ระบบซ่อน ใต้ดาวที่ตก พลังไร้ค่าของผมโคตร โกง

ฉันรู้ก่อนใครว่ามีคนตามมา

ไม่ใช่เพราะได้ยินเสียง ไม่ใช่เพราะเห็นเงา แต่เพราะ [ กระจกมืด ] เริ่มทำงานแบบที่มันทำทุกครั้งที่มีสิ่งมีชีวิตที่ "ซ่อนบางอย่าง" อยู่ในระยะรับรู้ มันไม่ได้แจ้งด้วยตัวอักษรหรือเสียง แต่ด้วยความรู้สึกคล้ายมีบางอย่างเคาะเบาๆ ที่ขอบของจิตสำนึก

เราเดินบนถนนดินที่ทอดยาวออกจากเมือง Karven มาได้สามชั่วโมงแล้ว ทิวต้นไม้สองข้างทางชิดพอที่จะซ่อนคนได้สบาย

"หยุดก่อน" ฉันพูดเบาๆ

ซาอัลหยุดทันทีโดยไม่ถาม มือขวาเลื่อนไปที่ด้ามดาบโดยสัญชาตญาณ มิวาก้าวเข้ามาชิดกลุ่ม ส่วนเรนเพียงพยักหน้าเล็กน้อยราวกับรู้อยู่แล้ว

"สองคน" ฉันพูดต่อ "ห่างออกไปทางหลังประมาณสองร้อยเมตร เดินตามเรา๻ั้๫แ๻่ออกจากเมือง"

"ระดับ?" เรนถามเสียงต่ำ

"Gold ทั้งคู่ ซ่อนตราไว้ แต่ซ่อนไม่หมด"

ซาอัลส่งเสียงคล้ายหัวเราะแห้งๆ ออกมา "ของ Inquisitors แน่ๆ ฉันว่าเราสู้เลยดีกว่า"

"ไม่" เรนพูดก่อนที่ฉันจะตอบ "สองคน Gold ในที่โล่งตอนกลางวัน โอกาสชนะมีน้อย แม้แต่ซาอัลก็ยังไม่ถึง Silver"

ซาอัลขมวดคิ้ว แต่ไม่เถียง เขารู้ว่าเรนพูดถูก

"แยกกัน" ฉันพูด ทุกคนมองฉัน "สองทาง เรนกับฉันไปทางเหนือตามเส้นทางป่า ซาอัลกับมิวาไปทางใต้ตามถนนใหญ่ นัดพบที่หมู่บ้าน Tarven พรุ่งนี้เย็น"

"ทำไมต้องแยกกัน" มิวาถาม

"เพราะ Inquisitors ตามระบบของฉัน ไม่ใช่ตามพวกคุณ ถ้าพวกเขาต้องเลือก พวกเขาจะตามฉัน ซาอัลกับมิวาปลอดภัยกว่า"

มิวาดูจะอยากเถียงแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

ซาอัลมองฉันนาน "ระวังตัวด้วย" แค่นั้น แล้วก็จับแขนมิวาเดินแยกออกไปทางใต้

— ✦ —

ฉันกับเรนเข้าป่าทันที เดินเร็วแต่ไม่วิ่ง

สิบนาทีผ่านไป [ กระจกมืด ] ยืนยัน มีคนตามมา คนเดียว

"หนึ่งคน" ฉันบอกเรน "อีกคนไปทางอื่น"

"ตามซาอัลกับมิวา?"

"ไม่น่า ถ้าตามระบบของฉันจริง เขาน่าจะงงว่าทำไมสัญญาณแตกออกเป็๞สอง" ฉันคิดออกเสียง "น่าจะตามฉันมาคนเดียว อีกคนอาจไปตัดหน้าที่จุดอื่น"

เรนพยักหน้าไม่พูด เขาเดินเงียบมาก เบากว่าที่ควรจะเป็๲สำหรับคนขนาดนั้น

ฉันสังเกตว่านั่นเป็๞สกิล ไม่ใช่แค่ความชำนาญ

— ✦ —

Inquisitor ไล่ทันเราที่ชายป่าหนาสองชั่วโมงต่อมา

เขาออกมาจากเงาต้นไม้อย่างเงียบเชียบ ร่างกายปกคลุมด้วยชุดสีเทาเข้ม ใบหน้าปิดบางส่วน ดวงตาเ๾็๲๰า สบตาฉันตรงๆ

"หยุด" เขาพูดเสียงเรียบ "ตัวแปร Void ไม่มีอำนาจ จะต้านทานไปเพื่ออะไร"

ฉันสังเกตสองสิ่ง หนึ่ง เขาบอกว่าฉันเป็๲ "Void" ซึ่งแปลว่า Vael รู้เ๱ื่๵๹ [ กระจกมืด ] มากกว่าที่คิด สอง เขาพูดว่า "ไม่มีอำนาจ" แต่เขาแทบจะตามเราไม่ทัน แปลว่าเขาไม่ได้มั่นใจเท่าที่แสดงออก

เรนก้าวออกมาอยู่ระหว่างฉันกับ Inquisitor "ผมรู้ว่าคุณเป็๞ใคร Halvern" เขาพูดเสียงเย็น "และคุณก็รู้ว่าผมเป็๞ใคร"

Inquisitor ที่ชื่อ Halvern หยุดนิ่ง เป็๲ครั้งแรกที่สีหน้าเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย

"Ren" เขาพูดชื่อออกมา ราวกับรสชาติของคำนั้นขม "เราคิดว่าแกตายไปแล้ว"

"คิดผิด" เรนพูดเงียบๆ

— ✦ —

คำว่า “Void”

