The Legend of Altea: โลกเวทมนตร์แห่งเทพธิดา

           #ดันเจี้ยนชั้น60#

          ณ ห้องสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่สูงโออ่าห้องหนึ่ง กำแพงสีเขียวมรกตตั้งตรงดิ่งทั้ง3ทิศประกอบติดกันเหลือไว้เพียงทางเข้าออกเพียงทางเดียว บริเวณตรงกลางมีสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ตัวหนึ่งนั่งอยู่ในท่าทางสงบนิ่ง

          ขนสีแสดส่องประกายแวววับเจิดจรัส 

          กงเล็บยาวคมกริบสีน้ำเงินสวยงามดั่งใบมีดอัญมณี 

          แผงคอหนาเต็มไปด้วยขนสีเหลืองซึ่งมีเปลวเพลิงสถิตอยู่โดยรอบ 

          หางเรียวยาวงอกออกมาจากบั้นท้าย บริเวณปลายหางมีเปลวไฟสีส้มเล็กๆสถิตอยู่ที่ปลาย

          สิ่งมีชีวิตนี้ดูสง่างามเกินจะเรียกว่าสัตว์ปีศาจ แม้ว่าส่วนหัวจะคล้ายหัวของสิงโตธรรมดาก็ตาม แต่ภัยคุกคามและความกดดันที่แผ่ออกมาคงไม่แปลกเลยถ้าจะเรียกว่าแข็งแกร่งกว่าสัตว์ปีศาจทั้งมวลในดันเจี้ยนแห่งนี้

          ----------------

          [เคออสสฟิงซ์ (เทวทูตแห่งการเริ่มต้น)]

          สัตว์ปีศาจ: LV90

          เผ่า: สัตว์เทวะ

          รายละเอียด:

          -ผู้พิทักษ์คริสตัลมหาเวทมนตร์แห่งความมืด

          ----------------

          ‘พวกนั้นเกือบถึงชั้นล่างสุดแล้วสินะ…ข้าฝากด้วยล่ะ…เจ้าหนู’

          สิ่งมีชีวิต4ขากำลังยืนในท่านั่งดุจพญาราชสีห์ ตัวมันหลับตานึกถึงคนกลุ่มหนึ่งที่พึ่งฝากภารกิจบางอย่างเอาไว้

          ตอนนั้นเองตัวตนนั้นสัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่าง

          “!”

          ‘มีการต่อสู้ในชั้นนี้งั้นรึ….’

          เคออสสฟิงซ์ผงกหัวแล้วลืมตาขึ้นทันที

          'พวกนั้นมาแล้วสินะ…’

          ตัวมันหรี่ตาลง

          ‘ไม่..

          ไม่ใช่

          ไม่มีจิตมุ่งร้ายเลย…เป็นแค่มนุษย์ที่หลงเข้ามางั้นหรอ…ไม่สิ..เป็นไปไม่ได้..ถ้าหากต่อสู้กับทหารยามได้ง่ายๆแบบนี้คงไม่ดีแน่’

          “เอาเถอะ..เดิมทีข้าจะไม่แทรกแซงภารกิจของทหารยาม แต่เพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่ใช่คนกลุ่มนั้น...ยังไงข้าคงต้องไปดูสักหน่อยแล้ว…หากไม่เป็นอย่างที่คิดหรือมีแนวโน้มไม่หวังดีคงต้องขอกำจัดด้วยตัวข้าเองล่ะนะ”

          เมื่อกล่าวจบแล้วสิงโตสีส้มร่างกายสูงใหญ่ได้เดินออกจากห้องสี่เหลี่ยมนั้นไปด้วยฝีเท้าอันหนักอึ้งจนพื้นดินสะเทือน

          ***

          #ดันเจี้ยนชั้น91#

          กำแพงผลึกเป็นสีม่วงอมเข้ม ส่องแสงสีม่วงจางๆออกมา นับเป็นชั้นแรกที่มีแสงสว่างถือกำเนิดนับตั้งแต่ก้าวเข้าสู่ชั้นลึก 

          โครงสร้างดันเจี้ยนแห่งนี้ชั้นที่1-10 จัดเป็นชั้นต้นหรือชั้นบนสุด 

          11-50 จัดเป็นชั้นกลาง และ 51-100 จัดเป็นชั้นลึก

          ที่จริงเกณฑ์พวกนี้ไม่ได้ตั้งเอามั่วๆ แต่เป็นเกณฑ์วัดระดับทางภูมิศาสตร์และแบ่งเขตทรัพยากรตามที่นักวิชาการดันเจี้ยนกำหนด เพราะสิ่งที่เหมือนกันแทบจะทุกๆดันเจี้ยนเลยคือจะมีภูมิศาสตร์จะเป็นรูปกรวยคว่ำ และ 10%  40% 50% เป็นเส้นแบ่งอาณาเขตของชั้นต้น,กลาง,ลึก ตามลำดับ ส่วนสิ่งที่ต่างกันก็มีแค่มอนสเตอร์ ,จำนวนชั้น และทรัพยากรที่ดันเจี้ยนมอบให้เท่านั้น 

