หลายวันผ่านไปั้แ่เกวียนของหลิวหว่านเคลื่อนออกจากหน้าบ้าน เรือนตระกูลหลิวเงียบเหงาไปกว่าปกติ เสียงหัวเราะเบา ๆ ของนางที่เคยดังก้องในห้องโถงหายไป เหลือเพียงเสียงฝีเท้าบ่าวไพร่กับเสียงลมพัดผ่านชายคา บรรยากาศในบ้านเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด ราวกับสีสันสดใสถูกชะล้างออกไป เหลือเพียงโทนสีเทาอ่อน ๆ ที่ทำให้ทุกสิ่งดูเศร้าหมอง
แสงแดดยามเช้าที่ส่องผ่านหน้าต่างไม้แกะสลักลายัคู่ยังคงสว่างไสวเหมือนเดิม แต่กลับไม่สามารถขจัดความเหงาที่แผ่ซ่านไปทั่วทุกมุมของบ้านได้ แจกันดอกไม้สดที่หลิวหว่านจัดไว้เมื่อเช้าวันที่เธอเดินทางยังคงส่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ แต่กลับทำให้รู้สึกถึงความขาดหายไปของนางยิ่งขึ้น กลีบดอกไม้บางส่วนเริ่มเหี่ยวแห้ง ร่วงหล่นลงบนโต๊ะไม้สักแกะสลักลายัทอง เป็เครื่องเตือนใจถึงเวลาที่ผ่านไปโดยปราศจากการดูแลจากมือที่อ่อนโยนของแม่บ้าน
หลิวเหมยใช้เวลาว่างทั้งวันช่วยบิดาของนางดูแลร้านผ้า ตอนเช้านางจะยืนเคียงข้างหลิวเหว่ยหลังเคาน์เตอร์ไม้สักที่ขัดเงาจนเป็ประกาย จัดเรียงผ้าไหมสีต่าง ๆ ให้ลูกค้าด้วยความประณีต ม้วนผ้าไหมสีแดงสด สีน้ำเงินเข้ม สีเขียวมรกต และสีทองอร่าม แต่ละม้วนถูกจัดวางอย่างมีระเบียบ เผยให้เห็นเนื้อผ้าที่ละเอียดอ่อนและสีสันที่สดใส บางคราวนางก็ช่วยจดบัญชีด้วยลายมืองามที่เรียนมาจากมารดา ตัวอักษรแต่ละตัวเขียนด้วยความระมัดระวัง เป็แถวเรียงกันอย่างสวยงาม ราวกับเป็เงาติดตามบิดาไม่ห่าง
การแต่งกายของหลิวเหมยใน่นี้เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด นางเริ่มแต่งตัวบางเบากว่าปกติ เลือกสวมชุดผ้าไหมสีครีมอ่อนที่รัดรูปพอดีเนื้อ เนื้อผ้าบางจนเมื่อแสงตะวันส่องผ่านก็เผยให้เห็นเงาร่างอวบอิ่มและส่วนโค้งเว้าของร่างกายอย่างชัดเจน ทำให้ใครมองก็รู้สึกตัวร้อนขึ้น นางมักปล่อยผมยาวสลวยลงมาแบบหลวม ๆ หรือมัดเป็มวยต่ำที่ท้ายทอย เผยให้เห็น่คอระหงและไหล่ขาวผ่องที่เนียนนุ่มราวหยกขาว เมื่อนางเดินหรือโน้มตัวจัดของ ผ้าไหมจะพลิ้วไหวตามลมเบา ๆ ทำให้เห็นรูปทรงของร่างกายที่เย้ายวนมากขึ้น
