ผู้เล่นคนสุดท้ายแห่งหอคอยล่มสลาย

ตอนที่ 47
The Throne Descends

“…จงขึ้นสู่บัลลังก์…”

“…ผู้สืบทอดแห่ง Abyss”

เสียงของ Abyss Overseer ดังก้องไปทั่วโลก ราวกับเสียงจากสิ่งมีชีวิตที่อยู่เหนือกาลเวลา ทุกคำพูดหนักอึ้งจนแม้แต่มิติยังสั่นสะเทือน

เหนือกรุงเทพฯ—

รอยแยกสีดำบนท้องฟ้าขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ

มือยักษ์ของ Overseer กำลังลงมาใกล้พื้นโลกมากขึ้นทุกวินาที ดวงตานับร้อยบนผิวหนังของมันจับจ้องจางฟานโดยตรง

ติ๊ง!

[Overseer descent :
79%]

[A King has appeared]

ทันทีที่ข้อความนั้นปรากฏ—

มอนสเตอร์ทั่วเมืองก็เริ่มคุกเข่าพร้อมกัน

กรรรrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr!!!

เสียงคำรามต่ำดังไปทั่วกรุงเทพฯ Abyss Creature ทุกตัวก้มศีรษะลงราวกับกำลังถวายความเคารพ

แม้แต่ Corrupted Monster ที่ยังเหลืออยู่—

ก็ไม่กล้าโจมตีอีกต่อไป

ผู้เล่นด้านนอก Battlefield Lockdown ต่างมองภาพนั้นด้วยความหวาดกลัว

ตอนนี้—

จางฟานไม่เหมือนมนุษย์อีกแล้ว

เงาดำรอบตัวเขาหมุนวนเหมือนจักรวาลขนาดย่อม ดวงตาสีทองเย็นเฉียบไร้อารมณ์

และเพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้น—

แรงกดดันก็ทำให้อากาศหนักอึ้ง

หลินเสวี่ยมองเขาด้วยสีหน้าสั่นไหว

“…จางฟาน”

แม้จะเป็นเสียงเรียกเดิม

แต่คนตรงหน้า—

กลับเหมือนอยู่ไกลออกไปเรื่อยๆ

ทันใดนั้น—

หลงเทียนก็กัดฟันแน่น

“…ไม่…”

“ฉันไม่ยอมรับ!”

ฟ้าวววววว!!!

Blood Aura ระเบิดออกจากร่างอีกครั้ง คราวนี้รุนแรงจนเลือดเริ่มไหลออกจากผิวหนังของเขาเอง

Blood Eater ส่งเสียงกรีดร้องแหลมสูง ราวกับกำลังเสียสติไปพร้อมเจ้าของ

ติ๊ง!

[Blood Path :
Collapse]

[Humanity :
9%]

เซเรน่าเบิกตากว้างทันที

“…เขาใกล้หลุดแล้ว”

แต่หลงเทียนไม่สนอีกแล้ว

ในดวงตาของเขา—

เหลือเพียงความอิจฉาและความคลั่ง

“…ทำไม…”

“…ทำไมต้องเป็นนาย…”

ฟึ่บ!!!

เขาพุ่งเข้าใส่จางฟานอีกครั้งด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ Blood Eater ฟันลงเต็มแรงพร้อมคลื่นเลือดสีแดงดำขนาดมหึมา

ตูมมมมมม!!!

ทั้งเมืองสั่นสะเทือน

แต่เมื่อฝุ่นควันจางลง—

ทุกคนก็หยุดหายใจ

จางฟาน—

ยังยืนอยู่ที่เดิม

ดาบ Blood Eater ถูกหยุดไว้กลางอากาศด้วย “มือข้างเดียว”

ไม่มี Abyss Skill

ไม่มี Territory

เพียงแค่แรงกดดันจาก Authority

ดวงตาของหลงเทียนเบิกกว้าง

“…เป็นไปไม่ได้…”

จางฟานมองอีกฝ่ายนิ่งๆ

ดวงตาสีทองไร้อารมณ์

“…นายแพ้แล้ว”

เสียงนั้นเย็นจนแม้แต่หลงเทียนยังตัวสั่น

ทันใดนั้น—

ฟ้าวววววว!!!

เงาดำพุ่งออกจากพื้นก่อนพันร่างหลงเทียนทันที Blood Aura ถูกกลืนกินอย่างรวดเร็ว

หลงเทียนคำรามลั่น

“Noooooooo!!!”

