【Perfect Life】

23 – ภารกิจเสร็จสิ้น! (3)
ก่อนจะเริ่มภารกิจกำจัดหมีกระหายเลือด พริสทีนอาสารักษาคนบาดเจ็บก่อน เพราะมีหลายคนบาดแผลค่อนข้างลึก บ้างก็เลือดไม่หยุดไหลจากการสูญเสียแขนขา ต้องรีบรักษาก่อนจะช้าไปมากกว่านี้ ส่วนเดฟไกส์ไปขนไม้มาสำหรับซ่อมแซมหมู่บ้านเด็กน้อยหลายคนสูญเสียพ่อแม่กับรอยยิ้มเพราะเหตุการณ์เลวร้าย คงจะปฏิเสธไม่ช่วยก็คงไม่ได้“เอาล่ะ... เสร็จแล้วค่ะ”“ข ขอบคุณ...”หลายคนยังคงระแวง หลังรักษาเสร็จก็ไปรวมกับชาวบ้านคนอื่น เด็กหลายคนที่ไม่รู้จักตำนานอยากเข้ามาทักทาย แต่พ่อแม่ก็ห้ามเอาไว้....จะเอายังไงดีเนี่ย...ยิ้มไปก่อนละกัน... ยิ้มให้พวกเด็ก เด็กสาวพยายามเมินสายตาพวกนั้น หันไปสนใจเดฟไกส์ที่แบกท่อนไม้นับสิบมาวางกองเต็มพื้นด้วยพละกำลังเกินเด็ก เริ่มทำการซ่อมแซม ตัวอุปกรณ์สำหรับหาน้ำผึ้งและคลังใส่สินค้าที่กำลังพังให้กลับมาเหมือนเดิมเมื่อเสร็จเรียบร้อย...ก็พร้อมทำภารกิจ!•ตกดึกถึงเวลาออกล่าสำหรับเจ้าหมียักษ์กระหายเลือด ท้องเจ้าหมีดังเหมือนเสียงคำรามจนปลุกมันให้ตื่นจากการหลับใหล ขนาดของมันใหญ่โตและสูงราว 2 เมตร ติ๋ง... น้ำลายของมันไหลหยดพื้นตลอดเส้นทาง บ่งบอกถึงความหิวกระหายของมัน ว่าถึงเวลาละเลงเลือดชาวบ้านเพื่ออาหารอันโอชะ!“กรรรรร... กรร!!!!!!!!!!!”เสียงคำรามดังสนั่นจนชาวบ้านได้ยินอกสั่นขวัญแขวน วิ่งหนีอุตลุดกลับเข้าบ้าน ล็อกประตูป้องกันการบุกลุก กอดบุตรของตน พยายามปลอบให้หายกลัวเหมือนเช่นทุกครั้ง“แม่คะ หนูกลัว มัน ฮึก... มันกำลังจะกลับมา!”“ไม่ต้องกลัวนะลูก... ไม่ต้องกลัว” ลูบหัวปลอบโยน “คืนนี้ ฝันร้ายของพวกเราจะจบแล้ว...”ตึงๆๆๆ!!! เจ้าหมียักษ์กระหายเลือดพุ่งดิ่งตกลงมาบ้านของเหยื่ออันโอชะของมันเหมือนเช่นทุกครั้ง หากเป็นทุกครั้งคงมีโหลน้ำผึ้งวางกองไว้ หากพวกชาวบ้านหาไม่ได้ก็จะซ่อนตัวอยู่ในบ้านจนมันบุกไปทำลายลากออกมากิน แต่สิ่งที่อยู่ตรงหน้าครั้งนี้กลับเป็นเด็กสองคนยืนรออยู่ และ 1 ในนั้นมีกลิ่นที่ตนไม่ชอบกลิ่นของ....ราชันย์ไลแคนสีครามที่ขับไล่ตนไม่ให้ออกมาไล่ฆ่า!!“กรรรรรรร!!!!!!!!!!!!!!!!!”“ดูเหมือนมันจะจำข้าได้แฮะ... เอาเลยพริสทีน!”“อื้อ! Iceil Shot (กระสุนน้ำแข็ง)!!”