มซาลงบ้างหมี่หลันเยว่กำชับพนักงานในร้านให้ดูแลร้านให้ดี จากนั้นเธอก็ไปดูร้านค้าอื่นๆอีกสี่ห้อง ยอดขายก็ยังดีอยู่ แต่ก็เป็นไปตามเป้าหมายที่เธอตั้งไว้ไม่ได้โดดเด่นอะไรมากนัก เมื่อเทียบกับยอดขายของร้านเสื้อผ้าแล้วแตกต่างกันอย่างมาก

        "น้องสาว ทางนั้นเป็นยังไงบ้าง"

        เนื่องจากเป็นไปตามเป้าหมายหมี่หลันหยางจึงไม่ได้รู้สึกกดดันอะไรยอดขายในวันนี้จะช่วยเพิ่มเงินในบัญชีของน้องสาวได้ สินค้าที่เต็มร้านเหล่านี้ทำให้เงินของน้องสาวแทบจะหมดไปแล้ว

        "ฝั่งฉันดีกว่าที่คิดไว้นะคะเกินกว่าที่เราคาดไว้ก่อนหน้านี้ถึงสามเท่าตัว แต่เป็นสี่เท่าของที่คิดไว้น่ะค่ะ"

        แม้จะไม่ถึงกับเหลิงแต่ก็มีความภาคภูมิใจเล็กๆ น้อยๆ อยู่บ้าง

        "ว้าว หลันเยว่ยอดขายนี้มัน...มันเกินคาดจริงๆ"

        หมี่หลันหยางไม่รู้ว่าจะอธิบายความรู้สึกของตัวเองอย่างไรเขาก็รู้สึกได้ว่า เมื่อกี้เขายังไม่กดดันเลย แต่ตอนนี้แรงกดดันเพิ่มขึ้นมาในทันที

        "เมื่อเทียบกับเธอแล้วยอดขายของฉันดูซบเซาไปเลย"

        ยอดขายที่คาดการณ์ไว้ของร้านเสื้อผ้าเดิมทีก็สูงกว่าร้านอื่นๆอีกสี่ห้องอยู่แล้ว แต่เมื่อมาดูตอนนี้ กลับสูงกว่ามากขนาดนี้ในขณะที่ร้านที่เขาดูแลกลับมียอดขายเพียงแค่ระดับที่คาดการณ์ไว้เท่านั้นจะเห็นได้ว่าไม่ใช่แค่ปัญหาเรื่องความต้องการซื้อของลูกค้าอย่างเดียวการขายของน้องสาวมีส่วนสำคัญอย่างมาก

        "พี่คะ เรื่องนี้พี่ไม่ต้องกดดันนะคะร้านของพวกพี่เป็นเสื้อผ้าสำหรับคนทั่วไป แถมร้านก็มีเยอะมีขนาดใหญ่ลูกค้าก็กระจายกันไป ส่วนร้านของหนูเป็นร้านขายเสื้อผ้าชั้นนำร้านเดียวในร้านค้าทั้งหมด แน่นอนว่าธุรกิจก็ต้องดีกว่าอยู่แล้วถึงแม้ว่าจะเกินความคาดหมายไปมาก แต่ถ้ามองถึงเรื่องอนาคตแล้วยอดขายก็ยังไม่สามารถเทียบกับเสื้อผ้าสำหรับคนทั่วไปได้หรอกค่ะ"

        หมี่หลันหยางก็ไม่ได้ไม่เข้าใจเหตุผลนี้ท้ายที่สุดแล้วน้องสาวก็เคยบอกไว้แล้วว่าร้านค้าหลายห้องเหล่านี้มีบทบาทสำคัญในตลาดค้าส่ง ลูกค้าเพียงรายเดียวที่เข้ามาก็มีกำลังซื้อมากกว่าลูกค้าทั่วไปที่เดินเล่นอยู่มากมายแต่ทั้งหมดนั้นเป็นเรื่องของอนาคต วันนี้คนที่เฝ้าร้านคือเขา ยอดขายก็เลยต่ำ

        เมื่อเห็นว่าพี่ชายเริ่มหงุดหงิด อารมณ์ดีๆเมื่อกี้ดูเหมือนจะหายไป หมี่หลันเยว่จึงรีบอธิบายให้พี่ชายฟังอีกครั้ง

        "พี่คะ วันนี้เป็นแค่วันแรกเราต้องดูยอดขายโดยรวมสามวันก่อน พรุ่งนี้ร้านเสื้อผ้าก็จะไม่แถมอะไรแล้วยอดขายจะต้องลดลงแน่นอนค่ะ"

        "ยัยโง่นี่ฉันหวังว่ายอดขายของร้านจะลดลงงั้นเหรอฉันหวังว่ายอดขายของร้านฉันจะดีขึ้นต่างหาก พวกเราทุ่มเทให้กับร้านนี้มากขนาดนี้ไม่ว่าร้านไหนจะขายดี นั่นก็คือความสำเร็จของเราทั้งนั้นและฉันก็แค่หวังว่ามันจะดีขึ้นเรื่อยๆ และยิ่งใหญ่มากขึ้น"

