ยอดเขาหยกมรกต
รุ่งเช้าบนยอดเขาหยกมรกตยังคงความสงบงดงามเช่นเคยไอหมอกจางๆ ลอยปกคลุมยอดสนสูงเสียดฟ้าแสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องกระทบหยาดน้ำค้างให้เป็ประกายระยิบระยับเสียงนกร้องเจื้อยแจ้วดังแว่วมาจากพงไพร เป็สัญญาณของการเริ่มต้นวันใหม่
พิธากำลังนั่งจิบชาสมุนไพรอยู่หน้ากระท่อมของเขาใบหน้าของเขาดูผ่อนคลาย แต่ในแววตาของเขากลับมีความคิดบางอย่างซ่อนอยู่เบื้องหน้าเขา เมขลากำลังฝึกกระบี่อย่างขยันขันแข็งกระบี่วารีครามในมือของเธอกวัดแกว่งเป็สายน้ำสีเงินยวงทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความแม่นยำและสง่างาม ราวกับเทพธิดากระบี่จุติลงมา
"ศิษย์น้องเมขลา"พิธาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบๆ "เ้าหยุดพักก่อนเถอะ"
เมขลาชักกระบี่กลับเข้าฝักหอบหายใจเล็กน้อย ใบหน้าของเธอมีเหงื่อซึมแต่ดวงตาของเธอยังคงเปล่งประกายแห่งความมุ่งมั่น
"มีอะไรหรือเ้าคะศิษย์พี่?" เมขลาถามพลางเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก
พิธาวางถ้วยชาลง"อีกสองเดือนจะมีการประลองใหญ่ของสำนัก"
เมขลาพยักหน้า "ข้าทราบแล้วเ้าคะ"
"ข้า้าให้เ้าเป็ตัวแทนของยอดเขาหยกมรกตเข้าร่วมการประลองในครั้งนี้"พิธากล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น
เมขลาถึงกับชะงักไปเล็กน้อยดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ
"ข้าหรือเ้าคะ?" เมขลาถามย้ำราวกับไม่เชื่อหูตัวเอง "แต่ข้า... ข้าเพิ่งจะบำเพ็ญเพียรได้ไม่นาน...และข้า... ข้าก็ไม่เคยเข้าร่วมการประลองใหญ่มาก่อนเลย"
เธอรู้สึกประหม่าเล็กน้อยการประลองใหญ่ของสำนักนั้นเป็เวทีที่รวมเหล่าอัจฉริยะจากทั่วทุกยอดเขาการที่เธอซึ่งเป็เพียงศิษย์ใหม่จะต้องไปยืนอยู่ในจุดนั้นทำให้เธอรู้สึกกดดันอย่างมาก
"ข้ารู้" พิธาตอบ"แต่ข้าเชื่อในตัวเ้า"
เมขลามองพิธาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสน"แต่... ทำไมศิษย์พี่ถึงไม่ให้ศิษย์พี่อรุณรัศมีเข้าร่วมล่ะเ้าคะ? นางเก่งกว่าข้าตั้งเยอะ"
พิธาถอนหายใจเฮือกใหญ่"ศิษย์น้องอรุณรัศมี... นางมีเหตุผลส่วนตัวที่ไม่สามารถเข้าร่วมได้"
เขาจำได้ถึงคำพูดของอรุณรัศมีที่ว่า"การประลองในครั้งนี้ไม่ต่างจากเด็กเล่นขายของ...ไม่คู่ควรกับข้าเลยแม้แต่น้อย!"และใบหน้าของเธอที่เต็มไปด้วยความหยิ่งยโสและดูถูก
'ถ้าบอกนางไปตรงๆว่าอรุณรัศมีดูถูกการประลองของสำนัก มีหวังนางได้โกรธจนกระอักเืแน่ ๆ' พิธาคิดในใจ
"เอาเป็ว่า...เ้าไม่ต้องกังวลเื่นั้น" พิธากล่าว"หน้าที่ของเ้าคือฝึกฝนให้เต็มที่ และนำชัยชนะกลับมาให้ยอดเขาหยกมรกตของเราก็พอ"
เมขลาพยักหน้าช้าๆใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "ข้าจะทำให้ดีที่สุดเ้าคะศิษย์พี่!ข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง!"
