หลี่เฟยหลง จอมทัพเทวดา

     .... เฟยหลง เร่งสั่งทหารของตนถอยทัพกับไปยังเชิงเขา แต่ว่าในระหว่างที่เขากำลังลงจากหลังม้า จู่ๆเขาก็หน้ามืดและสลบลง 

    " ท่านขุนพล.! ท่านขุนพล ! " ทุกคนต่างอุทานออกมาด้วยความตกใจ. มูปิงและถังสง รีบเข้าไปพยุงร่างของ เฟยหลงเอาไว้ 

   .... ในระหว่างนั้น หลานอิง ก็รีบเดินเข้ามา " เร็วเข้าพาเขาไปยังรถม้าของข้า " นางเอ่ยออกมาก่อนจะรีบไปยังรถม้าของตน

     .... มูปิงและถังสง. เมื่อวางร่างของ เฟยหลงไว้บนรถม้าแล้ว ต่างก็ถอนหายใจออกมา " ท่านหมอเทวดา ท่านขุนพลเขาจะเป็นอะไรมากหรือไม่ " มูปิงถามออกไปด้วยความเป็นห่วง ใบหน้าของเขาดูกังวลยิ่งนัก

    .... หลานอิง เร่งตรวจอาการของ เฟยหลง ในใจก็คิดขึ้น ( เจ้าคนโง่ ไหนว่าจะไม่ทำให้ข้าลำบากไง นี่อะไร กลับมาในสถาพแบบนี้ ) 

     " อืม พวกท่านไม่ต้องเป็นห่วงเขาหรอก แค่หมดสติด้วยความเจ็บปวดเท่านั้น ไม่นานก็คงจะฟื้น " หลางอิง เอ่ยออกไปพร้อมๆกับใส่ยาให้แก่ เฟยหลง

    .... มู่ปิงและถังสง ได้ยินเช่นนั้น ภายในใจก็รู้สึงโล่งอกขึ้นมา " เห้อ.... ไม่เป็นอะไรมากก็ดีแล้ว ท่านขุนพลนะท่านขุนพล เจ็บขนาดนี้ยังจะออกไปรบอีก หากเป็นอะไรขึ้นมา พวกข้าคงได้ถูกองค์หญิงฆ่าตายแน่ " มู่ปิงกล่าวออกมาด้วยความโล่งใจ

    .... หลานอิง ได้ยินดังนั้น ตัวนางก็อยากจะรู้ว่า หลี่เฟยหลงผู้นี้แท้จริงเป็นคนยังไงกันแน่ จึงทำให้ เหล่าทหารรักใคร่ได้เช่นนี้.ไม่เพียงแค่นั้น ยังมีองค์หญิงหยุนซีอีก นางจึงเอ่ยถามกับ มู่ปิงขึ้น " ท่านนายกองมู่ ขุนพลหลี่ผู้นี้แท้จริงเป็นคนยังไงหรือ เหตุใดถึงได้ดูพวกท่านและทหารทุกคน รักใคร่เขายิ่งนัก "

   " อ่อ ท่านขุนพลหนะหรือ หากจะให้ตอบก็คงต้องบอกว่า ข้ากับเขาเข้ามาเป็นทหารพร้อมๆกัน เดิมที่ข้าคิดว่าเด็กหนุ่มอายุไม่ถึงยี่สิบผู้นี้จะเป็นทหารได้ยังไง แต่ว่ากับเป็นข้าเองที่คิดผิด ทุกครั้งที่ออกรบเขาจะบุกตะลุยคนแรกเสมอ เขามีทั้งฝีมือและสติปัญญาเหนือกว่าผู้ใด ตั้งแต่ออกรบกับเขามาข้าไม่เคยเห็นเขาพ่ายแพ้เลยซักครั้งเดียว อีกทั้ง เขายังเห็นพวกเราและทหารทุกคนเป็นดั่งพี่น้อง และทุกๆครั้งที่ได้บำเหน็จรางวัล เขาจะแบ่งให้พวกเราทุกคนเท่าๆกันเสมอ แม้แต่เพลงทวนของพวกเราทั้งหก ก็เป็นเขาที่แนะนำและสอนพวกเรา พวกเราทุกคนจึงพร้อมที่จะตายแทนเขาได้ทุกเมื่อทุกเวลา " มู่ปิงเอ่ยออกมาด้วยความภูมิใจ

    " ใช่แล้ว ท่านหมอเทวดา สิ่งที่ มู่ปิงพูดคือความจริงทั้งหมด พวกเราทั้งหกคน พร้อมจะทำทุกอย่างตามที่ท่านขุนพลสั่ง ไม่ว่าเรื่องที่ให้ทำจะยากเพียงใดก็ตาม " ถังสงรีบพูดเสริม

    .... เมื่อนางได้ฟังดังนั้น ก็ยิ่งทำให้นางรู้สึกนับถือ เฟยหลงขึ้นไปอีก ความสนใจที่มีต่อ เฟยหลง ก็มากตามขึ้นไปด้วย. ก่อนที่นางจะคิดขึ้นในใจว่า ( ไม่น่าเชื่อว่า ทุกสิ่งที่แม่ทัพพึงมีจะอยู่ในตัวของเขาหมดเลย นี่เขาอายุไม่ถึงยี่สิบจริงๆหรือ )

