บทนำ
สวัสดี ฉันชื่อมาริสา
ฉันเกิดมาบนกองเงินกองทอง มีชีวิตที่ดีพร้อมั้แ่ลืมตาขึ้นมาดูโลก บ้านหลังใหญ่ ครอบครัวอบอุ่น ไม่เคยขาดแคลนสิ่งใด ไม่ต้องดิ้นรน ไม่ต้องแข่งขันกับใคร และไม่เคยรู้จักคำว่าลำบากหรืออดอยาก
ความ้าใด ๆ ของฉัน เพียงแค่เอ่ยปาก ก็จะมีคนคอยจัดหามาให้เสมอ
ครอบครัวของฉันทำธุรกิจเกี่ยวกับมันแทบทุกชนิด โดยเฉพาะการแปรรูปเพื่อเพิ่มมูลค่า ั้แ่มันฝรั่ง มันหวาน มันสำปะหลัง ไปจนถึงมันสายพันธุ์แปลก ๆ จากต่างประเทศ ทุกอย่างสามารถกลายเป็สินค้าได้หมด ไม่ว่าจะเป็มันทอดกรอบ มันแท่ง มันอบเนย มันบดแช่แข็ง แป้งมัน ขนม อาหารสัตว์ หรือแม้แต่บรรจุภัณฑ์จากเส้นใยพืช
ั้แ่เด็ก ฉันเติบโตมากับโรงงาน เสียงเครื่องจักรที่ดังแทบตลอดทั้งวัน และกองวัตถุดิบมหาศาลที่ถูกส่งเข้ามาอย่างไม่เคยขาดสาย นอกจากโรงงานแล้ว ครอบครัวของฉันยังที่ดินอีกหลายร้อยไร่สำหรับปลูกมันโดยเฉพาะ
สำหรับฉัน สิ่งเหล่านี้คือภาพชินตา
โรงงาน กลิ่นมันสดใหม่ เสียงเครื่องจักร รถบรรทุกที่เข้าออกไร่อยู่ตลอด และบทสนทนาเื่ตัวเลขผลกำไรบนโต๊ะอาหาร ล้วนเป็ส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวัน จนฉันไม่เคยคิดว่ามันเป็เื่พิเศษอะไร
แน่นอนว่า คุณหนูอย่างฉันที่เกิดมาอย่างสุขสบาย ไม่เคยถูกคาดหวังให้ต้องลงมือเรียนรู้หรือสืบทอดกิจการของที่บ้านอย่างจริงจัง เพราะฉันยังมีพี่ชายและพี่สาวอีกสองคน ผู้ใหญ่จึงวางความหวังไว้กับพวกเขาเป็หลัก ส่วนน้องเล็กอย่างฉันก็ทำหน้าที่เพียงใช้ชีวิตไปวัน ๆ อย่างไร้ภาระ และกลายเป็คนที่ได้รับการตามใจมากที่สุดในบ้านโดยไม่รู้ตัว
ั้แ่เด็ก ฉันมีพี่เลี้ยงคอยติดตามดูแลไม่ห่าง อีกทั้งยังมีคนของที่บ้านคอยดูแลความปลอดภัยอยู่ตลอด อยากไปที่ไหน เพียงแค่เอ่ยปากก็จะมีคนพาไปถึงที่ ไม่ว่าจะเป็ไร่มัน โรงงาน หรือสถานที่ใด ๆ ฉันไม่เคยต้องกังวลเื่อันตรายเลยแม้แต่น้อย เพราะมีคนคอยเปิดทาง ขจัดอุปสรรค และปกป้องฉันจากทุกความเสี่ยง
