ยังไม่ได้ตรวจคำผิด
++++++++++++++++++++++
หยางเจี้ยน และท่านลุงท่านป้าเดินตามอวี่เหวินออกมาทางด้านหลังหอการค้า และเดินไปตามทางเส้นทางลัด เพื่อจะเข้าไปบริเวณด้านในสุดของพรรค ซึ่งเป็ห้องทำงานของท่านประมุขแห่งพรรคภูผามายา
คนนอกไม่มีโอกาศจะได้เหยียบเข้ามา มีเพียงศิษย์เอกเท่านั้นที่สามารถเข้ามาได้
"ที่นี่คือห้องทำงานของท่านพ่อของข้าขอรับ เชิญพวกท่านด้านใน"
หลังจากที่หยางเจี้ยนเดินเข้ามาแล้ว ก็ทำการคารวะประมุขสูงสุดของพรรคทันที ส่วนท่านประมุขก็คารวะท่านลุงท่านป้าซ่งด้วยเช่นกัน
"ข้าขอบคุณพวกท่านที่ช่วยเหลือบุตรชายของข้า"
"ไม่เป็ไรขอรับ เราต่างช่วยกันมากมากว่า "
"ถึงเ้าจะว่าอย่างนั้นก็เถอะนะ ข้ามีสิ่งนี้จะมอบให้พวกเ้าเพื่อเป็การตอบแทน"
ประมุขของพรรคส่งหยกดำสลักลวดลายขุนเขาและภูผาให้กับหยางเจี้ยน
"เวลาเ้า้าความช่วยเหลือเ้าสามารถติดต่อหาคนของข้าได้ทุกที่ ทุกแคว้นที่มีหอการค้าภูผา
มายา และหยกอันนี้สามารถลดราคาสินค้า หรือเข้าร่วมการประมูลได้ทุกที่"
"ขอบคุณท่านประมุขมากขอรับ"
"ไม่เป็ไรๆ เหวินเอ๋อร์นับถือเ้ามาก มีอะไรให้ข้าช่วยบอกได้เลย อย่าได้เกรงใจ"
"ขอบคุณขอรับ"
"เห็นว่าลูกสาวของเ้าขายของด้วยไม่สนใจมาขายของที่ตลาดท่าเรือด้านหน้าหอการค้าของข้าหรือ"
"ข้าได้เช่าที่ไว้แล้วขอรับ"
"ดีจริงๆ ร้านของเ้าอยู่ตรงไหน ข้าจะได้ไปอุดหนุน"
"อยู่ท้ายสุดเลยขอรับ"
"อยู่ท้ายแบบนี้จะขายได้หรือ เดี๋ยวข้าจะหาที่ให้เ้าใหม่"
"ไม่เป็ไรขอรับประมุขเสวี่ยน ขนมอร่อยอยู่ตรงไหนก็ขายได้"
"อืม...เช่นนั้นก็ได้ เอาไว้ข้าจะไปอุดหนุนเ้านะ"
"ขอบคุณขอรับ"
"นายท่านซ่งฮูหยินซ่ง เห็นว่าท่านมาซื้อที่ดินริมผาด้านหลังหมู่บ้านต้าซู่ พวกท่านถูกใจหรือไม่ขอรับ"
"ถูกใจข้ามากเลยล่ะ "
"ดีแล้วขอรับที่ท่านทั้งสองซื้อตรงนั้น บรรยากาศดีและงดงาม หอการค้าของข้ารับสร้างบ้าน ซ่อมแซม และต่อเติมด้วยนะขอรับ สามารถปรึกษาข้าได้เลย"
"งั้นก็ดีเลย...รอให้คลายหนาวก่อน ข้าก็จะเริ่มสร้างบ้านแล้ว เอาไว้ข้าจะเข้ามาพูดคุยเื่นี้อีกครั้ง"
"ได้ขอรับ อาเจี้ยนข้าไม่รบกวนเ้าแล้ว ขอบใจเ้าอีกครั้ง"
"ขอรับพี่เสวี่ยน"
"พี่เจี้ยนข้าจะไปส่งท่านที่หน้าพรรคนะขอรับ เอาไว้วันหลังข้าจะไปเยี่ยมท่านที่บ้าน"
"ได้ๆ "