เธอโค้งคำนับให้พิธาก่อนจะหันหลังกลับไปฝึกกระบี่ต่ออย่างบ้าคลั่งราวกับว่าคำพูดของพิธาได้จุดไฟแห่งความมุ่งมั่นในใจของเธอให้ลุกโชนขึ้น
พิธามองตามหลังเมขลาด้วยรอยยิ้มจางๆ
'ดูเหมือนว่าข้าจะเลือกคนไม่ผิดจริงๆ'พิธาคิดในใจ
หนึ่งเดือนครึ่งแห่งความสงบ(และพลังที่เพิ่มขึ้น)
หนึ่งเดือนครึ่งผ่านไปอย่างรวดเร็วยอดเขาหยกมรกตยังคงความสงบเงียบปราณิญญาที่เข้มข้นจากค่ายกลรวมปราณิญญาของอรุณรัศมีทำให้การบำเพ็ญเพียรเป็ไปอย่างราบรื่นและรวดเร็ว
ใน่เวลาที่ผ่านมาพิธาใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย เขาสอนเมขลาฝึกกระบี่บ้างเล็กน้อย ทำอาหารบ้างอ่านคัมภีร์โบราณบ้าง และแน่นอน... เขานั่งจิบชาอยู่หน้ากระท่อมของเขาเป็ส่วนใหญ่
แต่ภายใต้ความสงบนั้นพลังปราณของพิธากลับเติบโตขึ้นอย่างเงียบๆ
[ระบบ ตรวจพบปราณิญญาเข้มข้น!ผู้ใช้กำลังดูดซับปราณิญญาอย่างต่อเนื่อง! กำลังทะลวงขอบเขต!]
เสียงระบบดังขึ้นในหัวของพิธาอีกครั้งในเช้าวันหนึ่งก่อนการประลองใหญ่ของสำนักเพียงไม่กี่ชั่วโมง
'อีกแล้วหรือ!?' พิธาคิดในใจด้วยความเบื่อหน่าย 'ข้าแค่จะนั่งสมาธิเพื่อเตรียมตัวนอนกลางวันเท่านั้นเองนะ!ทำไมต้องทะลวงขอบเขตตอนนี้ด้วย!'
พลังปราณิญญาที่เข้มข้นไหลทะลักเข้าสู่ร่างของพิธาอย่างบ้าคลั่งร่างกายของเขาเปล่งแสงสีทองอ่อนๆ ออกมาอีกครั้ง เส้นลมปราณทั่วร่างขยายตัวออกดูดซับพลังปราณิญญาเ่าั้อย่างไม่หยุดยั้ง
[ระบบผู้ใช้ทะลวงสู่ขอบเขตหลอมสุญญตาขั้นต้นสำเร็จ! พลังบำเพ็ญตบะเพิ่มขึ้น 800 ปี!ได้รับรางวัลพิเศษ วิชา "วิชาซ่อนลมหายใจ"!]
"วิชาซ่อนลมหายใจ?" พิธาพึมพำกับตัวเองเขารู้สึกถึงพลังที่ซ่อนเร้นอยู่ในร่างกายพลังที่สามารถปกปิดลมปราณและระดับพลังของเขาได้อย่างสมบูรณ์แบบ ซึ่งก่อนหน้านี้ระบบที่ช่วยเขาปกปิดพลังทว่าบางครั้งขณะระบบทำงาน พลังปราณของเขาก็แผ่ออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ
'นี่มันวิชาที่ยอดเยี่ยมจริงๆ!ต่อไปนี้ข้าก็จะสามารถแกล้งทำเป็คนธรรมดาต่อไปได้แล้ว!ไม่มีใครจะมารบกวนชีวิตที่สงบสุขของข้าได้อีกต่อไป!' พิธาคิดในใจด้วยความดีใจ
เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ ลืมตาขึ้นช้าๆดวงตาของเขาเปล่งประกายสีทองอ่อนๆ ชั่วขณะ ก่อนจะกลับมาเป็ปกติ
พิธาลุกขึ้นยืนเขารู้สึกได้ถึงความเบาหวิวของร่างกายราวกับว่าเขาสามารถลอยขึ้นไปบนอากาศได้ทุกเมื่อ
'ขอบเขตหลอมสุญญตา...นี่มันระดับที่แม้แต่เ้าสำนักสิงหราชยังไม่เคยไปถึงเลยนะ! แต่ข้า... ข้าได้มาง่ายๆ แบบนี้เลยหรือ!? ข้าเอาเปรียบคนอื่น ๆ จริง ๆ!' พิธาคิดในใจด้วยความหงุดหงิดปนความภูมิใจเล็กน้อย
