ขอโทษที พอดีบรรพจารย์ผมเป็นเจ้าแห่งยมโลก [นิยายแปล]

ผมเป็นแค่เด็กใหม่ที่เพิ่งเข้าวงการมาได้เพียงเดือนเดียวเท่านั้น 

        แม้ผมจะพยายามทุกวิถีทาง ต่อสู้กับวิญญาณอาฆาตจนถึงที่สุด แต่สุดท้าย ต่อหน้าปราณต้นกำเนิดอันแท้จริง ผมก็ไม่อาจพลิกสถานการณ์ได้

        ยิ่งไปกว่านั้น ผมยังไม่สามารถยื้อเวลาไว้จนกว่าอาจารย์จะมาถึงได้

        ในวินาทีนั้น ผมคิดว่าตัวเองคงต้องตายแล้วแน่ๆ ด้วยรับรู้ได้ถึงลิ้นของวิญญาณอาฆาตที่กำลังดูดกลืนเลือดของผม รู้สึกถึงปราณต้นกำเนิดที่ถูกดูดไปทีละน้อย

        จบแล้ว…ผมกำลังจะตายงั้นเหรอ

        ความไม่ยินยอมอย่างแรงกล้าก่อตัวขึ้นในใจ

        แม้ร่างกายจะขยับไม่ได้ แต่ผมก็ยังคงดิ้นรนสุดกำลัง

        ผมยังไม่ได้ช่วยเสี่ยวอวี่ออกมา ยังไม่รู้เลยว่าเธอเจอเรื่องอะไรบ้าง

        ผมจะมาตายที่นี่ไม่ได้!

        ความมุ่งมั่นอย่างแรงกล้าทำให้มือของผมขยับได้เล็กน้อยแต่ก็แค่ปลายนิ้วเท่านั้น ร่างกายและแขนขาทั้งหมดยังคงถูกวิญญาณอาฆาตนั้นตรึงไว้อย่างแน่นหนา

        ถ้าจะหนีออกไป…อาจเหลือเพียงหนทางเดียวเท่านั้น

        มันอาจจะไม่สำเร็จก็ได้ แต่ผมต้องลองดู!

        ผมพยายามรับรู้ถึงปราณต้นกำเนิดในจุดตันเถียน

        ในขณะเดียวกันผมก็นึกถึงวิชาสายฟ้าของอาจารย์เมื่อตะกี้

        ผมจำได้อย่างแม่นยำว่าตอนที่อาจารย์ผสานมุทรา เขาเปลี่ยนมุทราทั้งหมดเจ็ดครั้ง

        มือซ้ายของผมเริ่มสั่นไหวเบาๆ พยายามผสานมุทราเลียนแบบอาจารย์ด้วยมือเดียว

        เมื่อความเป็นความตายอยู่ตรงหน้า สมาธิของผมก็พุ่งสูงสุด

        ร่างกายผมเหมือนเข้าสู่สภาวะพิเศษที่อธิบายไม่ได้ในชั่วพริบตา

        ทุกครั้งที่ผสานมุทรา ผมรับรู้ได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของปราณต้นกำเนิดในร่างกาย มันเริ่มเคลื่อนที่เป็นจังหวะตามการเปลี่ยนแปลงของมุทรา

        แต่วิญญาณอาฆาตนั้นยังคงดูดเลือดผมอย่างตื่นเต้น เสียงพึมพำดังลอดออกมาจากปากของมัน “โอ้…เลือดลมของแกบริสุทธิ์ยิ่งนัก…ดีมาก! ฉันจะดูดเลือดของแกให้หมด ปราณต้นกำเนิดของฉันจะได้ฟื้นกลับมา…”

        วิญญาณอาฆาตอ้าปากกว้าง ดูดเลือดอย่างสุขสม

        แต่มันไม่ทันสังเกตเห็นเลยว่า มือซ้ายของผมที่ซ่อนไว้ด้านหลังกำลังผสานมุทราอย่างต่อเนื่อง

        เมื่อผสานมุทราครบเจ็ดท่า แขนของผมก็รู้สึกถึงกระแสไฟฟ้าอ่อนๆที่แล่นผ่าน

        ในชั่วพริบตาเดียว ความรู้สึกชานี้ก็แผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่าง เหมือนมีกระแสไฟฟ้าวิ่งพล่านอยู่ในร่างกาย

        ด้วยอำนาจของมุทราผมสามารถควบคุมทิศทางของปราณต้นกำเนิดนั้นได้อย่างง่ายดาย ร่างกายที่ขยับไม่ได้ก่อนหน้านี้…ทันใดนั้นก็กลับมามีความรู้สึกอีกครั้ง

        ผมขยับได้แล้ว! ผมพูดได้แล้ว!

