โอตาคุจอมยุทธ์ทะลุมิติ

ณ เรือนพยาบาลของสำนัก...

กลิ่นสมุนไพรและยาต้มลอยคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ สือเหล่ยนอนอยู่บนเตียงคนไข้ แขนซ้ายของเขาถูกพันไว้ด้วยผ้าพันแผลหนาเตอะ ใบหน้าของเขาซีดเผือดแต่ก็ยังคงฝืนยิ้มออกมา "ข้า...ข้าไม่เป็นไรหรอกพี่ใหญ่เฟิง แค่นี้จิ๊บจ๊อย...ท่านต้องเอาชนะให้ได้นะ"

ข้างๆ กันนั้น จางหู่นั่งอยู่บนเก้าอี้ ใบหน้าของเขาดูทรุดโทรมจากการที่พิษยังคงหลงเหลืออยู่ในร่าง "พวกเขาทำสำเร็จ...เราทั้งสองคนไม่สามารถลงแข่งต่อได้แล้ว...ตอนนี้...ทุกอย่างขึ้นอยู่กับเจ้าคนเดียวแล้วนะ หลินเฟิง"

หลินเฟิงยืนนิ่งอยู่ข้างเตียง...สายตาของเขามองไปยังบาดแผลของสหายทั้งสองคน...เขาไม่ได้พูดอะไรออกมาเลยแม้แต่คำเดียว...แต่บรรยากาศรอบตัวของเขากลับเย็นเยียบลงจนน่าขนลุก...

มันไม่ใช่ความโกรธที่ระเบิดออกมาเป็นเปลวไฟ...แต่เป็นความโกรธที่เยือกเย็น...เงียบสงบ...และอันตรายยิ่งกว่าพายุหมื่นลูกรวมกัน

หลิวซูซินที่คอยดูแลอยู่ข้างๆ มองแผ่นหลังที่นิ่งสงบของเขาแล้วก็ได้แต่รู้สึกเป็นห่วงอย่างสุดหัวใจ นางไม่เคยเห็นเขาเป็นแบบนี้มาก่อน...มันคือสายตาของนักล่าที่เหยื่อของมันได้ถูกทำเครื่องหมายแห่งความตายไว้แล้ว

หลินเฟิงหันหลังกลับ...แล้วเดินออกจากห้องพยาบาลไปโดยไม่พูดอะไรอีก...

แต่จางหู่และสือเหล่ยกลับเข้าใจ...แววตาคู่นั้น...มันคือคำสัญญา...คำสัญญาว่าจะทวงแค้นคืนให้พวกเขานับร้อยนับพันเท่า!

...

การแข่งขันในรอบที่สามเริ่มต้นขึ้น...

และก็ตามที่คาดไว้...การจับคู่ของหลินเฟิงนั้น "น่าสนใจ" อย่างยิ่ง

"รอบที่สาม คู่ที่หก! หลินเฟิง ปะทะ...เถี่ยซาน!"

ชื่อของเถี่ยซานดังขึ้นพร้อมกับเสียงฮือฮา! เถี่ยซาน หรือ "ภูผาเหล็ก" คือศิษย์ที่ขึ้นชื่อเรื่องพละกำลังและร่างกายที่แข็งแกร่งทนทานที่สุดในหมู่ศิษย์ชั้นใน! เขาฝึกฝนเคล็ดวิชา "กายาเหล็กไหล" จนร่างกายแข็งแกร่งดุจโลหะ! และที่สำคัญที่สุด...เขาคือหนึ่งในพรรคพวกคนสนิทที่สุดของเจี้ยนอู๋ซวง!

เถี่ยซานเดินขึ้นสู่เวที...เสียงฝีเท้าของเขาทุกย่างก้าวหนักแน่นราวกับค้อนปอนด์! เขาทุบไปที่หน้าอกของตนเองเสียงดัง "ปึ้ก! ปึ้ก!"

"เจ้าคือหลินเฟิงสินะ!" มันตะโกนลั่น "ข้าได้ยินว่าเพื่อนขยะของเจ้าสองคนโดนสั่งสอนไปเรียบร้อยแล้ว! น่าเสียดายที่ข้าไม่มีโอกาสได้ลงมือเอง! แต่ไม่เป็นไร...ข้าจะชดเชยมันด้วยการ "บดขยี้" กระดูกของเจ้าทีละชิ้นๆ ต่อหน้าทุกคนเอง!"

มันคือการยั่วยุที่โจ่งแจ้งที่สุด!

