หมอหลิวเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าหลินเหยียน ก่อนยกมือวางลงบนบ่าของเด็กหนุ่มเบา ๆ
ฝ่ามือที่เต็มไปด้วยริ้วรอยนั้นอบอุ่น ราวกับเตาไฟในคืนฤดูหนาว
“โลกใบนี้กว้างใหญ่กว่าที่คนผู้หนึ่งจะจดจำได้หมด”
ชายชราเอ่ยช้า ๆ
“คำของพรานหลี่ไม่ผิด ก่อนจะตัดสินสิ่งใด ก็ต้องเข้าใจสิ่งนั้นเสียก่อน”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มบาง ๆ
“แต่ยังมีอีกเื่หนึ่ง...”
“บางครั้ง การเข้าใจโลกก็ยังง่ายกว่าการเข้าใจตัวเอง”
หลินเหยียนเงยหน้ามองอย่างตั้งใจ
หมอหลิวถอนหายใจแ่เบา
“มนุษย์มิใช่เทพเซียนที่มีอายุยืนนับหมื่นปี ความจำของเรามีขอบเขต หัวใจก็มีขอบเขต”
“ต่อให้เ้าขยันจดเพียงใด สุดท้ายก็ไม่มีวันเก็บโลกทั้งใบลงในผ้าป่านผืนเดียวได้”
สายตาของชายชราสงบนิ่ง ทว่าลุ่มลึก
“เพราะฉะนั้น...”
“คนเราจึงต้องเรียนรู้ว่า สิ่งใดควรเก็บไว้ในใจ”
“และสิ่งใด... เพียงปล่อยให้มันผ่านไปก็พอ”
หมอหลิวมิได้เอ่ยอะไรอีก
เขาเพียงยกหม้อยาลงจากเตาอย่างเชื่องช้า
กลิ่นสมุนไพรอุ่น ๆ ลอยคลุ้งไปทั่วเรือน
หลินเหยียนยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม
สายตาจับอยู่ที่แผ่นหลังของคนชรา
โดยไม่รู้ตัว นิ้วของเขากลับกำม้วนผ้าป่านแน่นขึ้นเล็กน้อย
ตลอดทั้งวัน หลินเหยียนช่วยงานในโรงหมอเช่นเดิม
ทว่าความเงียบของเขาในวันนี้แตกต่างจากทุกครั้ง
หาใช่ความเหม่อลอยหรือซึมเซาไม่
แต่เป็ความเงียบของคนที่กำลังหัดมองโลกให้ละเอียดขึ้นกว่าเดิม
ยามจับสากหินบดรากสมุนไพร เสียงครกดัง ครืด... ครืด... อย่างสม่ำเสมอ
แต่เดิมเสียงนี้เป็เพียงเสียงธรรมดาที่เขาไม่เคยใส่ใจ
ครั้นลองสังเกตให้ดี เขาจึงพบว่า ทุกครั้งที่ลงแรงไม่เท่ากัน ผงยาที่ได้ก็แตกต่างกัน
แรงมากเกินไป รากไม้จะจับตัวเป็ก้อน
เบาเกินไป ตัวยาก็แตกไม่ละเอียด
แม้แต่แรงของมือ ก็ยังมีจังหวะของมัน
ยามหมอหลิวจัดเรียงสมุนไพรลงในลิ้นชักไม้เก่า หลินเหยียนก็มองดูอย่างเงียบ ๆ
ลิ้นชัก้าเป็สมุนไพรที่ใช้บ่อย
ลิ้นชักด้านล่างเป็รากไม้ที่หลายเดือนจึงหยิบออกมาครั้งหนึ่ง
พืชแต่ละชนิดต่างอยู่ในตำแหน่งของตนเอง
ไม่มีช่องใดวางผิดที่
ไม่มีสิ่งใดถูกจัดไว้เพราะความบังเอิญ
เด็กหนุ่มจึงค่อย ๆ เข้าใจทีละน้อยว่า
