ข้านี่แหละ แม่ปีศาจ

แม้งานเลี้ยงจะครึกครื้นเต็มไปด้วยการแสดงและเสียงดนตรีอีกทั้งยังเพลิดเพลินกับการชื่นชมของถวายที่ผู้คนต่างถวายให้แก่องค์ฮ่องเต้ แต่กลับมีสตรีอีกสองนางที่แม้จะเคยเป็นเพื่อนกันแต่กลับไม่มองหน้ากันแม้แต่น้อย

"น้องสามเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง"

"คงไม่ต่างจากพี่หุ้ยมากนัก"

อ๋องสามและอ๋องหุ้ยที่นั่งไม่ไกลกันเอ่ยทักทายซึ่งกันและกันโดยมีพระชายารองของทั้งคู่นั่งขนาบข้าง ทั้งสองต่างรู้ดีว่าเพราะเหตุใดชายารองของทั้งคู่ถึงมิทักทายกัน ทั้งสองจึงนิ่งเสียเพื่อตัดปัญหา แต่สายตาของทั้งคู่กลับแอบมองจิ่งอันอยู่เป็นระยะ ๆ'ตั้งแต่นางตั้งครรภ์ นางช่างดูน่า......เสียจริง' เซียวมู่หรงที่รู้ดีว่ามีบุรุษแอบมองชายาของตน เขาจึงแสร้งทำเป็นป้อนผลไม้ให้จิ่งอันในทันที โดยมิสนใจสายตาของผู้ใด

"เจ้าลองชิมผลไม้นี่สิ รสชาติดีมาก"

ชายหนุ่มยื่นผลไม้ป้อนจิ่งอันในทันที หญิงสาวอ้าปากรับผลไม้นั้นอย่างเต็มใจ

"อร่อยมากเพคะ"

"เช่นนั้นเจ้าต้องกินเยอะ ๆ นะ"

"เพคะ"

ไม่นานจิ่งอ้นรู้สึกเวียนหัวเล็กน้อยอยากออกไปสูดอากาศด้านนอก ชายหนุ่มจึงอาสาเดินออกไปเป็นเพื่อนนางเพราะไม่ไว้ใจใคร

“ให้ข้าไปกับเจ้านะ”

“ได้สิเพคะ หากไม่เป็นการรบกวนเสด็จพี่จนเกินไป”

จิ่งอันยิ้มหวานก่อนจะจูงมือเซียวมู่หรงเดินออกจากงานไป ‘บ่าวไพร่เหล่านี้คงไม่สามารถปกป้องนางได้เป็นแน่ หากข้าไม่ออกไปกับนาง ยามที่นางถูกใครรังแกบ่าวไพร่ในวังย่อมมิกล้าเอาตัวเข้าช่วยอยู่แล้ว แม้เหวินจูและเสี่ยวเถาจะปกป้องนางอย่างเต็มที่ แต่ก็ยากจะรอดจากเงื้อมมือของคนที่คิดจากรังแกนาง เช่นนี้ข้าไปกับนางคงจะเป็นการดีที่สุด’ ทั้งสองเดินออกไปทางสระบัวข้างอุทยานหลวง

"คำนับท่านอ๋องสี่"

เสียงอ่อนหวานจากสตรีดังมาจากเบื้องหลังของจิ่งอันและเซียวมู่หรง ทั้งสองหันไปตามเสียงที่ได้ยินกลับพบสตรีร่างระหงในอาภรณ์สีดำขลิบแดงยืนอยู่ด้านหลังพร้อมด้วยบ่าวรับใช้ของนางอีกสองคน เซียวมู่หรงยิ้มบาง ๆ บนใบหน้า หญิงสาวมองบุรุษตรงหน้าด้วยความยินดีดั่งได้พบคนรักจนมิได้สนใจจิ่งอันที่ยืนอยู่ด้านข้างบุรุษที่นางกำลังมองอยู่นั้น

"ข้าโจวเป่ยซิง บุตรีจ้าวแคว้นโจวที่ท่านเคยช่วยไว้เมื่อห้าปีก่อน"

"อ่อ คุณหนูโจว..."