ลูกค้าที่มาซื้อผ้าไหมต่างสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงของหลิวเหมย ชายหนุ่มหลายคนมักจะยืนมองนางนานกว่าปกติ ขณะที่หญิงชราบางคนก็ส่ายหน้าด้วยความไม่เห็นด้วย แต่ไม่กล้าพูดอะไรเพราะเกรงใจตระกูลหลิวที่มีฐานะและชื่อเสียง
"วันนี้เหมยเอ๋อร์ดูสดใสดีนะ" ฮูหยินเฉินที่มาซื้อผ้าไหมสำหรับชุดเทศกาลเอ่ยขึ้น "แต่ดูผอมลงหน่อย เ้าคงคิดถึงท่านแม่มากสินะ"
หลิวเหมยยิ้มหวาน น้ำเสียงนุ่มนวลตอบว่า "เ้าค่ะ ฮูหยิน ข้าคิดถึงท่านแม่มากจริง ๆ แต่ข้าก็ต้องช่วยท่านพ่อดูแลร้านด้วย ท่านพ่อทำงานหนักมากเ้าค่ะ"
ยามค่ำหลังปิดร้าน บรรยากาศในบ้านจะเปลี่ยนไปอีกครั้ง หลิวเหมยเป็คนจัดอาหารเย็นเอง แทนที่จะให้คนใช้ทำตามปกติ นางจะเลือกทำเมนูที่บิดาชอบทาน อย่างปลาน้ำจืดนึ่งซีอิ๊ว ไก่ผัดขิง และซุปเห็ดหอมที่มีกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วครัว บางครั้งนางจะตักข้าวใส่ชามให้บิดาของนางด้วมือเรียวที่ประดับแหวนหยกเขียวเรียบง่าย แล้วนั่งลงข้าง ๆ ใกล้จนต้นขาแทบแตะกัน ความใกล้ชิดนี้ทำให้หลิวเหว่ยรู้สึกตัวร้อนขึ้นทุกครั้ง
"ท่านพ่อเหนื่อยไหมเ้าคะ" นางถามเสียงหวานขณะยกมือขึ้นนวดไหล่ให้เบา ๆ นิ้วเรียวลูบไล้ลงมาตามต้นคอช้า ๆ ด้วยความเอาใจใส่ การัันั้นอ่อนโยนและอบอุ่น ทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายแต่ก็เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน
หลิวเหว่ยหลับตาพริ้ม รับรู้ถึงความอบอุ่นจากปลายนิ้วของลูกสาว กลิ่นหอมจากผมและผิวกายของนางที่คุ้นเคยแต่ก็แปลกใหม่ในเวลาเดียวกัน "เหมยเอ๋อร์เก่งขึ้นทุกวันเลยนะ ข้าคิดว่าเ้าเรียนรู้การค้าจากแม่ได้ครบแล้ว"
หลิวเหมยยิ้มบาง ๆ เอียงตัวพิงไหล่พ่อเล็กน้อย ลมหายใจอุ่นผ่าวพัดผ่านใบหูของเขา ทำให้เขารู้สึกสั่นไหวในใจ "ก็ข้าอยากดูแลท่านพ่อให้ดีที่สุดนี่เ้าคะ ท่านพ่อเหนื่อยมานานแล้ว ข้าควรจะช่วยแบ่งเบาภาระให้ท่าน"
คำพูดนั้นทำให้หลิวเหว่ยรู้สึกอบอุ่นใจ แต่ก็มีความกังวลแฝงอยู่ เขารู้ว่าความรู้สึกที่มีต่อลูกสาวเริ่มเปลี่ยนไปจากความรักใคร่ในฐานะพ่อลูกธรรมดา กลายเป็สิ่งที่ลึกซึ้งและซับซ้อนกว่านั้น
คืนหนึ่ง หลังอาหารเย็นเสร็จ จางเหาเดินทางมาที่เรือนในฐานะเพื่อนบ้านและคนรู้เื่การค้า เขาสวมชุดผ้าไหมสีเทาเข้มตัดเย็บประณีต ผมดำปนเงินหวีเรียบร้อย ใบหน้าหล่อเหลาแม้จะอยู่ในวัยห้าสิบแล้วก็ยังคงมีเสน่ห์ เขานั่งจิบชาในห้องโถงด้านหน้า คุยกับหลิวเหว่ยเื่ราคาผ้าไหมจากทางใต้ที่เพิ่งขึ้นราคา และสถานการณ์การค้าที่เปลี่ยนแปลงไป
