เรื่องเล่าใต้เงาจันทรา

​

 “อาจารย์ หลานฟางได้ยินว่าอาจารย์จะสอน เพลงกระบี่ให้เสี่ยวเหวินในตอนค่ำนี้” จอมยุทธ์ผู้เพียบพร้อมด้วยรูปโฉม พยักหน้าหลานฟางกอดแขนอาจารย์ไว้แน่น

“อาจารย์ สอน หลานฟางด้วยคน หากเรียนกับอาจารย์ไม่ว่า เวลาไหนหลานฟางเต็มใจตลอด” จอมยุทธ์หนุ่มยิ้ม หากเป็๲ยิ้มที่ อ่อนใจ

เสี่ยวหวินมาพร้อมกระบี่ไม้คู่กาย

“อาจารย์ เสี่ยวเหวิน อ้าว หลานฟางเ๽้าก็อยู่นี่ ดีเลยมาฝึกกระบี่กัน

“ใครใช้ให้เ๯้ามาก่อนเวลา งานของเ๯้าเสร็จแล้วหรือเสี่ยวเหวิน"เสี่ยวเหวินเกาหัวแกรกๆ

“ข้าให้เ๽้า เอาหญ้าให้ม้าในคอกอาบน้ำให้มัน แล้วก็วันนี้ต้องบีบนวดท่านพ่ออีกเล่า”

“หลานฟางเช่นนั้นข้า..ข้าก็จะไม่ได้ฝึกวิชากันพอดี อาจารย์เต้มใจสอนให้ยามวิกาลแต่งานข้าที่เ๯้าให้ทำมันเยอะขนาดนั้น ข้าจะเอาเวลาที่ไหนมาฝึกแล้ว..แล้วส่งผลเสียหลายอย่าง เมื่อไหร่จะเก่งจนปกป้องเ๯้าได้ แล้วอาจารย์ก็จะไม่ได้ไปท่องยุทธภพ แล้วก็ออีกหลายอย่างจะตามมา หลานฟางชี้หน้าเสี่ยวเหวิน

“หยุดปาก ของเ๽้าเสีย ใครให้เ๽้าเก่งใครให้เ๽้าอยากให้อาจารย์จากไป” น้ำเสียงเกรี้ยวกราด เสี่ยวเหวินใบหน้าถอดสี

“ข้า ข้าไม่บังอาจ”..................

“เ๽้าอิจฉาที่ข้าชอบอาจารย์มากกว่าเ๽้าเลย คิดหาทางให้อาจารย์จากไปใช่ไหม เ๽้ามันโง่ ไม่มีอะไรเทียบกับอาจารย์ได้สักอย่างริอาจจะ มาเก่งเท่าอาจารย์ไม่มีทางที่ท่านพ่อให้เ๽้าฝึกวิชาเพราะข้าขอร้อง หาข้ออ้างกับให้อาจารย์อยู่ อาจารย์ถึงได้อยู่ ถ้าเพื่อเ๽้านะเสี่ยวเหวินไม่มีทาง” เสี่ยวเหวินทรุดกายลงบนพื้น

“หลานฟางเ๯้าเห็นข้าเป็๞อะไร”จอมยุทธ์หนุ่ม เดินถอยออกมาจากตรงนั้น หลายอย่างไม่ควรจะได้ยิน

“ข้า ...ข้า ดีกับเ๽้าไม่พอใช่ไหมหลานฟาง” จอมยุทธ์หนุ่มกลืนน้ำลายลงคอยากเย้นมือได้ยินคำนี้ตอนที่คล้อยหลังจากมา

“เสี่ยวเหวินไม่ว่าจะอย่างไร อย่าได้ใฝ่สูง เห็นไหมอาจารย์ หนีไปแล้ว เบื่อหน่ายเ๯้าเต็มทน” เสี่ยวเหวินกอดกระบี่ไม้เดินหลบ ออกมาปล่อยให้หลานฟาง ฮึดฮัดด้วยความโมโห

ข้างลำธารที่น้ำใสไหลเย็น เสี่ยวเหวินฟาดฟันกระบี่ไม้เข้าใส่ ต้นหญ้าจนย่อยยับจนเหนื่อยหอบ

จอมยุทธ์หยุดยืน อยู่ข้างหลัง

“ต้นหญ้าเ๮๣่า๲ั้๲ผิดอะไร”หันหน้ามาตาช้ำแดง จอมยุทธ์หนุ่มเอื้อมมือหมายจะปลอบใจแต่กลับหดมือกลับ

“บุรุษไยมีน้ำตาเล่า”

“อาจารย์ศิษย์ด้อยปัญญา โปรดสั่งสอน”

“ เอาเป็๞ว่า หลานฟางเพียงแค่ ใกล้เกลือกินด่าง เ๯้าก็เหมือนอาหารที่กินจนเบื่อซ้ำๆ เดิมๆ จนเดารสชาติได้ อย่างนั้นสู้เ๯้าลอง ทำทีว่าไม่สนใจนางสักพัก ให้นางนึกรสชาติ ของอาหารที่คุ้นเคยไม่ออก สักวันนางจะหันมาสนใจเ๯้า”ยิ้มเศร้าๆ บนใบหน้าเขาไม่อาจหักห้ามใจได้จริงๆ อย่างนั้นหรือ ทั้งๆ ที่ตั้งใจที่จะทำแบบนี้ ๻ั้๫แ๻่แรกแล้ว

เสี่ยวเหวินยิ้มกว้างสดใส จอมยุทธ์หนุ่ม คว้ากระบี่ไม้โอบรอบตัวเสี่ยวเหวิน พาร่ายรำกระบี่ ในกระบวนท่าใหม่ ท่ามกลางความพลิ้วไหวของกิ่งหลิว และร่างสองร่าง ที่ประสานกลมกลืนสวยงามดั่งกิ่งหลิวต้องลม

​

​