[จบ]Death System จอมเวทย์ท้าความตาย

ตู้ม ตู้ม ตู้มตู้ม!

เสียงพลุระเบิดกลางอากาศส่งผลให้นักเรียนจากทั้ง 5 วิทยาลัยที่สวมใส่ชุดเกราะยืนอยู่ใจกลางลานกว้างขนาดใหญ่ตื่นเต้นดีใจ หลังจากพิธีกล่าวเปิดงานการแข่งขันระหว่าง 5 วิทยาลัยเริ่มต้นขึ้น 

แอนเดอร์สันที่สวมใส่ชุดเกราะสีขาวเต็มตัวเขาก็ได้มองไปยังคู่หูที่ยืนอยู่ติดกันก่อนจะพากันเดินไปยังสนามที่ใช้ในการแข่งขันรูปแบบทีมคู่ 

“แอนเดอร์สัน มอฟี่ จำเอาไว้นะว่าเรามีเวลา 5 ชั่วโมงในการแข่ง แม้เธอจะมีพลังเวทย์ 600 ปี แต่ด้วยข้อจำกัดทำให้คนที่เข้าแข่งขันแสดงพลังออกมาได้ไม่ต่างกัน นายจึงต้องวางแผนและหาโอกาสที่เหมาะสมในการจัดการกับอีกฝ่าย”

แอนเดอร์สันพยักหน้าด้วยความเข้าใจ เขาอ่านกฎกติการมาแล้ว การต่อสู้ทีม 2 ไม่ได้จัดขึ้นบนเวทีประลอง การต่อสู้นี้จะจำลองสถานที่ต่อสู้ขึ้นมาจากเวทมนตร์พื้นที่ พวกเขาจะถูกส่งเข้าไปในสภาพแวดล้อมที่จำลองขึ้นมาเพื่อให้ผู้ชมได้ตื่นเต้นกับมัน

“เอาล่ะ สู้ๆ เราทำได้ แต่ก่อนอื่นส่งตัวแทนไปจับสลากก่อน”

แอนเดอร์สันเดินมาถึงสนามแข่งขันทีม 2 เขาจึงเดินเข้าไปในสนามที่มีกรรมการยืนรออยู่กับตัวแทนวิทยาลัยต่างๆ อย่างไรก็ตามแอนเดอร์สันมองเห็นความนอบน้อมจากตัวแทนวิทยาลัยคริสโตเฟอร์ที่กำลังพูดคุยกับพี่ 10 ทำให้เขารู้ว่าตัวแทนวิทยาลัยคริสโตเฟอร์อาจจะเป็นหนึ่งในคนที่ทำร้ายเด็กตระกูลเฟียร์

อย่างไรก็ตามเขารู้สึกว่ากองเชียร์จากผู้คนที่เดินทางมาดูการแข่งขันจะมากจนเกินไป ภายใต้การกวาดตามองรอบๆเขารู้สึกได้ว่าการแข่งขันทีม 2 ที่มีเขาและพี่ชายลงแข่ง ชาวเมืองและกลุ่มอำนาจมากมายจะให้ความสนใจเป็นพิเศษ ดังนั้นเขาจึงฉีกยิ้มหลังจากคิดแผนบางอย่าง 

“โอ้ว วิทยาลัยอาร์เดลมาแล้ว มานี่เร็วแอนเดอร์สัน ทุกคนรอนายอยู่”

การทักทายเป็นกันเองไม่ต่างจากพี่น้องคลานตามกันมาจากท้องแม่ แสดงออกมาจากโรแลน แอนเดอร์สันรู้สึกขยะแขยงกับท่าทางของคนตระกูลสกอร์เปี้ยนส์ที่สามารถเล่นละครได้ทุกเวลา อย่างไรก็ตามเขาก็เลิกขยะแขยงพี่ชายเพราะตัวของเขาก็ทำไม่ต่างกัน

“ขอโทษครับที่มาช้า สนามมันใหญ่ไปผมพึ่งเคยมาด้วยเกือบหลงแหนะ”