ตอนเด็ก ๆ ฉันชอบไปวิ่งเล่นตามไร่มัน ผืนดินกว้างที่เต็มไปด้วยต้นมันเรียงเป็แถวคือสนามเด็กเล่นของฉัน เสียงหัวเราะดังไปพร้อมกับฝุ่นดินที่ติดปลายรองเท้า ฉันสนุกกับการวิ่งไล่จับ แอบหลบอยู่ระหว่างแปลงมัน โดยไม่เคยคิดเลยว่าสิ่งเหล่านี้เกี่ยวข้องกับธุรกิจมูลค่ามหาศาลของครอบครัว
พอเริ่มโตขึ้น ความซุกซนก็แปรเปลี่ยนเป็ความอยากรู้อยากเห็น ฉันเริ่มตั้งคำถามว่ามันเ่าั้ถูกนำไปทำอะไร ต่อจากนั้นเกิดอะไรขึ้น และทำไมรถบรรทุกถึงเข้าออกไร่อยู่ตลอด
จนกระทั่งเข้าสู่วัยสิบกว่าปี ฉันก็มักจะแอบไปดูการผลิตที่โรงงานด้วยความใคร่รู้ มองดูมันสดถูกล้าง ปอก หั่น และแปรรูปผ่านเครื่องจักรขนาดใหญ่ ก่อนจะกลายเป็ผลิตภัณฑ์สารพัดรูปแบบอย่างน่าทึ่ง
แม้จะเป็เพียงการยืนดูอยู่ห่าง ๆ ไม่ได้ลงมือทำอะไรด้วยตัวเอง แต่ทุกภาพ ทุกขั้นตอน กลับค่อย ๆ ซึมซับเข้าไปในความทรงจำโดยไม่รู้ตัว ราวกับเมล็ดพันธุ์เล็ก ๆ ที่ถูกหว่านทิ้งไว้อย่างเงียบงัน
ฉันอาจไม่เคยต้องเปื้อนดิน ไม่เคยยืนอยู่หน้าเครื่องจักรเป็เวลานานเหมือนคนงานคนอื่น ๆ แต่การเติบโตท่ามกลางไร่มันและโรงงานแปรรูป ทำให้ฉันรับรู้กระบวนการแทบทุกขั้นตอน ั้แ่การปลูก การเก็บเกี่ยว การคัดแยก การแปรรูป ไปจนถึงการส่งออก
การสนทนาเื่ผลผลิต ต้นทุน และกำไรที่ได้ยินผ่านหูอยู่เสมอ ทำให้ฉันเข้าใจธุรกิจของครอบครัวโดยไม่รู้ตัว
เพียงแต่ในตอนนั้น ฉันไม่เคยคิดเลยว่า ความรู้ที่ได้มาเพราะเห็นจนเคยชิน จะกลายเป็สิ่งสำคัญที่เปลี่ยนชีวิตของฉันไปตลอดกาล
เช้าวันหนึ่ง ฉันกำลังจะทำอาหารเช้าง่าย ๆ กินเอง
ใช่ ฟังไม่ผิดหรอก คุณหนูที่มีคนคอยดูแลทุกอย่างอย่างฉัน นึกอยากลองทำอาหารเช้าด้วยตัวเองขึ้นมาเสียอย่างนั้น
ทุกอย่างเริ่มต้นจากเื่เล็กน้อยมาก ฉันหยิบกระทะ วางจาน เตรียมวัตถุดิบ แล้วเอื้อมมือไปหยิบขวดน้ำมัน แต่ดันซุ่มซ่ามปัดโดนขวดจนมันตกลงพื้น น้ำมันสีใสไหลกระจายเป็วงกว้างบนกระเบื้องเงาวับ
ตอนนั้นฉันยังคิดเพียงว่า แค่เช็ดพื้นให้สะอาดก็คงจบ
พอกล่าวมาถึงตรงนี้แล้ว…พอจะเดากันได้ใช่ไหมว่าฉันตายอย่างไร
ใช่แล้ว
ฉันพลาดเหยียบโดนน้ำมัน ลื่นล้ม หัวฟาดพื้น
แล้วตายคาที่…