"่นี้ราคาผ้าไหมจากเมืองเฉินหยางขึ้นเกือบสองเท่าแล้วนะ น้องหลิว" จางเหาเอ่ยขณะจิบชาหอม ๆ "คงเพราะเส้นทางการค้าไม่ปลอดภัย โจรชุกชุมมาก"
หลิวเหว่ยพยักหน้า ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล "ใช่แล้วครับ พี่จาง ข้าก็กังวลเื่หว่านเอ๋อร์มาก หวังว่านางจะปลอดภัยและรีบกลับมาเร็ว ๆ"
หลิวเหมยยกถาดเหล้ามาเทให้ทั้งสอง นางสวมชุดผ้าไหมสีฟ้าอ่อนที่ทำให้ผิวพรรณขาวใสดูงดงามยิ่งขึ้น เมื่อนางโน้มตัวเทเหล้า ่คอและเนินอกจะเผยออกมาเล็กน้อย ทำให้ทั้งสองชายมองไปโดยไม่รู้ตัว นางยืนข้างบิดา สายตาจับจ้องใบหน้าของเขาอย่างไม่วางตา ด้วยความรักใคร่และความห่วงใยที่ลึกซึ้ง
"ท่านพ่อเ้าคะ วันนี้ท่านดูเหนื่อย ๆ รีบพักผ่อนเถอะเ้าค่ะ" นางเอ่ยเสียงนุ่ม แล้วเอื้อมมือจับแขนบิดาเบา ๆ พาเดินไปยังห้องนอน การัันั้นอ่อนโยนและอบอุ่น ทำให้หลิวเหว่ยรู้สึกสั่นไหวในใจ
นายท่านจางยกมุมปากยิ้มเล็กน้อย ประกายตาเต็มไปด้วยความคิดที่ซับซ้อน "ฝากดูแลน้องหลิวด้วยนะ เหมยเอ๋อร์"
หลิวเหมยหันกลับมายิ้มตอบ น้ำเสียงอ่อนโยนแต่มีความหมายลึกซึ้ง "เ้าค่ะ ลุงจาง วางใจข้าได้เลยเ้าค่ะ"
เมื่อถึงหน้าประตูห้องนอน หลิวเหมยผลักบานประตูไม้แกะสลักลายดอกโบตั๋นเข้าไปข้างในตามบิดา แล้วปิดประตูลงเบา ๆ จนเกิดเสียงกริ๊กแ่ เสียงนั้นดังก้องในความเงียบของห้อง ทำให้บรรยากาศดูตึงเครียดขึ้นทันที
ห้องนอนของหลิวเหว่ยกว้างขวางและตกแต่งอย่างหรูหรา เตียงไม้สักแกะสลักลายัคู่วางอยู่กลางห้อง ปูด้วยผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มและหมอนอิงสีทอง โต๊ะเครื่องแป้งไม้สักตั้งอยู่มุมหนึ่ง บนโต๊ะมีกระจกทองเหลืองและเครื่องใช้ต่าง ๆ ที่เป็ของหลิวหว่าน แสงตะเกียงน้ำมันเล็กน้อยส่องให้เห็นทุกสิ่งอย่างนุ่มนวล
"เหมยเอ๋อร์... เ้าจะทำอะไร" หลิวเหว่ยถาม เสียงสั่นเล็กน้อยด้วยความกังวลและความรู้สึกที่ซับซ้อน
หลิวเหมยยิ้มหวาน เดินเข้าไปใกล้ด้วยท่าทางที่นุ่มนวลและเย้ายวน โอบแขนรอบเอวบิดาแน่น การกอดนั้นอบอุ่นและใกล้ชิด ทำให้หลิวเหว่ยรู้สึกถึงความนุ่มนวลของร่างกายลูกสาวและกลิ่นหอมจากผมที่คุ้นเคย