แท้จริงแล้ว สิ่งที่หมอหลิว้าสอน มิใช่ให้เขาเลิกจดบันทึก
แต่กำลังสอนให้เขาเรียนรู้ที่จะ "จัดระเบียบ" สิ่งที่ตนได้พบเห็น
หากในใจไร้หลักยึด ต่อให้จดตัวอักษรไว้มากเพียงใด
สุดท้ายก็เป็เพียงถ้อยคำที่กองทับถมกันจนไม่เหลือความหมาย
ยามบ่ายคล้อย แสงอาทิตย์สีส้มอ่อนเริ่มทอดเฉียงผ่านยอดสน
เงาของูเาทางเหนือค่อย ๆ ทอดยาวลงมาปกคลุมหมู่บ้านชิงซี
หลินเหยียนสะพายตะกร้าสานใบเดิมออกจากโรงหมอ
ม้วนผ้าป่านยังอยู่ในมือของเขา
ทว่าเด็กหนุ่มไม่ได้รีบกลับบ้าน
ฝีเท้าค่อย ๆ พาเขาเดินไปยังโขดหินริมแม่น้ำชิงซีที่คุ้นเคย
สายน้ำยังคงไหลเอื่อยเช่นเดิม
น้ำแข็งบาง ๆ ริมตลิ่งเริ่มละลายเป็หยดน้ำใส สะท้อนแสงอาทิตย์ยามเย็นเป็ประกายระยิบ
หลินเหยียนคลี่ผ้าป่านออกบนตัก
สายตาทอดมองตัวอักษรที่ตนเขียนไว้เมื่อหลายวันก่อนอย่างเงียบ ๆ
“สิ่งใดควรถูกจดจำ...”
เด็กหนุ่มพึมพำกับตัวเองเบา ๆ
ปลายนิ้วลูบผ่านรอยหมึกที่ยังหยาบกระด้าง
ความคิดค่อย ๆ เรียงตัวช้าราวสายน้ำเบื้องหน้า
เขารู้ดีว่าตนมิใช่คนเฉลียวฉลาดเหนือผู้ใด
สิ่งที่ไม่รู้ ก็ยังมีอีกมาก
แต่สิ่งหนึ่งที่ลุงหลี่กับปู่หลิวมอบให้เขา คือการยอมรับว่าตนเอง "ยังไม่รู้"
และตราบใดที่ยังไม่รู้
ก็ยังมีเหตุผลให้เรียนรู้ต่อไป
หลินเหยียนหยิบแท่งถ่านก้อนเล็กออกจากตะกร้า
หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาจึงขีดเส้นแบ่งหน้าผ้าป่านออกเป็สี่ส่วน
เส้นตรงเ่าั้ยังคดเคี้ยวอยู่บ้าง แต่เด็กหนุ่มกลับวาดมันอย่างตั้งใจ
ช่องแรก เขาค่อย ๆ เขียนว่า
สมุนไพร
ช่องที่สอง
เื่บนูเา
ช่องที่สาม
เขาหยุดคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเขียนว่า
คำที่ได้ยิน
ส่วนช่องสุดท้าย เขานิ่งอยู่นานที่สุด
ปลายแท่งถ่านแตะลงบนผืนผ้าอย่างแ่เบา
ก่อนจะค่อย ๆ เขียนคำว่า
สิ่งที่ข้าเข้าใจ
ตัวอักษรทั้งสี่ยังเอียงบ้าง ตรงบ้าง
หมึกบางจุดเข้ม บางจุดจาง
ทว่าในบ่ายวันนั้น หลินเหยียนกลับรู้สึกว่า ผ้าป่านผืนนี้ต่างจากเมื่อวานเล็กน้อย
หลินเหยียนมองเส้นแบ่งทั้งสี่ช่องอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนพยักหน้าเบา ๆ ให้กับผ้าป่านผืนนั้น
เป็ครั้งแรก ที่หน้ากระดาษไม่ได้ดูคับแคบเหมือนเดิม
เขาไม่รู้เลยว่า การขีดเส้นแบ่งหน้าผ้าป่านอย่างเงอะงะในวันนี้
