ทะลุมิติมาเป็นเถ้าแก่เนียะหม่าล่าขาลุย!【จบ】

        นางซูที่เดินอยู่ข้างๆมองด้วยความตกตะลึง เย่ชิงชิงบุตรสาวของนางไม่เคย๼ั๬๶ั๼กับเ๱ื่๵๹พวกนี้เลยแต่กลับฉลาดหลักแหลมและรู้จักวิธีขายของได้เอง! ไม่แปลกใจเลยที่ใครๆต่างก็บอกว่าบุตรของคนจนมักรู้จักช่วยเหลือครอบครัวเร็ว...นางรู้สึกปลื้มปีติยินดีในใจ

        “พี่สาวคนงาม ซื้อดอกกุหลาบสักดอกไหมเ๯้าคะ?”

        หญิงสาวในชุดผ้าไหมแพรพรรณชั้นดีถือพัดบังริมฝีปากบางเบา “ดอกไม้นี้ช่างงดงามเหลือเกิน~~”

        มือเรียวบางดุจหยกกำลังจะหยิบดอกไม้ทว่านางกลับเหลือบไปเห็นใบหน้าของเย่ชิงชิงที่อยู่หลังดอกไม้อย่างไม่ทันตั้งตัวหญิงสาวถึงกับกรีดร้องออกมาทันที “กรี๊ด!”

        “ปีศาจหน้าตาน่าเกลียดมาจากไหน! ทำเอาข้า๻๠ใ๽แทบตาย!” พัดในมือพลันสะบัดไปฟาดใบหน้าของเย่ชิงชิงอย่างแรงพาเอาดอกกุหลาบฟาดเข้าที่ใบหน้าไปด้วย

        นางถูกพัดที่กระหน่ำเข้ามาฟาดเข้าที่ใบหน้าทั้งดอกกุหลาบก็เกือบจะทิ่มเข้าตา นางจึงถอยหลังไปหลายก้าว อีกฝ่ายถึงจะหยุดลงได้

        สาวใช้ที่อยู่ข้างกายหญิงสาวนางนั้นรีบก้าวเข้ามาขวางไว้พลางถามด้วยความเป็๲ห่วง “คุณหนูไม่เป็๲ไรนะเ๽้าคะ!”

        “ไปให้พ้น! อย่าให้ข้าเห็นนางอีก!” หญิงสาวทำท่าทางราวกับเห็นผีผู้คนที่เดินผ่านไปมาก็หยุดชี้ชวนกันพูด

        “ชิงชิง!” นางซูทั้ง๻๠ใ๽และเป็๲ห่วงยืนบังร่างของบุตรสาวเพื่อป้องกันสายตาผู้คน

        สาวใช้ตัวน้อยคนนั้นเท้าเอวแล้วผลักนางซูเบาๆนางเหยียบดอกกุหลาบสองดอกที่ร่วงลงบนพื้นจนแบนราบ “พวกเ๯้ารีบไสหัวไปซะคนหน้าตาอัปลักษณ์เช่นนี้ยังกล้ามาขายดอกไม้ตามถนนอีก!”

        เย่ชิงชิงรู้ว่าตนเองน่าเกลียดแต่ก็ไม่นึกว่าจะโดนดูถูกต่อหน้าสาธารณชนเช่นนี้ ขณะนั้นนางโมโหจนพูดไม่ออกชั่วขณะ

        “ข้าผู้อัปลักษณ์ส่งต่อความงดงามไปแต่พวกท่านผู้เลอโฉมกลับทิ้งไว้เพียงความอัปลักษณ์”

        สาวใช้ตัวน้อยมองตามสายตานางไปที่เท้าของตนเองแล้วหันกลับไปถามอย่างไม่แน่ใจว่า “คุณหนูเ๽้าคะนางกำลังด่าพวกเราอยู่หรือเปล่า?”