กระสุนน้ำแข็งพุ่งใส่ร่างเจ้าหมีกระหายเลือด หากเป็นทุกครั้งคงโจมตีโดนมอนสเตอร์ตายในทันที แต่เพราะลดค่าพลังเอาไว้การโจมตีเลยไม่แรงอย่างเท่าที่ควรที่น่าแปลกใจยิ่งกว่าคงไม่พ้น...ตูม!!! มันกระโดดหลบกระสุนนั่นได้เกือบหมด ลิ่มน้ำแข็งที่โดนร่างกายกลายเป็นแผ่นน้ำแข็งเกาะขนมัน กัดกินจนมันร้องคำรามด้วยความเจ็บปวด สายตาเบี่ยงเป้าหมายมายังตัวเธอ“กรร!!! ฮื่อ...!!!” พุ่งกระโจนไปทางพริสทีนจนเจ้าตัวกระโดดหลบขึ้นไปลอยตัวอากาศเพราะมัวแต่สนใจเธอ เลยไม่ทันสังเกตเห็นว่าเดฟไกส์หายไป...“มัวแต่สนใจอะไรอยู่...เจ้าหมีโง่!!!”“!!!!”ฉัวะ!!!!!!!!! กระโดดลงมาจากข้างบน ฉีกกระชากแขนของมันด้วยกรงเล็บอันแหลมคมจนขาดกระเด็น พร้อมร่ายเวทย์เล็งไปบริเวณปากมัน หากปล่อยให้มันจะคายก้อนเลือดใส่เพื่อคืนสภาพ “ระเบิด!!”ตูม!!!!! “กรรรรรรร!!!!!!” มันกู่ร้องคำรามเสียงดังลั่น เลือดไหลจากปากและแขนเจ้าหมีเจิ่งนองไปทั่วบริเวณระหว่างต่อสู้พริสทีนอยู่แนวหลังคอยช่วยร่ายเวทย์สนับสนุนให้เดฟไกส์ที่ต่อสู้ในระยะประชิดสะดวกขึ้น หากมันคิดจะลอบกัดก็จะโจมตีดักไว้ก่อนแม้ทั้งคู่ต่างลดความสามารถให้อยู่ในระดับทั่วไปแต่ก็ถือว่ารุนแรงไม่น้อย การต่อสู้ยืดเยื้อไปนานหลายชั่วโมง เจ้าหมีเห็นท่าไม่ดีรีบวิ่งกระเสือกกะสนหมายกลับรังแต่พริสทีนไม่ยอมปล่อยให้มันหนีแน่“Icis Cainos (โซ่ตรวนน้ำแข็ง)!!”กึง! โซ่พุ่งขึ้นมาจากพื้นรัดร่างเจ้าหมีจนล้มลงไปกองกับพื้น ล็อกคอมันเอาไว้ให้แน่น เด็กหนุ่มฉีกยิ้มย่างสามขุมตรงมาหามันเป็นครั้งแรกที่เจ้าหมียักษ์รเริ่มสั่นกลัวหลังรับรู้ถึงความอันตรายของคนตรงหน้าหลังจากการเป็นผู้ล่ามาโดยตลอดตอนนี้มันไม่ต่างจากมนุษย์อันแสนอ่อนแอเลยแม้แต่น้อย“กลัวรึ?” เดฟย่อตัวลง “ข้าว่าเคยเตือนเจ้าแล้วนะ ว่าถ้าก่อปัญหาอีก จะมีสักวันที่ข้าหมดความอดทนและจะตามล่าฆ่าแกทิ้งซะ...”“กรร...!!!!”“ลาขาด...”ฉัวะ!!! สะบั้นหัวของมันหลุดออกจากบ่ากระเด็นไปกองบนพื้นแถวนั้นเป็นสัญญาณสิ้นสุดการต่อสู้ครั้งนี้พวกชาวบ้านเห็นว่าเสียงการต่อสู้เงียบลงจึงออกมาดู เมื่อเห็นหัวของเจ้าหมียักษ์ตัวอันตรายที่ทำลายหมู่บ้านจนเกือบพินาศ พวกเขาไม่สามารถกลั้นน้ำตาเอาไว้ได้อีกเมื่อรู้ว่าฝันร้ายของพวกตนจบลงเสียที...