วันหนึ่งจะกลายเป็นิสัยที่ติดตัวเขาไปตลอดชีวิต
ยามเผชิญผู้คน ยามเผชิญสำนัก ยามเผชิญสัตว์เทพ
หรือแม้แต่ยามต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่สั่นคลอนทั้งใต้หล้า
เขาจะมองให้ชัดเสียก่อน จัดวางมันให้เข้าที่ แล้วจึงค่อยตัดสิน
ยามเดินกลับผ่านถนนในหมู่บ้านชิงซียามโพล้เพล้
หลินเหยียนทอดสายตามองผู้คนรอบตัวอย่างช้าลงกว่าเดิม
หน้าโรงตีเหล็ก ช่างตงกำลังเหวี่ยงค้อนลงบนเหล็กแดงฉาน
ประกายไฟแตกกระจายกลางอากาศ
แม้ใบหน้าจะเปื้อนเขม่าดำและหยาดเหงื่อ
แต่ทุกจังหวะของค้อนกลับมั่นคงไม่เคยผิดเพี้ยน
หน้าร้านน้ำขิง ป้าหวังกำลังยื่นถ้วยน้ำแกงร้อน ๆ ให้ชาวบ้านที่เพิ่งกลับจากผ่าฟืน
ทั้งสองยิ้มให้กันเพียงเล็กน้อย
ก็เพียงพอจะคลายความหนาวของวันนั้นได้
ไม่ไกลกัน ตาเฒ่าจางกำลังบ่นเื่ข้อเข่าที่มักปวดทุกครั้งเมื่อหิมะตก
ขณะที่เด็ก ๆ กลุ่มหนึ่งกลับหัวเราะไล่จับเกล็ดหิมะอย่างสนุกสนาน
ภาพเหล่านี้ หลินเหยียนพบเห็นมานับครั้งไม่ถ้วน
แต่วันนี้... เขากลับมองเห็นมันราวกับเป็ครั้งแรก ทุกคนต่างมีเื่ให้กังวล ทุกคนต่างมีสิ่งที่ต้องแบกรับ และทุกคนต่างใช้ชีวิตของตนเองอย่างเงียบ ๆ
เช่นเดียวกับหมาป่าบนูเา เช่นเดียวกับกระต่ายบนหิมะ เช่นเดียวกับตนเอง
หลินเหยียนกระชับสายตะกร้า ก่อนก้าวเดินกลับบ้าน
หิมะยังคงโปรยลงมาเช่นเดิม ผู้คนยังคงใช้ชีวิตเช่นเดิม หมู่บ้านชิงซีก็ยังเป็หมู่บ้านชิงซี
เพียงแต่เด็กหนุ่มผู้เดินอยู่บนถนนสายนั้นไม่ใช่คนเดิมอีกแล้ว
...
ยามราตรีค่อย ๆ แผ่คลุมหมู่บ้านชิงซีอีกครั้ง
หลินเหยียนผลักบานประตูไม้ของกระท่อมดินเปิดออกเบา ๆ พร้อมเสียงหิมะที่หลุดร่วงจากรองเท้าผ้าคู่เก่าตกกระทบธรณีประตู
ภายในกระท่อมยังคงอบอวลไปด้วยไออุ่นจากเตาไฟเช่นเดิม
หลินหว่านชิงนั่งอยู่บนม้านั่งไม้เตี้ยข้างเตา มือทั้งสองประคองถ้วยน้ำแกงร้อนเอาไว้ ดวงหน้าซีดเซียวจากอาการป่วยยังคงแต้มด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนยามเห็นบุตรชายกลับมา
“กลับมาแล้วหรือ เหยียนเอ๋อร์”
น้ำเสียงของนางอ่อนโยนดังเช่นทุกวัน
“ขอรับ ท่านแม่”
หลินเหยียนยิ้มตอบ พลางวางตะกร้าลงข้างตั่งไม้
เขาค่อย ๆ แยกสมุนไพรออกจากกัน นำแต่ละชนิดไปวางผึ่งไว้ตามเดิม ก่อนเก็บม้วนผ้าป่านไว้ใต้ตั่งอย่างทะนุถนอม
เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย เด็กหนุ่มจึงเดินมานั่งข้างเตาไฟ
รับถ้วยน้ำแกงจากมือของมารดา
ไอร้อนค่อย ๆ ลอยแตะใบหน้า
เพียงจิบแรก ไอร้อนก็ไหลผ่านลำคอลงสู่ท้อง เด็กหนุ่มค่อย ๆ คลายไหล่ที่เกร็งมาตลอดทั้งวันออกโดยไม่รู้ตัว
สองแม่ลูกมิได้พูดคุยกันมากนัก
มีเพียงเสียงฟืนแตกดังเปรี๊ยะเป็ครั้งคราว
และความเงียบที่ทั้งสองต่างคุ้นเคย
ครั้นดึกสงัด หลินหว่านชิงก็เข้านอนก่อนเช่นทุกคืน
หลินเหยียนมิได้รีบจุดตะเกียงน้ำมันขึ้นอ่านหนังสือเหมือนที่ผ่านมา
เด็กหนุ่มเพียงนั่งเงียบ ๆ อยู่บนตั่งไม้
ทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างที่เปิดแง้มไว้เล็กน้อย
เหนือหมู่บ้านชิงซี ฟากฟ้ายามราตรีแจ่มกระจ่างกว่าปกติ
หมู่ดาวนับไม่ถ้วนส่องประกายอยู่เหนือศีรษะ เงียบงัน ห่างไกล และดำรงอยู่เช่นนั้นมาเนิ่นนานจนไม่มีผู้ใดรู้ว่ากี่หมื่นกี่แสนปี
หลินเหยียนก้มมองม้วนผ้าป่านที่วางอยู่ข้างกาย
เมื่อคลี่มันออก หน้ากระดาษภายในยังเหลือพื้นที่อีกมาก
มากพอสำหรับเื่ราวของหมู่บ้านชิงซี
มากพอสำหรับูเาทางเหนือ
และมากพอสำหรับโลกกว้างที่เขายังไม่เคยก้าวไปถึง
เด็กหนุ่มใช้นิ้วลูบผ่านรอยหมึกบนหน้ากระดาษอย่างแ่เบา
ก่อนจะทอดสายตากลับไปยังหมู่ดาวเบื้องบนอีกครั้ง หมู่ดาวยังคงส่องแสงอยู่เช่นเดิม
ทว่าในใจของเด็กหนุ่ม กลับมีบางสิ่งเปลี่ยนแปลงไปอย่างแ่เบา
เป็เพียงคำถามหนึ่ง
เล็กเสียจนแม้แต่เ้าของคำถามเองก็ยังไม่ทันสังเกต
'นอกเหนือจากูเาทางเหนือ... โลกภายนอกจะเป็เช่นไรกันนะ?'
ไม่มีผู้ใดตอบคำถามนั้น
มีเพียงสายลมยามค่ำคืนที่พัดผ่านช่องหน้าต่าง หอบเอากลิ่นหิมะและความหนาวเย็นจากูเาเข้ามาอย่างแ่เบา ราวกับโลกภายนอกกำลังตอบเขาด้วยความเงียบ
หลินเหยียนค่อย ๆ ปิดม้วนผ้าป่าน
เติมฟืนลงในเตาอีกสองสามท่อน ก่อนใช้เหล็กเขี่ยถ่านให้รวมกัน
เปลวไฟค่อย ๆ มอดลง เหลือเพียงถ่านแดงเรื่อที่ส่องแสงอยู่ท่ามกลางความมืด
เด็กหนุ่มเอนกายลงบนตั่งไม้
ดึงผ้าห่มขึ้นคลุมถึงลำคอ
ไม่นานนัก ลมหายใจก็ค่อย ๆ สม่ำเสมอ
ส่วนม้วนผ้าป่านเล่มเล็กยังคงวางสงบนิ่งอยู่ข้างเตาไฟ
รอคอยให้เ้าของของมันกลับมาเติมรอยหมึกบทใหม่ในวันข้างหน้า
2K