ยังมิทันที่อ๋องสี่จะพูดสิ่งใดต่อ สตรีในอาภรณ์สีดำรีบเดินเข้ามาประคองชายหนุ่มด้านที่เขาและจิ่งอันกำลังจับมือกันโดยใช่กายนางเบียดหญิงสาวออกไปเบา ๆ เซียวมู่หรงที่แม้ตอนนี้จะใช้ผ้าปิดตาอยู่แต่กลับรับรู้ได้ว่าสตรีที่มาใหม่ทำอะไรกับภรรยาตน เขารีบขยับกายหลบมือของนางก่อนจะถอยและเดินเข้าไปโอบจิ่งอันที่ยืนอยู่ด้านหลังสตรีในอาภรณ์ดำนั้น

"อันอัน เจ้าเวียนหัวมิใช่หรือ เช่นนั้นแล้วอย่าปล่อยมือจากข้าเพราะหากเจ้าล้มไปจะทำเช่นไร"

จิ่งอันมองสามีของนางยิ้ม ๆ'สามีที่รู้ใจสตรีเช่นเขานั้นช่างหายากมิใช่น้อย'

"ขออภัยเพคะ ต่อไปหม่อมฉันจะมิให้มือของท่านพี่หลุดไปจากมือข้าอีกแล้ว"

มือน้อยในแขนเสื้อสีดำกำแน่นจนเล็บสีแดงของนางแทงเข้าไปในเนื้อบาง เลือดค่อย ๆ ซึมออกจากมือนั้นแต่ใบหน้าของนางกลับยิ้มให้กับทั้งสองดั่งไม่มีอะไร

"อันอัน นี่คือคุณหนูโจวแห่งแคว้นโจว ยามที่ข้ายังสามารถออกรบได้อยู่นั้นข้าได้สนิทและคุ้นเคยกับท่านเจ้าแคว้นโจวอยู่มาก ส่วนคุณหนูโจวนั้นเคยถูกข้าช่วยเหลือตอนที่นางถูกหมีทำร้าย"

"คุณหนูโจว...นี่คือจิ่งอันภรรยาข้าและเป็นพระชายาของอ๋องสี่แต่เพียงผู้เดียว หากคุณหนูโจวไม่มีเรื่องอันใดแล้วข้าคงต้องขอตัว อันอันเข้าข้างในเถอะ ด้านนอกนี้ลมแรงเดี๋ยวเจ้าจะป่วยเอาได้"

ประโยคหลังชายหนุ่มลดเสียงลงอย่างอ่อนโยนพร้อมทั้งกอดประคองจิ่งอันเดินเข้าภายในงานปล่อยให้โจวเป่ยซิงยืนอยู่ตรงนั้นแต่เพียงผู้เดียว หญิงสาวมองตามบุรุษที่ตนใฝ่ฝันและปรารถนาอยากได้มาเป็นสามีตั้งแต่ยังมิพ้นวัยปักปิ่นจนตอนนี้ความรู้สึกเหล่านั้นมิได้ลดลงแม้แต่น้อย ยิ่งเห็นเขาปฏิบัติกับภรรยาด้วยแล้วนางกลับยิ่งอยากได้เขามาครอบครองเพิ่มขึ้นเป็นเท่าทวี

"สิ่งที่ข้าอยากได้มิมีสิ่งใดที่ข้ามิเคยได้"

หญิงสาวเอ่ยขึ้นกับตัวเองเบา ๆ บ่าวรับใช้คนสนิทของนางได้แต่ส่ายหัวไปมาอย่างเหนื่อยใจ 'ท่านจ้าวแคว้น ดูแล้วเรื่องนี้คุณหนูคงทำเรื่องให้ท่านปวดหัวอีกไม่น้อยเป็นแน่'

