"คราวหน้าหากพวกนางหัวเราะเยาะเ้าอีก ให้เ้าบอกกับพวกนางว่า ข้าคือสามีเ้า พรุ่งนี้จึงจะพบกัน เ้านอนเสีย"ฟู่ฉวีช่ายก้าวขาออกจากห้อง
จิงเชียวประสานมือบิดแขนอ้วนไขว้กัน ด้วยความเขินอายรอยยิ้มผุดพรายด้วยความรู้สึกอิ่มเอมใจ
"พี่อ๋องฟู่อยากพบข้าในตอนเช้า ดีใจจัง"หลับตาลงไปพร้อมกับความสุข
ห้องหอของจิงชิน
"ท่านอ๋อง"
จิงชินย่อกายลง ใช้น้ำอุ่นในชามล้างเท้าให้ฟู่อ๋องอย่างอ่อนโยน
"พอได้แล้ว"ฟู่อ๋องเอ่ยปากเบาๆ
น้ำเสียงเรียบเฉย ดึงมือให้จิงชินลุกขึ้นจากพื้น
"ท่านอ๋อง เหนื่อยมาทั้งวันให้จิงชินได้ปรนนิบัติเถิดค่ะ"
"ข้าเหนื่อยเ้าเหนื่อย ขึ้นมานั่งข้างๆ ข้า"
จิงชินก้มหน้ายอมไปนั่งข้างอ๋องฟู่โดยดี
จิงชินนนั่งมองมือตัวเองเสียเนิ่นนานจนกระทั่ง
"ข้ากับเ้าเราสองคน แต่งงานกันแล้ว จะมัวมานั่งอยู่ทำไมกัน”
ใบหน้าหล่อเหลาใต้แสงไฟสลัวโน้มตัวลงช้าๆ มือข้างหนึ่งประคองข้างแก้มของจิงชิน
เพียงสะบัดมือดวงไฟก็มืดลง
"ท่านนนอ๋อง จิงชินกลัวเหลือเกิน"
"ข้ารู้ว่าเ้ากลัวพี่สาวเ้าบอกกับข้าว่า เ้ากลัวเวลาค่ำคืนเช่นนั้นข้าจึงมาอยู่กับเ้า"จิงชินก้มหน้ามองมือตัวเอง
"ชายาเ้ากังวลสิ่งใดกัน"จิงชินยังก้มหน้านิ่ง
"ไม่ต้องกลัวคืนนี้ข้าจะดูแลเ้าเอง"
อี้เหลียว ยกน้ำอุ่นสำหรับล้างหน้าเข้ามาในห้อง
จิงเชียวนั่งห้อยขากับแท่นนอน
"หลับสบายหรือเปล่าคะคุณหนู หน้าตาสดชื่นแบบนี้ท่านอ๋องคงอยู่ด้วยทั้งคืนใช่หรือไม่"ถามเองตอบเอง
"ท่านพี่อ๋องฟู่แวะมาเมื่อคืนตอนแล้วก็ไปที่ห้องน้องรอง"
"อ้าวคุณหนูทำไมถึงยอมให้ท่านอ๋องไปง่ายๆ แบบนั้น"จิงเชียวยิ้มตาหยี
"ข้าสงสารน้องรองที่ต้องนอนเพียงลำพังในจวนอ๋อง ข้าเดิมไม่เคยกลัวการอยู่คนเดียวอยู่แล้ว พี่อ๋องฟู่ดีกับข้าเพียงใดถึงกับยอมมาบอกให้ข้าพักผ่อนเสีย"
"โถ คุณหนูของอี้เหลียว พอแล้วเ้าค่ะไม่ต้องพูดเื่นี้อีกแล้ว มาค่ะอี้เหลียวให้คนครัวยกของอร่อยมาให้แล้วเ้าค่ะ"
สงสารจนไม่อาจเอ่ยคำ เพียงนำความสุขมาให้คุณหนูดีกว่า
"ข้าตั้งใจจะกินน้อยลงเมื่อคืนสัญญากับท่านพี่อ๋องฟู่ไว้"อี้เหลียวยิ้ม ประหลาดใจไม่น้อย
"เป็สัญญาณที่ดีคุณหนูยอมเปลี่ยนแปลงตัวเอง ว่าแต่ท่านอ๋องไปทำอีท่าไหนคุณหนูถึงยอมทำเื่ที่ฝืนใจเพียงนั้น"ยิ้มเอียงอาย
"ก็เมื่อคืน พี่อ๋องฟูกอดข้าทว่ากลับกอดได้ไม่สมใจข้าเลยคิดเองว่า ข้าควรจะผอมกว่านี้"อี้เหลียวยิ้ม
“ท่านอ๋องกอดคุณหนูด้วยหรือ”
น้ำเสียงตื่นเต้นดีใจ จิงเชียวเขินอมยิ้มแก้มสีแดงระเรื่อ