ก่อนทำการแยกชิ้นส่วน พริสทีนยกมือไหว้สวดส่งวิญญาณให้เจ้าหมีจึงค่อยลงมือแยกหนังกับเนื้อออกอย่างเชี่ยวชาญ ปริมาณที่มากเกินไปเลยแบ่งให้พวกชาวบ้านส่วนหนึ่ง“บะ แบบนี้... ไม่ได้ละ มันต้องฉลองกันซะหน่อย!!!! ฉลองกันจนถึงเช้าเลย!!! ไปขนของที่ดีที่สุดตอนนี้มาฉลองกัน!!”“โอ้!!!!!”รีบขนกองฟืนมากอง จุดไฟทำอาหารเฉลิมฉลองด้วยความยินดีปรีดา ขนน้ำผึ้งถังสุดท้ายที่แอบซ่อนไว้จากหมียักษ์ออกมา อธิษฐานต่อพระเจ้าให้หลังจากวันนี้มีแต่เรื่องที่ดี“อ๊ะ เดี๋ยวฉันช่วยนะคะ!”“ไม่เป็นไรหรอกค่ะท่านนักผจญภัย!”“พวกเรารบกวนท่านเยอะมากแล้ว แค่ทำอาหารเดี๋ยวพวกเราจัดการให้ครับ! พักให้สบายๆ!” รีบลากพริสทีนกับเดฟไกส์มานั่งข้างกองไฟ ก่อนมีสาวๆมารินน้ำผึ้งให้ดื่มเดฟมองน้ำผึ้งในแก้วไม้ ด้วยความไม่เคยกินเลยแอบลังเลพอดควร แต่พอเห็นพริสทีนดื่มเลยยอมดื่มตาม “? หวานดีนี่”“หวาน หอมสุดๆเลย น้ำผึ้งสดๆนี่จัง~” จะว่าไปอยากทำไอศกรีมน้ำผึ้ง ขนมปังราดน้ำผึ้งที่หลายคนเรียกว่าอะไรนะ ฮันนี่โทสต์มั๊ง เมนูนี้ก็เคยฮิตเหมือนกันน๊า...“ถ้าชอบเดี๋ยวเราจะแบ่งให้ แต่ถ้าไม่พอพวกเราจะหามาให้อีกเยอะๆเลยครับ”“หวา ค แค่นิดเดียวก็พอค่ะ!”“ไม่ได้หรอท่าน ท่านมีบุญคุณกับหมู่บ้านของเรา แค่น้ำผึ้งกับเงินเล็กน้อยน่ะไม่เหมาะกับสิ่งที่ทำเพื่อพวกเรา”“แถมพวกเราอยากชดใช้ที่แสดงท่าทางแบบนั้นใส่ท่านด้วย”“แต่...” “เอาเป็นว่าจะเอาไปแค่ครึ่งหนึ่งก่อน ถ้าเกิดไม่พอจะติดต่อมา แค่นั้นแหล่ะ” เดฟตอบแทน“ได้แน่นอนค่ะ! งั้นจะรีบไปเตรียมให้นะคะ!”“....ดีแล้วเหรอเดฟ เหมือนรีดไถยังไงก็ไม่รู้” กระซิบ“เอาน่า แค่เห็นหน้าข้ารู้ว่าถึงยังไงเจ้าก็คิดจะเอาไปทำอาหารด้วยนี่ ถ้าเกิดทำแล้วได้สูตรใหม่หมู่บ้านนี้ก็จะได้รายได้จากการหาน้ำผึ้งยิ่งขึ้น ถือว่าเป็นผลดีต่อสองฝ่าย”เหตุผลที่ให้มาฟังดูน่าสนใจทำให้ค้านไม่ออก ในเมื่ออีกฝ่ายรู้นิสัยตัวเองดีอยู่ จะให้ปฏิเสธก็คงหาว่าเธอโกหกเอาเข้าจริงอีกฝ่ายเองก็คงอยากกินเช่นกัน ตอนแรกเห็นไม่ชอบน้ำผึ้ง พอชิมแล้วก็กินไม่หยุด...