พายุหิมะที่พัดโหมกระหน่ำก่อนวันขึ้นปีใหม่ แทนที่วันขึ้นปีใหม่จะเป็วันที่มีความสุขที่ได้อยู่กับครอบครัว แต่หลายบ้านกลับต้องเผชิญกับความสูญเสีย เพราะพายุหิมะที่โหดร้ายได้พัดพาชีวิตผู้คนจากไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ
"ท่านพ่อว่าชาวบ้านที่กำลังอพยพจะเป็อย่างไรเ้าคะ พวกเขาจะทนได้หรือไม่"
"พ่อเองก็ไม่รู้เช่นกัน ชีวิตคนเราก็เป็เช่นนี้ คิดเสียว่ามันคือบททดสอบจาก์ คนที่แข็งแกร่งเท่านั้นที่จะอยู่รอด มี่เอ๋อร์เ้าอย่าคิดมากเลยนะ"
"เ้าค่ะท่านพ่อ"
"ท่านพ่อเฉินเอ๋อร์ปวดขาขอรับ"
"อากาศเย็นเกินไปก็เลยทำให้เ้าปวดกระดูก เดี๋ยวพ่อจะกอดเ้าเอง จะได้หายดีหรือไม่ "
"ดีขอรับ"
หยางเจี้ยนอุ้มเฉินเอ๋อร์อย่างเบามือเข้ามากอดไว้ในอ้อมอก พร้อมกับห่มผ้าด้วยกัน ตอนนี้ทุกคนต่างก็มาร่วมตัวกันนอนที่หน้าเตาผิงหยางเจี้ยนต้องประหยัดฟืน
แต่ดีว่าบ้านหลังนี้สร้างด้วยอิฐด้านในและถูกฉาบด้วยดินเหนียวชั้นนอก หน้าร้อนในบ้านจะเย็น ส่วนหน้าหนาวก็จะอบอุ่น
"อาจื่อเ้าปูผ้าให้จั่นเจากับก๊วยเจ๋งเรียบร้อยแล้วหรือ"
"ขอรับท่านพ่อ ดีที่ว่าคอกม้าถูกสร้างแ่า ไม่มีช่องลมเลยขอรับ"
"แล้วเ้าสี่ตัวของน้องล่ะ"
"ทั้งสี่ตัวนอนเฝ้ารถม้าขอรับ ไม่ยอมเข้ามา"
"ให้เฝ้ารถม้าน่ะดีแล้ว เข้ามาก็เต็มบ้าน ตัวใหญ่เหลือเกิน"
พายุก็ยังพัดโหมกระหน่ำอยู่ตลอดสองวันสองทั้งคืน จนกระทั้งถึงรุ่งเช้าของอีกวัน หยางเจี้ยนออกไปสำรวจรอบๆ บ้านดูความเสียหาย แต่ปรากฎว่าหลังคาบ้านของเขามีหิมะทับถมกันไม่หนามากเท่าไหร่
อาจเป็เพราะว่าบ้านของเขากับบ้านของพี่อี้อยู่ท่ามกลางูเาล้อมรอบจึงต้นไม้โบราณคอยเป็เกราะกำบังชั้นดี เขาเข้าใจแล้วว่าเหตุใดท่านพ่อตาถึงได้สร้างบ้านติดกับเขาเช่นนี้
"ท่านพ่อต้นไม้ใหญ่หลังบ้านและหน้าบ้านของเรา ไม่มีต้นไหนที่หักโค่นลงมาเลยขอรับ ทั้งยังบังลมพายุหิมะให้เราอีก"
"เป็เช่นนั้น พ่อก็เพิ่งเข้าใจเหตุผลของท่านตาเ้า"
"อาเจี้ยนเ้าดูนี่สิ ต้นไม้มันเหนียวมาก หักด้วยมือไม่ได้ ใช้มีดฟันก็ยังไม่ได้ ขนาดเป็เพียงกิ่งก้านเล็กๆ "
"นั้นสิท่านลุง ข้าก็สงสัยเช่นกันว่านี่มันต้นอะไร ข้าเองก็ไม่เคยเห็น"
"ต้นไม้โบราณที่แผ่กิ้งก้านได้ยิ่งใหญ่เช่นนี้ ดูจากลำต้นและกิ่งก้านอายุคงจะมากกว่าพันปีเป็แน่"
"อืม..เป็ต้นไม้ที่ยิ่งใหญ่จริงๆ "
"จริงขอรับ..เป็ต้นไม้ที่ยิ่งใหญ่มาก"
"ไม่รู้ว่าชาวบ้านจะเป็อย่างไร ข้าจะออกไปสำรวจนะขอรับ จื่อเอ๋อร์เ้าพาน้องไปฝังเข็มกับลุงอี้
นะ พ่อจะไปข้างนอกก่อน"
"ขอรับท่านพ่อ"