เขาเดินเข้าไปในกระท่อมหยิบกระจกทองเหลืองเก่าๆ ขึ้นมาส่องดูใบหน้าของตัวเอง
"เฮ้อ...หน้าตาข้าก็ยังหล่อเหลาเหมือนเดิมนะ...แต่ทำไมชีวิตข้ามันถึงวุ่นวายขนาดนี้!" พิธาบ่นกับตัวเอง
การมาเยือนของสิงหราช(ในความทรงจำของพิธา)
ในระหว่างหนึ่งเดือนครึ่งที่ผ่านมาสิงหราชประมุขสำนักได้มาเยี่ยมเยียนยอดเขาหยกมรกตหลายครั้งเพื่อตรวจสอบความคืบหน้าของพิธาและศิษย์น้องของเขา
'ศิษย์หลานพิธา... เ้าควรจะฝึกฝนให้มากกว่านี้!อย่ามัวแต่จิบชาอยู่เลย! การประลองใหญ่ของสำนักกำลังจะมาถึงแล้วนะ!หากยอดเขาหยกมรกตของเ้าไม่สามารถทำผลงานได้ดี... ข้าก็ไม่รู้จะช่วยเ้าได้อย่างไรแล้ว!'เสียงของสิงหราชยังคงก้องอยู่ในหูของพิธา
พิธาจำได้ว่าเขาได้แต่ยิ้มแหยๆและรับปากไปส่งๆ ว่าจะฝึกฝนให้มากขึ้น
'เฮ้อ...ข้าก็ทำตามที่รับปากแล้วนะ... แต่ข้าไม่ได้บอกว่าข้าจะฝึกแบบไหนนี่นา!' พิธาคิดในใจด้วยความขบขัน
เช้าวันแข่งขัน - การเปิดเผยที่น่าใ
เช้าวันแห่งการประลองใหญ่ของสำนักมาถึงบรรยากาศบนยอดเขาหยกมรกตดูคึกคักเป็พิเศษเมขลากำลังเตรียมตัวอยู่หน้ากระท่อมของเธอ เธอสวมชุดศิษย์สำนักสีฟ้าอ่อนกระบี่วารีครามถูกคาดไว้ที่เอว ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความตั้งใจ
อรุณรัศมียืนอยู่ข้างๆ เมขลาใบหน้าของเธอยังคงสงบนิ่งและเ็าดวงตาของเธอมองไปยังทิศทางที่การประลองจะจัดขึ้นราวกับว่าเธอกำลังมองดูการแสดงละครที่น่าเบื่อหน่าย
พิธาเดินออกมาจากกระท่อมของเขาเขาสวมชุดธรรมดาๆ ดูราวกับคนธรรมดาที่ไม่มีพลังปราณใดๆ
"พร้อมแล้วหรือยังศิษย์น้องเมขลา?" พิธาถามด้วยรอยยิ้ม
เมขลาพยักหน้า "พร้อมแล้วเ้าคะศิษย์พี่!"
"ศิษย์น้องเมขลา...ข้ามีเื่หนึ่งที่อยากจะถามเ้า" พิธากล่าว "เ้า...เ้าแน่ใจนะว่าจะรับมือกับการประลองในครั้งนี้ได้?"
เมขลายิ้มเล็กน้อย"ศิษย์พี่ไม่ต้องเป็ห่วงเ้าคะ"
เธอเงยหน้าขึ้นมองพิธาดวงตาของเธอเปล่งประกายแห่งความมั่นใจ
"ข้าได้ทะลวงสู่ขอบเขตโอสถทองคำขั้นต้นแล้วเ้าคะ"เมขลากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เรียบง่าย แต่กลับสร้างความใให้กับพิธาอย่างมาก
พิธาถึงกับอ้าปากค้างดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ
'อะไรนะ! ขอบเขตโอสถทองคำ!ในเวลาแค่เดือนครึ่ง! นี่นางเป็สัตว์ประหลาดจริงๆ หรือไง!?' พิธาคิดในใจ
แต่ความประหลาดใจของพิธายังไม่หมดเพียงแค่นั้น
"และที่สำคัญกว่านั้น..."เมขลากล่าวต่อ "ข้าได้ควบแน่นเจตนากระบี่ได้แล้วเ้าคะ"
คำพูดของเมขลาทำให้พิธาถึงกับตัวแข็งทื่อราวกับถูกฟ้าผ่าลงกลางกระหม่อม
