จองรักเด็กข้างบ้าน

        อัญญารินทร์ตื่นขึ้นในตอนสาย หลังจากอาบน้ำเสร็จเธอก็หยิบมือถือขึ้นมาดู แล้วก็พบว่ามีข้อความจากภามส่งมาตั้งแต่เมื่อคืน เขาส่งมาบอกว่าในชาที่เธอดื่มไปนั้นมีกัญชาผสมอยู่และถามไถ่อาการอย่างเป็นห่วง เธอยังไม่ทันพิมพ์ตอบกลับอะไรมาก เพียงแค่ส่งสติกเกอร์โอเคไปให้เขาก็โทรมาในทันที

        “สวัสดีค่ะพี่ภาม” อัญญารินทร์รับสายด้วยน้ำเสียงร่าเริงขณะเดินลงบันไดไปยังชั้นล่าง

        (พี่ขอโทษแทนไอ้คีนด้วยนะ ตอนนี้อัญเป็นยังไงบ้าง มึนหัวหรือคลื่นไส้ไหม) เขาถามอย่างเป็นห่วง เพราะเมื่อเช้าหาข่าวเด็กที่กินขนมที่มีส่วนผสมของกัญชาแล้วเจอว่าอาจมีอาการเหล่านี้ได้

        “อัญไม่มึนหัวหรือคลื่นไส้เลยค่ะ แค่เพลียนิดหน่อย”

        (แล้วนี่อยู่บ้านคนเดียวเหรอ)

        “ใช่ค่ะ วันนี้อัญตื่นสาย คุณพ่อกับคุณแม่คงไปทำงานกันแล้ว” เธอพูดพลางเปิดตู้เย็นเพื่อหาของกิน ก่อนจะหยิบขนมปังกับแยมออกมาวางบนโต๊ะกินข้าว

        (พี่ว่าเดี๋ยวพี่แจ้งคุณพ่อคุณแม่อัญไว้ก่อนดีกว่า)

        “อย่านะ! อัญไม่อยากให้พ่อแม่เป็นห่วง”

        (งั้นไปโรงพยาบาลกันเถอะ พี่ไม่สบายใจเลย)

        “อัญไม่เป็นอะไรจริง ๆ ค่ะ เดี๋ยวกินข้าวเสร็จก็ดีขึ้น ไม่ต้องหาหมอก็ได้”

        (แต่...) เสียงของภามยังคงเป็นกังวล

        “อัญแข็งแรงจะตายค่ะพี่ภาม ไม่มีอาการแพ้อะไรเลย” เธอเคยได้ยินเพื่อนเล่าให้ฟังว่าถ้าไม่ดื่มในปริมาณมากก็ไม่ค่อยอันตรายเท่าไหร่

        (งั้นเที่ยงนี้มากินข้าวด้วยกันไหม คุณย่าพี่มาหาที่บริษัทแล้วบอกว่าคิดถึงอัญมากเลย) จริง ๆ ย่าเขายังเดินทางมาไม่ถึง และยังไม่ได้พูดถึงอัญญารินทร์สักคำด้วยซ้ำ คนที่คิดถึงเธอมากคือเขาต่างหาก

        “งั้นตอนเที่ยงอัญขอไปฝากท้องด้วยนะคะ”

        “อัญชัน!” ยังไม่ทันที่อัญญารินทร์จะได้พูดอะไรต่อ ขจรที่ยืนทำหน้าถมึงทึงอยู่ข้างหลังก็ตะโกนขึ้นมาก่อนเพราะเขาทนฟังต่อไปไม่ไหวแล้ว

        “อ้าว คุณพ่อ งั้นเดี๋ยวเจอกันนะคะพี่ภาม”

        ติ๊ด

        อัญญารินทร์รีบกดวางสายทันทีแล้วยิ้มกว้างให้พ่อตัวเอง

        “คุณพ่อยังไม่ไปทำงานอีกเหรอคะ” เธอมองพ่อที่เดินมานั่ง ๆ อย่างสงสัย

        “พอดีพ่อลืมกระเป๋าสตางค์น่ะ แต่ไม่คิดเลยว่าลูกจะกล้าทำในสิ่งที่พ่อห้าม” ขจรพยายามข่มความโกรธไม่ให้เอาไปลงที่ลูก แต่ก็อดแค้นใจพ่อหนุ่มข้างบ้านที่มาทำลูกสาวสุดที่รักของเขาท้องไม่ได้

        “คุณพ่อรู้เรื่องแล้วเหรอคะ อัญขอโทษค่ะ” อัญญารินทร์พูดอย่างสำนึกผิด เพราะคิดว่าเขาโกรธที่เธอเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับสารเสพติด

        “แล้วนี่แม่รู้เรื่องหรือยัง”

        “ยังค่ะ มีแค่พี่ภามกับเพื่อนพี่ภามที่รู้”

        “เฮ้อ” ขจรเอามือกุมขมับอย่างปวดหัว

        “อัญขอโทษที่ทำให้คุณพ่อผิดหวังนะคะ อัญผิดไปแล้วค่ะ” อัญญารินทร์พูดพลางน้ำตาคลอเบ้า

        “ไม่เป็นไรลูก ยังไงมันก็พลาดไปแล้ว ไม่ต้องร้อง” เขาดึงลูกสาวเข้ามากอดปลอบ

        “คุณพ่อโกรธอัญไหมคะ”

        “ไม่หรอกลูก แต่ทีหลังมีอะไรให้บอกพ่อหรือแม่นะ” เขาลูบแผ่นหลังเล็กเบา ๆ

        “ค่ะ ขอบคุณที่ไม่โกรธอัญนะคะ”

        “เมื่อกี้พ่อได้ยินว่าลูกจะไปฝากท้องกับพี่ภามเหรอ”

        “ค่ะ เดี๋ยวอัญขอติดรถคุณพ่อไปบริษัทพี่ภามนะคะ”

        “งั้นกินข้าวเช้าให้เสร็จก่อนแล้วขึ้นไปเปลี่ยนชุดนะลูก พ่อกำลังอยากไปที่นั่นพอดี เรื่องนี้ต้องมีคนรับผิดชอบ”