"ข้าแค่อยากกอดท่านพ่อสักครู่เ้าค่ะ... คิดถึงท่านพ่อเหลือเกิน" นางกระซิบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรักใคร่
นางเงยหน้าขึ้น จูบมุมปากเขาเบา ๆ อย่างรวดเร็ว การัันั้นนุ่มนวลและอบอุ่น ทำให้หลิวเหว่ยรู้สึกตัวร้อนขึ้นทันที แล้วถอยออกเล็กน้อย มองดูปฏิกิริยาของเขาด้วยดวงตาเป็ประกายที่เต็มไปด้วยความหวังและความปรารถนา
หลิวเหว่ยตัวสั่น มือยกขึ้นราวกับจะผลักลูกสาวออกไป แต่สุดท้ายกลับวางลงบนเอวบางของนางแทน การัันั้นทำให้เขารู้สึกถึงความนุ่มนวลและความอบอุ่นที่เขาคิดถึงมานาน
"ลูก... เราทำแบบนี้ไม่ได้นะ" เขาพูดด้วยเสียงที่สั่นเครือ ความขัดแย้งในใจชัดเจน
"แต่ข้ารักท่านพ่อที่สุดในโลกเลยนะเ้าคะ ท่านเป็พ่อของข้า ทำไมข้าจะจูบไม่ได้" นางกระซิบ พลางก้มลงจูบซอกคอของเขาเบา ๆ ลมหายใจร้อนผ่าวพัดผ่านิัที่อ่อนไหว ทำให้เขารู้สึกสั่นไหวไปทั้งตัว
กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากตัวนางลอยฟุ้ง เป็กลิ่นดอกมะลิผสมกับกลิ่นธรรมชาติของผิวกายที่อ่อนเยาว์ ทำให้หลิวเหว่ยใจสั่นไหว เขาหลับตาแน่น พยายามข่มใจและต่อสู้กับความรู้สึกที่ไม่เหมาะสม แต่แขนกลับโอบรอบเอวลูกสาวแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ราวกับร่างกายขัดขืนคำสั่งของสติ
หลิวเหมยซุกหน้าลงที่ไหล่หลิวเหว่ย รู้สึกถึงกล้ามเนื้อที่แข็งแรงและความอบอุ่นจากร่างกายของเขา กระซิบแ่ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเข้าใจและความรัก
"ท่านพ่อ... ท่านเหงาเหมือนกันใช่ไหมเ้าคะ ั้แ่ท่านแม่ไม่อยู่" นางพูดด้วยความเข้าใจที่ลึกซึ้ง "ข้ารู้ว่าท่านพ่อคิดถึงท่านแม่มาก แต่ข้าก็อยู่ที่นี่เ้าค่ะ ข้าจะดูแลท่านพ่อแทนท่านแม่เอง"
หลิวเหว่ยไม่ได้ตอบ แต่ก็ไม่ได้ผลักนางออก ความขัดแย้งในใจทำให้เขารู้สึกเ็ป ระหว่างความรักในฐานะพ่อลูก กับความรู้สึกอื่นที่เขาพยายามปฏิเสธมานาน มือเพียงลูบหลังนางเบา ๆ ราวกับปลอบประโลมทั้งลูกสาวและตนเอง การัันั้นอ่อนโยนและเต็มไปด้วยความรัก
ทั้งสองยืนกอดกันอยู่นานในห้องที่สว่างเพียงแสงตะเกียงน้ำมันเล็กน้อย เงาร่างของทั้งคู่ทอดยาวบนพื้นไม้ที่ขัดเงาจนเป็ประกาย บรรยากาศในห้องเงียบสงบ มีเพียงเสียงลมหายใจของทั้งสองและเสียงหัวใจที่เต้นแรง