          “อีกแค่9ชั้นพวกเราจะไปถึงชั้นที่100 ซึ่งเป็นชั้นล่างสุดแล้วค่ะ”

          เซซิเลียกล่าวพร้อมกับวิ่งตามหลังคนที่อยู่ด้านหน้าไปเรื่อยๆ โดยตำแหน่งของเธอตอนนี้อยู่แนวหลังสุดคอยป้องกันด้านท้ายขบวน

          รูอันอยู่แนวกลาง ส่วนเรเวลและเซเลน่าอยู่หัวขบวนรับหน้าที่บุกทะลวงฝ่าด่านศัตรูออกไป แม้ว่าตอนนี้จะไม่มีสัตว์ปีศาจปรากฎตัวมาหลายชั่วโมงแล้วก็ตาม

          “อืม..เข้าใจละ” เรเวลขานรับ

          “ชิ..บัพนั่นเหลืออีกแค่ 3ชั่วโมงเท่านั้น” เซเลน่าสบถออกมา

          เพราะถ้าหากระยะเวลาบัพสัตว์เทพหมดลง ตัวพวกเขาจะกลับมาที่เลเวล50เหมือนเดิม 

          “นี่มันหนักกว่าที่คิดอีกแหะ..ตั้งแต่ขึ้นเลเวล50มา ไม่ว่าจะโค่นสัตว์ปีศาจกี่ตัว EXP ก็ไม่ขึ้นสักแต้ม..แบบนี้ไม่ต่างจากเหนื่อยฟรีๆเลย..” เรเวลกล่าว

          “เอาน่าๆ..แค่พวกเราออกจากดันเจี้ยนนี้ได้ก็พอแล้วแหละครับ..ผมอยากกลับ รร.อัศวินเวทมนตร์จะแย่อยู่แล้ว” รูอันพูดปลอบใจ

          “ตอนนี้ไม่มีใครไม่อยากกลับหรอก..เจ้าบ้าาา” เซเลน่าตะโกนด่า

          “ขะ..ขะ..ขออภัยครับ..อะ..เอ่อถ้าบัพสัตว์เทพหมด..พวกเราจะทำยังไงต่อหรอครับ?” รูอันถาม

          “ชั้นนี้เป็นชั้นสุดท้ายที่มีสัตว์ปีศาจแล้วค่ะ" 

          เซซิเลียซึ่งรับหน้าที่ปิดท้ายป้องกันแนวหลังตอบแบบนั้น

          “แน่นอนว่าถ้าบัพสัตว์เทพมันไม่หมดระหว่างทางขณะ..ที่เรายังอยู่ในชั้นนี้น่ะนะ” เรเวลกล่าวเสริมขณะวิ่งไปข้างหน้าไม่หยุด มือขวาถือหอกสีขาวเงินบริสุทธิ์ไว้แน่นสแตนบายพร้อมสู้ทุกเมื่อ โดยมีเด็กสาวผมยาวสีแดง สวมถุงมือสีแดงทั้ง2ข้างวิ่งควบอยู่ข้างกาย

          ณ ตอนนี้พวกเขากำลังวิ่งไปทางตรงเพื่อมุ่งไปยังบันไดของชั้นที่92 และนับว่าค่อนข้างโชคดีที่ดูเหมือนชั้นยิ่งลึกจะยิ่งให้กำเนิดสัตว์ปีศาจได้ไม่เยอะเหมือนกับมอนสเตอร์ในชั้นบนๆ ทำให้ไม่ต้องเผชิญศึกหนักมากแม้ศัตรูจะแข็งแกร่งมากขึ้นก็ตาม เพราะแค่สเตตัสระดับเลเวล60ชั่วคราวตอนนี้ก็ผ่านไปได้สบายๆ 

          “เซซิเลีย..ตั้งแต่ชั้นถัดไปเป็นเซฟตี้พ้อยท์หมดเลยใช่ไหม…” เรเวลถามยืนยันอีกครั้งเพื่อความชัวร์ เพราะหลังจากสู้กับเซนทอร์ในครั้งนั้นจนถึงตอนนี้ เขาต้องสู้และวิ่งไม่หยุด เรียกได้ว่าไม่ได้พักและไม่ได้นอนเลย ซึ่งกินระยะเวลาเกือบจะ2วันครึ่งแล้วที่พวกเขาทั้งทีมต้องสู้ไปวิ่งไปต่อเนื่องไม่ได้หยุด

          “ใช่แล้วค่ะ…”

          “อา..งั้นพวกเราจะพักที่ชั้น...”