“เอาล่ะ ในเมื่อตัวแทนของทั้ง 5 วิทยาลัยมาพร้อมกันแล้ว ฉันจะพูดกติกาก่อนจะเริ่มแข่งขัน”

ทุกคนพยักหน้า แอนเดอร์สันที่อยู่ในกลุ่มตัวแทนจึงพยักหน้าเช่นเดียวกัน จากนั้นกรรมการก็เริ่มบอกกติกาการแข่ง

“เมื่อเริ่มการแข่งขันหลังจากจับสลากว่าวิทยาลัยใดจะได้สู้กัน ทีมที่ลงแข่งจะมีเวลา 5 ชั่วโมงในพื้นที่ที่ถูกส่งเข้าไป สิ่งที่พวกเธอสามารถทำได้คือการเอาตัวรอดจากสภาพแวดล้อมที่มีทั้งมอนสเตอร์และพื้นที่แปลกประหลาด แต่อย่าลืมว่าต้องเอาชนะอีกฝ่ายให้ได้”

ทุกคนพยักหน้าด้วยความเข้าใจ

“สำหรับข้อห้ามที่ไม่สามารถทำได้มีเพียงสองข้อคือ ห้ามใช้เวทย์โดยไม่ผ่านอุปกรณ์  ทุกเวทย์จะต้องผ่านอาวุธเวทย์ที่ใช้ในการแข่งขัน เข้าใจไหม”

นักเรียนจาก 5 วิทยาลัยพยักหน้าพร้อมกัน

“และสุดท้าย ห้ามฆ่ากัน ไม่ว่าเหตุการณ์นั้นจะมีอะไรอยู่ก็ตาม”

“แล้วการทำให้พิการล่ะครับ”

“ไม่นับ ขอแค่อย่าตายก็พอ” แอนเดอร์สันฉีกยิ้มกว้างกว่าเดิม เขาขอบคุณเวทย์รักษาของโบสถ์ที่สามารถสร้างแขนขาและอวัยวะชิ้นที่ขาดหายไปให้กลับมาเป็นแบบเดิมได้ จึงทำให้กฎในการแข่งขันมีเพียงห้ามฆ่าอีกฝ่ายเท่านั้น ซึ่งเขาไม่ได้คิดจะมาฆ่าใครเช่นกัน แค่ต้องการทำให้อีกฝ่ายกลัวที่จะถูกฆ่าเท่านั้น

“เอาล่ะ ในนี้มีลูกบอลอยู่ 5 ลูก จะมี 2 ทีมได้ต่อสู้กันส่วนอีกทีมจะได้เข้าไปรอในรอบถัดไป จำเอาไว้ว่าการแข่งจะจัดขึ้นครั้งเดียว หากแพ้ก็ต้องกลับบ้านไป”

ทุกคนพยักหน้าก่อนยื่นมือไปจับลูกบอลตามลำดับที่กรรมการยื่นกล่องให้ ทันทีที่แอนเดอร์สันมองเห็นลูกบอลในมือมีเลข 1 เขียนกำกับเอาไว้ เขาจึงฉีกยิ้มดีใจเพราะจะได้เป็นกลุ่มแรกที่ลงแข่ง

“ให้ตายสิ สงสัยเราจะเจอกันรอบอื่น ไว้เรามาสู้กันนะแอนเดอร์สัน อย่าพึ่งแพ้ล่ะ” แอนเดอร์สันมองหน้าพี่ชายที่ส่งยิ้มมาให้ เขาจึงส่งยิ้มให้เช่นเดียวกันก่อนจะเดินทางกลับไปยังอัฒจันทร์เพื่อบอกคู่ของเขาให้เตรียมตัว

“แอนเดอร์สัน เป็นยังไงบ้างเราจะได้แข่งตอนไหน”

“ผมจับสลากได้เบอร์ 1 การแข่งขันจะเริ่มในอีก 10 นาทีครับ ส่วนวิทยาลัยที่เราจะได้สู้ด้วยคือวิทยาลัยกฤติน”