นอกหน้าต่าง เสียงจิ้งหรีดร้องเศร้าใต้แสงจันทร์ เสียงลมพัดผ่านใบไผ่ในสวนหลังบ้าน และเสียงน้ำไหลเซาะฝั่งแม่น้ำไกล ๆ ทั้งหมดนี้ทำให้รู้สึกถึงความเงียบเหงาและความใกล้ชิดที่เพิ่มขึ้นระหว่างพ่อลูก
ในที่สุด หลิวเหมยก็ค่อย ๆ ถอยออก มองเขาด้วยสายตาอ่อนโยนที่เต็มไปด้วยความรักและความเข้าใจ "ท่านพ่อพักผ่อนเถอะเ้าค่ะ ข้าขอตัวก่อน ข้าจะไม่รบกวนอีกแล้ว... คืนนี้"
นางยิ้มบาง ๆ ด้วยรอยยิ้มที่มีความหมายลึกซึ้ง ก่อนหันหลังเดินออกจากห้องอย่างเงียบเชียบ ทิ้งให้หลิวเหว่ยยืนนิ่งอยู่กลางห้อง ใจเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ขัดแย้งกัน ระหว่างความผิดและความปรารถนา ระหว่างเหตุผลและอารมณ์
คืนนั้น หลิวเหมยกลับเข้าห้องตัวเอง ห้องที่ตกแต่งด้วยผ้าไหมสีชมพูอ่อนและเฟอร์นิเจอร์ไม้สักแกะสลักประณีต นางนั่งหน้ากระจกทองเหลืองที่วางอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้ง ถอดปิ่นหยกเขียวออก ผมยาวสลวยพลิ้วไหลลงมาราวน้ำตกที่ส่องแสงระยิบระยับใต้แสงตะเกียง นางยกนิ้วลูบริมฝีปากตัวเองเบา ๆ ยังคงรู้สึกถึงความอบอุ่นจากการจูบเมื่อครู่ แล้วยิ้มกับเงาสะท้อนในกระจกด้วยความพึงพอใจ
"ใกล้เข้ามาแล้ว... ท่านพ่อเริ่มหวั่นไหวแล้ว" นางกระซิบกับตัวเอง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความมั่นใจและความพึงพอใจ
นางรู้ดีว่าแผนการของนางกำลังดำเนินไปตามที่คาดหวัง การขาดหายไปของหลิวหว่านทำให้เกิดช่องว่างที่นางสามารถเข้าไปเติมเต็มได้ และความเหงาของบิดาทำให้เขาเปิดใจรับความอบอุ่นจากนางมากขึ้น
ที่มุมมืดนอกเรือน จางเหายืนมองเงาร่างของหลิวเหมยผ่านหน้าต่างที่เปิดแง้ม แสงตะเกียงส่องให้เห็นรูปร่างของนางอย่างชัดเจน เขายกมุมปากยิ้มอย่างพึงพอใจ ประกายตาเต็มไปด้วยความคิดที่ซับซ้อนและแผนการที่ลึกซึ้ง ก่อนหันหลังเดินกลับเรือนตัวเองอย่างเงียบเชียบ ฝีเท้าเบาราวขนนก
เขารู้ดีว่าสิ่งที่เขารอคอยกำลังเริ่มต้นขึ้น ความสัมพันธ์ระหว่างหลิวเหว่ยและหลิวเหมยเริ่มเปลี่ยนแปลงไปในทิศทางที่เขา้า และเขาพร้อมที่จะเป็ส่วนหนึ่งของเื่ราวที่จะเกิดขึ้นในวันข้างหน้า
วันต่อ ๆ มา ความใกล้ชิดระหว่างหลิวเหว่ยและหลิวเหมยเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด นางจะหาโอกาสััเขาบ่อยขึ้น ไม่ว่าจะเป็การจับมือขณะส่งของ การโอบแขนขณะเดิน หรือการนวดไหล่ขณะเขานั่งทำงาน การััแต่ละครั้งทำให้หลิวเหว่ยรู้สึกสั่นไหวและขัดแย้งในใจมากขึ้น