           ‘เปรี๊ยะ…ๆ..’

          รอยกำแพงผลึกสีม่วงโดยรอบปริแตกเป็นแนวยาว

          “ชิ..มาอีกแล้วงั้นหรอ…เหนื่อยจะแย่อยู่แล้ววู้ยยยย..”

          เซเลน่าโวยวายตั้งท่าเตรียมต่อสู้ 

          “โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก…”

          ตอนนั้นเองมีฝูงสัตว์ปีศาจทำลายกำแพงผลึกสีส่วงโผล่ออกมาราว12ตัว

          ------------------

          [คิเมร่า]

          สัตว์ปีศาจ: LV54

          เผ่า: อสรพิษ (พันธุ์ผสม)

          รายละเอียด: -

          ------------------

          “อึ้ยยย…คราวนี้มาเยอะจัง!” รูอันสะดุ้งโหยง

          ทุกคนหยุดนิ่งเพื่อรอดูสถานการณ์และคำสั่งจากคนๆหนึ่ง

          สัตว์ปีศาจรูปร่างคล้ายแมงป่องยักษ์แต่มีหัวเป็นมังกร โผล่ออกมาปิดวงล้อมจนรูอันถึงกับผงะ

          “ฝ่าแนวนั้นออกไป”

          เรเวลกล่าวจบแล้ววิ่งไปยังทิศตะวันออกซึ่งมีคิเมร่า2ตัวรออยู่

          ขาถีบพื้นเร่งความเร็ว..สเตตัสระดับเลเวล60แม้จะชั่วคราว แต่ก็รู้สึกเหนือกว่าเลเวล50อย่างเห็นได้ชัด นอกจากนี้

          ‘เวทไฟ-แอ็คเซเลอะเรชั่นไดร์ฟ’

          แสงสีเหลืองห่อหุ้มรอบตัวและอาวุธ ปรากฎข้อความขึ้นในทัศนวิสัยตรงมุมสายตา

[Accel Mode Start] 

:Agility Upgrade:

→Speed +40 LV (with related status)

Duration: 15 Sec

          คิเมร่าใช้แขนขวาซึ่งเป็นกล้ามคล้ายแมงป่องปักไปที่พื้น เกิดทะเลพิษสีเขียวพวยพุ่งเป็นแนวยาวในทิศทางที่เรเวลวิ่งมาแต่เด็กหนุ่มได้หายไปจากตรงนั้นแล้ว

          “?”

          สัตว์ปีศาจงงเล็กน้อย…ตอนนั้นมันสัมผัสได้ถึงบางอย่างจากด้านบนจึงรีบยกแขนป้องกัน

          หอกสีเงินปะทะกับกล้ามแมงป่องสีดำเกิดเคลื่อนกระแทกอย่างรุนแรง พัดทะเลพิษกลายเป็นหมอกกระจายไปทั่ว

          “ยะ..แย่แล้วครับ..”

          รูอันรีบร่ายสกิลอัญเชิญเสาซึ่งลบล้างสถานะปกติปักลงที่พื้น เกิดบัพสีเขียวผสานกับสายลมฟุ้งกระจายไปทั่ว

          “ชิ…”

          “อึก..”

          เซเลน่ากับเซซิเลียยกแขนขึ้นมาบังเพื่อต้านเอาไว้ไม่ให้ถูกพัดไปด้วย

          "ควบคุมสกิลของนายให้มันดีๆหน่อยสิยะ..."

          เมื่อเงยหน้าขึ้นก็พบคิเมร่า2ตัวกระโดดพุ่งลงมาราวกับอุกาบาตตก 

          'ตู้มมมมมมมมมมมมมม'

          เศษผลึกสีม่วงฟุ้งกระจาย

          เซเลน่าเอี้ยวตัวหลบแล้วม้วนตัวถอยไปด้านหลัง 

          “โถ่..เอ้ยย…แบบนี้ก็ฝ่าไปไม่ได้น่ะสิ…มีแต่ต้องสู้งั้นหรอ…”

          เด็กสาวเปลี่ยนถุงมือสีแดงเป็นดาบเปลวเพลิงห่อหุ้มแขนขวาแล้วฟันไปทางด้านบนซึ่งมีเงาบางอย่างลาดผ่านลงมา

          ก้ามแมงป่องของคิเมร่าปะทะกับซอร์ดเบลด 

          เซเลน่าเบี่ยงดาบไปด้านข้างเพื่อเปลี่ยนทิศทางการโจมตีของศัตรูแล้วเข้าคลุกวงใน

          ….