“เดี๋ยวนะ เจอวิทยาลัยที่ได้เป็นแชมป์ของรอบที่แล้วเลยเหรอ แบบนี้แย่แน่ แต่ยังไงก็เถอะสู้ๆพวกเราต้องเอาชนะให้ได้”

แอนเดอร์สันยิ้มให้อาจารย์ที่นำพวกเขามาแข่งรายการต่อสู้ทีม 2 ก่อนจะเดินลงไปในสนามประลองที่เปิดวงเวทย์แช่ค้างเอาไว้ ทันทีที่แอนเดอร์สันและคู่ของเขาเดินขึ้นมาเหยียบบนวงเวทย์ ตัวแทนวิทยาลัยกฤตินก็ได้ก้าวเท้าขึ้นมาเช่นเดียวกันก่อนที่พวกเขาทั้ง 2 ทีมจะถูกส่งเข้าไปในพื้นที่มิติที่ถูกสร้างขึ้นจากเวทมนตร์

“รุ่นพี่มอฟี่ ผมขอพูดตามตรงเลยนะ”

“นายมีอะไรเหรอ” แม้จะถูกจำกัดพลังเอาไว้ มอฟี่ยังคงเกรงกลัวแอนเดอร์สันเช่นเดิม ตอนนี้ไม่ได้วัดกันที่ใครเป็นปี 1 หรือปี 4 ด้วยพลังเวทย์ที่ห่างชั้นกันนี้ แอนเดอร์สันจึงเป็นคนที่มีสิทธิออกเสียงมากที่สุด

—----------------

ตุบ!

ตัวแทนวิทยาลัยกฤตินมองจ้องออกไปรอบข้าง ปรากฎว่าสนามแข่งของพวกเขาคือพื้นที่ป่าใหญ่มีขนาดกว้างราว 3 กิโลเมตร นอกจากต้นไม้สูงใหญ่แล้วยังมีต้นไม้เล็กๆปกคลุมจนสามารถใช้วิธีลอบสังหารได้ อย่างไรก็ตามด้วยเกียรติที่วิทยาลัยกฤตินแบกรับเอาไว้ พวกเขาไม่สามารถลอบสังหารจึงเปลี่ยนไปใช้วิธีการเดินทางตามหาคู่แข่ง

“ไปกันเถอะ ถ้าเราช้ากว่านี้อีกฝ่ายคงจะออกจากจุดเริ่มต้นไปไกลแล้ว มันจะทำให้เราหาพวกเขาได้ยากยิ่งขึ้น”

ตัวแทนวิทยาลัยกฤตินเริ่มออกวิ่งพลางหลบเลี่ยงมอนสเตอร์ที่ถูกส่งเข้ามาในพื้นที่แห่งนี้ ยิ่งพวกเขาจบการต่อสู้ให้เร็วก็ยิ่งมีโอกาสได้พักเป็นเวลานาน

—----------------

“นายมีอะไรเหรอ” มอฟี่สงสัยว่าแอนเดอร์สันต้องการจะพูดอะไร

“ผมแค่อยากจะบอกว่า ผมอยากทำให้การต่อสู้มันจบเร็วที่สุด แต่ผมอยากจะให้รุ่นพี่ช่วยอะไรผมสักอย่างก่อน”

“อะไรอย่างนั้นเหรอ”

“ผมอยากจะแสดงบางอย่างให้ทุกคนเห็น ดังนั้นจึงอยากให้รุ่นพี่เป็นแนวหน้าให้ผมสัก 10 นาที ในระยะเวลานี้ผมจะสนับสนุนรุ่นพี่”

“ได้สิ”

พลุ!