        ในเสี้ยววินาทีนั้น ผมไม่ลังเลเลยแม้แต่นิดเดียว รวมปราณต้นกำเนิดทั้งหมดไปที่มือขวาทันที

        “เปรี๊ยะ…เปรี๊ยะๆๆ…”

        เสียงกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ ดังแว่วอยู่ข้างหู สายฟ้าเส้นเล็กๆ เต้นระบำอยู่บนมือขวาของผม

        วิญญาณอาฆาตที่กำลังดูดกลืนเลือดของผมสังเกตเห็นความผิดปกติ

        ดวงตาที่อยู่บนหน้าผากมันกลอกเล็กน้อยก่อนจะเอียงศีรษะมองมือที่ผมซ่อนไว้ด้านหลัง

        แต่ในชั่วขณะนั้นเอง ผมก็เปล่งคำร่ายคาถาสายฟ้าของอาจารย์ออกมา

        “วิชาสายฟ้า ฝ่ามืออัสนี!”

        ทันทีที่คำร่ายดังขึ้นผมก็ยกมือขวาที่อัดแน่นไปด้วยปราณต้นกำเนิดฟาดลงไป

        ฝ่ามือของผมกระแทกเข้ากับลิ้นสีแดงของวิญญาณอาฆาตที่พันร่างผมไว้

        ทันใดนั้นสายฟ้าสีขาวก็พุ่งออกมา

        เสียง “เปรี๊ยะ!” ดังสนั่น สายฟ้าระเบิดกระจายออกตรงหน้าผม

        แม้พลังของมันจะยังห่างไกลจากที่อาจารย์เคยใช้แต่มันก็สามารถตัดลิ้นของวิญญาณอาฆาตออกเป็นสองท่อนได้

        เสียงกรีดร้องโหยหวนดังขึ้น วิญญาณอาฆาตสะบัดตัวถอยไปอย่างรุนแรงพร้อมกับดึงส่วนที่เหลือของลิ้นกลับไปอย่างเร่งรีบ

        ผมที่เคยถูกแขวนอยู่กลางอากาศร่วงลงกับพื้นตามแรงโน้มถ่วง

        ลิ้นที่ยังเหลือซึ่งพันร่างและกัดเข้าที่ลำคอของผมพลันกลายเป็นเปลวเพลิงสีฟ้าและมลายหายไปในอากาศราวกับไม่เคยมีมาก่อน

        บนร่างของผมเหลือเพียงรอยขีดข่วนเป็นทางยาวและบาดแผลจากการกัดที่คอซึ่งยังมีเลือดไหลออกมาเป็นสาย

        ร่างกายของผมสั่นสะท้านความรู้สึกเหมือนปราณต้นกำเนิดถูกสูบออกไปจนเกือบหมด

        อาการเวียนศีรษะทำให้ทุกสิ่งพร่าเลือน แต่ผมไม่มีเวลามาสนใจเรื่องนั้น

        ผมกัดฟันสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะหมุนตัวพุ่งตรงไปยังถุงเครื่องมือของอาจารย์

        กระบี่กระดูกปลาและแส้กระดูกงูของผมถูกทิ้งอยู่ไกลเกินเอื้อมถึง แต่ในถุงเครื่องมือของอาจารย์มีอุปกรณ์ปราบวิญญาณร้ายมากมาย

        ในขณะเดียวกันวิญญาณอาฆาตที่ถูกสายฟ้าฟาดจนลิ้นขาดก็แสดงท่าทางเกรี้ยวกราดสุดขีด

        ปากของมันเต็มไปด้วยโลหิตสีดำสนิท ปลายลิ้นที่ขาดห้อยอยู่ตรงริมฝีปากอย่างน่าสยดสยอง

        มันจ้องมาที่ผมด้วยดวงตาโกรธแค้น ก่อนจะตะคอกเสียงต่ำ “ไอ้เวร! คิดไม่ถึงว่าแกจะใช้วิชาสายฟ้าได้! น่ารังเกียจ น่ารังเกียจนัก!”

        กล่าวจบ มันก็เงื้อกรงเล็บอันแหลมคมพุ่งทะยานเข้าหาผมอย่างดุร้าย

        แต่ผมไม่หยุดมือแม้แต่วินาทีเดียวในที่สุดผมก็มาถึงถุงเครื่องมือของอาจารย์!

        ผมไม่มีเวลามองดูว่ามีอะไรอยู่ข้างในคว้าอะไรได้ก็เอาออกมาอย่างเร่งรีบ

        สิ่งแรกที่ผมคว้าออกมาได้คือวัตถุสีดำหนักๆ ก้อนหนึ่ง มันมีลักษณะเป็นแท่งสี่เหลี่ยม รูปร่างคล้ายตราประทับโบราณ

        ผมไม่รู้ว่ามันคืออะไร เพราะอาจารย์ไม่เคยกล่าวถึงมันมาก่อน แต่ในเวลาวิกฤตเช่นนี้ ผมไม่มีเวลาคิดให้มากความ

        ผมกระชับก้อนเหล็กในมือแน่นแล้วเหวี่ยงมันเข้าใส่วิญญาณอาฆาตที่พุ่งเข้ามา

        มันยกกรงเล็บขึ้นหมายจะปัดป้อง!