        หมี่หลันหยางลูบศีรษะน้องสาวอย่างเอ็นดูน้องสาวจะฉลาดแค่ไหน สุดท้ายก็ยังเป็นเด็กผู้หญิงที่อายุน้อยกว่าเขาอยู่ดีฟังคำปลอบใจของเธอแล้วน่าขำจริงๆแต่ในขณะเดียวกันก็ทำให้หมี่หลันหยางรู้สึกซาบซึ้งใจเป็นอย่างมาก

        ความหมายของพี่ชายชัดเจนหมี่หลันเยว่ก็รู้สึกอายกับความไร้เดียงสาของตนเอง รีบบอกลาพี่ชายแล้วไปดูร้านอื่นๆ อีกสองสามร้าน ร้านของเฉียนหย่งจิ้นและหลินเผิงเฟยมียอดขายใกล้เคียงกับร้านของหมี่หลันหยางส่วนร้านที่หวังหย่วนฉิงและหมี่จิ้งเฉิงดูแล ซึ่งเดิมทีไม่ได้รับการคาดหวังกลับมียอดขายดีกว่าร้านทั้งสามร้านเสียอีก

        "หลันเยว่ มาแล้วเหรอข้างหน้ายุ่งไหม"

        เมื่อเห็นลูกสาววิ่งมาหวังหย่วนฉิงก็รู้ว่าเธอคงจะหาเวลาในช่วงที่ลูกค้าไม่เยอะรีบมาดูยอดขายของร้านตนเอง

        แต่เธอไม่รู้ว่ายอดขายเท่าไหร่ถึงจะถือว่าดีทำได้แค่กังวลใจ มองดูลูกสาวตอบคำถามไปพร้อมกับดูใบเสร็จยอดขายเพราะยังไม่ถึงเวลาเลิกงาน บัญชียังไม่ได้สรุป ดังนั้นหากต้องการรู้ยอดขายต้องพลิกดูใบเสร็จยอดขายคร่าวๆ ก่อน

        "แม่คะ ยอดขายทางนี้ดีนะคะดีกว่าทางของพี่ชายอีก"

        หมี่หลันเยว่ดูใบเสร็จแล้วในใจก็พอจะรู้แล้ว แต่ผลลัพธ์ก็ทำให้เธอตกใจจริงๆ นี่คือสิ่งที่เธอไม่ได้คาดหวัง

        "เพราะมีเถียจู้กับหลิวลี่อยู่น่ะสิโถ่ หลันเยว่ ลูกไม่เห็นตอนที่พวกเขาสองคนขายของนี่นา มันน่าอิจฉาจริงๆแค่ลูกค้าผ่านมือพวกเขาไป แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะตกลงกันไม่ได้ ไม่รู้ทำไมคำพูดของพวกเขาถึงโดนใจลูกค้าได้ขนาดนั้น"

        หมี่หลันเยว่รู้ถึงประเด็นสำคัญทันทีฝีมือของพนักงานขายยังคงเป็นตัวกำหนดปริมาณการขายแม้ว่าพนักงานเหล่านี้จะได้รับการฝึกฝนมาอย่างดีจากหนิวเถียจู้และหลิวลี่แต่ก็ยังขาดประสบการณ์จริงเห็นได้ชัดว่าการที่เธอจัดให้ทั้งสองคนอยู่ด้านในสุดนั้นเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาด

        ตอนแรกที่จัดแบบนี้ก็เพราะกลัวว่าร้านที่อยู่ด้านในจะมียอดขายต่ำ พนักงานขายจะไม่มีความมั่นใจเธอจึงจัดให้ทั้งสองคนมาอยู่ที่นี่แต่กลับไม่ได้คิดว่าถ้ามีพวกเขาสองคนนำทีมอยู่ที่ร้านค้าด้านหน้ายอดขายจะเพิ่มขึ้นอีกมากแค่ไหน เธอคิดไม่รอบคอบจริงๆ

        "ช่วงบ่าย พวกพี่สองคนไปข้างหน้านะคะคนหนึ่งไปร้านของพี่ชาย คนหนึ่งไปร้านของพี่หย่งจิ้น"

        หมี่หลันเยว่ทำการปรับเปลี่ยนทันทีหลิวลี่และหนิวเถียจู้รับงานใหม่โดยไม่ลังเลหวังหย่วนฉิงกลับรู้สึกเสียดายร้านที่ตนเองดูแลอยู่ ยอดขายช่วงบ่ายอาจจะซบเซา

        "ที่หนูย้ายคนออกก็เพราะหวังว่าพวกพี่จะไม่จมอยู่ภายใต้พวกเขาสองคน พวกเขาเป็นมืออาชีพส่วนพวกพี่เป็นมือใหม่ แต่พวกพี่ก็เป็นคนที่พวกเขาฝึกฝนมากับมือถ้าที่นี่ไม่มีพวกเขา พวกพี่จะสามารถแสดงฝีมือของตัวเองออกมาได้ดียิ่งขึ้นเพราะพวกพี่ได้ฝึกงานกับพวกเขามาทั้งช่วงเช้านี่คะ"

        ผลปรากฏว่าข้อพิสูจน์ยืนยันถึงความสำเร็จในการปรับเปลี่ยนของหมี่หลันเยว่นอกจากร้านของหลินเผิงเฟยที่มียอดขายต่ำกว่าเล็กน้อยแล้ว ร้านอื่นๆต่างก็มียอดขายเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัดสิ่งนี้ยิ่งทำให้หมี่หลันเยว่ตัดสินใจที่จะทำให้การขายดีขึ้นไปอีก