เขาพยายามดิ้นสุดแรง แต่เงามืดกลับยิ่งรัดแน่นขึ้นเรื่อยๆ

ติ๊ง!

[Authority Suppression]

[Blood Path rejected by the Throne]

ทันใดนั้น—

Blood Eater ก็เริ่มแตกร้าว

แกร๊ก…!

ดาบสีดำแดงที่เคยทรงพลังเริ่มแตกทีละส่วน เลือดสีดำไหลออกจากรอยแตกเหมือนกำลังร้องไห้

หลงเทียนเบิกตากว้าง

“…ไม่…”

“ไม่!!!”

แต่ในวินาทีนั้น—

ดาบก็แตกสลาย

ตูมมมมมม!!!

คลื่นพลังระเบิดออกจากร่างเขาทันที Blood Aura ทั้งหมดคลุ้มคลั่งอย่างไร้การควบคุม

ร่างของหลงเทียนเริ่มบิดเบี้ยว

แขนขากลายเป็นกรงเล็บ

เขาสีแดงงอกขึ้นจากหัว

ดวงตาแตกออกเป็นหลายคู่

ติ๊ง!

[Failed Candidate]

[Blood Path corruption complete]

ผู้เล่นทั่วเมืองหน้าซีดทันที

เพราะหลงเทียน—

กำลังกลายเป็น “Abyss Beast”

แต่แม้จะกลายร่าง—

เขายังจ้องจางฟาน

“…ฆ่า…”

“…ฉันจะฆ่านาย…”

เสียงนั้นไม่เหลือความเป็นมนุษย์อีกแล้ว

ทันใดนั้น—

จางฟานก็ยกมือขึ้นช้าๆ

ทั้งสนามรบเงียบกริบ

ก่อนเงาดำมหาศาลจะพุ่งขึ้นจากพื้น

“Abyss Judgment”

ฟ้าวววววววว!!!

โลกทั้งใบเหมือนดับลงชั่วขณะ

จากนั้น—

กรงเล็บเงาขนาดยักษ์ก็ฟันผ่านร่างของหลงเทียน

ฉัวะ!!!

ทุกอย่างหยุดนิ่ง

ร่างของหลงเทียนค้างอยู่กลางอากาศ ดวงตาหลายคู่เบิกกว้าง

ก่อนจะค่อยๆ แตกสลายเป็นเถ้าสีดำ

เงียบสนิท

ติ๊ง!

[Candidate eliminated]

[Blood Path Authority absorbed]

[Abyss Authority synchronization :
97%]

เสียงกระซิบจาก Void ดังขึ้นพร้อมกัน

“อีกหนึ่ง…”

“เข้าใกล้บัลลังก์…”

“ราชัน…”

จางฟานหลับตาชั่วครู่

และในวินาทีนั้นเอง—

ภาพบางอย่างก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง

เขาเห็นตัวเองนั่งอยู่บนบัลลังก์สีดำ

รอบตัวเต็มไปด้วยโลกที่แตกสลาย

ไม่มีเสียงหัวเราะ

ไม่มีผู้คน

ไม่มีใครเหลืออยู่เลย

มีเพียง—

“ความว่างเปล่า”

ชายดวงตาสีทองบนบัลลังก์มองเขานิ่งๆ

“…นี่คือราคาของราชัน”

จางฟานกำหมัดแน่น

“ต้องมีทางอื่นสิ…”

อีกฝ่ายเงียบไปครู่หนึ่ง

ก่อนตอบเบาๆ

“…ข้าก็เคยคิดแบบนั้น”

ภาพทั้งหมดแตกสลายทันที

จางฟานลืมตาขึ้นอีกครั้ง

และในวินาทีนั้น—

Abyss Overseer ก็มาถึงพื้นโลกบางส่วนแล้ว

มือยักษ์ขนาดมหึมาทาบลงบนเมือง

ครืนนนนนนนนนน!!!

ตึกหลายร้อยแห่งพังถล่มทันทีจากแรงกดดัน

ดวงตานับร้อยหันมามองจางฟานพร้อมกัน

ก่อนเสียงมหึมาจะดังขึ้นอีกครั้ง

“…เหลืออีกหนึ่ง…”

สายตาทั้งหมด—

ค่อยๆ หันไปหาโม๋เฉิน