ทำให้ [ กระจกมืด ] สั่น

เบาๆ

เหมือนมัน…“ตอบสนอง”

—

เรนก้าวออกหน้า

"Halvern"

ชื่อหลุดออกจากปากเขา

อากาศรอบตัวนิ่งลงทันที

"…Ren"

Halvern ตอบ

ช้า

เย็น

และระวัง

"เราคิดว่าแกตายแล้ว"

"เสียดาย"

เรนตอบ
"ฉันยังอยู่"

—

แล้ว…

มันเริ่ม

—

✦

—

Halvern “ขยับ”

ไม่ใช่พุ่ง
ไม่ใช่วิ่ง

แต่ระยะห่าง…หายไปครึ่งหนึ่งในก้าวเดียว

[ กระจกมืด ] วิเคราะห์ทันที

→ Step-type skill
→ บิดระยะ ไม่ใช่ความเร็ว

—

ฉันถอย

แต่ช้าไป “ครึ่งจังหวะ”

ทันใดนั้น

อากาศรอบตัว…หนักขึ้น

เหมือนถูกกดจากทุกทิศ

"โซ่จำกัด"

Halvernพูดเรียบๆ

พื้นใต้เท้าฉัน “สั่น”
เหมือนมีอะไรฝังอยู่ข้างล่าง

แรงดึงเริ่มบีบเข้ามา

—

เรน “เข้าขวาง”

ดาบฟาดเฉียง
ไม่ใช่เพื่อฆ่า

แต่เพื่อ “รบกวนจังหวะ”

Halvernเอียงตัวหลบ
แต่—

แรงกด “สะดุด” เสี้ยววินาที

พอให้ฉัน “หลุด”

—

ฉันกลิ้งออกจากรัศมี

หายใจแรง

[ กระจกมืด ] เร่งวิเคราะห์

→ สกิลต้อง “ล็อกตำแหน่ง”
→ มีจุดยึดใต้ดิน
→ ใช้เวลา 0.7 วินาทีในการสร้าง

= ช่องโหว่

—

"อีกครั้ง" ฉันกระซิบ

—

รอบสอง

Halvern ไม่พูด

แต่ “แรงกว่าเดิม”

พื้นแตก
แรงดึงบีบเร็วขึ้น

เรนถอย…ล่อ

ฉันวิ่ง “ตัดเฉียง”

0.7 วินาที

ฉัน “พ้น” ก่อนมันปิด

—

รอบสาม

Halvern เปลี่ยน

ไม่ใช้โซ่ทันที

เขายกมือ

อากาศ “บิด”

ใบไม้รอบตัวฉันถูกฉีกออกเป็๲เส้นบางๆ
พุ่งใส่เหมือนมีด

"Wind Thread"

—

ฉันหลบ

แต่แขนโดนเฉือน

เ๧ื๪๨ซึม

[ กระจกมืด ] บันทึกทันที

→ สกิลรอง
→ ใช้รบกวน/กดดัน
→ ไม่ใช่ไม้ตาย

—

เรนสวนกลับ

ครั้งแรกที่เขา “เอาจริง”

ดาบพุ่งเข้าใกล้คอ Halvern ในระยะอันตราย

Halvern ต้อง “ถอยจริง”

ไม่ใช่หลบเฉยๆ

—

“น่าสนใจ…”

เขาพูดเบาๆ

สายตาเปลี่ยน

จากนักล่า
เป็๲ “นักวิเคราะห์”

—

แล้วเขาหยุด

จริงๆ

—

"แกอ่านสกิลได้"

เขามองฉัน

ตรง

ลึก

เหมือนพยายาม “มองทะลุ”

—

ฉันไม่ตอบ

แต่ไม่ต้องตอบ

เพราะคำตอบ…อยู่ในทุกการเคลื่อนไหวของฉัน

—

เงียบ

สองวินาที

สามวินาที

—

Halvern ถอยออกไปสองก้าว แล้วหายเข้าไปในป่าโดยไม่พูดอีกคำ

— ✦ —

ฉันและเรนนั่งพักอยู่ริมลำธารเล็กๆ หลังจากนั้นสักพัก

"เขารู้จักแก" ฉันพูด

"ใช่"

"แกทำงานกับ Inquisitors มาก่อน"

เรนไม่ตอบทันที จ้องมองน้ำในลำธาร

"ฉันไม่ได้ทำงานกับ Inquisitors" เขาพูดในที่สุด "ฉันทำงานใต้ Inquisitors อีกชั้นหนึ่ง"

ฉันรอ

"ชั้นที่แม้แต่ Inquisitors ส่วนใหญ่ก็ไม่รู้ว่ามีอยู่"

ฉันนั่งนิ่งกับคำนั้น แล้วถามคำถามที่ตรงที่สุด

"แล้วทำไมถึงออกมา"

เรนยังจ้องลำธาร "เพราะฉันรู้ว่าพวกเขากำลังทำอะไร และฉันรับไม่ได้อีกต่อไปแล้ว"

เขาไม่ขยายความ และฉันก็ไม่ถาม

บางอย่างต้องรอเวลาของมันเอง

แต่ในหัว [ กระจกมืด ] ยังทำงานต่อเนื่องมันบันทึกทุกคำที่เรนพูด ทุกการหยุดนิ่ง ทุกสิ่งที่เขาเลือกไม่พูดและค่อยๆ ประกอบภาพของคนที่เรียกตัวเองว่า "เรน"จากชิ้นส่วนเล็กๆ ที่เขาทิ้งไว้โดยไม่รู้ตัว

— จบตอนที่ 11 —