      " เอาหละ มู่ปิง ปล่อยให้ท่านหมอเทวดา ดูแลท่านขุนพลเถอะ พวกเราเร่งคุมทหารถอยทัพกันดีกว่า " ถังสงเอ่ยขึ้น ก่อนจะตบไปที่ไหล่ของ มู่ปิง

      .... มู่ปิง เมื่อได้ยินเช่นนั้น ก็มองไปทาง หลานอิง พร้อมกับเอ่ยขึ้น " ท่านหมอเทวดา ข้าฝากท่านขุนพลด้วย หากต้องการอะไร ให้ทหารไปเรียกพวกเราได้ "

    " ท่านว่างใจได้ ข้าจะดูเเลขุนพลหลี่ อย่างดีเลยพวกท่านไปเถอะ " หลานอิงรับคำออกไป

     .... กลับมายังเมืองกว่านโจว ท้องพระโรงแคว้นอู่. 

       " ปังงงงง " 

   " บัดซบเอ่ย เจ้าหลี่เฟยหลง มันเป็นเทวดาหรือไงถึงได้รู้แผนการของ เกาหยวน ไม่เพียงแค่ทำให้ เกาหยวนได้รับบาดเจ็บสาหัส ยังทำให้แคว้นอู๋เรา เสียขุนพลเอก อย่างขุนพลเหออีกด้วย หากไม่ได้ท่าน เสนาเตียวและแม่ทัพเหิง ออกไปช่วยเอาไว้ ป่านนี้. เกาหยวนเองก็คงไม่รอดเหมือนกัน " เกาหย่งเต๋อพูดออกไปด้วยความโกรธ

     " ทูลท่านอ๋อง หลี่เฟยหลงผู้นี้ น่ากลัวยิ่งนัก ขนาดบาดเจ็บหนักขนาดนั้นยังควบม้าออกรบด้วยตัวเอง. หากไม่ใช่เพราะเขาบาดเจ็บเกรงว่า องค์รัชทายาทอาจจะตายด้วยมือเขาไปแล้ว ขุนพลหนุ่มผู้นี้มีทั้งสติปัญญาและฝีมือ แถมขุนทหารที่ติดตามเขาก็เก่งกล้าอย่างยิ่ง แคว้นเหลียงมีคนเช่นเขาแบบนี้ ต่อไปจะต้องเป็นอุปสรรคในการบุกแคว้นเหลียงในอนาคตเป็นแน่ " เสนาเตียวเอ่ยออกมา

    .... เกาหย่งเต๋อ ได้ฟังดังนั้น ก็ถอนหายใจออกมา ก่อนจะเอ่ยขึ้น " เห้อออออ ศึกครั้งนี้ พวกเรานับว่าพ่ายแพ้ย่อยยับ เสียทั้งทหารและขุนพลเป็นจำนวนมาก ข้าเสียใจนักที่ไม่ฟังคำเตือนเจ้า เสนาเตียว "  

   .... เสนาเตียวที่ก้มหน้า ได้ยินเช่นนั้นก็รีบพูดขึ้น " หามิได้พะยะค่ะ ใครจะไปคิดว่า หลีเฟยหลงจะเจ้าเล่ห์ขนาดนี้ โชคยังดีที่ยังรักษาชีวิตขององค์รัชทายาทเอาไว้ได้ ไม่เช่นนั้น แคว้นอู๋ของเราคงจะเสียหายนักกว่านี้อีก "

      " ที่เจ้าพูดมามันก็ถูก เอาหละวันนี้พอแค่นี่เถอะ ข้าจะไปเยี่ยมอาการของ เกาหยวนซะหน่อย " เกาหย่งเต๋อเอ่ยขึ้น ก่อนจะเดินออกไป

     .... กลับมายัง กองทัพของ เฟยหลง ที่กำลังเดินทัพกลับชายแดนใต้  

     .... เฟยหลง ที่นอนอยู่ในที่สุดก็ลืมตาขึ้น " อึก... อือ "  

   .... หลานอิง เห็นเช่นนั้นก็เอ่ยถามขึ้น " ท่านฟื้นแล้วหรือ ยังรู้สึกเจ็บหน้าอกอยู่หรือไม่." นางเอ่ยขึ้น ก่อนจะรีบเข้าไปดูอาการของ เฟยหลง

    " อืม ข้าดีขึ้นมากแล้ว ขอบคุณท่านหมอหลานอิงมากนะ " เฟยหลงตอบออกไป 

   " หึ ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว ไม่เช่นนั้น. นายกองของท่านได้ถูกฆ่าตายแน่ " หลานอิง พูดออกมา

   .... เฟยหลง ได้ยินเช่นนั้น ก็สะดุ้งตกใจ ก่อนจะรีบถามขึ้น " หือ อะไรนะ เหตุใด. มู่ปิงกับถังสง จะต้องถูกฆ่าด้วย "

