เกิดใหม่เป็นไอ้เจิด

ตอนที่สี่สิบเอ็ด เคารพครูบาอาจารย์

สิ่งที่ผมรู้สึกดีที่สุดคือในการเกิดใหม่เป็นลูกชายกำนันนั้น

คือข้าวของเครื่องใช้ธรรมดา อย่างปากกาหมึกซึมแว่นขยาย  สมุดจดต่างๆ

แม้ข้าวของที่มนุษย์สมัยใหม่พึงมีจะส่งมาได้ช้าไอ้เจิดลูกชายกำนันแจ่มก็ยังได้ของที่ต้องการเสมอ

ด้วยเหตุผลบางประการ ไอ้เจิดสามารถติดต่อชาวญี่ปุ่นชาวสิงคโปร์ ในการที่จะเอาควายเหล็กจำนวนมากมาขายให้กับชาวบ้านในท้องถิ่น

พัฒนาแนวคิด การทำให้เป็นอุตสาหกรรม Industrialization ให้สามารถมีผลิตผลมากขึ้นด้วยการใช้เทคโนโลยีไม่ใช่ต้องลำบากในการทำเศรษฐกิจแบบดำดำบรรพ์ primitive อย่างที่เคยเป็นมา

เราอยู่ในยุคที่อเมริกาสามารถเอาระเบิดนิวเคลียร์ไปบอมบ์ที่ฮิโรชิม่า-นางาซากิมาหลายสิบปีแล้ว

เราก็ยังอยู่ในยุคที่คนมองว่าการมีตู้เย็นการมีไฟฟ้าคือของฟุ่มเฟือยอยู่

ประดุจเรายังอยู่ในยุคกลางอยู่นั่นล่ะ

คนที่พยายามเอาเครื่องจักรอุตสาหกรรมต่างๆเข้ามากลับกลายเป็นคนชั่วช้าเลวทรามในโลกแห่งนี้

ที่เรากินยาผีบอกกันอย่างมีความสุข

ตามความเห็นของผม

ผีอาจจะบอกสิ่งที่ตนเองรู้จริงแต่ผีไม่ได้จบอายุรแพทย์และไม่ได้มีการทดสอบ peer review เราจะรู้ได้อย่างไรว่ายาผีบอกนั้นได้ผล

ที่เราเชื่อถือในแพทย์สมัยใหม่ เพราะเราทดสอบกันนานหลายปีกว่าจะเอามาใช้กับมนุษย์

การรีบร้อนลัดขั้นตอนในการผลิตวัคซีนภายในปีเดียวถึงเป็นเรื่องใหญ่ เนื่องจากเป็นภาวะคับขันของโลก

แต่สุดท้ายก็เจอคนบอกว่า

“เอ้อ เอ็งเป็นทาสฝรั่งมังค่าไปอีกคนแล้วสมุนไพรเราน่ะดีที่สุดแล้ว”

สมุนไพรของเราน่ะได้รับการตรวจสอบอย่างเข้มงวดแบบฝรั่งที่เขามีมาตรฐานของเขาหรือเปล่า?

ความรู้สึกของลูกคนจีนที่ส่งลูกไปเรียนหมอ

และลูกกลับมาต้องมองบิดาของตนเองกินยาลูกกลอนที่มีสารสเตียรอยด์ปรอทต่างๆด้วยความเศร้าใจ

“เอ็งจะไปรู้อะไรข้ากินอย่างนี้มาตั้งแต่ก่อนเอ็งจะเกิดแล้ว ก็ยังอยู่มาได้ ไปบูชาฝรั่งมังค่าอยู่นั่นล่ะ”

แพทย์ที่โดนบิดาของตนเองว่าก็ทำได้แต่เพียงก้มรับคำตำหนิเพราะหลักกตัญญูอยุ่สูงสุดในสังคม

คนเราแม้แต่จะคิดถึงพ่อแม่ไปทางแง่ร้ายก็ทำไม่ได้

ฝรั่งมังค่าไม่ได้ดีทั้งหมด

ฝรั่งผ่านช่วงที่ใช้การทำนายโหงวเฮ้งมาตั้งแต่กรีกโบราณการถ่ายเลือดรักษาโรค วิชาเปล่งเสียงหน้าท้อง สารพัดมาแบบเดียวกับเรานั่นล่ะ

ควรจะคิดได้แล้วว่าทำไมเรามีต้นกำเนิดจากชาแมนคนทรงเจ้าเหมือนกับเรา ถึงค่อยๆละทิ้งแนวความคิดแบบนั้นและกลายมาเป็นแพทย์แผนปัจจุบัน

อาจารย์หมอผีหรือซินแสน่ะ คำนวณวงโคจรดวงดาวได้เก่งเท่าไอแซคนิวตันหรือเปล่า?หรือแปลตำราจากรึกมรกตได้แบบไอแซคนิวตันหรือเปล่า?