ในร้านผ้า หลิวเหมยจะยืนใกล้บิดามากขึ้น บางครั้งจนลูกค้าสังเกตเห็นและกระซิบกัน แต่ไม่มีใครกล้าพูดอะไรเพราะเกรงใจตระกูลหลิว นางจะช่วยเขาจัดการเอกสารและคำนวณราคา มือของทั้งสองจะัักันบ่อยครั้งขณะส่งกระดาษหรือปากกา
"ท่านพ่อ วันนี้ยอดขายดีมากเลยนะเ้าคะ" หลิวเหมยพูดขณะนั่งใกล้เขาหลังเคาน์เตอร์ "ข้าคิดว่าเราควรสั่งผ้าไหมเพิ่มจากเมืองเฉินหยาง"
หลิวเหว่ยพยักหน้า พยายามมุ่งความสนใจไปที่งาน แต่กลิ่นหอมจากผมของลูกสาวและความใกล้ชิดทำให้เขาไม่สามารถคิดได้อย่างชัดเจน "ใช่... เหมยเอ๋อร์คิดถูกแล้ว เ้าเก่งมาก"
ยามเย็น เมื่อปิดร้านแล้ว หลิวเหมยจะเดินเข้ามาใกล้เขามากขึ้น บางครั้งจะโอบแขนรอบเอวเขาจากด้านหลังขณะเขานั่งคิดเงิน การัันั้นทำให้เขารู้สึกตัวร้อนขึ้นและหัวใจเต้นแรง
"ท่านพ่อทำงานหนักมาก ข้าจะนวดให้นะเ้าคะ" นางจะกระซิบข้างหูเขา ลมหายใจอุ่นพัดผ่านใบหูทำให้เขาสั่นไหว
การนวดของหลิวเหมยอ่อนโยนและชำนาญ นิ้วเรียวกดจุดต่าง ๆ บนไหล่และต้นคอได้อย่างแม่นยำ ทำให้หลิวเหว่ยรู้สึกผ่อนคลายแต่ก็เต็มไปด้วยความตึงเครียดในเวลาเดียวกัน
ในเรือนตระกูลหลิวที่ไร้เสียงของหลิวหว่าน ความใกล้ชิดระหว่างพ่อกับลูกสาวเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างช้า ๆ แต่แแ่ ราวกับรากไม้ที่แทรกซึมลึกเข้าไปในดิน โดยที่ยังไม่มีใครรู้ว่ามันจะเติบโตเป็ต้นอะไรในวันข้างหน้า
บรรยากาศในบ้านเปลี่ยนไปอย่างละเอียดอ่อน ความเงียบที่เคยเป็เพราะการขาดหายไปของหลิวหว่าน กลายเป็ความเงียบที่เต็มไปด้วยความตึงเครียดและความคาดหวัง ทุกการัั ทุกคำพูด และทุกสายตาต่างมีความหมายที่ลึกซึ้งกว่าเดิม
และในเงามืดที่ไม่มีใครเห็น จางเหายังคงเฝ้าดูและรอคอยโอกาสที่เหมาะสม เขารู้ว่าเร็ว ๆ นี้ เขาจะได้เข้าไปมีบทบาทในเื่ราวที่กำลังคลี่คลายอย่างช้า ๆ แต่แน่นอน
ความใกล้ชิดที่เริ่มก่อตัวขึ้นระหว่างหลิวเหว่ยและหลิวเหมยนั้น เป็เพียงจุดเริ่มต้นของเื่ราวที่จะเปลี่ยนแปลงชีวิตของทุกคนในบ้านหลังนี้ไปตลอดกาล และเมื่อหลิวหว่านกลับมา นางจะพบว่าบ้านที่นางทิ้งไว้นั้นไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
3K