        เสียง “ปัง!” ดังสนั่นก้อนเหล็กหนักอึ้งนั้นราวกับมีน้ำหนักนับพันชั่ง วิญญาณอาฆาตไม่อาจต้านทานได้

        มันถูกกระแทกล้มลงไปกับพื้นทันที

        ผมตกตะลึง นี่มันของวิเศษอะไรกัน เหตุใดจึงทรงพลังถึงเพียงนี้

        ขณะที่ผมยังคงตกอยู่ในความประหลาดใจวิญญาณอาฆาตก็คำรามอย่างดุร้ายและลุกขึ้นมาอีกครั้ง

        ส่วนผมเองก็หยิบของชิ้นที่สองออกมาจากถุงเครื่องมือของอาจารย์

        มันคือธงสามเหลี่ยมผืนเล็ก บนนั้นมีสัญลักษณ์หยินหยางขาวดำแต่ผมไม่รู้ว่ามันใช้ทำอะไร

        ไม่มีเวลาคิดมาก ผมจึงเหวี่ยงมันไปทางวิญญาณอาฆาตทันที

        เสียง “ฉวับ!” ดังขึ้น ธงสามเหลี่ยมลอยออกไปเหมือนดาวกระจาย

        แต่ดูเหมือนของสิ่งนี้จะไม่ทรงพลังเท่ากับก้อนเหล็กเมื่อครู่ อีกทั้งวิญญาณอาฆาตยังหลบได้อย่างง่ายดายและไม่มีผลอะไรเกิดขึ้น

        แล้วมันก็พุ่งตรงมาหาผมทันที!

        กรงเล็บคมกริบฟาดลงมาตรงใบหน้าผม จิตสังหารเด่นชัด

        มันต้องการสังหารผมให้ตายในครั้งเดียว!

        “ตายซะ!”

        ลมเย็นยะเยือกพัดผ่านร่าง ความตายกำลังเข้าประชิด

        ไม่มีทางเลือก ผมล้วงเข้าไปในถุงเครื่องมือของอาจารย์อีกครั้งและคว้าสิ่งของชิ้นที่สามออกมา แล้วยกขึ้นมาป้องกันโดยสัญชาตญาณ

        เสียง “โครม!” ดังสนั่นผมรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลราวกับถูกภูเขาถล่มใส่

        แต่สิ่งที่ผมไม่คาดคิดก็คือ หลังจากที่มันโจมตีของในมือผมแสงสีทองก็เปล่งประกายขึ้นมาเป็นจุดเล็กๆ

        แล้วทันใดนั้น เสียง “ตูม!” ก็ดังขึ้น

        วิญญาณอาฆาตถูกพลังมหาศาลซัดกระเด็นลอยละลิ่วไปกระแทกกับต้นไม้อย่างแรง

        มันร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด

        ตอนนั้นเอง ผมจึงได้เห็นชัดเจนว่าสิ่งที่อยู่ในมือผมคืออะไร

        มันคือกระจกสำริดโบราณ!

        ด้านหลังของกระจกมีสัญลักษณ์ยันต์แปดทิศหยินหยางสลักอยู่

        ผมดีใจอย่างมากเมื่อเห็นว่าสิ่งนี้ทรงพลังเพียงใด

        ผมกระชับกระจกในมือแน่น แล้วใช้มืออีกข้างล้วงเข้าไปในถุงเครื่องมืออีกครั้ง

        คราวนี้ ผมหยิบเอาตะขอเหล็กออกมา

        ตะขอนี้ผมเคยเห็นมาก่อน มันคล้ายกับตะขอที่ใช้เกี่ยวตอนจะฆ่าหมูในช่วงเทศกาล

        แต่สิ่งนี้เป็นตะขอที่มีข้อต่อหลายชั้น และมีหนามแหลมอยู่ด้านหลัง

        ผมไม่รู้ว่ามันคืออะไรแต่ในเมื่อมันอยู่ในถุงของอาจารย์ก็คงต้องเป็นของวิเศษปราบวิญญาณร้ายอย่างแน่นอน

        ผมถือกระจกสำริดไว้ในมือหนึ่ง และตะขอเหล็กในอีกมือหนึ่ง แล้วพุ่งตรงเข้าไปหาวิญญาณอาฆาตทันที!

        ไม่ใช่เพราะผมอยากตาย แต่เพราะผมเห็นว่าหลังจากถูกกระจกสำริดเล่นงานวิญญาณอาฆาตกำลังทรมานและยังลุกขึ้นมาไม่ไหว

        โบราณว่าไว้ ‘ศัตรูล้มให้ซ้ำ’

        ถ้าผมไม่ฆ่ามันตอนนี้ เมื่อมันฟื้นตัวขึ้นมา คนที่ต้องตายคงเป็นผม เพราะผมไม่มีทางวิ่งหนีได้เร็วไปกว่าผี

        และก็ไม่รู้ว่าอาจารย์จะกลับมาเมื่อไร

        มีเพียงฆ่ามันซะ ถึงจะปลอดภัยที่สุด!