13:00น.
วันนี้ฉันกับวาฟิกซ์ เรากำลังจะไปคฤหาสน์ของคุณรอณ ไปลองชุดและถ่ายแบบกันอีกรอบ ฉันไม่ได้สนใจงานของวาฟิกซ์ ฉันสนใจคนที่จะมาถ่ายแบบด้วยวันนี้ นั่นคือ มิดไนท์ นั่นเอง อิอิ ฉันนำไดอารี่ ไปให้เขาเซ็นต์ด้วย ที่นี้แหละฉันได้มีอวดเพื่อนแล้ว ทุกคนฉันมีเพื่อนนะ แต่แค่เราไม่ได้เจอกันเท่านั้นเอง
เชอรี่ : เมื่อไหร่นายจะให้ฉันกลับคอนโดฉันซะที
วาฟิกซ์: เดี๋ยววันนี้ไปส่ง
เชอรี่: นายไปส่งฉันเท่ากับนายนอนค้างคืนด้วย ใช่มะ
วาฟิกซ์ : ใช่
เชอรี่: คือฉันอยากอยู่พักผ่อนน่ะ นายเข้าใจไหม
วาฟิกซ์: เข้าใจ เธอก็นอนไปสิ ฉันก็อยู่ส่วนฉัน
เชอรี่: เข้าใจจริงๆเหรอเนี่ย
วาฟิกซ์: เสาร์นี้ เธอไปหาพ่อแม่ที่บ้าน ฉันจะไปด้วย
เชอรี่: เอาเลย เอาให้สบายใจไปเลยจ้า
วาฟิกซ์: ยัยตัวแสบ เธอได้คุยกับแม่ฉัน ฉันยังไม่ได้คุยกับพ่อแม่ของเธอเลยนะ
เชอรี่: ฉันยังไม่พร้อม
วาฟิกซ์ : ฉันพร้อมแล้ว ฮ่าๆๆ
เชอรี่: นี่ไม่ต้องมาหัวเราะเลย
30 นาทีผ่าน
ณ. คฤหาสน์
รอณ
โอ้วว! วันนี้คนมากันเพียบเลย มีของกินด้วยอ่ะ คนนั้นเป็นักแสดงนิ ชื่ออะไรน๊า ฉันลืมอ่ะ เอาเป็ว่ามองหา มิดไนท์ ดีกว่า เขาอยู่ไหน่น๊า
วาฟิกซ์: ไปช่วยฉันแต่งตัวก่อนได้ไหม
เชอรี่: ง่ะ ไหนบอกว่า ให้ฉันหยุดงานไปก่อนไง
วาฟิกซ์: ยัยตัวแสบ เธอหายป่วยแล้ว...เดินขึ้นมาเลย มาทำงานเดี๋ยวนี้
เชอรี่: เออๆ ก็ได้
วาฟิกซ์ : บ้านของเพื่อนผม หรือ รอณ จะมีห้องแต่งตัวอยู่ชั้นสอง ซึ่งเป็ห้องที่คนข้างล่างะโขึ้นมาแล้วได้ยิน ที่สำคัญผมได้ห้องแต่งตัวเดียวกับ มิดไนท์ นี่เลยเป็เหตุผลให้ยัยตัวแสบขึ้นมาบนห้องแต่งตัวกับผม ให้เธอได้เจอ ได้ถ่ายรูป และขอลายเซ็นต์ให้สมใจ เธอจะได้เลิกบ่นผมซะที
เชอรี่: แอร๊ยย มิดไนท์ นายอยู่ห้องแต่งตัวเดียวกับวาฟิกซ์เหรอคะ
มิดไนท์ : ใช่ครับ
เชอรี่: หล่อจัง
วาฟิกซ์ : นี่ๆ ยัยตัวแสบมากเกินไปแล้ว เห็นไหมแฟนเขาก็มาด้วย
เชอรี่: ถ้าไม่เป็การรบกวน ขอถ่ายรูปและขอลายเซ็นต์ด้วยได้ไหมคะ
มิดไนท์: ได้สิครับ
เชอรี่: ขอบคุณค่ะ
วาฟิกซ์ : ขอโทษแทนยัยตัวแสบด้วยนะครับ
มิดไนท์: ไม่เป็ไรครับ ผมเห็นคุณสองในข่าวด้วยนะครับ
เชอรี่: แค่ข่าวค่ะ
วาฟิกซ์ : หึหึ กลับบ้านก่อนเหอะ
เชอรี่: หลังจาก มิดไนท์ แต่งตัวแต่งหน้า เสร็จเรียบร้อยเขาก็อนุญาตให้ฉันได้ถ่ายรูปและขอลายเซ็นต์ได้ โดยมีสายตาพิฆาตจากนายวาฟิกซ์ ฉันให้เขาเซ็นต์ในไดอารี่ส่วนตัวของฉัน อิอิ