          ทางด้านเรเวล..ตัวเขาตกใจเล็กน้อยที่สัตว์ปีศาจตัวนี้ตามความเร็วของเขาทัน ทั้งที่สเตตัสความเร็วของเขาน่าจะพอๆกับเลเวล100แท้ๆ 

          ‘นี่มันบ้าอะไรกันเนี่ย…ทำไมก่อนโจมตีเมื่อกี้ความเร็วเราถึงดรอปลงล่ะ…’

          “ยังไม่ชินงั้นรึ?....เออออช่างมัน..คิดแล้วปวดหัวเว้ยยยยยยยยยยยย”

          เรเวลใช้หอกปัดกล้ามแมงป่อง

          คิเมร่าซึ่งตามความเร็วคราวนี้ไม่ทันถูกแทงทะลุกลางหลัง

          ‘เวทไฟ-เบิร์สแลนซ์’

          หอกศักดิ์สิทธิ์ห่อหุ้มด้วยแสงสีเหลืองเปลี่ยนเป็นสีแดงแล้วเกิดระเบิดขึ้น

          ทั้งกล้าม คอ หาง และหัว ของสัตว์ปีศาจถูกแยกออกจากกันในพริบตา

          คิเมร่าอีกตัวที่อยู่ห่างไปหน่อยอ้าปากแล้วพ่นลมหายใจพิษออกมา 

          น้ำพิษผสมกรดพุ่งออกมาเป็นแนวตรงม้วนเป็นเกลียวคลื่น

          ‘ช้าไป…’

          เด็กหนุ่มเอามือแตะพื้นก้มตัวหลบแบบสบายๆ ท่ามกลางแสงสีเหลืองที่ห่อหุ้มรอบตัว เขาใช้ปลายหอกเล็งไปยังสัตว์ปีศาจที่มีหัวเป็นมังกร

          ‘เวทไฟ-สเปียร์เจวาลิน’

          แสงเลเซอร์สีแดงพุ่งออกจากปลายหอกเข้าใส่คิเมร่า  

          สัตว์ปีศาจยกเลิกการโจมตีแล้วสั่นร่างกายรัวๆ ตอนนั้นเองเกิดเกราะทรงกลมสีชมพูขึ้นห่อหุ้มตัวสะท้อนแสงเลเซอร์กระดอนออกไปในพริบตา

          'โฮ่..มีสกิลป้องกันด้วยแหะ..'

          เรเวลกับคิเมร่าถีบพื้นแล้วพุ่งเข้าหากัน..

          กล้ามของศัตรูเปล่งแสงเขียวกระแทกพื้นผลึกเกิดคลื่นกระแทกไล่เป็นขั้นบันไดรัวๆ

          เรเวลวิ่งไปข้างหน้าเรื่อยๆซิกแซกซ้ายขวาแล้วหลบแบบสบายๆด้วยสเตตัสความเร็วที่เหนือกว่า

          เมื่อเข้าประชิดตัวได้สำเร็จก็เตะเสยคางของคิเมร่าชู้ตลอยขึ้นไปด้านบน 

          จากนั้นเร่งความเร็วครั้งสุดท้ายถีบพื้นขึ้นไปเตะอัดศัตรูลงมาใส่คิเมร่าอีกตัวที่กำลังวิ่งไล่งับตูดรูอันอยู่

          “เหวอออออออ…”

          เด็กหนุ่มผมน้ำตาลหมอบลงเลียดกับพื้น...เพราะไม่มีสกิลโจมตีจึงทำได้แค่หนีอย่างเดียว

          เด็กหนุ่มผมขาวไม่รอช้า..ทันทีที่แสงสีเหลืองหายไปจากร่างกายและอาวุธ เพราะ<แอ็คเซลโหมด>ถูกปลดออก..เขาก็ร่ายสกิลต่อเนื่องทันทีขณะลอยอยู่กลางอากาศ

          ฝ่ามือที่ว่างอยู่ยื่นไปข้างหน้า

          ‘Firemagic’

