ผมนิ่งไปสักพักสบตาผู้สูงวัยทั้ง3 ”ข้าและชิงชิง ได้ปรึกษากันแล้ว .. แผนการที่ดีที่สุดขณะนี้มี2ทางเลือก คือ
ทางที่ 1 หนี .. นี่จะเป็นทางออกสุดท้ายของพวกเราโดยพวกเราจะอพยพหนีลงไปทางป่าหิมพาน
ทางที่ 2 สู้ .. เราจะต้องต่อสู้ และต่อรองกับแคว้นฉิ่งหรือราชวงศ์แคว้นฉิ่ง”
ทั้ง5คนในโต๊ะประชุมล้วนตกใจกับข้อความที่น่าระทึกขวัญของผมนี้ อันที่จริงพวกเขาเริ่มตกใจตั้งแต่ตอนเริ่มของคำกล่าวผมด้วยซ้ำ
เมื่อพวกเขาเริ่มรวบรวมสติได้ผมก็กล่าวต่อ “ตอนนี้ ข้ามีเหตุผลและรายละเอียดมากมายที่จะสนับสนุนคำกล่าวของข้า แต่ข้าขอให้ท่านเชื่อมั่นในตัวข้า .. มิใช่สิเชื่อมั่นในพลังวิเศษของท่านปู่ไทร ข้าจะมิมีวันเสนอทางเลือกที่ไร้เหตุผลต่อความเป็นอยู่ของตระกูลตงฟางเป็นอันขาด!”
ตอนนี้มีผู้มารอเข้าพบผู้นำตระกูลตงฟางอีกกลุ่มแล้ว ท่านลุงก็แจ้งให้พวกเขารอก่อน
จากนั้นผมและผู้สูงวัยทั้ง3พูดคุยกันเพื่อทิ้งท้ายสักพักพวกเขาก็รู้เรื่องสถานการณ์สงครามในแคว้นฉิ่ง แน่นอนว่า พวกเขารู้น้อยกว่าผมและชิงชิงมาก .. ผมกล่าวทิ้งท้ายว่า“ความเครียดที่มากเกินไป รังแต่จะส่งผลร้าย” แล้วก็กล่าวอำลา
เมื่อออกมาจากห้องประชุมรับแขกผมก็บอกให้ไซซีหาห้องเล็กซักห้อง เพื่อพูดคุยวางแผนการในวันพรุ่งนี้
เมื่อเข้ามานั่งกันภายในห้องผมก็ชี้แจงแผนการ
ผม “ตอนนี้ข้าวางแผนจะแบ่งกองกำลังของเราเป็น3กอง กองที่1 ตั้งชื่อว่าเสือขาว คือผู้ปกป้องจำนวนราว 300คน , กองที่2 ตั้งชื่อว่าหงส์แดง คือเกษตรกร จำนวนราว 300คน , กองที่3 ตั้งชื่อว่า เต่าดำ คือหน่วยครัวเรือน ที่เข้าร่วมฝึกใช้ปราณยุทธมา3วันนี้ จำนวนราว 200คน”
ผม “ข้าและชิงชิงจะคอยดูแลทั้ง3กอง แต่ต้องการให้เจ้าทั้ง2ได้เข้าร่วมในรูปแบบคล้ายเป็นผู้นำร่วมกับกลุ่มทั้ง2 วิ่นเออร์ร่วมมือกับพี่สาวใหญ่หงชิงและอาวุโสหก ดูแลกองที่2 , ซีเออร์คอยวางตัวในฐานะคุณหนูใหญ่ เป็นผู้นำ และดูแลกองที่3”
ผมมองสาวงามทั้ง2 “พวกเจ้าคิดเห็นอย่างไร?”
ทั้ง2ขบคิดเพียง2ลมหายใจ ไซซีและเจียวินก็มองหน้ากันแล้วตอบ “ตกลง!” ทั้งยิ่งมีคำพูดให้กำลังใจอีกว่า“ไม่ว่าเจ้าจะให้พวกเราทำสิ่งใด เราก็จะกระทำ!” และ “พวกเราเชื่อใจเจ้าเสมอ และจะเชื่อมั่นตลอดไป!”
อา ..ที่รักทั้ง2ของผม .. ช่างน่าประทับใจยิ่งนักผมคล้ายรู้สึกมีโชคดีหลายชั้นที่พวกเธอปลงใจมารักผมคนเดียวนี่สมมุติว่าเธอขอมีสามี2คนบ้าง ผมคงใจสลายแน่.. ถุยๆ!คิดบ้าอะไรวะเนี่ย!
กล่าวอำลาจากหญิงอันเป็นที่รักทั้งสองโดยไม่มีการจุมพิตอำลา .. เรื่องนั้นมันเร็วไป ผมก็พกหัวใจพองโตพุ่งลิ่วกลับมายังเรือน การมีคนรักที่พร้อมเชื่อมันฝ่าฟันอุปสรรคชีวิตไปกับเรานี่มันเป็นวาสนาของชีวิตจริงๆ แน่นอนว่าผมจะมิยอมให้ทั้ง2เสี่ยงอันตรายเว้นแต่ผมจะตายเสียก่อน .. ชีวิต มันต้องมีสุข มีลำบาก ..ผมคิดว่าใครที่ไม่ผ่านความลำบากมา ไม่มีทางจะมีความสุขแท้จริงได้
ภาพจาก www.pinterest.com/leafiyip/_saved/
(รวม2,220ตัวอักษร) ^_^
บทที่41 12,910ตัวอักษร
787K