รอณ: นางแบบและนายแบบลงมาลองหน้ากล้องข้างล่างกันได้แล้ว
พี่ตีตี้: คุณขา เ้ากิ่งไม้พร้อมแล้วค่ะ (น้องหมาพันธุ์โกลเด้น) เอามาถ่ายรูปก่อนไหมคะ
รอณ: ได้ครับ วาฟิกซ์ นายต้องถ่ายรูปกับ กิ่งไม้ก่อน ต่อด้วยกับถ่ายรูปมิดไนท์ และ แนนซี่ เด็กใหม่
วาฟิกซ์ : ครับ
พี่ตีตี้: วันนี้คุณสองคนไม่ตีกันเหรอคะ
วาฟิกซ์ : แหม! พี่ตีตี้ แซวเก่งนะครับ
พี่ตีตี้: ยัยแฟนคลับลงมา ด่วนจี๋
เชอรี่: ค่าาา
รอณ: ขอโทษนะเพื่อน แนนซี่มีงานถ่ายแบบที่อื่น ขอยืมแฟนแกก่อนนะ
วาฟิกซ์ : ไอ้เพื่อนทรยศ
รอณ: อ้าว ไอ้นี่ แกกล้าว่าผู้บริหารรึ
วาฟิกซ์ : แสดงว่าเธอต้องถ่ายรูปกับมิดไนท์
รอณ: ใช่
เชอรี่: ตลอดการถ่ายแบบของวาฟิกซ์ เขามองมาที่ฉันตลอด เพราะชุดที่ฉันสวมใส่ เป็ชุดเอี๊ยมยีนส์กางเกงขาสั้น มีเสื้อกล้ามอยู่ข้างใน กับรองเท้าผ้าใบ ดูเท่ๆหน่อย ทรงผมของฉันก็ถูกเก็บผมให้สั้นลง และแต่งหน้าอ่อนๆ ให้เข้ากับชุดที่ฉันสวมใส่ ชุดนี้น่ารักมากเลยนะทุกคน ทุกอย่างที่ใส่อยู่ เป็ของแบรนด์ ยินดี ทั้งหมด
วาฟิกซ์: ผมเดินมาอยู่หลังกล้องเพื่อมองดูเธอถ่ายแบบ วันนี้เธอน่ารักมาก ปกติผมไม่ได้เห็นเธอใส่แบบนี้ เธอจะใส่แต่ชุดเดรสสายเดี่ยวเนื้อผ้าลายดอกไม้ ที่เหมาะกับไปเดินทะเลมากกว่า แต่เธอจะก็มีเสื้อคลุมบางใส่ไว้ตลอดเวลานะครับ
เชอรี่: วาฟิกซ์ นายจะมองอะไรฉันนักหนา
วาฟิกซ์: ทำไมฉันจะมองเธอไม่ได้ ให้ฉันมอง กิ่งไม้ (หมา) หรือไง
เชอรี่: อึ๋ย !! ครั้งนี้ฉันยอมแพ้ก็ได้
เชอรี่: อยู่ดีๆ เขาเดินเข้ามากอดฉัน ท่ามกลางผู้คนมากมายในคฤหาสน์แห่งนี้ กอดนี้ฉันรับรู้ได้ถึงความอบอุ่น ความจริงใจ ความรัก ที่เขามีให้ฉัน แต่เดี๋ยวก่อน ....
วาฟิกซ์: อะไรของเธอ
เชอรี่: มือนายอ่ะ กอดไว้ที่หลังสิ
วาฟิกซ์ : ฮ่าๆๆ ว๊า มีคนรู้ทัน ป่ะเปลี่ยนเสื้อผ้ากัน
พีตีตี้: คราวหลังพวกเธอสองคนไม่ต้องมาแล้วนะ ทำตัวเด่นกว่าชาวบ้านเขา หมั่นไส้จริง!
เชอรี่: พี่ตีตี๊เขาว่านายอ่ะ
วาฟิกซ์ : ว่าเธอแหละ ยัยแสบ
เชอรี่: ป่ะกลับบ้านเถอะ ฉันเมื่อยขามากเลย
มิดไนท์ : ผมกลับก่อนนะครับ เจอกันโอกาสหน้านะครับ
เชอรี่: อยากเจอทุกวันเลยค่ะ
วาฟิกซ์ : บาย ไว้เจอกันครับ
เชอรี่: โอ๊ย!! ทำไมฉันไม่ได้เป็แฟนเขาอ่ะ
วาฟิกซ์ : เพ้อเจ้อน่า ขึ้นรถสิครับ
เชอรี่: ค่าาา
....