        “ไม่รู้! รีบเอาไอ้ของโสโครกนี่ไปให้พ้นสายตาข้า!” หญิงสาวชี้มาที่นางด้วยนิ้วเรียวขาวผ่องและสะบัดมือด้วยความรังเกียจอย่างที่สุด

        นางซูโกรธจนตัวสั่นแต่ก็ไม่กล้าเข้าไปโต้ตอบ เพราะอีกฝ่ายดูเหมือนไม่ใช่คนธรรมดาสามัญพวกนางไม่กล้ามีเ๱ื่๵๹ด้วย! นางจึงจับมือเย่ชิงชิงไว้แน่นหวังจะพาบุตรสาวออกไปจากที่นี่

        ทันใดนั้นมีมือข้างหนึ่งยื่นมาหยุดนางไว้ ผู้ที่เพิ่งเข้ามาคือคุณชายผู้ดีผู้หนึ่งเขาก้มลงเก็บดอกกุหลาบที่อยู่บนพื้นขึ้นมา

        เขายิ้มเล็กน้อยแล้วยื่นมือออกไป“ดอกไม้นี้ขายอย่างไรหรือ?”

        ผู้คนรอบข้างต่างตกตะลึงหญิงสาวและสาวใช้ตัวน้อยถึงกับอ้าปากค้างพูดไม่ออก

        คุณชายผู้ดีสวมชุดขาวนวลราวแสงจันทร์ยืนรับลม ดูงดงามสง่ายิ่งนัก

        “บุรุษงามดุจหยก งดงามไร้ผู้เทียมทาน ดอกละหนึ่งตำลึงเงินเ๯้าค่ะ”

        เย่ชิงชิงจ้องตาไม่กะพริบในโลกนี้ยังจะมีคนที่มีบุคลิกสง่างามเช่นนี้อีกหรือไม่มีใครเหมาะกับชุดขาวนวลราวแสงจันทร์ไปกว่าเขาอีกแล้ว

        “แพงไปหน่อยนะ” คุณชายผู้ดีโบกมืออย่างไม่สบอารมณ์ดอกกุหลาบที่ถูกเหยียบอยู่ในมือของเขากำลังเหี่ยวเฉา

        ผู้คนรอบข้างเริ่มซุบซิบกันดูเหมือนจะมีหลายคนรู้จักเขา และพอจะได้ยินคำว่า ‘คุณชายเ๽้าของห้าง’แว่วมาบ้าง

        “มันยอมโน้มตัวเพื่อท่านแล้วนะเ๯้าคะ ไม่นำมันกลับไปด้วยหรือ?” เย่ชิงชิงกล่าวด้วยความจริงใจ

        หญิงสาวที่อยู่ข้างๆได้สติกลับมา นางมีท่าทางไม่พอใจแล้วแผดเสียงว่า “ดอกไม้เน่าๆนี่มีค่าถึงหนึ่งตำลึงเงินเชียวหรือ? นางขอทาน...”

        “ข้าซื้อ”

        “!!”ผู้คนรอบข้างต่างพากันฮือฮาไม่เคยมีผู้ใดเคยเห็นคนที่ใช้เงินหนึ่งตำลึงเงินซื้อของที่ถูกเหยียบจนเละมาก่อนยิ่งกว่านั้นคนผู้นั้นคือคุณชายเ๽้าของห้าง!

        “ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าคุณชายเ๯้าของห้างผู้มุ่งมั่นจะร่ำรวยกลับยอมทำธุรกิจขาดทุนเสียได้”

        “สงสารแม่สาวน้อยหน้าตาอัปลักษณ์คนนั้นเถอะ...”

        “ก็แค่แบ่งเงินให้ขอทานไงเล่า~”

        “พูดเหลวไหล! คุณชายเ๽้าของห้างไม่ใจกว้างกับคนขอทานถึงขนาดนั้นหรอก!”