ฝ่ามือของแอนเดอร์สันชี้ขึ้นไปบนท้องฟ้าแล้วจุดพลุจนเกิดประกายแสงสว่างจ้าง มอฟี่รู้สึกตกใจเช่นกันที่แอนเดอร์สันประกาศให้อีกฝ่ายรู้ตำแหน่งแทนที่จะใช้วิธีการลอบฆ่า ถึงอย่างนั้นเขากลับต้องลบความคิดทั้งหมดทิ้งไปเพราะทั้งหมดที่เกิดขึ้นเป็นแผนของแอนเดอร์สัน 

“เฮ่ย นั่นพวกเขาทำอะไร พวกเขากำลังท้าทายอีกฝ่ายอย่างนั้นเหรอ”

เหล่าคนที่มาดูการแข่งขันของนักเรียนทั้ง 5 วิทยาลัยต่างพากันตกใจ ทางฝั่งตระกูลใหญ่และกลุ่มอำนาจที่มาดูนายน้อย 10 เพื่อให้กำลังใจต่างพากันสนใจแอนเดอร์สันที่กำลังเปิดเผยตำแหน่งให้อีกฝ่ายรู้ตัว

พรวด!

ร่างของนักเรียนวิทยาลัยกฤตินพุ่งออกมาจากต้นไม้ต้นเล็กๆที่ขวางทาง ปรากฎตัวตรงหน้านักเรียนอาร์เดล ภายใต้การเผชิญหน้ากันของนักเรียน 2 วิทยาลัยทั้งที่การแข่งขันเริ่มได้ยังไม่ถึง 5 นาทีเลยด้วยซ้ำ ส่งผลให้ทุกคนที่อยู่บนอัฒจันทร์รอลุ้นกันอย่างหนักว่าการต่อสู้จะเป็นแบบไหน

“พวกเราไม่นึกเลยว่าวิทยาลัยอาร์เดลจะกล้าเรียกให้เรามาแบบนี้ ถ้าอย่างนั้นเราจะทำให้พวกนายแพ้เร็วที่สุดเพื่อให้เกียรติ”

“อย่าเอาแต่พูด ถ้าเกียรติของพวกนายมันดีพอก็แสดงมันออกมา” 

แอนเดอร์สันพอใจกับรุ่นพี่มอฟี่ที่พูดด้วยน้ำเสียงกดดัน หลังจากที่อีกฝ่ายชักดาบออกมานั้น ทางฝั่งรุ่นพี่ก็ได้ชักดาบออกมาเช่นเดียวกัน แอนเดอร์สันที่ใช้อุปกรณ์เวทย์เป็นถุงมือทั้งสองข้าง เขาก็ได้วาดวงเวทย์ตระกูลเฟียร์ขึ้นมากลางอากาศด้วยการใช้มือทั้งสองข้างวาดพร้อมกัน ทันทีที่กฤตินพยักหน้าให้กันนั้น พวกเขาก็พุ่งเข้าหามอฟี่หวังจะจัดการให้จบ

วิ๊ง!

เวทย์แสงเสริมกำลัง เวทย์แสงเสริมความเร็ว เวทย์แสงชำระล้างทั้งสามบทเวทย์เปิดใช้งานพร้อมๆกันจากนักเรียนวิทยาลัยกฤติน ทันทีที่มอฟี่เห็นดังนั้นเขาก็เปิดใช้งานเวทย์เพลิงเสริมความเร็วและเพลิงเสริมกำลังเช่นเดียวกัน ก่อนจะพุ่งเข้าไปปะทะกับอีกฝ่าย แต่แล้วมอฟี่กลับตกใจเมื่อจู่ๆร่างกายของเขารู้สึกเบาขึ้นจากสายลมที่พัดรอบๆตัว

“รุ่นพี่ เดี๋ยวผมจะสนับสนุนจากทางด้านหลัง”

“เข้าใจแล้ว”

เปล้ง!

ดาบทั้ง 2 ที่ฟันมาในทิศทางต่างกันถูกรับเอาไว้ด้วยดาบในมือของมอฟี่ ส่วนดาบอีกเล่มที่ไม่สามารถรับเอาไว้ได้นี้ถูกคมมีดสายลมในมือของแอนเดอร์สันรับเอาไว้ ด้วยการใช้เวทย์ธาตุลมโจมตีอีกฝ่ายจากระยะไกล ทำให้มอฟี่สามารถต่อสู้กับนักเวทย์กฤตินได้ถึงสองคนพร้อมกัน

เปล้ง เปล้ง เปล้ง!