หยางเจี้ยนออกมาสำรวจในหมู่บ้านว่ามีบ้านไหนได้รับความเดือดร้อนหรือไม่
"ผู้ใหญ่บ้านขอรับ"
"อ้าว..อาเจี้ยน บ้านของเ้าเสียหายหรือไม่"
"ไม่เสียหายขอรับ แล้วคนอื่นๆ ในหมู่บ้านเป็อย่างไรบ้างขอรับ"
"มีบ้านฮั่วกับบ้านหม่านั้นแหละที่พังเสียหายเยอะ เฮ้อ..ข้าแจ้งเตือนไปแล้วว่าสิ้นปีจะมีพายุหิมะตกหนัก ให้ซ่อมแซมบ้านและเตรียมเสบียงให้พร้อมรับมือ มีเพียงสองบ้านนี้เท่านั้นที่ไม่เชื่อคำเตือนจากทางการ"
"ให้ข้าช่วยสิ่งใดหรือไม่ขอรับ"
"ข้าแนะนำว่าอย่าไปยุ่งกับสองบ้านนี้จะเป็การดีที่สุด เ้ากลับบ้านเถอะนะ ไม่มีอะไรหรอก"
"ขอรับผู้ใหญ่บ้าน"
หยางเจี้ยนก็ไม่ได้อยากจะยุ่งกับสองบ้านนี้เท่าไหร่นัก ภรรยาของเขาเคยเล่าให้ฟังว่าไม่ค่อยลงลอยกับคนแซ่หม่า และแซ่ฮั่ว สงสัยคงต้องเตือนคนในบ้านแล้ว
"อ้าวอาเจี้ยน..เหตุใดไปเร็วนัก ไม่มีใครเป็อะไรใช่หรือไม่"
"มีเพียงบ้านหม่าและบ้านฮั่วเท่านั้น แต่ผู้ใหญ่บ้านไม่ให้เข้าไปยุ่งกับสองบ้านนี้้เท่าไหร่ เฟยเอ๋อร์เคยเล่าให้ฟังว่าแซ่หม่า กับแซ่ฮั่วไม่ค่อยถูกเฟยเอ๋อร์มากนัก"
"ถ้าเช่นนั้นก็อย่าไปยุ่งเลย ได้ยินแล้วนะมี่เอ๋อร์"
"เ้าค่ะท่านย่า"
"เฉินเอ๋อร์เ้าไปฝังเข็มกับลุงอี้หรือยัง"
"ยังไม่ทันได้ไปเลยขอรับ"
"พ่อจะพาเ้าไปเอง"
ยามเซิน (15.00-16.59)
หยางมี่นำป้ายิญญาของท่านตา ท่านยาย ท่านแม่ ท่านปู่ ท่านย่าลงมาจากรถม้า นำมาตั้งไว้ที่โต๊ะเพื่อให้ลูกหลานได้เคารพ
สุสานของท่านแม่ ท่านปู่ ท่านย่า อยู่ที่แคว้นหนาน ท่านพ่อบอกว่าเมื่อเราจัดการเื่บ้านของท่านปู่ท่านย่าซ่งเสร็จแล้ว
รอเมื่อายุติเมื่อไหร่ ท่านพ่อจะเดินทางกลับไปที่แคว้นหนานอีกครั้ง เพื่อไปเชิญหลวงจีนมาทำพิธีขุดกระดูกของท่านแม่ ท่านปู่ ท่านย่า แล้วย้ายมาอยู่ที่เดียวกับสุสานของท่านตาท่านยายที่แคว้นตง ซึ่งข้าเห็นด้วยเป็อย่างยิ่ง
วันนี้เป็วันส่งท้ายปี ท่านย่าซ่งจึงเข้าครัวเพื่อทำเกี๊ยวฉลอง โดยมีหยางมี่เป็ลูกมือช่วยห่อเกี๊ยวในครั้งนี้
"กินเท่านี้ไปก่อน รอสิ้นปีหน้าพวกเราคงจะมีของกินที่หลากหลายมากกว่านี้"
"เ้าค่ะท่านย่าซ่ง มีเท่านี้ก็ดีแล้ว ยังดีกว่าไม่มีอะไรกินเลยเหมือนชาวบ้านหลายๆ คน"
"เด็กดี ...ตัวเพียงเท่านี้ก็นึงถึงผู้อื่นเป็แล้ว"
หยางมี่ยิ้มแฉ่งออกมาอย่างน่ารัก พร้อมกับช่วยนวดแป้งเพื่อทำแผ่นเกี๊ยวไปด้วย
"นวดพอแล้วก็ทำให้มันเป็แผ่นบางๆ แล้วก็ตัดเป็สี่เหลี่ยม ทำได้หรือไม่"
"ได้เ้าค่ะ"