งานเลี้ยงยังคงดำเนินไปจนถึงเวลาที่แคว้นโจวต้องออกมามอบของขวัญ บุรุษหน้าตาหล่อเหลาคิ้วคมรูปหน้ารับกับปากและจมูกของเขา บรรดาสตรีที่อยู่ภายในงานแอบลอบมองชายหนุ่มอยู่ไม่น้อย เขาเดินออกมาพร้อมกับสตรีในชุดสีดำที่จิ่งอันเพิ่งเจอเมื่อสักครู่นี้

"กระหม่อมโจวหุ้ยบุตรชายเจ้าแคว้นโจวและน้องสาวโจวเป่ยซิงเป็นตัวแทนของจ้าวแคว้นโจวมาร่วมถวายพระพรองค์ฮ่องเต้พะยะค่ะ"

บ่าวรับใช้แคว้นโจวได้ยกกล่องไม้ขนาดใหญ่ออกมาก่อนจะยกไปหน้าพระที่นั่ง ทุกสายตาต่างจับจ้องไปยังกล่องนั้นอย่างสงสัยว่าภายในเป็นสิ่งใด ชายหนุ่มเดินเข้าไปเปิดกล่องนั้นพร้อมทั้งยกของด้านในขึ้นมา

"ธนูนี้เป็นธนูที่สั่งทำพิเศษขึ้นมาเพื่อนำขึ้นถวายองค์ฮ่องเต้พะยะค่ะ"

ธนูรูปร่างแปลกตาถูกยกขึ้นมา ทุกคนต่างมองด้วยความฉงนว่าธนูนี้พิเศษอย่างไร ชายหนุ่มจึงหันไปพยักหน้าให้แก่บ่าวรับใช้ของคน ไม่นานบ่าวรับใช้เดินถือเป้าธนูยืนไกลออกไป 1 ลี้ทำให้ทุกสายตาในงานมองเห็นได้ชัดทุกคน โจวหุ้ยหยิบลูกธนูขึ้นมาก่อนจะเล็งไปทางเป้า เมื่อเขาปล่อยลูกธนูปรากฏว่าลูกดอกนั้นเข้าเป้าดั่งจับวางแต่แรงที่ยิงไปกลับทำให้บ่าวรับใช้ที่ถือเป้านั้นกลับกระเด็นไป 1 จั้งทำให้ผู้คนในงานฮือฮาไม่น้อย

"ธนูนี้แม้ดูภายนอกไม่ต่างจากธนูทั่ว ๆ ไปแต่แรงยิงนั้นกลับเท่าทวีตามแรงที่ผู้ยิงยิงออกไป เนื่องจากด้ามจับและสายธนูที่ทำพิเศษขึ้นมา หากจะให้กล่าวตอนนี้ธนูเช่นนี้มีเพียง 2 คันเท่านั้นพะยะค่ะ"

"ช่างเป็นธนูที่หายากยิ่ง ฝากขอบใจท่านจ้าวแคว้นโจวที่มอบของที่พิเศษเช่นนี้ให้แก่เรา จริงสิในจดหมายของท่านจ้าวแคว้นได้กล่าวไว้ว่าอยากให้พวกเจ้าสองพี่น้องเกี่ยวดอกกับเรา เช่นนั้นแล้วเจ้าทั้งสองจะว่าเช่นไร"

แม้โจวหุ้นและโจวเป่ยซิงจะรู้เรื่องนี้ดีแต่ชายหนุ่มกลับมิได้พึงพอใจผู้ใดในเมืองนี้ มีเพียงน้องสาวของเขาเท่านั้นที่พึงพอใจในตัวเซียวมู่หรงที่เคยช่วยนางไว้ เรื่องนี้ยังฝังใจนางจนมิสามารถชายตามองชายหนุ่มคนใดในแคว้นได้อีกเลย