“คะคะความจริงข้าเป็คนกอดพี่อ๋องฟู่ก่อนเหมือนที่คุยกับอี้เหลียวไว้ก่อนหน้านั้นว่าถ้ากอดท่านพี่อ๋องฟู่แล้วต่อไปพี่อ๋องฟู่จะบอกข้าเองว่าทำอะไรต่อไป”อี้เหลียวหัวเราะคิดคักเอ็นดูในความน่ารักของจิงเชียวอยากให้ท่านอ๋องผู้นั้นมองคุณหนูและเห็นสิ่งที่อี้เหลียวนายท่านและนายหญิงเห็นบ้าง
“หา แล้วท่านอ๋องบอกให้คุณหนูทำ อะไรอีก….ต่อจากนั้น”จิงเชียวยิ้มแก้มพอง
“พอข้ากอดท่านพี่อ๋องฟู่อึดอัดก็เลย… ก็เลย…บอกให้ข้าปล่อย”อี้เหลียวที่ลุ้นแทบตาย กลับถอนหายใจทำคอตก
“เท่านี้หรือเ้าค่ะ”
“เท่านี้สิ แต่ท่านพี่ก็กอดข้าคืนด้วยนะ ข้ารู้สึกว่ามันดีจริงๆ อี้เหลียวทั้งอบอุ่นและ …ทำให้ใจสั่นนะ แต่ข้าก็คิดว่าที่ใจสั่นเพราะข้าดีใจ”
"ดีแล้วค่ะ ท่านอ๋องยังเห็นแก่คุณหนูอยู่บ้างไม่ทอดทิ้งคุณหนูเสียทีเดียว มานี่เถอะมากินอะไรเสียหน่อย ค่อยๆ ลดปริมาณอาหารลงคุณหนูจะต้องผอมอย่างแน่นอน"
“ไม่หรอกนะอี้เหลียวเขาไม่ทอดทิ้งข้าหรอก เขาดีกับข้าจะตายตอนเป็เด็กเขามักจะปลอบข้าเวลาข้าร้อง”
“คร้าาาาา มากินเสียหน่อยสายแล้วค่ะ”
จิงเชียวยิ้มกว้างพาร่างตุ๊ต๊ะยังโต๊ะไม้ที่สั่งทำให้แข็งแรงเป็พิเศษเพื่อจิงเชียว
"ฮือทำไม่มีแต่ของอร่อยๆ แต่ข้าจะต้องกินแต่น้อยฮึบบบบต้องทำให้ได้"
"พี่สาว"จิงชินก้าวขาเข้ามาในห้องย่อกายลงงดงาม
"อือน้องรองมาพอดีเลย ข้ากำลังจะกินอาหารเช้าน้องรองเ้ามากินเสียด้วยกัน"
จิงชินย่อกายลงอีกครั้ง
"ท่านพี่วานให้ข้ามาบอกพี่สาวว่าวันนี้ไม่ได้มาพบพี่สาวตามที่พูดไว้ เพราะต้องรีบเข้าเฝ้าฝ่าา"
จิงเชียว หยุดเคี้ยวอาหารแล้วกลืนลงคอไปเสียอย่างนั้น
"เมื่อเช้าหลังจากที่ตื่นนอนท่านพี่วานให้ข้ามา ข้าเมื่อคืนบอกให้ท่านอ๋องมาค้างกับท่าน ท่านอ๋องก็ปฏิเสธ พี่สาวข้าวันนี้จึงมาขอโทษท่านที่บังอาจ..เก็บท่านอ๋องไว้คนเดียวในฐานะชายารองข้าควรจะให้ท่านอ๋องมาอยู่กับท่านที่เป็ชายาเอก ข้าขอโทษจริงๆ”
อี้เหลียวมือไม้สั่นคุณหนูจิงเชียวอยู่ในโลกงดงามของนางอย่างมีความสุข แต่คุณหนูรองที่ทำเหมือนทองเนื้อดีกลับมาทำให้คุณหนูจิงเชียวของอี้เหลียวรู้สึกเ็ปและยังต้องเอ่ยปากยกโทษให้คุณหนูรองผู้นี้อีกหรือ
“หืมมม ทำไมต้องมีชายาเอกชายารอง แล้วเ้าจะเก็บท่านพี่อ๋องฟู่ไว้ทำไมข้าไม่ได้หวงเ้าเสียหน่อย ท่านพี่อ๋องฟู่เป็สามีของเราทั้งสองคนเท่าๆ กัน ข้าให้เ้าไปเลยก็ได้ แต่ไม่ได้สิท่านพ่อจะดุเอา แต่จิงชินเ้ารู้ไหมเขาก็ดีกับข้าแม้ข้าจะอ้วนจนเขากอดไม่มิดเขาก็ยังกอดข้า น้องรองเ้าอย่าคิดมากไปเลย ข้าเสียอีกเมื่อคืนเป็ห่วงกลัวว่าเ้าจะกลัวเพราะแปลกที่เลยคะยั้นคะยอให้ท่านพี่อ๋องฟู่ไปนอนกับเ้าคอยปลอบเ้าให้หายกลัว ดีใจจังท่านพี่อ๋องฟู่เชื่อข้า ยอมไปค้างกับเ้าดังที่ข้าบอก ข้าละนึกกลัวว่าท่านพี่อ๋องฟู่จะปล่อยให้เ้านอนคนเดียวยามดึกแอบออกมาเสียอีก”