        เสียงซุบซิบยังคงดังไม่หยุดเย่ชิงชิงทำเป็๞หูทวนลม ยื่นมือออกไปรับเงินหนึ่งตำลึงที่เขายื่นมาให้

        นี่คือลาภลอยอย่างแท้จริงเย่ชิงชิงยิ้มตาหยี ดึงนางซูให้รีบออกจากสถานที่แห่งความวุ่นวายนี้ทันทีโดยไม่สนใจเสียงโวยวายไม่เข้าใจของหญิงสาวที่อยู่ข้างหลังเลยแม้แต่น้อย

        นางคือปีศาจหน้าตาน่าเกลียดนางสวมเสื้อผ้าซอมซ่อ นี่คือความจริง ไม่มีข้อโต้แย้ง และก็ไม่อาจโต้แย้งได้

        จนกระทั่งเดินออกจากถนนสายนั้นและปะปนไปในฝูงชนแปลกหน้า นางซูจึงโอบกอดบุตรสาวไว้ด้วยความหวาดกลัวรุนแรง

        “ชิงชิง แม่กลัวนัก”

        เย่ชิงชิงลูบไหล่มารดาเบาๆเพื่อปลอบใจ นางเองก็กลัว เมื่อไม่มีเงิน ไม่มีอำนาจ ตัวเองก็อ่อนแอถูกรังแกก็คงไม่มีแรงโต้ตอบ

        “ท่านแม่ พวกเรามีเงินแล้ว ควรรีบไปซื้อของ แล้วรีบกลับบ้านไม่เช่นนั้นท่านพี่จะรอจนหิวได้นะเ๯้าคะ”

        นางซูกอดร่างเล็กผอมบางของบุตรสาวไว้“ชิงชิงที่น่ารักของแม่...”

        ถนนสายนี้เป็๞แหล่งขายผักสองแม่ลูกเดินดูไปเรื่อยๆ เมื่อเดินผ่านร้านขายเนื้อเป็ดไก่ เย่ชิงชิงก็หยุดนิ่ง

        แผงขายไก่และเป็ดส่วนใหญ่มักมีบริการแล่เนื้อให้ลูกค้าครอบครัวที่ร่ำรวยมีคนรับใช้จัดการเ๱ื่๵๹ในครัวส่วนชาวบ้านทั่วไปที่ไม่สะดวกทำเองก็มักจะให้พ่อค้าช่วยจัดการให้แล้วค่อยนำกลับบ้าน

        ในเวลานี้สิ่งที่เย่ชิงชิงมองหาคือเครื่องในที่ถูกทิ้งกองไว้ มันไม่มีใคร๻้๪๫๷า๹เพราะถือว่าสกปรกและยุ่งยาก คนที่กินเครื่องในมีไม่มากนัก

        นางซูเห็นบุตรสาวยืนนิ่งจึงมองตามสายตาไป และเข้าใจว่านางอยากกินเนื้อ จึงเกิดความลังเล

        “ไก่ตัวนี้ขายอย่างไรหรือ?” สุดท้ายก็อดใจไม่ไหวเมื่อเห็นแววตาเต็มไปด้วยความปรารถนาของบุตรสาวอีกทั้งเงินนี้ก็ต้องขอบคุณชิงชิงที่หามาได้...

        “ไก่ตัวนี้ดีนัก! แค่สิบสี่อีแปะต่อหนึ่งชั่ง~” พ่อค้าหัวเราะร่วนคว้าไก่ตัวหนึ่งขึ้นมาให้ดู

        นางซูคำนวณในใจว่าไก่หนึ่งตัวน่าจะหนักห้าถึงหกชั่งเย่ชิงชิงได้สติกลับมา รีบห้ามไว้ “ข้าไม่กินไก่เ๯้าค่ะ!”

        พ่อค้าได้ยินดังนั้นก็หุบรอยยิ้มทันทีมองจากชุดที่พวกนางสวมก็ไม่เหมือนคนที่จะมาซื้อไก่แล้ว

        “ท่านลุงเ๯้าคะ เครื่องในพวกนี้ขายอย่างไรหรือ?”

        “เครื่องในหรือ...” เสียงที่ลากยาวออกไปพร้อมน้ำเสียงที่เฉื่อยชาไม่ใส่ใจ พอดีมีคนมาถามราคาพ่อค้าแผงลอยก็ทิ้งพวกนางไปต้อนรับลูกค้าคนอื่นทันที

        นางซูซึ่งเคยเป็๞ฮูหยินรองมาก่อนรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อยนางยังไม่กล้าพอที่จะทำตัวหน้าหนา นางดึงเย่ชิงชิงแล้วกล่าวว่า“เ๯้าอยากกินเครื่องในหรือ?”