แต่หลินเฟิง...กลับยังคงสงบนิ่ง...ใบหน้าของเขาเรียบเฉยจนดูน่ากลัว...ราวกับว่าคำพูดเหล่านั้นเป็นเพียงแค่สายลมที่พัดผ่านไป

"เริ่มประลองได้!"

"ย๊ากกกกก!!!"

เถี่ยซานไม่รอช้า! มันคำรามลั่นแล้วพุ่งเข้าใส่หลินเฟิงราวกับกระทิงคลั่ง! ทุกหมัดที่มันปล่อยออกมานั้นหนักหน่วงและรุนแรง! หวังจะใช้พละกำลังที่เหนือกว่าบดขยี้หลินเฟิงให้แหลกลาญในคราวเดียว!

แต่ภาพที่เกิดขึ้น...กลับน่าเหลือเชื่อ!

หลินเฟิงไม่ได้เข้าปะทะตรงๆ...แต่กลับเคลื่อนไหวอย่างพลิ้วไหวราวกับใบไม้ที่ล่องลอยอยู่ในสายลม! เขาไม่ได้ใช้วิชาตัวเบาที่น่าตกใจ...แต่กลับใช้เพียงแค่ "ย่างก้าวพื้นฐาน" ที่ทุกคนต่างก็รู้จักดี!

แต่ย่างก้าวของเขานั้น...มัน "สมบูรณ์แบบ" เกินไป!

ทุกครั้งที่หมัดของเถี่ยซานพุ่งเข้ามา...หลินเฟิงก็จะขยับตัวหลบไปเพียง "ครึ่งนิ้ว"...เป็นระยะที่พอดีเป๊ะที่จะทำให้หมัดนั้นพลาดเป้า...แต่ก็ยังอยู่ในระยะที่สามารถโจมตีสวนกลับได้!

"หน็อย! อย่าเอาแต่หนีสิวะ!" เถี่ยซานเริ่มหงุดหงิด!

และในจังหวะที่มันปล่อยหมัดสุดแรงเกิดจนเกิดช่องว่างขึ้น...หลินเฟิงก็สวนกลับ!

เขาไม่ได้ใช้ฝ่ามืออัสนีบาต...ไม่ได้ใช้หมัดที่รุนแรง...

เขาเพียงแค่ใช้นิ้วชี้...ที่ห่อหุ้มไว้ด้วยพลังปราณที่ถูกบีบอัดจนแหลมคม...จิ้มเข้าไปที่ "ข้อต่อ" บริเวณหัวไหล่ของเถี่ยซาน!

ฉึก!

มันไม่ใช่การโจมตีที่รุนแรง...แต่มันคือการโจมตีที่ "แม่นยำ" ที่สุด!

"อ๊าก!" เถี่ยซานร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด! แขนทั้งข้างของมันพลันชาและอ่อนแรงลงในทันที!

แต่หลินเฟิงยังไม่หยุด! เขายังคงเคลื่อนไหวต่อไป...

นิ้ว...ข้อศอก...สันมือ...ส้นเท้า...ทุกส่วนของร่างกายของเขากลายเป็นอาวุธ!

เขาไม่ได้โจมตีไปที่จุดตาย...แต่กลับโจมตีไปที่ "ข้อต่อ" และ "เส้นเอ็น" ทั้งหมดของเถี่ยซาน!

ฉึก! ปึ้ก! เคร้ง!

เสียงปะทะที่น่าหวาดเสียวดังขึ้นไม่หยุด! เถี่ยซานที่เคยองอาจราวกับภูผาเหล็ก...บัดนี้กลับกลายเป็นเหมือนหุ่นเชิดที่สายบังคับถูกตัดขาด! เขาไม่สามารถควบคุมร่างกายของตนเองได้อีกต่อไป!

และในจังหวะสุดท้าย...หลินเฟิงก็ใช้ฝ่ามือตบเข้าไปที่หน้าอกของมันเบาๆ...

ตุ้บ!

ร่างยักษ์ของเถี่ยซาน...ทรุดลงไปคุกเข่ากับพื้น...หมดสภาพการต่อสู้โดยสิ้นเชิง...โดยที่ไม่มีบาดแผลฉกรรจ์เลยแม้แต่แผลเดียว!

เขาไม่ได้เอาชนะ...แต่เขา "รื้อถอน" คู่ต่อสู้ทั้งเป็น!

หลินเฟิงมองลงไปยังร่างที่พ่ายแพ้อย่างน่าสมเพชนั้นด้วยสายตาที่เย็นชา...