“นั่นมันเวทย์ตระกูลเฟียร์ ยังมีคนใช้ได้อีกสินะ”

ผู้คนรอบข้างมองจ้องไปยังร่างจำแลงของแอนเดอร์สันที่กำลังส่องแสงสีเขียวสว่างทางด้านหลังของเขา  ทันใดนั้นทุกคนที่มองรอบๆตัวแอนเดอร์สันต่างก็ตกใจกัน เมื่อทุกการสะบัดมือของแอนเดอร์สัน ก่อเกิดเวทย์สายลมโดยที่เขาไม่จำเป็นต้องร่ายใดๆ เขาเพียงแค่ส่งมานาเข้าสู่ถุงมือทั้งสองข้างก็สามารถส่งสายลมออกไปได้อย่างน่ากลัว ทุกๆการโจมตีของแอนเดอร์สันทำให้ทุกคนรู้ตัวว่าสายลมของเขามีคมมีดแฝงเอาไว้ทั้งหมด จนตอนนี้ชุดเกราะของวิทยาลัยกฤตินเต็มไปด้วยรอยแผล

“เหอะ ก็แค่เวทย์เด็กเล่นของตระกูลที่ล่มสลายไปแล้ว” 

หนึ่งในตัวแทนของกฤตินพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเหน็บแหนมหลังจากร่างกายเต็มไปด้วยแผลจากเวทย์ธาตุลม ซึ่งคำพูดของมันทำให้แอนเดอร์สันโกรธเล็กน้อย

“หุบปากและดู แม้ตระกูลเฟียร์จะล่มสลายไปแล้วก็จริง แต่พวกเขาล่มสลายเพราะถูกวางยา หากวันนั้นไม่ใช้วิธีสกปรก มีหรือที่ตระกูลเฟียร์จะล่มสลายไป”

บู้ม!

พายุขนาดใหญ่ปรากฎด้านหลังแอนเดอร์สัน มันเป็นการใช้ความคิดสร้างพายุผ่านเวทย์ของตระกูลเฟียร์เพื่อใช้งานเวทย์ระดับ 8 ถึงพลังของมันจะถูกลดเหลือเท่านักเวทย์ 400 ปี แต่การปรากฎตัวของเวทย์ที่แอนเดอร์สันร่ายออกมานี้ทำให้นักเวทย์ทางฝั่งกฤตินกดดันมากกว่าเดิม เนื่องจากมันยังคงมีความพิเศษของเวทย์ระดับ 8 หลงเหลืออยู่แม้จะถูกลดพลังโจมตีไปแล้วก็ตาม

“ตัดมันซะ ไม่มีอะไรที่เราตัดไม่ได้”

ตัวแทนวิทยาลัยกฤตินพยักหน้าให้กันก่อนจะเปิดใช้งานเวทย์ระดับ 4 เพื่อที่จะเสริมความคมให้กับดาบ มอฟี่ที่รู้ว่าแอนเดอร์สันต้องการให้เขาถอยออกมาแล้วจึงวิ่งไปหลบหลังโขดหินแล้วชะโงกหน้าออกมาดูแอนเดอร์สันต่อสู้

เปาะ!

นิ้วมือเริ่มส่งเสียงดัง ทุกๆครั้งที่แอนเดอร์สันดีดนิ้วเขาสามารถสร้างพายุหมุนได้เรื่อยๆ ทันทีที่พายุเพิ่มจำนวนเป็น 100 ลูก ทางฝั่งวิทยาลัยกฤตินถึงขั้นทำตัวไม่ถูก การที่แอนเดอร์สันทำแบบนี้พวกเขาทำได้เพียงแค่รอรับความพ่ายแพ้เท่านั้น

เปาะ!