หากเราเคารพครูบาอาจารย์กันจริงๆทำไมไม่คิดบ้างว่า ฝรั่งมันก็มีครูบาอาจารย์แบบเดียวกับเรานั่นล่ะ

วิชาต่างๆไม่ได้เติบโตมาโดยไร้รากฐานแบบพระเอกอิเซไคที่ลัดขั้นตอนการพัฒนาได้นับพันปี

และไม่ได้ขาดความเคารพครูบาอาจารย์หรือผู้อาวุโสเลย

เวลาทำวัคซีนก็พยายามป้องกันผู้อาวุโสสารพัดจนกระทั่งเด็กเริ่มป่วยตายกันนั่นล่ะ ถึงได้เน้นการป้องกันเด็กมากขึ้น

คนเราไม่ได้มีความแตกต่างกันมากมายขนาดนั้นในด้านความรู้สึกของมนุษย์

เวลากล่าวถึงครูบาอาจารย์ก็กล่าวอย่างนอบน้อมเสมอ

ไม่รู้ว่าใครที่เป็นคนสร้างภาพว่า

”ฝรั่งไม่เคารพครูบาอาจารย์”

เมื่อในการเลือกตั้ง ฮิลลารี่ คลินตันก็ยังบอกว่าเห็น คิสซิงเจอร์เป็นครูบาอาจารย์ที่ปรึกษาที่คำพูดมีความสำคัญ

จนโดนเบอร์นี่คู่แข่งโจมตีในการกล่าวว่าเขารับประกันว่าเขาไม่เคยมอง คิสซิงเจอร์เป็นคนสำคัญและจะไม่ฟังคิสซิงเจอร์แต่อย่างใด

นั่นคือความเคารพครูบาอาจารย์และแนวคิดของครูบาอาจารย์ลูกศิษย์ลูกหาให้ความเคารพเสมอ

ที่ต่างไปคงมีเพียงแค่เป็นเรื่องของการเคารพอาจารย์คนละสำนักกันเท่านั้นเอง

หากต่างสำนักก็คงทำได้เพียงแต่ห้ำหั่นกันเท่านั้นว่าสำนักตนเองดีกว่า

แต่การกล่าวหาฝรั่งมังค่าไม่เคารพครูบาอาจารย์นั้นคือเรื่องตลกอย่างยิ่ง

และการเคารพครูบาอาจารย์นั้นก็มีอิทธิพลมากมายนักในดินแดนแห่งนี้

“อ้าวคุณเจิดมาอีกแล้วหรือคะ?”

ครูวิยิ้มอย่างเฉิดฉายมั่นใจว่าเจิดมาหาตนเองอีกครั้ง

“ครูวิพอจะแนะนำตำนานอินเดียโบราณหรือประวัติอาณาจักรโบราณได้ไหมจ๊ะ”

เจิดกล่าวด้วยความเคารพ

ชาวบ้านนั้นพูดจามรึง-กุระหว่างกันได้แต่พอเจอครูบาอาจารย์ของลูกหลานของตนเองจะไหว้ด้วยความเคารพ

ด้วยเหตุผลบางประการครูบาอาจารย์ที่บรรจุใหม่ ไม่แต่งงานกับผู้มีอิทธิพลเศรษฐีของท้องถิ่น ก็จะแต่งงานกับพวกครูอาจารย์ด้วยกันเอง

ครูอาจารย์เป็นที่เคารพเช่นนี้เอง

ใบหน้าของครูวิยังยิ้มกว้างแต่เริ่มเกร็งเพราะเจิดไม่ได้คิดจะจีบเธอแต่ประการใด

ครูวิยังคิดว่าเจิดจะใช้เวลาที่เธอหาเอกสารมาทำจับมือถือแขน แต่เจิดกลับรอคอยอย่างสงบและรวบรวมหนังสือต่างๆที่คิดว่าเกี่ยวพันกันเริ่มลงมือจดข้อความเอกสารและแผนที่ที่คิดว่าน่าสนใจ

ลูกชายกำนันมีข้อดีอย่างหนึ่งคือมีเอกสารและปากกาหมึกซึมให้ใช้ได้ไม่อั้น

ที่ทำให้ครูวิผิดหวังมากที่เจิดเริ่มวาดแผนที่เทียบกับแผนที่ทางการจริงๆ

จนกระทั่งครูวิทนไม่ไหวถามว่า

“คุณเจิดสนใจเรื่องอารยธรรมโบลราณงั้นหรือคะ?”

“จ๊ะ ชั้นสนใจเรื่องสมบัติโบราณน่ะจ๊ะ”

ไอ้เจิดตอบอย่างไม่ปิดบัง

สมบัติของปู่โสมอยู่บริเวณนี้ล่ะ

และพระขรรค์ของพระศิวะที่เป็นเป้าหมายของผม

การเล่นเฟทสเตไนท์ สอนให้ผมรู้ว่าอาวุธธรรมดามันไม่เวิร์ก อาวุธเทพเจ้าเท่านั้นที่พึ่งพาได้