หยางมี่ห่อเกี๊ยวเป็รูปตำลึงทองอ้วนๆ ไว้หลายตัวแล้วยังมีกระต่ายย่างอีก5ตัว เพียงเท่านี้ก็อิ่มแล้วสำหรับหยางมี่
"อร่อยจริงๆ "
"ใช่แล้ว ข้าใช่น้ำปรุงรสของหยางมี่ ก็เลยทำให้เกี๊ยวอร่อยเช่นนี้"
"กระต่ายย่างของน้องสาวอร่อยมากนะ ถ้าหากทำขายพี่ว่าต้องขายดีมากแน่ๆ แต่ค่อยเป็ค่อยไปดีกว่านะ เ้าขายขนมแป้งกลมอย่างเดียวไปก่อน"
"ข้าเชื่อพี่ใหญ่เ้าค่ะ"
"เด็กดี" หยางจื่อลูบหัวน้องสาวด้วยความเอ็นดู
"หลังจากหมดฤดูหนาว ข้าจะลองหมักน้ำปรุสรสเ้าค่ะ ไม่รู้ว่าจะเหมือนกับที่มีหรือไม่ แต่ข้าจะลองดู"
"เ้าทำเป็หรือ"
"ท่านตาเฒ่าบอกข้าไว้แล้วเ้าค่ะท่านย่า"
"เอาล่ะๆ กินเกี๊ยวหมดกันแล้วใช่หรือไม่ ปู่จะได้เริ่มอวยพร"
"ขอรับ"
"ข้าสองคนขอให้พวกเ้ามีความสุขตลอดไป มั่ง มี ศรี สุข มีเงินทองเหลือกินเหลือใช้ทุกปี สมหวังดั่งปรารถนา มีชีวิตที่ปลอดภัย และสุขภาพแข็งแรง "
"ขอบคุณท่านลุงท่านป้า/ขอบคุณท่านปู่ ท่านย่า เ้าค่ะ / ขอรับ ...พวกเราขอให้ท่านทั้งสองสุขภาพแข็งแรง ปราศจากโรคร้าย อยู่กับข้าและลูกหลานไปนานๆ ขอรับ/เ้าค่ะ"
หยางเจี้ยนและสามพี่น้องอวยพรท่านปู่ท่านย่าด้วยเสียงที่ดังพร้อมๆ กัน ทำให้ท่านปู่ท่านย่าซ่งมีน้ำซึมออกมาจากหางตา หลังจากอวยพรท่านปู่ท่านย่าแล้ว ก็มาอวยพรท่านพ่อ
"ขอให้ท่านพ่อมีสุขภาพแข็งแรง พบเจอแต่ความสุขและสมปรารถนา และขอให้ท่านพ่อปลอดภัยเ้าค่ะ / ขอรับ"
"ขอบใจพวกลูกทุกคน พ่อก็ขอให้เ้ามีสุขภาพแข็งแรง พบเจอแต่สิ่งที่ดีเจอคนที่ดี และมีความสุขตลอดไป"
"เอาล่ะ...ปีเก่าผ่านไปแล้ว ต่อไปก็เป็การเริ่มต้นปีใหม่อีกครั้ง เด็กๆ พากันไปนอนได้แล้วนะ"
หลังจากที่พายุหิมะพัดเข้ามานำพาแต่ความทุกข์โศกมาให้ แต่มีทุกข์ก็ต้องมีสุขปะปนกันไป หลังพายุหิมะได้ผ่านพ้น ฟ้าย่อมสดใสอยู่เสมอ
คืนนี้เป็คืนที่ท้องฟ้าเปิด ดวงดาวฉายแสงแพรวพรายระยิบระยับเต็มท้องฟ้า ราวกับว่าจะอวยพรให้ทุกคนมีแต่ความสุขในวันเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง เมื่อสายตาหยางมี่มองเห็นดาวตกนางก็รีบพนมมือขอพรในทันที
"ข้าขอให้จ้าวหยางเฉินสามารถกลับมาเดินได้เป็ปกติอีกครั้ง"
++++++++++++++++++++
ขอบคุณค่าา
981
![ฝืนลิขิตฟ้า ยอดชายาอัจฉริยะ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1673882242_65382107.webp)
![เกิดใหม่อีกครั้งกับการแย่งชิง [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1683576648_93970411.webp)