    .... เมื่อนางเห็นท่าทางตกใจของ เฟยหลง นางก็ยิ้มออกมา ก่อนจะพูดขึ้น " ไม่มีอะไรหรอก ตอนที่ท่านหมดสติ ข้าได้ยิน นายกองมู่ พูดว่า หากท่านเป็นอะไรไป องค์หญิงหยุนซี ได้ฆ่าพวกเขาแน่ " 

     " อ่อ อย่างนั้นหรือ " เฟยหลงตอบออกมาด้วยท่าทางโล่งใจ ก่อนจะคิดขึ้นในใจว่า ( เจ้าบ้า มู่ปิง ซี้ซั้วพูดไม่เข้าเรื่องคอยดูเถอะ ข้าหายดีแล้วจะอัดเจ้าให้หนักเลย )

    .... หลานอิง เห็นท่าทีของ เฟยหลง นางจึงเอ่ยถามออกไป " ท่านขุนพล ท่านเป็นอะไรหรือป่าว หรือว่ายังเจ็บแผลอยู่ " 

   .... เฟยหลง ได้ยินเช่นนั้น ก็ได้สติ ก่อนจะรีบเอ่ยขึ้น " อ่อ ไม่มีอะไร ไม่มีอะไร. รบกวนท่านหมอ เรียก มูปิงกับถังสง ให้ข้าหน่อย "

   .... หลานอิง ได้ยินเช่นนั้น ก็พยักหน้า ก่อนจะให้คนไปเรียก มูปิงและถังสงมาพบ เฟยหลง. ไม่ช้า ทั้งสองคนก็มาถึงยังรถม้า ก่อนที่ มู่ปิง จะเอ่ยถามขึ้น " ท่านหมอเทวดา มีเรื่องอะไรอย่างนั้นหรือ "

    " ไม่ใช่ข้าหรอก แต่เป็นขุนพลหลี่ต่างหาก " นางเอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้ม

   .... ทั้งสอง ได้ยินเช่นนั้น ก็ดีใจ ก่อนที่ มู่ปิงจะเอ่ยขึ้น. " ท่านขุนพล มีอะไรจะสั่งขอรับ "

    " อืม ตอนนี้ พวกเราถึงที่ไหนแล้ว " เฟยหลงรีบพูดขึ้น

    " ตอนนี้ พวกเราเดินทัพอีกสามวันจะถึงพรมแดนของ. หนานไห่ แล้วขอรับ " มู่ปิงรีบตอบออกไป

    " เช่นนั้น เจ้าจงสั่งให้ทหารปลดธงลง แล้วเดินทัพอย่างเงียบๆ อย่าได้รบกวนชาวบ้านเป็นอันขาด " เฟยหลงสั่งออกไป

    " ขอรับ ท่านขุนพล " มู่ปิงรับคำก่อนจะรีบไปทันที

    .... เมื่อ มู่ปิงไปแล้ว เฟยหลง ก็พูดขึ้น ถังสง " เจ้าจง ล่วงหน้าไปดักรอ ทัพของ. จงเปา เป่าซื่อ เทียนมิ้ง และบอกให้พวกเขาเก็บธงกองทัพด้วย อีกอย่างอย่าให้ ทหารในกองทัพรบกวนชาวบ้านเด็ดขาด " 

     " ขอรับท่านขุนพล. " ถังสง รับคำก่อนจะรีบควบม้าออกไปทันที

     .... เมื่อทั้งสอง ไปหมดแล้ว หลานอิงก็เอ่ยขึ้น " ในเมื่อท่านตอนนี้ก็ปลอดภัยแล้ว เช่นนั้น ข้าคงไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี้ต่ออีก ส่วนยาข้าจะให้ อาหนานจัดเตรียมเอาไว้ให้ท่าน "

    " หือ ท่านจะไปแล้วหรือ เหตุใดไม่รอให้ถึงพรมแดน หนานไห่ก่อนหละ " เฟยหลงเอ่ยออกไป

    " ข้าคงทำอย่างนั้นไม่ได้ ข้าออกจากบ้านมาหลายวันแล้ว คงจะมีคนไข้ที่ยังรอให้ข้ารักษาอยู่ เอาหละ จอดรถเถอะ เมื่อมีวาสนาเราคนจะได้พบกันอีก " หลานอิงเอ่ยขึ้น

     .... เฟยหลง. ได้ฟังดังนั้น ก็เข้าใจเหตุผลของนาง. ก่อนจะสั่ง ให้คนเตรียมรถม้า และให้หน่วยพยัคฆ์บิน คุ้มครองนางกลับบ้านของนาง ระหว่างทางกลับ หลานอิง ก็หยิบของสิ่งนึงขึ้นมาดู แววตาของนางดูอ่อนโยนและยิ้มออกมาเล็กน้อย ใช่แล้วของสิ่งนั้นก็คือ หัวลูกธนู ที่นางผ่าออกมาจากอกของ เฟยหลง นั่นเอง