          เกิดอักขระวงเวทขึ้นซ้อนทับกับคิเมร่า2ตัวที่กระเด็นไป

          สัตว์ปีศาจสร้างเกราะทรงกลมสีชมพูอีกครั้งเพื่อเตรียมป้องกัน

          อุณหภูมิรอบเกราะร้อนระอุไปจนถึงภายในท่ามกลางอักขระวงเวทที่เข้มข้นและขยายตัวขึ้นเรื่อยๆ

          ‘Altimate Atlas Flame’ 

          เกิดเสาเปลวเพลิงสีทองขนาดใหญ่พวยพุ่งจากใต้เท้าคิเมร่ากระแทกผ่านเกราะและลำตัวจนทะลุติดเพดาน

          เกราะสะท้อนเวทสีชมพูแตกเป็นเสี่ยงๆ เพราะทนต่ออานุภาพของเปลวไฟศักดิ์สิทธิ์ไม่ไหว

          สัตว์ปีศาจที่อยู่ภายในเกราะมอดไหม้เป็นจุลในทันที

          แสงสีทองของเปลวไฟสะท้อนในดวงตารูอัน..เด็กหนุ่มตัวน้อยมองภาพนั้นด้วยแววตาตื่นเต้น

          “สุดยอดดด”

          เรเวลร่อนลงมาเหยียบพื้นอย่างสวยงาม

          “ระ…รูอันระวังหลัง”

          เซเลน่าซึ่งอยู่ห่างกันไม่มากรีบตะโกนบอก

          “ห้ะ!..”

          คิเมร่าซึ่งถูกเด็กสาวซัดลอยมากำลังเปลี่ยนเป้าหมาย ใช้ปลายหางแมงป่องแทงเข้าใส่รูอันจากข้างหลัง

          ตอนนั้นเองมีเถาวัลย์ลอยมาพันตัวรูอันแล้วลากหลบทันที

          “คุณรูอันระวังหน่อยสิคะ…”

          เซซิเลียซึ่งช่วยรูอันได้ทันแบบฉิวเฉียดรีบกล่าวเตือน

          เรเวลกับเซเลน่าวิ่งเข้ามาพร้อมกัน 

          หอกสีขาวเงินห่อหุ้มด้วยแสงสีเขียว

          'Eclipse Slash'

          ถุงมือสีแดงเปลี่ยนเป็นใบมีดยาว

          'Flame Blade'

          "ฉับบบบ"

          กล้ามแมงป่องของคิเมร่าขาดออกจากกันทั้ง2ข้าง

          เรเวลและเซเลน่าเหวี่ยงขาเตะพร้อมกันจนศัตรูถอยกรูดพื้นไป

          คิเมร่าเตรียมพ่นลมหายใจพิษอีกครั้ง..แต่ว่า

          "ฉันจัดการเอง!"

          เซเลน่ารีบวิ่งเข้ามากระโดดถีบซ้ำอัดคิเมร่าติดกำแพงด้วยเท้าเปล่าธรรมดา จากนั้นสร้างบอลพลาสม่าทรงกลมที่ฝ่ามือแล้วปาใส่

          คิเมร่ารีบสร้างเกราะป้องกัน

          “ไม่ได้ผลหรอกน่าาาาาา”

          พลาสม่าบอลทะลุเกราะบาเรียแบบสบายๆระเบิดร่างกายคิเมร่าออกเป็นเสี่ยงๆ 

          'บึ้มมมมมมมมมมมม' 

          …..

          อีกด้านตอนนี้คิเมร่า4ตัวกำลังปะทะกับตัวตนคล้ายสิ่งมีชีวิตบางอย่างอยู่

          หน้าตาบางตัวคล้ายเซนทอร์ หน้าตาบางตัวคล้ายสกูร์ชิพ และหน้าตาบางตัวก็คล้ายคิเมร่าเช่นกัน

          สิ่งมีชีวิตเหล่านี้มีผิวสีน้ำตาลและมีใบหญ้าสีเขียวพันตามตัวคล้ายมัมมี่

          #คุยกับไรท์(คนเขียน)#

          -ขออภัยที่อัพช้าอีกแล้วครับ จริงๆตลอดหลายวันที่ผ่านมานี้เพื่อนนัดไปกินเลี้ยงนอกบ้าน3-4แห่ง เลยออกจากบ้านหลายวัน แถมยังมีไม่สบายท้องเสียแถมให้ด้วย (แต่ก็สนุกมากๆและอร่อยมากๆเช่นกัน) โดยรวมๆแล้วหมดเวลาไปเกิน1สัปดาห์ที่ไม่ได้แต่งนิยายเลย

          -ถึงยังไงก็ต้องขอบคุณนักอ่านจริงๆครับที่ยังคงติดตามและให้กำลังใจมาเสมอ ขอบคุณมากๆเลยครับ