น้ำเสียงไม่ได้แสดงว่าอยากจะโอ้อวดอะไรเหมือนกำลังเล่าเื่ทั่วไปเสียมากกว่า อี้เหลียวเบือนหน้ากลั้นขำนี่สิถึงจะเรียกว่าทองแท้ตกน้ำก็ไม่ไหลตกไฟก็ไม่ไหม้
จิงชินตาลุกวาวเพราะเมื่อคืนได้ยินชัดเื่ที่อ๋องฟู๋พูดว่า..พี่สาวเ้าบอกว่าเ้ากลัวความมืด…
“เช่นนั้นข้าก็วางใจ วันนี้เราสองคนต้องยกน้ำชาให้กับฮองเฮา พี่สาวท่านคงจะเดินยืนไม่ไหวเหมือนเคยข้าจึงอาสาไปแทนท่านเอง ข้านำเกี้ยวส่วนตัวหลังใหญ่ของท่านไปเวลากลับจากวังหลวงจะได้กลับมาพร้อมท่านอ๋อง”
“อือๆๆๆ ไปเถอะฝากขอบพระทัยฮองเฮาแทนข้าด้วยเมื่อวานกงกงนำของขวัญแต่งงานมาให้ข้า บอกว่าฮองเฮารู้ดีว่าข้าไม่ยกชาไม่ไหวจึงได้มอบของขวัญชิ้นพิเศษมาให้พร้อมกับของของฝ่าา เ้ายังไม่ได้ของขวัญแต่งงานก็ควรจะเข้าไปถูกแล้ว”
ยกสองก็ยังไม่สามารถเอาชนะจิงเชียวได้แม้จะบอกว่ามีสีหน้าเรียบเฉยแต่ภายในใจใครจะรู้เล่า
“เ้าค่ะ”ตอบเพียงสั้นๆ
จิงเชียวพยักหน้ารับคำปากก็เคี้ยวอาหารอย่างเอร็ดอร่อย
“พี่สาวข้าอยากจะเห็นเป็บุญตาว่าฝ่าากับฮองเฮาทรงประทานอะไรให้กับท่าน”อี้เหลียวส่ายหน้าไปมาอย่างระอาใจนางตั้งใจทำอะไรกันแน่
“อี้เหลียว ไปยกหีบสินเดิมของข้ามา”
อี้เหลียวยอมแต่โดยดี ดีนางจะได้รู้ว่าคุณหนูของอี้เหลียวเป็ที่โปรดปรานของฝ่าาและฮองเฮาเพียงใด
หีบใบใหญ่เท่าหมอนหนุนถูกยกออกมาจากตู้เก็บของสำคัญวางลงบนโต๊ะกินข้าวขนาดใหญ่ของจิงเชียว
“อี้เหลียวเปิดมันออกหยิบ ของขวัญที่ฝ่าาประทานมาให้กับจิงชินได้ดู”จิงชินตั้งตารอด้วยความรู้สึกตื่นเต้น
วังหลวง
“ฮ่าาาาา ฟู่อ๋องแต่งชายาถึงสองกลับมาถวายงานฝ่าาได้ด้วยหรือ”อู้ตี้ไท่จือส่งเสียงทักมาแต่ไกล
“ฟู่ฉวีช่ายอ๋องถวายพระพรไท่จือ”
ร่างสูงชะลูดใบหน้าหยิ่งยโสก้าวเดินมาตรงหน้าใบหน้ายียวนเกินจะทน
“ถูกใจชายาอ้วนหรือว่าชายารองที่งดงามราวกับนาง์คนนั้น”
ฟู่อ๋อง กัดฟันจนเป็สันนูน แต่เพียงครู่ก็เปลี่ยนเป็รอยยิ้ม
“ชายารองงดงามจนข้า แทบจะไม่ได้หลับได้นอนจนถึงเช้าของวันนี้”
“เฮอะ ชายารองผู้งดงามก็คู่ควรกับฟู่อ๋องแล้วนี่ ก็สมใจท่านอ๋องแล้ว แต่ชายาอ้วนคนนั้นอ๋องฟู่แต่งไปได้อย่างไรกัน”
ฟู่ฉวีช่ายอ๋อง จ้องหน้าอู้ตี้ไท่จือดวงดวงตาดั่งเปลวเพลิงที่พร้อมจะเผาไหม้อีกคนให้ย่อยยับ
“ข้ากำลังจะหย่ากับชายาอ้วนคนนั้นเสีย แต่เกรงใจท่านฉินที่อยากจะได้ข้าเป็เขยมากกว่าใครหลายๆ คนในวังหลวงแห่งนี้”
ก้าวขาจากไปไม่ไยดีว่าอีกคนจะทำสีหน้าเช่นไร ไท่จืออู้ตี้ยิ้มหยัน
“ขอให้มีความสุขให้ตลอดเถิด ข้าจะทำให้ พ่อตาของเ้ารู้ว่าไม่ควรยกลูกสาวให้กับคนอย่างอ๋องฟู่”
208