"กลับไปบอกนายของเจ้าด้วย..." เขากระซิบเสียงเบาพอที่จะได้ยินกันแค่สองคน "...นี่เป็นเพียงแค่...ดอกเบี้ยเท่านั้น"

...

ชัยชนะที่เยือกเย็นและน่าสะพรึงกลัวของหลินเฟิง ทำให้ชื่อเสียงของเขาพุ่งสูงขึ้นไปอีก! แต่ในขณะเดียวกัน...มันก็ทำให้ฝ่ายของเจี้ยนอู๋ซวงต้องตื่นตัวอย่างถึงขีดสุด!

ในรอบที่สี่...รอบก่อนรองชนะเลิศ...

คู่ต่อสู้ของหลินเฟิงคือศิษย์พี่คนหนึ่งที่ขึ้นชื่อเรื่องการใช้ "ค่ายกล" และ "กับดัก" ในการต่อสู้!

ทันทีที่ขึ้นมาบนเวที...มันก็โยนแผ่นยันต์นับสิบแผ่นลงบนพื้น! ก่อเกิดเป็นค่ายกลหมอกพิษที่ปกคลุมไปทั่วทั้งเวทีทันที!

"ฮ่าๆๆ! ในค่ายกลของข้า...ประสาทสัมผัสของเจ้าจะถูกปิดกั้น! เจ้าจะกลายเป็นเป็ดง่อยที่รอให้ข้าเชือดเท่านั้น!"

แต่...ท่ามกลางม่านหมอกพิษที่หนาทึบ...หลินเฟิงกลับเดินออกมา...อย่างสบายอารมณ์...ราวกับกำลังเดินเล่นอยู่ในสวนหลังบ้าน!

"ค่ายกลที่น่าสนใจ" เขากล่าวขึ้น "การวางตำแหน่งของยันต์ธาตุดินตรงนั้น...เพื่อสร้างภาพลวงตา...และการใช้ยันต์ธาตุลมตรงนี้...เพื่อกระจายไอพิษ...เป็นการผสมผสานที่ดี"

"จะ...เจ้า...มองเห็นได้อย่างไร!?" คู่ต่อสู้ของเขาอุทานออกมาอย่างตกตะลึง!

"ข้าไม่เห็นหรอก" หลินเฟิงส่ายหน้า "ข้าแค่ "เข้าใจ" โครงสร้างของมัน...เจ้าวางยันต์แกนกลางไว้ใกล้เกินไป...ทำให้พลังของมันไม่เสถียร"

เขาไม่ได้พูดเปล่า...แต่กลับเดินตรงไปยังจุดหนึ่ง...แล้วใช้เท้ากระทืบลงไปเบาๆ!

เปรี้ยง!

ค่ายกลทั้งหมดพลันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง...แล้วสลายหายไปในพริบตา!

หลินเฟิงทำลายค่ายกลที่ซับซ้อน...ด้วยการกระทืบเท้าเพียงครั้งเดียว!

เขายังไม่ทันได้ลงมือ...คู่ต่อสู้ของเขาก็หน้าซีดเผือด...แล้วรีบตะโกนออกมา...

"ข้ายอมแพ้!"

...

การแข่งขันดำเนินไปจนกระทั่งสิ้นสุดวัน...

รายชื่อของแปดคนสุดท้ายที่ผ่านเข้ารอบก่อนรองชนะเลิศได้ถูกประกาศขึ้น...

และแน่นอน...มีชื่อของ หลินเฟิง...และ เจี้ยนอู๋ซวง อยู่ในนั้น...

ค่ำคืนนั้น...

ณ จวนของเจี้ยนอู๋ซวง...

"เจ้าเด็กนั่น...มันอันตรายกว่าที่ข้าคิดไว้มาก" เขากล่าวกับอาจารย์ของตนเองด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึมเป็นครั้งแรก

"ข้าบอกเจ้าแล้ว" ผู้อาวุโสฝ่ายลงทัณฑ์กล่าว "แผนการสกปรกเล็กๆ น้อยๆ ใช้กับมันไม่ได้ผล...ในรอบต่อไป...เจ้าอาจจะต้องเจอกับมัน...จงใช้พลังทั้งหมดที่เจ้ามี...อย่าได้ออมมืออีกต่อไป!"

เจี้ยนอู๋ซวงกำด้ามกระบี่ของตนเองแน่น...แววตาของเขาเปล่งประกายเย็นเยียบ...

พรุ่งนี้...คือรอบรองชนะเลิศ...และรอบชิงชนะเลิศ...

ทุกสิ่งทุกอย่าง...จะถูกตัดสินในวันพรุ่งนี้!