แต่มันก็อร่อยจริงๆนั่นแหล่ะ.... > Skill • ปลดล็อก [กรงเล็บ] [ควบคุมเลือด] [ฟื้นฟูร่างกาย] [ข่มขู่] และ [เสียงคำราม] ชาวบ้านต่างเฉลิมฉลองด้วยเนื้อของหมีกระหายเลือดและเครื่องดื่มน้ำผึ้งที่ภาคภูมิใจตลอดทั้งคืนกัน จนรุ่งเช้าทั้งคู่ถึงขอตัวกลับมายังเมืองอควอเทียด้วยเวทย์เร่งความเร็วของพริสทีน•ตึง!! ก้อนผ้าขนาดใหญ่ลงบนโต๊ะเมื่อผ้าคลายออกเรียกเสียงฮือฮาจากคนรอบข้างได้เป็นอย่างดีกับหัวของเจ้าหมียักษ์กระหายเลือดตัวอันตรายที่ก่อปัญหาให้กับหมู่บ้านนั้นมานาน ขึ้นชื่อลือชาเรื่องความโหดร้าย นักผจญภัยระดับสูงก็ตายเพราะภารกิจนี้ไปไม่น้อย ไม่มีใครปราบมันได้จนกระทั่งตอนนี้...“ตะ ตรวจจดหมายยืนยันจากผู้ว่าจ้างเรียบร้อยแล้วค่ะ... นี่เงินตามที่ตกลงไว้ในภารกิจค่ะ” วางค่าจ้างเป็นเหรียญทองสองเหรียญใส่ถาดให้ยื่นให้ทั้งคู่“ขอบคุณมากค่ะ” รับมาพลางยิ้มหวานให้เกลียดแค่ไหนไม่ชอบหน้าเธอแค่ไหนก็ต้องสยบกับรอยยิ้มเด็กน้อยน่ารักน่าเอ็นดู“2 เหรียญก็แบ่งกันคนละเหรียญ จะซื้ออะไรก่อนกลับที่พักรึเปล่า?” ถามตอนออกมาหน้ากิลด์“อืม...จะว่าไปที่ร้านมีของทำพวกขนมปังอยู่ งั้นไปแวะซื้อผลไม้ละกัน” ถึงจะทำไอศกรีมไม่เป็นแต่แค่คิดก็หิวแล้ว~“น้ำผึ้งเอามาทำอย่างอื่นนอกจากเครื่องดื่มได้ด้วยเรอะ?”“ได้เยอะมากกกกเลยล่ะ!”“น่าสนใจดี จะรอชิมละกัน”“เตรียมอ้วนได้เลย” หัวเราะคิกคักเดินไปตลาดด้วยกัน แต่ระหว่างทางเดฟโดนเทียร่าตามตัวกลับไปเสียก่อนจังหวะแยกซื้อของกันอยู่เธอสวนทางกับคนคนหนึ่งเป็นอันต้องชะงักเมื่อสัมผัสได้ถึงความอันตราย...บรรยากาศรอบข้างอีกฝ่ายนั้นเย็นยะเยือกชวนขนลุกจนทำเอาใบหน้าซีดเผือก พอหันกลับไปมองแต่ก็หายไปเสียแล้ว...“ไนกี... รู้สึกรึเปล่า...”> ไนกี • ทำการวิเคราะห์ • คำตอบ: จากการตรวจสอบเมื่อครู่ อีกฝ่ายไม่ใช่ ‘มนุษย์’ ‘เผ่าเงือก’ ‘เผ่าเอลฟ์’ ‘เผ่าสัตว์สมิง’ หรือ...“...อืม....แล้วก็ไม่ใช่ปีศาจหรือเทพด้วย...”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

23 – ภารกิจเสร็จสิ้น! (3)

คล้ายกับเรื่อง【Perfect Life】 ที่คุณอ่าน

【Perfect Life】

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

23 – ภารกิจเสร็จสิ้น! (3)

คล้ายกับเรื่อง【Perfect Life】 ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้