เฮ้ออ.. ฉันอยากกลับไปคอนโดของฉันที่สุดเลย ถึงฉันจะชอบทีวีจอใหญ่ของเขามาแค่ไหน ฉันก็อยากกลับห้องของฉันอยู่ดี...
เชอรี่: นี่นายถอดกางเกงแล้วเอาไปใส่ตะกร้าสิ
วาฟิกซ์: แปบนึง วันนี้เหนื่อยสุดๆเลย
เชอรี่: นายจะใส่กางเกงนอนตัวเดียวไม่ได้
วาฟิกซ์ : เธอน่าจะชินได้แล้วนะ
เชอรี่ : ฉันไม่ชิน
เชอรี่ : วาฟิกซ์ ฟิกซ์ นายหลับไปแล้วเหรอ
เชอรี่: เซ็งสุดๆฉันต้องมาเป็ฝ่ายเก็บเสื้อผ้าใส่ตะกร้าให้ เก็บห้องให้เขาอีก คอยดูนะ พรุ่งนี้ตื่นมาจะด่าให้เสียคนเลย
....
6:00น.
วาฟิกซ์ : ผมตื่นเช้าขึ้นมาเห็นว่า ห้องนอน ห้องนั่งเล่นผม ดูสะอาดสะอ้านมาก ผมต้องตอบแทนเธอซะหน่อย กดสั่งไก่ทอดเกาหลีมาให้เธอกินดีกว่า ... แต่มันยังเช้าไป..งั้นกินแซนวิสลองท้องก่อนแล้วกัน ปล่อยให้เธอนอนพักผ่อนไปก่อน ยังไงวันนี้ก็ไม่มีงานที่ไหน
..
..
วาฟิกซ์: เธอตื่นแล้วเหรอ
เชอรี่ : อือ
เชอรี่ : วันนี้ฉันกลับบ้านไปหาพ่อแม่นะ
วาฟิกซ์: เดี๋ยวไปส่ง
เชอรี่ : อือ (หลับต่อ)
วาฟิกซ์: สั่งไก่ทอดเกาหลี รอเธอตื่นดีกว่า
20นาทีต่อมา
เชอรี่: หอมจัง
ฉันเดินตามกลิ่นหอมๆ ออกมาจากห้องนอน เขาสั่งไก่ทอดเกาหลี มากินด้วย หอมยั่วยวนมาก
วาฟิกซ์ : ยัยแสบ มากินดิ
เชอรี่: ขอแปรงฟันก่อนค่า
วาฟิกซ์ : อืม
เชอรี่ : ฉันต้องทำตัวให้ชินสินะ ผู้ชายที่ใส่แต่กางเกงบ๊อกเซอร์ หรือถ้าดีหน่อยก็เป็กางเกงขาสามส่วน ท่อน้าโชว์กล้ามเนื้อหน้าท้องขาวๆ ทำให้ฉันต้องแอบมองสัดส่วนเขาตลอด มองมากไปเขาก็หาว่าฉันลวมลามอีกเฮ้ออ..ชีวิต
เชอรี่: ขอไก่ทอดชิ้นนี้นะ
วาฟิกซ์: เลือกเลย เอาข้าวไหม
เชอรี่ : เอาสิ
เชอรี่: ว่าแต่นายจะไปพบพ่อแม่ฉันจริงๆเหรอ
วาฟิกซ์: อืม
เชอรี่: ถ้าพ่อฉันเกิดอาละวาดขึ้นมา แล้วเตะก้านคอนายล่ะ
วาฟิกซ์ : ฮ่าๆๆ เธอดูละครมากไปเหรอ
เชอรี่: ไม่แน่นะ ก็พ่อฉันไม่ชอบให้ฉันไปบ้าชอบนายแบบมากน่ะ
วาฟิกซ์ : ฉันเป็นายแบบ ก็เป็คนธรรมดาทั่วไปแหละ มีคนทั้งชอบและไม่ชอบ
เชอรี่: เออ วันนี้นายดูพูดเข้าเขาท่าแฮะ
วาฟิกซ์ : แน่นอน... ขอบใจนะ ที่เธอทำความสะอาดห้องให้ฉัน
เชอรี: ฉันลืม..อ่อยอั๊น (ปล่อยฉัน)
พอฉันจะบ่น เขาเอามือปิดปากฉัน ไม่พอเท่านั้น ยังจุ๊บปากฉันอีก จะโวยวายก็ไม่ได้ เขาทำแบบนี้แล้วก็น่ารักดี
4K