'เจตนากระบี่!นี่มันระดับที่ยอดฝีมือกระบี่หลายคนใช้เวลาทั้งชีวิตก็ยังไม่สามารถบรรลุถึงได้!แต่นาง... นางทำได้แล้ว!?' พิธาคิดในใจด้วยความตกตะลึง
เขามองเมขลาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความซับซ้อนเขารู้สึกภูมิใจในตัวศิษย์น้องของเขาแต่ก็รู้สึกหวาดกลัวในพลังอันมหาศาลที่เธอมีอยู่
'ศิษย์น้องของข้าร้ายกาจเกินไปแล้วจริงๆ!'พิธาคิดในใจ
อรุณรัศมีที่ยืนอยู่ข้างๆ เมขลาเพียงแค่ยิ้มเล็กน้อย ใบหน้าของเธอไม่มีความประหลาดใจแม้แต่น้อยราวกับว่าเธอรู้เื่นี้อยู่แล้ว
'วิชาซ่อนลมหายใจของข้าก็ใช้ได้ผลดีจริงๆ...ไม่มีใครมองเห็นระดับที่แท้จริงของข้าได้เลย...แม้แต่ศิษย์พี่พิธาผู้ี้เีคนนี้' อรุณรัศมีคิดในใจด้วยความภาคภูมิใจ
"ดีมากศิษย์น้องเมขลา" พิธากล่าวด้วยน้ำเสียงที่พยายามเก็บซ่อนความใเอาไว้"ถ้าอย่างนั้น... ก็ไม่มีอะไรต้องกังวลแล้ว"
เขามองไปยังทิศทางที่การประลองจะจัดขึ้นดวงตาของเขาเปล่งประกายแห่งความคาดหวัง
"ไปกันเถอะ" พิธากล่าว
ทั้งสองคนเดินลงจากยอดเขาหยกมรกตมุ่งหน้าสู่ลานประลองใหญ่ของสำนัก ที่ซึ่งชะตากรรมของยอดเขาหยกมรกตจะถูกตัดสิน
พิธาเดินนำหน้าไปอย่างสบายๆราวกับว่าเขากำลังจะไปเดินเล่นในสวนสาธารณะเมขลาเดินตามหลังเขาด้วยความมุ่งมั่นและตั้งใจ ส่วนอรุณรัศมีนางที่ไม่สนใจการประลองนี้แม้แต่น้อยเพียงออกมาส่งก่อนที่จะกลับไปปิดด่านบ่มเพาะต่อไป
'การประลองในแดนล่าง...มีอะไรน่าสนใจ' อรุณรัศมีคิดในใจ
****
บทสรุปของบทที่ 23
พิธาตัดสินใจให้เมขลาเป็ตัวแทนของยอดเขาในการประลองใหญ่ของสำนักอย่างเป็ทางการโดยเชื่อมั่นในศักยภาพของเธอ แม้เมขลาจะมีความประหม่าในตอนแรกแต่เธอก็รับคำท้าด้วยความมุ่งมั่น
หนึ่งเดือนครึ่งผ่านไปอย่างเงียบสงบสำหรับพิธาแล้วมันคือ่เวลาแห่งการ "พักผ่อน"ที่ส่งผลให้เขาทะลวงสู่ขอบเขตหลอมสุญญตาขั้นต้นอย่างไม่ตั้งใจพร้อมกับได้รับวิชาซ่อนลมหายใจซึ่งทำให้เขาสามารถปกปิดระดับพลังที่แท้จริงของตนเองได้
ในเช้าวันแข่งขันเมขลาได้สร้างความตกตะลึงให้กับพิธาด้วยการเปิดเผยว่าเธอได้ทะลวงสู่ขอบเขตโอสถทองคำขั้นต้นและที่น่าใยิ่งกว่านั้นคือเธอได้ควบแน่นเจตนากระบี่ได้แล้วซึ่งเป็ระดับที่ยอดฝีมือกระบี่หลายคนใฝ่หาการเปิดเผยนี้ทำให้เมขลากลายเป็ผู้เข้าแข่งขันที่แข็งแกร่งกว่าที่พิธาคาดไว้มากเปลี่ยนจากม้านอกสายตาให้กลายเป็ผู้เข้าแข่งขันที่น่าจับตามอง
ด้วยความมั่นใจที่เพิ่มขึ้นทั้งสามคนจากยอดเขาหยกมรกตจึงมุ่งหน้าลงไปสู่ลานประลองใหญ่ของสำนักเพื่อเผชิญหน้ากับความท้าทายที่รออยู่เบื้องหน้าชะตากรรมของยอดเขาหยกมรกตขึ้นอยู่กับผลงานของเมขลาในการประลองครั้งนี้
571
